Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

Το περιττό προσκυνοχάρτι

«Κάλλιον να μην υπάρχει Έλλην εις τον κόσμον, παρά να ατιμάζει το κατ’ εικόνα Θεού και ομοίωσιν, υπάρχων ανδράποδον του αναισθήτου Τούρκου, ενώ επλάσθη από τον Θεόν ελεύθερος»
  Γ΄ Εθνοσυνέλευσις, Τροιζήνα, 5 Μαΐου 1827


«Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Μ’ αυτήν την αγέρωχη φράση «επικήρυξε» ο Κολοκοτρώνης τους κιοτήδες που υπέγραφαν προσκυνοχάρτια, δηλώσεις υποταγής στον Ιμπραήμ πασά. Μεταξύ αυτών των προδοτών και ο γνωστός Νενέκος Δημήτριος, τον οποίο, κατόπιν προτροπής του Γέρου του Μοριά, σκότωσε ο αγωνιστής Σαγιάς. Τώρα, με την εν χορδαίς και τυμπάνοις, εκστρατεία του Ερντογάν «πασά», υπογράφτηκαν 21 «προσκυνοχάρτια», «μνημόνια κατανόησης», όπως ευφημιστικώς ονομάστηκαν. Μεταξύ αυτών και η συμφωνία της ημέτερης διαβιουπουργού και της αντίστοιχης Τουρκάλας, με σκοπό την «απάλυνση» των σχολικών βιβλίων, ώστε να εξοβελιστούν γεγονότα που διχάζουν τους δυο προαιωνίως φίλους λαούς. Δηλαδή, η ιστορία να μη λέγει τ’ αληθή (η λέξη σημαίνει αυτά που δεν καταπίνει η λήθη), αλλά τα ευχάριστα. Για παράδειγμα, όπως φαντάζομαι τις ιστορικές θωπείες και «πλαστικές επεμβάσεις» στα βιβλία ιστορίας, η σφαγή στη Χίο, τα ανήκουστα εγκλήματα που ερήμωσαν το ανθηρό νησί, θα μετονομαστούν σε «παράπλευρες απώλειες» ή «προληπτικές επιχειρήσεις» του τουρκικού στόλου. Η Έξοδος του Μεσολογγίου, δεν ήταν παρά ένας «συνωστισμός» των ηρωικών λειψάνων στις πύλες της ιερής πόλης. Και βέβαια δεν υπήρξε καμμιά Γενοκτονία, αυτή είναι εφεύρημα εθνικιστών, κυρίως ποντιακής καταγωγής, που έδωσαν βάση στις «μωρολογίες» των παππούδων τους. Και αφού εφαρμοστούν οι υποδείξεις που περιέχουν τα «μνημόνια – προσκυνοχάρτια», θα επιτύχει η Τουρκιά τον σημαντικότερο στόχο της: την Γενοκτονία της μνήμης…ύστερα έπονται οι αποβάσεις, εφ’ όσον κανείς δεν θα θυμάται για ποιο λόγο να υπερασπιστεί και να θυσιαστεί για κάτι κατσάβραχα του Αιγαίου.
Υπάρχει, όμως, ένα θέμα εδώ. Παρέλειψε η διαβιουπουργός, πρώην εθνικής, Παιδείας, να πληροφορήσει την «απέναντι», ότι ήδη στα σχολικά μας βιβλία εφαρμόζουμε το δόγμα της ελληνοτουρκικής φιλίας τους. Προς τι τα τυμπανοκρουστικώς αναγγελθέντα μνημόνια, όταν τα βιβλία που κρατούν στα χέρια οι μαθητές μας, είναι «ξεθωριασμένα», λογοκριμένα από δυσάρεστες για τους φίλους μας αναφορές; Τα προσκυνοχάρτια απλώς επισημοποίησαν ένα τετελεσμένο γεγονός. Παραδείγματα για του λόγου το αληθές. «Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων Α΄ και Β΄ Δημοτικού», σελ. 28. Κείμενο με τίτλο «Ο αγωνιστής με την πένα». Αφιέρωμα στην Επανάσταση του ’21. Στις δυόμισι σελίδες που καταλαμβάνει το κείμενο, ο μικρός μαθητής διαβάζει για ήρωες, για λευτεριά, για τον Σολωμό, ένα πράγμα όμως δεν αντικρίζει γραμμένο: Ότι επαναστατήσαμε κατά των Τούρκων. Σε ποιους είμαστε σκλαβωμένοι, ποιους πολέμησε ο Ανδρούτσος ή ο Μπότσαρης αυτό αποσιωπάται. Ο μαθητής μπορεί να υποθέσει ότι ήταν Ινδιάνοι
Βιβλίο γλώσσας Στ΄ Δημοτικού. Σελίδα 105. Περιέχεται ο περίφημος λόγος του Κολοκοτρώνη στους μαθητές των Αθηνών, το 1838. Λέει ο ήρωας: «Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοιαν και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι και τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι». Και συνεχίζει το βιβλίο: «Οι έμποροι και οι προκομμένοι…» κλπ. Μετά όμως την λέξη «Μουσουλμάνοι» ο στρατηγός αναφέρει κάποια άλλα πράγματα, τα οποία προφανώς (λογο)κρίθηκαν ως εθνικιστικά, απάδοντα στο πνεύμα των μνημονίων. Διαβάζω από τον Τερτσέτη το οχληρό απόσπασμα: «Και έκαμαν ότι ημπορούσαν διά να αλλάξη ο λαός την πίστην του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ’ εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος τον Σταυρόν του έκαμε». Έτσι φτάσαμε στην ρεπούσειο σύλληψη περί «θαυμαστής τάξης» την περίοδο της Τουρκοκρατίας.
Έτερο κείμενο Β΄ Γυμνασίου «Νεοελληνική Γλώσσα», τετράδιο Εργασιών, σελ. 35. με τίτλο «Αρχίζουμε πρόβες για την εθνική γιορτή». Το παραθέτω ολόκληρο. Μετά την ανάγνωσή του, ας σκεφτούμε όλοι μας, γιατί είναι περιττά τα «προσκυνοχάρτια» και γιατί οι μαθητές προτιμούν, κατά τις ημέρες των εθνικών επετείων, να τιμούν τους απελευθερωτές προγόνους μας, πίνοντας «φρεντοτσίνο» στις καφετέριες, παρά να παρακολουθούν την σχολική γιορτή.
«Τέλεια. Σήμερα στο μάθημα της μουσικής ήταν τέλεια. Γιατί από αύριο αρχίζουμε πρόβες για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Θα κάνουμε πρόβες με τη χορωδία, θα χάνουμε μαθήματα. Έχουμε μια κάπως μικρή χορωδία στο σχολείο, καμιά τριανταριά άτομα και έχει πλάκα. Το ρεπερτόριο θα ‘ναι το συνηθισμένο: Ελεύθεροι Πολιορκημένοι και δώσ’ του. Φέτος θα ‘χουμε και την Τζίνα με τ’ ακορντεόν και μελόντικες και ξυλόφωνα. Θαυμάσια. Από τώρα ονειρεύομαι τις ώρες μαθημάτων που θα χαθούν στις πρόβες. Και η καλλιτεχνικού, η Βαφειώτη, μας λέει ότι θέλει μια ομάδα να σχεδιάσει κάτι σκηνικά και κάτι Κολοκοτρώνηδες και κάτι σημαίες και δάφνες. Μέσα. Υπολογίζω κι άλλες χαμένες ώρες μαθημάτων.
Σοβαρά σοβαρά, λέω στη Βαφειώτη, που είναι πολύ κλασική καλλιτεχνικού και ώρες ώρες μιλάει καθαρευουσιάνικα:

Είμαι στη διάθεσή σας, κυρία Βαφειώτη, έτοιμη να ταχθώ στην καλλιτεχνική δημιουργία. (μα που τα βρίσκω!!…) Σηκώνει τα φρύδια με ύφος σαν να λέει «Τώρα με δουλεύει η μικρή; Τι γίνεται;» και πετάει:

Καλά…ναι…βέβαια…να το συζητήσουμε….

Τι να συζητήσουμε κυρία; Θέλω πολύ να τ’ αναλάβω. Και νομίζω πως κι ο Οικονομίδης θέλει να βοηθήσει.
Ορίστε, πάω να κάνω κατάσταση και στο Βασίλη, για να μη με βρίζει μετά ότι χάνω μόνο εγώ μαθήματα και δεν τον σκέφτομαι και τον αφήνω να υποφέρει και να σκάει στη βλαμμένη τάξη μας.
Ευτυχώς πολλοί εθελοντές για το δημιουργικό μέρος της γιορτής δεν υπάρχουν και έτσι έχουμε πολλές πιθανότητες με το Βασίλη να είμαστε εμείς οι επίσημοι μπογιατζήδες της εθνικής γιορτής. Αλλά κάτι δεν προβλέψαμε.
Μας παίρνει λοιπόν η Βαφειώτη στο διάλειμμα και μας πάει στο Γυμνασιάρχη, για να τον ρωτήσει αν μπορούμε να αναλάβουμε εμείς και τις αφίσες.

Και γιατί να μην μπορούμε; Γιατί να πει όχι; Αφού προσφερόμαστε. Εθελοντικά ερχόμαστε. Επιμένω.

Ναι, αλλά, απ’ όσο γνωρίζω, είστε ήδη μέλη της χορωδίας μας και δεν ξέρω αν θα ήτο φρόνιμο να χάσετε περαιτέρω διδακτικές ώρες, λαμβάνοντας μέρος και στην παρούσα δραστηριότητα, απάντησε η Βαφειώτη στ’ αρχαία.

Γι’ αυτό, χρειαζόμαστε την έγκριση του κυρίου Γυμνασιάρχου.
Ο κύριος Γυμνασιάρχης δίνει, ευτυχώς τη συγκατάθεσή του, ελλείψει άλλων εθελοντών, κι έτσι, να ‘μαστε οι «Εθνικοί Μπογιατζήδες». Για ένα μήνα και βάλε θα χάνουμε περίπου τέσσερις έως έξι ώρες τη βδομάδα. Βέβαια, δε μας χαρίζουν Φιλολογικά ή Μαθηματικά, αλλά μας παίρνουν απ’ τα Θρησκευτικά, τις Γυμναστικές και αυτά.
Η Καρακατσάνη, η μουσικού, είναι γεμάτη ενθουσιασμό και προσπαθεί να δέσει όλες τις φωνές και τα όργανα μαζί, ενώ βγάζει και δυο τρεις που θα κάνουν σόλο, έτσι, για να γίνει ακόμα πιο συγκινητική η ατμόσφαιρα. Και οι προετοιμασίες των αφισών προχωρούν. Είναι η Μάρθα με τον Πέτρο που βοηθούν στις ζωγραφικές».
Όταν τα μήλα είναι ξινά, φταίνε οι μηλιές και τέτοιες μηλιές άκαρπες κόπτονται και εις πυρ βάλλονται.

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

Βιβλία: σάβανα του Γένους μας

«Τα άθεα γράμματα υφαίνουνε το σάβανο του Γένους μας»
 
Κωστή Μπαστιά «ο Παπουλάκος»
 
 
Έχω σε πολλά κείμενα ασχοληθεί με τα βιβλία γλώσσας του δημοτικού σχολείου, τα απελέκητα «περιοδικά ποικίλης ύλης», όπως πρέπει να ονομαστούν. Εδώ και λίγο καιρό στρώθηκα και μελέτησα τα γλωσσικά βιβλία του Γυμνασίου. (Σε κάθε τάξη, πλην των αρχαίων Ελληνικών διανέμονται στους μαθητές τρία εγχειρίδια. Ένα βιβλίο «Νεοελληνικής Γλώσσας», συνοδευόμενο από το «Τετράδιο Εργασιών» και ένα τρίτο που τιτλοφορείται «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας». Επιπροσθέτως παρέχεται και μια «Ιστορία Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» κοινή και για τις τρεις τάξεις). Πρώτα παραθέτω το συμπέρασμα και κατόπιν η τεκμηρίωσή του: Αν τα βιβλία του δημοτικού συνιστούν άχρωμα, άγευστα και άοσμα περιοδικά, προπαιδεία καταναλωτισμού και αμορφωσιάς, του Γυμνασίου προετοιμάζουν και εκπαιδεύουν τον αυριανό ανθέλληνα και εκκλησιομάχο. Θα τα αποκαλούσα, χωρίς φόβο και πάθος, εγχειρίδια γενιτσαρισμού. ( Εξαιρετική κριτική άσκησε στα βιβλία του Γυμνασίου η συνάδελφος, φιλόλογος και θεολόγος κ. Ευδοξία Αυγουστίνου).
Στο παρόν άρθρο θα καταπιαστώ μ’ ένα μόνο «βιβλίο», την «Νεοελληνική Γλώσσα» Γ΄ Γυμνασίου. Να έχουμε πάντοτε υπ’ όψιν ότι τα νυν σχολικά βιβλία χρηματοδοτούνται κατά 75% από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο και 25% από εθνικούς πόρους («εθνικοί πόροι»; τι είναι αυτό; τρώγεται;).
Ανάδοχος συγγραφέας, ο «νονός», είναι το «ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ», εκδοτικός οίκος, ο οποίος μαζί με τον «ΠΑΤΑΚΗ», εξέδωσαν τα πανάκριβα βοηθήματα, πριν ακόμα φτάσουν τα μαθητικά βιβλία στα σχολεία. (Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για εισαγγελείς).
Αρχίζω το ξεφύλλισμα του βιβλίου. Παραθέτω τους τίτλους των ενοτήτων.
1η. Η Ελλάδα στον κόσμο. 2η. Γλώσσα – Γλώσσες και πολιτισμοί του κόσμου. 3η. Είμαστε όλοι ίδιοι. Είμαστε όλοι διαφορετικοί. 4η. Ενωμένη Ευρώπη και Ευρωπαίοι πολίτες. 5η. Ειρήνη – Πόλεμος. 6η. Ενεργοί πολίτες για την υπεράσπιση οικουμενικών αξιών. 7η. Τέχνη: Μια γλώσσα για όλους, σε όλες τις εποχές. 8η. Μπροστά στο μέλλον.
Από τους τίτλους διαπιστώνουμε ότι μάλλον πρόκειται για κομματικό φυλλάδιο της προοδοαριστεράς, παρά για σχολικό βιβλίο. Εισερχόμαστε στα ενδότερα του νεοταξικού κουρελουργήματος.
Σελίδα 10. Ποίημα του Οδ. Ελύτη, όχι βέβαια από το «άσμα ηρωικό και πένθιμο» ούτε από το «Άξιον Εστί», αλλά κάποιο που τιτλοφορείται «η Alfa Romeo».
Ο ηρωισμός είναι «μικροαστική προκατάληψη» και «είναι μεγάλη ανάγκη να βρεθούν τρόποι, ώστε να απαλλαγεί ο κόσμος από τη βάρβαρη αξία του ηρωισμού», όπως δηλώνει η αρχηγέτης του γραικυλισμού Άννα Φραγκουδάκη.
Σελ.11. Κείμενο με τίτλο: «Η ελληνική κοινωνία αλλάζει», συγγραφέας Χριστίνα Κουλούρη, της γνωστής πολυπολιτισμικής συμμωρίας (= συν+μωρίας). Το γνωστό αξιολύπητο παραλήρημα περί αφομοίωσης και συνύπαρξης «διαφορετικών εθνοπολιτισμικών ομάδων» και λοιπές αερογεμείς φυσαλίδες. Διαβάζοντας την 3η ενότητα, έχεις την εντύπωση ότι γράφτηκε για ανθρώπους που βαρύνονται με ρατσιστικά εγκλήματα.
Σελ. 46. «Ο ρατσισμός όπως τον εξήγησα στην κόρη μου».
Σελ. 50. Ερωτήσεις του τύπου «υπάρχει σήμερα ρατσισμός στην Ελλάδα;».
Σελ. 52. «Πολυεθνικές τάξεις στο σχολείο», του Π. Τσίμα, του γνωστού μεγαλοδημοσιογράφου του ΔΟΛ.
Σελ. 54. Ερωτηματολόγιο στο οποίο οι μαθητές καλούνται να αποδείξουν τα αντιρατσιστικά τους αισθήματα.
Σελ. 55. Ερώτηση: «Είναι οι Έλληνες ρατσιστές;» και από κάτω φυλλάδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά του ρατσισμού.
Σελ. 57. Κείμενο: «Η γενετική είναι …αντιρατσίστρια». (Αξιοσημείωτο: σχεδόν όλα τα κείμενα είναι αποκόμματα από το «ΒΗΜΑ» και τα «ΝΕΑ»).
Με λίγα λόγια πρέπει τα παιδιά να νιώσουν ενοχές, να ομολογήσουν το ρατσισμό τους, το κακό που τους βρήκε γιατί είναι Έλληνες, να εξομολογηθούν το ανόμημά τους και να δηλώσουν ότι εφεξής θα προσπαθούν να αποδείξουν τον αντιρατσισμό τους καταστρέφοντας ενίοτε και πυρπολώντας την ρατσιστική αυτή χώρα που τους γέννησε, την Ελλάδα.
Σελ. 65. Κείμενο: «Ευρωπαϊκή Ένωση και ελληνική ταυτότητα». Διαβάζω μια αριστουργηματική πρόταση. «Είμαστε όλοι εκτεθειμένοι σε αληθινό βομβαρδισμό πολιτιστικών προϊόντων που διαμορφώνονται σύμφωνα με τη διεθνή διαφημιστική προβολή. Τα κράτη – έθνη δεν ανέκοψαν αλλά αδιαφόρησαν γι’ αυτήν την εξέλιξη. Η Ελλάδα την ενίσχυσε μάλιστα έμμεσα με ιδεολογικό προσανατολισμό σε μια διαστρεβλωμένη και γι’ αυτό χωρίς απήχηση ελληνική και χριστιανική παράδοση…». Υπογραφή: Κ. Σημίτης, ο εκσυγχρονιστής τιποτάνθρωπος.
Σελ. 72. Κείμενο: «Μετανάστες, οι είλωτες της Ευρώπης» (και πάλι η αντιρατσιστική υστερία). Από τα «ΝΕΑ», όπου ο σ
υγγραφέας Γκαζμέτ Καπλάνι, Αλβανός μετανάστης, εγκαλεί την Ελλάδα για την μη απόδοση ιθαγένειας στους καταπιεζόμενους επήλυδες. (το 2003). Ο αγώνας του βεβαίως δικαιώθηκε…

Σελ. 106. Κείμενο: «Ο νεανικός ιδεαλισμός». Εδώ τα παιδιά μαθαίνουν ότι «το πιο σημαντικό στη ζωή τους είναι να προστατεύουν τα τροπικά δάση, να σώσουν τις θαλάσσιες χελώνες…». Συγγραφέας κάποιος Dalglish, ακτιβιστής, οικολόγος, φιλόζωος και τα συναφή, παρδαλοειδή μπουρδολογήματα. Σαφές το μήνυμα. Δώστε νόημα στη ζωή σας, σώστε την Καρέτα – Καρέτα.
Σελ. 113. Κείμενο επαινετικό για τους Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς (ΜΚΟ).
Σελ. 116. Πάλι κείμενο εξυμνητικό για τους Δούρειους Ίππους που λέγονται «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις». Συγγραφέας; Ο άνθρωπος που αισθάνεται δυστυχής που είναι Έλληνας, ο Νίκος Δήμου, η γνωστή «ανθρωποκάμπια» (Κόντογλου), που δήλωσε σε συνέντευξή του στην ιστοσελίδα «Schooligans» πως στην ταφόπλακά του επιθυμεί να γραφτεί το εξής υβριστικό: «Άντε και γ… Δεν ντρέπεστε να είστε εσείς ζωντανοί και εγώ να μην υπάρχω». Γράφει στο έντυπο…λύμα του ότι είναι υπερήφανος που ανήκει στις περισσότερες ΜΚΟ (οι οποίες μισθοδοτούνται με 500.000.000 ευρώ από το Δημόσιο κατ’ έτος, όπως αποκάλυψε ο «Στάθης» στην Ελευθεροτυπία), και ότι εμείς οι κακοί Έλληνες αντιδρούμε, όταν οι ΜΚΟ «διαμαρτύρονται για καταπίεση των Μαρτύρων του Ιεχωβά, των Σλαβόφωνων ή των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα».
(Γι’ αυτόν τον «καντιποτένιο» όπως θα έλεγε ο Μακρυγιάννης, βρήκαν θέση στα σχολικά βιβλία. Παλαμάς, Κάλβος, Σολωμός, Σεφέρης, και άλλοι και άλλοι «ωραίοι Έλληνες» είναι προγραμμένοι. Μάλιστα οι συγγραφείς του γυμνασιακού βιβλίου παραπέμπουν και στην ιστοσελίδα του νεογραικύλου, για να εντρυφήσουν και να εμπεδώσουν οι μαθητές τις «εθνοσωτήριες» και «παιδαγωγικότατες» σάχλες του).
Σελ. 148. Διαβάζω το αρμόζον, σε οινόφλυγες χασομέρηδες ξενυχτάδικου και όχι σε 14χρονους ή 15χρονους μαθητές, κείμενο. «Άμα ξυπνήσεις και έχεις βγάλει ουρά/ αν κοιταχτείς και έχεις βγάλει βυζιά/ Don’t worry be happy…». Κλείνω το βιβλίο, πιάνω την μύτη μου, δεν αντέχω άλλο τις αναθυμιάσεις.
Ας μην απορούμε, λοιπόν, και ας μη πέφτουμε από τα σύννεφα, γιατί το αθώο και γελαστό παιδί του Δημοτικού, μεταμορφώνεται σε 5-6 χρόνια, σε κουκουλοφόρο που πυρπολεί καταστήματα και ανθρώπους. Χωρίς Θεό, χωρίς φιλοπατρία, σέβας, φιλοτιμία, αξίες που δεν αντικρίζει πουθενά στα ρυπαρογραφήματα που του φορτώσαμε, μαθαίνει πως όλα επιτρέπονται.

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Παρά προστάτας να ‘χωμεν

Μοριάς 1825. Ο αιμοσταγής Αιγύπτιος Ιμπραήμ πασάς με τους «παλιαραπάδες» του, όπως αποκαλούσαν οι δυστυχείς Έλληνες το ασκέρι του, δηώνει και ρημάζει τον τόπο. Η Επανάσταση τρεμοσβήνει. «Δεκαπέντε χιλιάδες τακτικοί του πολέμου, τέσσαρες χιλιάδες καβαλαραίοι (Αιγύπτιοι) και άλλοι τόσοι πεζοί άτακτοι Τούρκοι Πελοποννήσιοι τους οποίους ηύρε ο Μπραΐμης εις τα φρούρια, και οι Κρητικοί Τούρκοι, οίτινες ήρθον μετ’ αυτού εις την Πελοπόννησον, όλοι αυτοί εσκέπασαν τα βουνά και τις ράχες, και τα ρεύματα όλα εσκεπάσθησαν από την Βυτίνα έως τα Μαγούλιαναν. Τίποτε άλλο δεν ακούετο παρά φωναί ανθρώπων, χλιμιντρίσματα αλόγων, τουφεκίσματα αδιάκοπα, γογγυσμοί ενωμένοι με τους κρότους των τυμπάνων του τακτικού. Από τον φόβον μας εφαίνετο ότι ο τόπος όλος εσείετο και επήγαινε να γκρεμισθεί εις το βάραθρον». (Φωτάκου, «Απομνημονεύματα», σελ. 535 – 536).
Κυβέρνηση δεν υπήρχε, οι εμφύλιες διαμάχες διέλυσαν «την μεγάλη ομόνοια που υπήρχε εις τον πρώτον χρόνον της Επαναστάσεως» (Κολοκοτρώνης), που θα γράψει στην «Διήγηση» ότι «εις εκείνη την περίσταση είμεθα απελπισμένοι». Τα χρήματα των ληστρικών δανείων είχαν σπαταληθεί. Παρένθεση. Τα λεγόμενα ευφημιστικώς «δάνεια της Ανεξαρτησίας» είναι από τις αθλιότερες απάτες και λεηλασίες που στήθηκαν από ξένους και ημέτερους πολιτικούς γύρω από το ματωμένο κορμί της Ελλάδας, που βρισκόταν τότε στα πρόθυρα του ολέθρου.
Το πρώτο συνομολογήθηκε το 1823 για ποσό 800.000 λιρών με παρακαταθήκη όλων των εθνικών κτημάτων των τελωνειακών δασμών, των αλυκών και των αλιεύσεων. Στην πατρίδα έφθασαν περίπου 300.000. Τα υπόλοιπα φαγώθηκαν από κερδοσκόπους και λοιπούς τυχοδιώκτες. Το 1825 συνομολογείται το δεύτερο 2.000.000 λιρών. Ιλιγγιώδεις προμήθειες, εκβιασμοί, πλουτισμός απατεώνων, καταχρήσεις κλεφτοκατσικάδων, το μείωσαν στις 816.000. Τόσα έφτασαν στην Ελλάδα. Και αυτά σπαταλήθηκαν από τους «ταλαρίσιους», όπως έλεγε ο Καραϊσκάκης τους πουλημένους για τον παρά, εκλαμπρότατους και γενναιότατους τύπου Κωλέτη ή Μαυροκορδάτου. Αποτέλεσμα; Να υπογραφεί από τους επαναστατημένους Έλληνες ένα από τα πιο επονείδιστα και ατιμωτικά κείμενα της ελληνικής ιστορίας, το «αίτημα αγγλικής προστασίας», το «συμφωνητικόν της πωλημένης Ελλάδος», όπως το αποκάλεσε ο μίνιστρος Δικαιοσύνης Ιω. Θεοτόκης, με αποτέλεσμα να παυθεί αμέσως και να φυλακιστεί. Παραθέτω το κείμενο: «Τα Ελληνικόν Έθνος δυνάμει της παρούσης πράξεως, εκθέτει εκουσίως την Ιεράν παρακαταθήκην της Αυτού Ελευθερίας, Έθνικής Ανεξαρτηρτησίας και της Πολιτικής αυτού υπάρξεως υπό την απόλυτον υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας. Εν Πελοποννήσω τη λ’ Ιουνίου αωκέ (30 Ιουνίου 1825). Τότε είναι που ο ποιητής μας Ανδρέας Κάλβος θα γράψει το περίφημο «Καλύτερα, καλύτερα/ διασκορπισμένοι οι Έλληνες/ να τρέχωσι τον κόσμον/ με εξαπλωμένην χείρα/ παρά προστάτας να ‘χωμεν».
Αν αφαιρέσουμε από το «συμφωνητικόν» του ξεπουλήματος την Μεγάλη Βρετανία και γράψουμε Δ.Ν.Τ. νομίζω ελάχιστα απέχουμε από την τωρινή μας κατάσταση. Από την πληγή αυτής της επαίσχυντης προστασίας το ελλαδικό κράτος έκανε έναν αιώνα να συνέλθει. Έπρεπε να εμφανιστεί ένας Βενιζέλος για να απλωθούν τα τσαλακωμένα του φτερά. Τα εκατό περίπου χρόνια της απροκάλυπτης επέμβασης των Προστατών είναι από τα ατιμωτικότερα του λεγόμενου ελεύθερου βίου. Μια ελάχιστη ιστορική περιδιάβαση, για να αντιληφθούμε τι μας περιμένει.
Το 1850 ένας τυχοδιώκτης Εβραίος ονόματι Πατσίφικο, διαμένων στην Αθήνα ως πρόξενος της Πορτογαλίας, έγινε αίτιος επεισοδίου, λόγω ασέβειας που επέδειξε κατά την εκφορά του Επιταφίου. Οι πιστοί που μετείχαν στην λιτανεία εξεμάνησαν και πρέβησαν σε μικροκαταστροφές στην οικία του, προπηλακίζοντας και τον ουτιδανό διπλωμάτη. Η Αγγλία όμως απαίτησε αποζημίωση για τις μικροφθορές, το αστρονομικό ποσό των 888.736 δραχμών. Η Κυβέρνηση δεν συναίνεσε. Αποτέλεσμα; «Ένας μεγάλος στόλος των σκύλων (Άγγλων) μας έχουν μπλόκον (= αποκλεισμός λιμανιών), οπούναι περίπου από τρεις μήνες και μας επήραν όλα τα καράβια και μας κατακερμάτισαν όλο το εμπόριον και τζαλαπάτησαν την σημαίαν μας και πεθαίνουν της πείνας οι άνθρωποι των νησιών και εκείνοι οπούχουν τα καράβια και γκιζερούν εις τους δρόμους και κλαίνε με μαύρα δάκρυα». (Μακρυγιάννης. Είναι γνωστά στην ιστορία ως «Παρκερικά», από το όνομα του Άγγλου ναυάρχου Πάρκερ, που ηγείτο του «προστατευτικού» στόλου).
Το 1853 ξεσπά ο Κριμαϊκός πόλεμος. Αγγλογάλλοι στο πλευρό των Τούρκων εναντίον της Ρωσίας. Η Ελλάδα επωφελείται από την ρωσοτουρκική ρήξη και επιχειρεί να απελευθερώσει τις σκλάβες ‘Ηπειρο, Θεσσαλία, Μακεδονία. Οι «Προστάτες» αντιδρούν. Τον Μάιο του 1854 αποβιβάζονται στον Πειραιά μια γαλλική μεραρχία και ένα αγγλικό σύνταγμα. Επιβάλλεται ο αποκλεισμός. Οι εισβολείς βιαιοπραγούν εναντίον των Ελλήνων. Και το χειρότερο, ο στρατός κατοχής, μεταδίδει επιδημία χολέρας που οδήγησε στον τάφο 3.000 Αθηναίους.
1885. Ένας χωροφύλακας «απώθησε βιαίως» τον Άγγλο επιτετραμμένο που θέλησε να περάσει από απαγορευμένη περιοχή στην Αθήνα. Οι «Προστάτες» απαιτούν υπό τον Χαρίλαο Τρικούπη ηθική ικανοποίηση. Αποτέλεσμα; «Τη 11η π.μ. ώρα της 7ης Ιανουαρίου 1887 έκπληκτοι οι πολίται παρετήρουν το σώμα της χωροφυλακής μετά των αξιωματικών και του τότε διοικητού της μοιραρχίας Αττικής, Στεφάνου, πάντων εν μεγάλη στολή, να παρατάσσηται μετά της μουσικής της φρουράς εν τη πλατεία του Συντάγματος. Μετά την παράταξιν αφίκετο ο πρόξενος της Αγγλίας Μέρλιν εις ον η φρουρά παρουσίασε όπλα». (Τρ. Ευαγγελίδης, «Τα μετά τον Όθωνα»).
1886, εξαιτίας της αρπαγής της Ανατολικής Ρωμυλίας από τους Βουλγάρους, ο λαός εξεγείρεται. Όμως ναυτικές μοίρες των «Προστατών» καταπλέουν στα ελληνικά παράλια και επιβάλλουν με τα πυροβόλα αποκλεισμό, για να αποτρέψουν ελληνική επίθεση κατά της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι πολιτικοί γονατίζουν, το γόητρο της χώρας καταβαραθρώνεται, «νομιμοποιείται» η αρπαγή της προαιώνιας ελληνικής γης της Αν. Ρωμυλίας από τους Βούλγαρους.
Τα ίδια συμβαίνουν και στην εθνική ατίμωση του 1897. Τα ίδια και στις ηρωικές επαναστάσεις της Κρήτης, που πνίγηκαν στο αίμα, γιατί οι κανονιοφόροι των Προστατών, προστατεύουν τους Τούρκους. Τα ίδια και στην Κύπρο, που συνεχίζεται η ατιμία…των Μεγάλων Δυνάμεων. Από κοντά και οι Έλληνες κομματάρχες, να ενεργούν ως πειθήνια ενεργούμενα των Δυνάμεων, γεγονός που θα αναγκάσει τον οξυδερκή ιστορικό Επ. Κυριακίδη να γράψει στην «Ιστορία του σύγχρονου Ελληνισμού» τα εξής, τότε, νυν και αεί επίκαιρα: «Όσα έλεγεν η Αγγλία εν Αθήναις ίνα εκάστοτε συγκρατεί τον Ελληνισμόν, επί τοσούτον συνεζυμώθησαν μετά του εγκεφάλου Ελλήνων τινών πολιτευομένων, ώστε κατήντησε να λέγωσι πρώτοι εις τους Άγγλους εκείνο το οποίον αυτοί προτίθεντο να συμβουλεύσωσιν». Δηλαδή, σαν να λέμε, ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας βγαίνει στο εξωτερικό και μιλάει για περιορισμένη εθνική κυριαρχία και για διάλυση του κράτους και του λαού. Κατόπιν τούτων έρχεται το Δ.Ν.Τ., η Ε.Ε., η Μέρκελ και λοιποί καθωσπρέπει «Προστάτες» και επιφανή καθάρματα, μας επιβάλλουν «αποκλεισμόν», «τζαλαπατούν την σημαία» και την όποια εθνική μας αξιοπρέπεια. Έπονται οι ατιμωτικοί αποκλεισμοί και οι ταπεινώσεις ενός λαού, που πριν από 70 χρόνια ανάγκαζε την οικουμένη να αναφωνήσει με θαυμασμό ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες.