Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

Η κάρτα του πολίτη

Aστυνομικός με 19 χρόνια προϋπηρεσία, αποτάχθηκε από την υπηρεσία του κατόπιν απόφασης της πειθαρχικής επιτροπής, επειδή αρνήθηκε λόγω της ορθόδοξης πίστης του, να παραλάβει την ηλεκτρονική κάρτα του πολίτη. Δύο ακόμα αστυνομικοί που υπηρετούν στη Θεσσαλονίκη έχουν αρνηθεί και αυτοί να παραλάβουν τις νέες υπηρεσιακές ταυτότητες για θρησκευτικούς λόγους ακολουθώντας το παράδειγμα του συναδέλφου τους και αναμένουν να κινηθεί πειθαρχική δίωξη εναντίον τους, ενώ τρίτος αποχώρησε οικειοθελώς από την ΕΛ.ΑΣ. πριν από έναν μήνα τονίζοντας: «Για να μην υποστώ όσα υπέστη ο συνάδελφος στην Αθήνα, που παραπέμπεται με το ερώτημα της απόταξης για τον ίδιο λόγο».
Ανάλυση των συμβάντων θα μπορούσε να οδηγήσει σε ερμηνείες πολύ διαφορετικές αναλόγως του οπτικού πρίσματος που θα χρησιμοποιηθεί γι’ αυτήν. Κάποιοι θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν τους αποταχθέντες ή υπό απόταξη αστυνομικούς ως μάρτυρες της πίστεως και όλους τους άλλους συναδέλφους τους ως ριψάσπιδες στο πεδίο της μάχης κατά της πίστεως. Οι πολλοί που ρέπουν προς τους παντοίους συμβιβασμούς θα υποστήριζαν ότι οι υποστάντες την τιμωρία καλλιέργησαν περιδεή συνείδηση και βλέπουν παντού εχθρούς της πίστεως. Η κάρτα του πολίτη, πιστεύουν, είναι ένα χρηστικό εργαλείο, το οποίο, όπως βεβαιώνουν οι εισηγητές του, θα συμβάλει στην διευκόλυνση των συναλλαγών σε πλείστους όσους τομείς. Μάλιστα κάποιοι εχθροί της πίστεως θα λοιδωρήσουν τους “φανατικούς”, οι οποίοι κάτω από κρίσιμες οικονομικές περιστάσεις θα θέσουν, παραμένοντες άνεργοι, σε δοκιμασία την οικογένειά τους.
Ας εξετάσουμε τα πράγματα σε βάθος και με νηφαλιότητα.
Κατ’ αρχήν είναι πολύ θλιβερό το ότι δεν απεφάνθη ακόμη επί του θέματος η Ιεραρχία της Εκκλησίας λόγω της συνήθους αδράνειας, από την οποία χαρακτηρίζεται, αλλά και την έλλειψη διάθεσης προς αντιπαράθεση με την Πολιτεία, με την οποία συνέπλευσε από την παλιγγενεσία σε κατάσταση υποταγής στα πλαίσια της “νόμω κρατούσης Πολιτείας”. Τί πρέπει να κάνει ένας πιστός, όταν αντιμετωπίζει κρίση συνειδήσεως; Να περιμένει να αποφανθεί η Διοικούσα Εκκλησία, για να τοποθετηθεί επί του θέματος; Και αν αυτή δεν τοποθετείται, να ικανοποιείται με τον εφησυχασμό; Πρέπει να τονίσουμε ότι τον πιστό με ανησυχίες ο πνευματικός του πατέρας μπορεί επαρκώς να καθοδηγήσει, ώστε να επιλέξει στάση έναντι του θέματος που τον απασχολεί πριν η Δ. Εκκλησία αποφανθεί. Πόσοι όμως καταφεύγουν σε πνευματικό σήμερα; Και έχει ο πνευματικός πάντοτε την σύνεση ή σε περιπτώσεις σπεύδει αστόχως να καλύψει το κενό εκ της μη δράσεως της Δ. Εκκλησίας; Ερωτήματα βασανιστικά και δυσκολοαπάντητα.
Διάβασα με προσοχή ποιά είναι τα στοιχεία τα οποία θα αναγράφονται στην κάρτα του πολίτη. Φαίνονται βασικά και συνάμα λογικά. Άρα θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι η κάρτα θα αποτελέσει χρηστικό εργαλείο για τον πολίτη. Αυτό θα μπορούσε να με οδηγήσει σε εφησυχασμό, αν δεν είχα αποκτήσει άκρα καχυποψία έναντι της Πολιτείας, της οποίας η πολιτική υπαγορεύεται από κέντρα εκτός Ελλάδος κάθε άλλο παρά σκοπούντα στο καλό των λαών του πλανήτη. Το αντίθετο ή υπηρέτες (με το αζημίωτο) του συστήματος ή αφελείς εξακολουθούν να πιστεύουν. Ποιός εγυάται ότι πέρα από αυτά τα στοιχεία που εδόθησαν στη δημοσιότητα, δεν θα περιλαμβάνονται και άλλα δεδομένα, επώδυνα αυτά, τα οποία δεν θα γνωρίζει ο κάτοχος της κάρτας; Έχω λόγους να εκφράζω τις επιφυλάξεις μου, καθώς βλέπω να γίνεται ολοένα και εντονότερος ο λόγος για παγκόσμια κυβέρνηση. Τί λοιπόν; Θα φέρω τον “φάκελλό” μου εν αγνοία μου σε εποχή που η Πολιτεία καυχάται ότι έκαψε τους φακέλλους των φρονημάτων των πολιτών και εξασφάλισε επί τέλους την ισότητα έναντι του νόμου; (Εδώ μπορεί να μας ξεφύγει χαμόγελο πικρίας, αν δεν έχουμε περάσει στο στρατόπεδο της αγανάκτησης)
Έρευνα που διενήργησα στο διαδίκτυο με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι οι πιστοί εκφράζουν κυρίως την ένστασή τους στην παρουσία του γραμμωτού κώδικα στην κάρτα, ενός απαραιτήτου πλέον στοιχείου για κάθε ηλεκτρονικό αρχείο με βάση κωδικούς αριθμούς. Η χωρίς επιστημονική εξήγηση επιλογή του αριθμού 666 (χξστ΄ στο βιβλίο της Αποκαλύψεως) για τον διαχωρισμό του γραμμωτού αριθμού (αρχή, μέσο, τέλος) οδηγεί αρκετούς πιστούς χριστιανούς στο να αποδέχονται ότι έχουμε εισέλθει σε αποκαλυπτικούς καιρούς (έσχατα της ιστορίας κατά την ορθόδοξη θεολογία) και κατά συνέπεια οφείλουν αυτοί να ετοιμάζονται, ώστε να αντέξουν κατά τη στιγμή του πειρασμού, δηλαδή στο σφράγισμα που θα επιβάλουν οι δυνάμεις του αντιχρίστου. Το σφράγισμα (χάραγμα στο δεξί χέρι ή στο μέτωπο) με βάση τις εξελίξεις στην ηλεκτρονική και πληροφορική θα είναι η πλήρης υποκατάσταση των πλαστικών καρτών με εμφυτευμένο μικροεπεξεργαστή (τσιπ επί το ελληνικότερον), χωρίς τον οποίο δεν θα είναι δυνατή, σύμφωνα με το βιβλίο της Αποκαλύψεως, ουδεμία συναλλαγή, καθώς το χαρτονόμισμα θα εξαφανιστεί από τις συναλλαγές, όπως πλέον δέχονται όλοι και όχι μόνον οι πιστοί στο Ευαγγέλιο του Χριστού, αλλά και οι κάρτες συμπληρώνουμε εμείς. Η αποδοχή εμφύτευσης συνιστά κατά ερμηνεία του σχετικού χωρίου του θεοπνεύστου για τους χριστιανούς βιβλίου υποταγή στις δυνάμεις του αντιχρίστου. Υπό την έννοια αυτή η άρνηση της παραλαβής της κάρτας συνιστά είδος προπόνησης έναντι του αγώνος του τελικού σταδίου.
Θα μπορούσε κάποιος κριτικά ιστάμενος έναντι της Εκκλησίας να υποθέσει ότι η επιλογή του αριθμού 666 έγινε από κύκλους, οι οποίοι πρόσκεινται στη λεγόμενη νέα τάξη πραγμάτων (αυτή αναγνωρίζεται από πολλούς και όχι μόνο από μέλη της Εκκλησίας) με σκοπό να τρομοκρατήσει τους πιστούς για επερχόμενο διωγμό και δεν συνιστά εκπλήρωση προφητείας. Είναι όντως λογική η άποψη, γι’ αυτό και δεν πρέπει οι χριστιανοί να εκδηλώνουν πανικό ενώπιον των εξελίξεων. Σε καιρούς προδρόμους διωγμού απαιτείται νήψη, ταπείνωση και μετάνοια. Η πλήρης περιεργείας ερώτηση των μαθητών προς τον Χριστό περί του πότε θα συμβούν αυτά έλαβε σαφή απάντηση. Και όμως πόσοι σπεύδουν να προσδιορίσουν λίαν προσεχές έτος για όσα θα συμβούν μη συνειδητοποιώντας ότι κινδυνεύουν να γίνουν καταγέλαστοι. Και πόσοι άλλοι τρέμουμε για να φανεί πόσο μας λείπει η πίστη. Έτσι παραμελούμε την άσκηση, την τόσο επιβεβλημένη για να σταθούμε εδραίοι κατά την ώρα του πειρασμού.
Τώρα που η Εκκλησία βρίσκεται υπό εμφανή διωγμόν πλέον (και ας λένε οι εχθροί της Εκκλησίας και οι αδιάφοροι ότι η Εκκλησία είναι ένα με το κατά καιρούς κατεστημένο), ας αναλογισθούμε τις προσωπικές μας ευθύνες για την πορεία της κοινωνίας μας. Κλήρος και λαός, μεγάλοι και μικροί στηρίξαμε ένα σύστημα άκρως αντιευαγγελικό, το οποίο παραχάραξε πλείστες όσες αρχές του Ευαγγελίου του Χριστού. Όταν το σύστημα εδίωκε άλλους και συνέτασσε τους κλασικούς φακέλλους φρονημάτων, όταν το σύστημα καταδίκαζε στην ανέχεια ολόκληρους λαούς, οδηγούσε στον θάνατο από πείνα εκατομμύρια παιδιά, καθιστούσε άλλα εκατομμύρια παιδιών σεξουαλικούς δούλους εμείς δεν βλέπαμε, δεν ακούγαμε, δεν γνωρίζαμε. Εμείς είμασταν πολίτες νομοταγείς. Αναλωθήκαμε στην πολεμική κατά του ιδεολογικού υλισμού και καταναλωθήκαμε από τον πρακτικό υλισμό. Τώρα το σύστημα δεν μας έχει πλέον ανάγκη και στρέφεται εναντίον μας. Ναι, θα έρθει διωγμός κατά των πιστών. Και εμείς ακόμη στην προσωπική μας ζωή παραμένουμε αιχμάλωτοι του συστήματος για μια δίμηνη σύμβαση του παιδιού μας, για την προσωπική ανέλιξη στον εργασιακό μας χώρο, για μια άνετη καταναλωτική ζωή! Εγκαταλείψαμε την άσκηση, βρήκαμε μύριες παρακάμψεις του “Γολγοθά” και στην πραγματικότητα τρέμουμε μη χάσουμε τα κεκτημένα. Πώς λοιπόν να αντέξουμε στον πειρασμό, αφού έχουμε ξεχάσει ότι “οι ευσεβώς θέλοντες ζην διωχθήσονται”;
Εκείνο που δεν προσέξαμε όσο θα έπρεπε είναι το ότι το βιβλίο της Αποκαλύψεως κλείνει με παιάνα θριάμβου: “Ενίκησεν το αρνίον το εφαγμένον”! Αλλά της αναστάσεως προηγείται πάντοτε η σταύρωσις.

“ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”



Σύμφωνα με απόφαση του υπουργού Εσωτερικών, Γιάννη Ραγκούση, όλοι οι Έλληνες πολίτες μέχρι το τέλος του 2011 θα πρέπει υποχρεωτικά να παραλάβουν την κάρτα του πολίτη. Πρώτοι από όλους θα πρέπει να πάρουν την κάρτα οι υπηρετούντες στα σώματα ασφαλείας….
είπε….
“…Το ΙΝΚΑ θα χρησιμοποιήσει κάθε νομικό μέσο, αλλά καλεί από τώρα τους πολίτες σε ετοιμότητα αν χρειαστεί, για να μην παραλάβουν τέτοιες κάρτες, με βάση το Ελληνικό Σύνταγμα και τις διακηρύξεις των δικαιωμάτων του Ανθρώπου…”

1ο Θέλει να αντικαταστήσει την Ταυτότητα την με «κάρτα πολίτη», που πολύ σωστά έχει χαρακτηριστεί Κάρτα Φακελώματος του Πολίτη, η οποία μάλιστα δεν έγινε δεκτή στην Αγγλία, λόγω μεγάλου και άσκοπου κόστους και των αντιδράσεων για την προστασία των προσωπικών δεδομένων.

Αυτή η κάρτα προγραμματίζουν να ενημερώνεται με κάθε αλλαγή στην οικονομική κατάσταση (ακίνητα, κινητές αξίες, λογαριασμοί, οφειλές), οικογενειακή κατάσταση, κατάσταση υγείας (φάρμακα, εισαγωγές σε νοσοκομεία, κληρονομικό ιστορικό), μετακινήσεις ταξίδια κτλ.
Όλα τα προηγούμενα θα εμφανίζονται σε «ενιαία οθόνη». Αναφέρουν ότι ο ίδιος κάτοχος «θα μπορεί να έχει πρόσβαση στα στοιχεία του από το Διαδίκτυο» – λες και δεν τα ξέρει. Θα έχει όμως και το κράτος πρόσβαση και μάλιστα σε τομείς που μέχρι σήμερα δεν επιτρέπεται. Εννοείται ότι πρόσβαση θα «αποκτήσουν» όλοι οι μεγάλοι προμηθευτές (πολυεθνικές, ασφαλιστικές, τράπεζες, διαγνωστικά κέντρα, πολυκλινικές, ιδιωτικά γραφεία «εύρεσης εργασίας», ενοικίασης εργαζομένων, εισπρακτικές . ) και βέβαια οι χάκερς.
Είναι γνωστό ότι το διαδίκτυο είναι και θα είναι πάντα διάτρητο. φυτίλια συννεφάκια.
2ο Θέλει να επιβάλλει υποχρεωτικά σε όλες τις συναλλαγές την «κάρτα των συναλλαγών», που και αυτή έχει χαρακτηριστεί Χαφιές του Καταναλωτή, και αυτή δεν έγινε δεκτή ούτε καν από τον αρμόδιο επίτροπο της φορολογίας της ΕΕ.
Τη δεύτερη κάρτα επιδιώκουν να την έχει συνέχεια ο καταναλωτής (από ποια μέχρι ποια ηλικία άραγε;) για να καταγράφεται η κάθε συναλλαγή: το προϊόν ή η υπηρεσία, ο χρόνος και η χρηματική της αξία. Είναι προφανές ότι με αυτό τον τρόπο, και επειδή κάθε προϊόν διαθέτει μπαρ-κοντ -με μία αναγωγή στα προϊόντα που αγοράζει- θα είναι γνωστά τα πάντα ανεξαιρέτως, για τον πολίτη – καταναλωτή: Οι συνήθειές του, τα πιστεύω του, η σεξουαλική του ζωή . η υγεία του κλπ.
Με αυτές τις υποχρεωτικές κάρτες ουσιαστικά δρομολογούν να καταργηθεί το Τραπεζικό Απόρρητο, το Ιατρικό Απόρρητο, και γενικά κάθε είδους απόρρητο στην ιδιωτική ζωή, θα ενοποιηθούν όλοι οι αριθμοί (ΑΜΚΑ, ΑΦΜ, κτλ ) και θα μετατραπεί ο πολίτης σε έναν ανθρωποαριθμό.
Το ΙΝΚΑ δηλώνει κάθετα ότι δεν θα δεχτεί τον Μεγάλο Αδελφό, δεν έχει να διαπραγματευτεί και να διαβουλευτεί την αξιοπρέπεια του πολίτη – καταναλωτή και καταδικάζει απερίφραστα τα προτεινόμενα μέτρα.
Καλεί όλες οργανώσεις πολιτών, τους συνδικαλιστικούς και τους επιστημονικούς φορείς και όλα τα πολιτικά κόμματα για να μην περάσει το φακέλωμα.
Το ΙΝΚΑ θα χρησιμοποιήσει κάθε νομικό μέσο, αλλά καλεί από τώρα τους πολίτες σε ετοιμότητα αν χρειαστεί, για να μην παραλάβουν τέτοιες κάρτες, με βάση το Ελληνικό Σύνταγμα και τις διακηρύξεις των δικαιωμάτων του Ανθρώπου.ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΥΠΟΜΕΝΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΦΤΩΧΙΑ
ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥΣ ΣΕ ΤΡΟΦΙΜΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ.

ΥΓ: Το Διαδίκτυο είναι χρήσιμο αλλού και όχι για φακέλωμα. Το ΙΝΚΑ έχει υποδείξει και πώς θα καταπολεμηθεί η Γραφειοκρατία και πώς θα εντοπιστούν οι φοροφυγάδες, που άλλωστε είναι γνωστοί. Τα επιχειρήματα αυτά είναι κουκούλες προσχήματα..

Ευθυμογράφημα

εμείς, αυτοί και ο Καλλικράτης

«φέρτε μου κανάτες, φέρτε μου βαρέλες/

στρώσατε για μένα περσικά χαλιά/

φέρτε μου κουζίνες, φέρτε μου κοπέλες/

φέρτε μου λαγούτα, φέρτε μου βιολιά./

Άιντε πάλι γλέντι και χουβαρνταλίκι/

λύστε το πουγκί σας, δώστε χαρτζιλίκι./

Χύνω τους καφέδες και τα βάζα σπάνω/

Ωχ ! Χριστέ κι ας φέξει…Ωχ! Ψυχή μου γλέντι/

Εκλογές και πάλι…σ’ ό,τι κι αν σας κάνω/

Σεις να λέτε όλοι μάλιστα αφέντη/

Όλων σας τα σπίτια ανοιχτά να τα ‘βρω/

Ειδ’ αλλιώς σκεφθείτε πως θα φάτε μαύρο»

Γ. Σουρής, «ο εκλογεύς», 1883



Ο Έλληνας, εκτός από πολιτικό, είναι βέβαιο πως είναι και…. εκλογικό όν. Ο Παπαδιαμάντης, προ εκατονταετίας, διαπίστωνε: «Α! αι εκλογαί, αυτή είναι η μόνη επί εβδομήκοντα έτη ασχολία μας, αφ’ ότου ηλευθερώθημεν, αφ’ ότου δηλαδή μεταλλάξαμεν τυράννους, τους οποίους διά των εκλογών φανταζόμεθα ότι αντικαθιστώμεν τάχα συχνότερον». (“Άι μου Γιώργη”, 1892). Αποδεικνύεται το…. φιλεκλογικόν του Έλληνα ανθρώπου και από την πληθώρα των υποψηφίων – θηλέων και αρρένων – αλλά και από τη ζέση, την έντονη επιθυμία όλων να καταλάβουν εκλόγιμη θέση. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ακούγοντάς τους, εύκολα κατανοείς ότι εκλαμβάνουν την εκλογή ως κριτήριο της προσωπικής τους αξίας. Διακυβεύεται στην κάλπη το κύρος και η αξιοπρέπειά τους. Ομολογώ ότι μια γεύση του πικρού αυτού αισθήματος το ένιωσα κάπως σε συνδικαλιστές εκλογές δασκάλων. Μετέχοντας, προ δεκαετίας, σε ανεξάρτητο-υπερπαραταξιακό ψηφοδέλτιο, επί 3-4 χρόνια, κατόρθωνα να συγκινήσω μόλις και μετά βίας 10-12 συναδέλφους. Καταλάμβανα την τελευταία ή προτελευταία θέση, γενόμενος κυρίως «μπαίγνιο» των παιδιών μου. Ψέλλιζα βέβαια κάτωχρος από ντροπή κάτι μισόλογα περί εντίμου και ανιδιοτελούς αγώνα, προσπαθούσα και εξηγήσω ότι δεν είχαμε πίσω μας κομματικούς μηχανισμούς, πλην, εις μάτην δεν απέφευγα τους γέλωτες. Έτσι άδοξα κρέμασα τα πολιτικά μου…  παπούτσια. Παρηγοριόμουν και διασκέδαζα την αποτυχία, προστρέχοντας σ’ ένα ρητό του σοφού Ηράκλειτου, το «εις εν εμοί μύριοι εστί», η γνώμη ενός ανθρώπου, αξίζει για μένα όσο χιλίων. Πολλαπλασίαζα τους 10-15 αφοσιωμένους ψηφοφόρους μου (μεταξύ αυτών δυο – τρεις συγγενείς) επί το ηρακλείτειο «χίλια» και τους έβγαζα καμμιά δεκαπενταριά χιλιάδες. Αίφνης, με τον μαθηματικό αυτό τύπο, κατήγαγα νίκη περηφανή, ήμουν, τρόπον τινά, ο θριαμβευτής των εκλογών. Συμβουλεύω, λοιπόν, τους υποψηφίους που δεν θα εκλεγούν, να εφαρμόσουν ανάλογη φαντασίωση, για να απολύνουν τον πόνο την αποτυχίας. Θυμάμαι, φιλοσοφώντας και αναλύοντας τα αίτια της εκλογικής μου αστοχίας, διέκρινα το εκλογικό σώμα σε πέντε επιμέρους κατηγορίες. Αυτό είναι λοιπόν και το θέμα του παρόντος άρθρου: με ποια κριτήρια ψηφίζουν οι Έλληνες στις καλλικρατικές εκλογές. Πρώτον: ικανή μερίδα του λαού επιλέγει με βάση το παρουσιαστικό και λοιπά συνοδά χαρακτηριστικά. Ένας, για παράδειγμα, όμορφος υποψήφιος έλκει τις ψήφους των νεαρών, κυρίως ανύπανδρων, γυναικών. Στην Αμερική κυκλοφόρησε μελέτη η οποία διεπίστωσε πως οι ευειδείς υποψήφιοι έχουν 30% πιθανότητες παραπάνω από τους δύσμορφους να εκλεγούν. Μια καλλίσωμος νεανίσκη είναι σίγουρο ότι κλέβει κάποιους ψήφους εργένηδων ανδρών.
Δεύτερον: κριτήριο ασφαλές και σοβαρό είναι η συγγένεια ή η «φυλετική» καταγωγή.(Πόντιοι, Θρακιώτες, Σαρακατσαναίοι κλπ). Πολλοί υποψήφιοι σπεύδουν αυτές τις ημέρες στα ληξιαρχεία με την ελπίδα να ανακαλύψουν ξεχασμένες και μακρινές συγγένειες. Ξαδέρφια εβδόμου βαθμού και άνω, κουμπαριές, παρακουμπαριές, ανασύρονται από τη λήθη. Δεν είναι σπάνιο να ανακαλύπτει έκπληκτος ο υποψήφιος πως συγγενεύει με ένα ολόκληρο χωριό. Τυχεροί όσοι έχουν πολυπληθές συγγενολόι. Άτυχοι τα μοναχοπαίδια, οι σώγαμπροι και οι ανύμφευτοι ή οι ανύπανδρες, γιατί στερούνται τις ψήφους από το γυναικοσόι ή ανδροσόι, αντιστοίχως. Οι κουμπαριές, παρ’ όλη τη δυσφήμηση που υπέστησαν τελευταία, δεν παύουν να προσφέρουν σίγουρη και σταθερή «δεξαμενή» ψήφων. Οι υποχρεώσεις του κουμπάρου θεωρούνται αυτονόητες. Χωρίς 5-6 κουμπαριές είναι αδύνατο να κάνεις πολιτική καριέρα. Αυθεντία στο θέμα αυτό θεωρείται ο επίτιμος της ΝΔ. Τρίτον: Δεν έπαυσε, παρά τις περί του αντιθέτου θεωρίες, το κομματικό κριτήριο να παίζει πρωτεύοντα ρόλο και στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Παρ’ όλες τις δακρύβρεχτες προσπάθειες των επικεφαλής των συνδυασμών, να πείσουν τους πολίτες για την πολυσυλλεκτικότητά τους και για την κομματική τους ανεξαρτησία, λίγα πετυχαίνουν. Για να διαρραγεί η κομματική προσήλωση πρέπει να συντρέχουν τα δύο προαναφερόμενα κριτήρια. Ή να μαγνητιστείς από αιθέρια ύπαρξη ή να προσκρούσεις σε συγγένεια πρώτου βαθμού. Στις νεότερες, βέβαια, γενεές, το κομματικό κριτήριο είναι πολύ χαλαρό, στους παλαιότερους, που πρόλαβαν τον Παπάγο ή τον Πλαστήρα, θεωρείται αδιανόητη η κομματική ανυπακοή. Το χέρι το κόβουν, αλλά ψήφο σε κομματικό «εχθρό» δεν δίνουν. Τέταρτον: Είναι όσοι ψηφίζουν με πιο ελαστικά κριτήρια. Αυτοί που παζαρεύουν την ψήφο τους – και πολλές φορές ολόκληρης της οικογένειας – ζητώντας ανταλλάγματα. Και εδώ διακρίνονται σε υποομάδες. Οι πλέον αξιοκαταφρόνητοι είναι όσοι ζητούν χρηματική αμοιβή. Είναι οι αργυρώνυτοι, οι κλεφτοκατσικάδες. Κάποιοι άλλοι παλεύουν για βόλεμα συγγενικού προσώπου. Αυτοί είναι αφελείς, γιατί συνήθως καταπίνουν ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Είναι οι διαπλεκόμενοι. Άλλοι οσμίζονται τον τελικό νικητή και γλοιωδώς προσκολλώνται πάνω του, ελπίζοντας σε κατοπινές εκδουλεύσεις. Είναι οι καιροσκόποι. Αυτές, κατά την γνώμη μου, είναι οι τέσσερις βασικές κατηγορίες κριτηρίων για τις τοπικές εκλογές. Αν κάποιος υποψήφιος μπορεί να ανταποκριθεί και στα τέσσερα, είναι σίγουρα μέσα στους επιτυχόντες. Βέβαια το να είσαι ωραίος ή ωραία, με τεράστιο σόι, με κομματικές περγαμηνές, πλούσιος (για να φθείρεις συνειδήσεις) και με ευχέρεια να σκορπάς υποσχέσεις και να γίνεσαι πιστευτός, είναι λίγο δύσκολο. Όποιος συγκεντρώνει τόσα προσόντα, κακώς περιορίζεται στα τοπικά. Αν δεν πληροίς ούτε ένα κριτήριο, κακώς κατέβηκες στον πολιτικό στίβο. Άσχημος, φτωχός, χωρίς μεγάλο σόι, κομματικά ανύπαρκτος και με έλλειμμα «ευελιξίας», είναι ο ορισμός του αποτυχημένου. Κανένας, όμως, νομίζω υποψήφιος δεν συγκεντρώνει όλα τα ελαττώματα ή όλα τα προτερήματα. Γι’ αυτό το αποτέλεσμα είναι αμφίρροπο. Πέμπτο και τελευταίο κριτήριο, το οποίο είναι το ζητούμενο και αποτελεί την πεμπτουσία μιας δημοκρατικής κοινωνίας, είναι οι υποψήφιοι να εκλέγονται με βάση το φιλότιμο, την αξία, τις ικανότητες, την επιστημονική επάρκεια και την εντιμότητά τους, αρετές σπανιότατες την σήμερον.
Δυστυχώς το σύστημα είναι τέτοιο, ώστε οι αρετές αυτές να μην γίνονται ευρύτερα γνωστές. Προβάλλονται οι επικεφαλής, οπότε η ισηγορία, η έκφραση γνώμης για τα κοινά, να μην φτάνει στα αυτιά των ψηφοφόρων. Έτσι αδικούνται πολλές φορές υποψήφιοι με επίζηλα προσόντα. Στην αρχαία ελληνική δημοκρατία, είχαμε συνεχείς εναλλαγές στις δημόσιες θέσεις. Μ’ αυτό τον τρόπο αμβλύνονταν οι πικρίες και αποκλειόταν η ισχυροποίηση κάποιου πολιτικού παράγοντα, που οδηγεί πολλές φορές στην αλαζονεία ή στη διαφθορά. Υπήρχε βεβαίως και ο εξοστρακισμός. Αν ίσχυε από πόσες γλίτσες του κομματισμού θα γλιτώναμε; Λίαν επίκαιρη είναι και η προτροπή του αρχαίου σοφού Πυθαγόρα: «κυάμων απέχεσθε», αποχή, μακριά από την πολιτική, τα κοπρόσκυλα που μας χαντάκωσαν, τις εκλογές και τα μισητά…μνημόνια.

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Στης ιστορίας το διάσελο…

«στης ιστορίας το διάσελο

όρθιος ο γιος πολέμαγε

κι η μάνα κράταε τα βουνά

όρθιος να στέκει ο γιος της
»
 
  Νικ. Βρεττάκος





Το 1999 από τις εξαιρεετικές εκδόσεις «Γκοβόστης» μεταφράστηκε και κυκλοφορήθηκε το βιβλίο του Ιταλού στρατηγού Βισκόντι Πράσκα με τίτλο: «Εγώ εισέβαλα στην Ελλάδα» (Το βιβλίο γράφτηκε το 1946). Ο συγγραφέας του ήταν Ανώτερος Διοικητής των Ιταλικών Δυνάμεων Αλβανίας από τις 5 Ιουνίου έως τις 8 Νοεμβρίου του 1940, όταν λόγω αποτυχίας των σχεδίων του, αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Σοντού, μέχρι τότε υφυπουργό Στρατιωτικών. Το βιβλίο παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, επέχει θέση ντοκουμέντου, όχι μόνο για τους απλούς φιλίστορες αναγνώστες, αλλά και για τους επίμονους ιστορικούς ερευνητές.
Ως είθισται, στα αυτοβιογραφικά κείμενα ηττημένων σε πολέμους πρωταγωνιστών, ο Πράσκα προσπαθεί να αποσείσει τις ευθύνες του και αποδίδει την μη ευνοϊκή εξέλιξη των επιχειρήσεων στις πρώτες κρίσιμες ημέρες στου πολέμου, πέρα από τις αντίξοες καιρικές συνθήκες στην Ανώτατη Στρατιωτική Ηγεσία, καταλογίζοντας της ευθύνες για:
Α) Ανεπαρκή αεροπορική υποστήριξη.
Β) Καθυστέρηση της αφίξεως των προβλεπόμενων από την Ιταλία ενισχύσεων.
Γ) Ματαίωση της προκαθορισμένης καταλήψεως της Κέρκυρας ταυτόχρονα με την έναρξη των εχθροπραξιών.
Καταλήγει ότι κανείς δεν ήθελε τον πόλεμο, εκτός από τον Μουσολίνι, αποκαλύπτοντας την σαθρότητα και την δουλοπρέπεια που διέτρεχε το φασιστικό καθεστώς, αποκρύπτοντας και τις ευθύνες του, αλλά και την έπαρση της τότε ιταλικής ηγεσίας. Μέχρι την έναρξη του πολέμου οι ποταποί υμνωδοί του Μουσολίνι, περιφρονούσαν τους Έλληνες, βαυκαλίζονταν με στρατιωτικούς περιπάτους των οκτώ εκατομμυρίων λογχών, φούσκωναν τον λαό τους με ρωμαϊκές αυτοκρατορίες. Οι σημαντικότερες, όμως, σελίδες του βιβλίου δεν είναι οι ενδιαφέρουσες εκμυστηρεύσεις του Πράσκα, αλλά τα «Παραρτήματα» και δη το 7ο. Εκεί διαβάζουμε: (Εν περιλήψει).
Η ιταλική εφημερίδα « Il Tempo» στις 13 Ιουλίου 1944, δημοσίευσε τα πρακτικά της περίφημης σύσκεψης του Ανωτάτου Φασιστικού Συμβουλίου που έγινε στις 15 Οκτωβρίου 1940, στο Παλάτσο Βενέτσια και στο οποίο καθορίστηκαν οι γενικές γραμμές της εισβολής στην Ελλάδα. Μετέχουν: ο Μουσολίνι, ο Τσιάνο, γαμπρός του και ΥΠΕΞ, ο Πράσκα, ο Σοντού, ο Μπαντόλιο, ο Ροάττα (όλοι στρατηγοί) και ο Τζακομόνι, τοποτηρητής του καθεστώτος στην Αλβανία. Από τις συζητήσεις διαφαίνεται η κουφότητα, η αθλιότητα, η αλαζονεία, η ασυνειδησία αυτών των ανθρώπων. Μεταφέρω κάποιους διαλόγους:
«Μουσολίνι: Ποια είναι η κατάσταση του ηθικού του ελληνικού πληθυσμού;
Τζακομόνι: Φαίνεται ότι είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο.
Τσιάνο: Παρουσιάζεται μια σαφής, διαίρεση μεταξύ του πληθυσμού και μιας ηγετικής τάξεως πολιτικών και πλουτοκρατών. Η τελευταία διατηρεί ζωντανό το πνεύμα της αντιστάσεως και την αγγλοφιλία στη χώρα. Αυτή είναι μια ελάχιστη τάξη ανθρώπων πολύ πλουσίων, ενώ η άλλη (ο λαός) είναι αδιάφορη για όλα τα συμβαίνοντα, συμπεριλαμβανομένης και της εισβολής μας….
Μουσολίνι: Ποιο είναι το ηθικό των Ελλήνων στρατιωτών;
Πράσκα: Δεν είναι άνθρωποι που θα τους άρεσε να πολεμήσουν.
Μουσολίνι: Θα πρέπει να δούμε πως θα παρουσιάσουμε τα προσχήματα γι’ αυτήν την επιχείρηση…να σκηνοθετήσουμε ένα επεισόδιο.
Τζακομόνι: Εγώ μπορώ να κάνω κάτι στα σύνορα, όπως επεισόδια μεταξύ κατοίκων της Τσαμουριάς και των Ελληνικών αρχών. (Εμφανέστατος ο αείδουλος και προδοτικός ρόλων των Τσάμηδων)
Μουσολίνι: Όλα αυτά έχουν μια αμελητέα αξία για μένα και συνιστούν μια κάποια συγκάλυψη. Μολαταύτα είναι καλό να μπορέσετε να τα δημιουργήσετε σε τρόπο ώστε να δοθεί αφορμή για το άναμμα του φιτιλιού…
Τσιάνο: Πότε επιθυμείτε να λάβει χώρα το επεισόδιο;
Μουσολίνι: Στις 24 Οκτωβρίου.
Τσιάνο: Στις 24 να είστε βέβαιος ότι θα συμβεί.
Μουσολίνι: Πώς βλέπετε την πορεία προς την Αθήνα, αφού θα έχει καταληφθεί η Ήπειρος;
Πράσκα: Δεν βλέπω πολλές δυσκολίες. Αρκεί μια δύναμη 5 ή 6 Μεραρχιών επιπλέον των υπαρχόντων. (Σύμφωνα με τον Ιταλό κριτικό Α. Τόστι και στο σύγγραμά του «ο πόλεμος που δεν έπρεπε να γίνει», η εκστρατεία κατά της Ελλάδας: «Απορρόφησε και καταπόνησε 30 Μεραρχίες με 700.000 άνδρες, 90.000 κτήνη και 17.000 αυτοκίνητα και στοίχισε 14.000 νεκρούς, 51.000 τραυματίες και 25.000 αιχμαλώτους και αγνοουμένους και υπέρ τους 12.000 αχρηστευθέντες από κρυοπαγήματα»).
Από τα πρακτικά της ιστορικής εκείνης συσκέψεως εξάγονται κάποια συμπεράσματα:
Πρώτον: Οι υπερφίαλοι Ιταλοί υποτιμούν και περιφρονούν την αξία (το αξιόμαχο) και την φιλοπατρία του λαού μας. Όπως και οι τωρινοί οχτροί.
Δεύτερον: Διακρίνουν «μια διαίρεση» του απλού λαού και της ηγετικής τάξης (πολιτικοί – πλουτοκράτες). Όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα. Μόνο που ο αδιάφορος για τους Ιταλούς αυτός λαός, κατασκοτώθηκε στην Β. Ήπειρο, δείχνοντας στην γονατισμένη Ευρώπη ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες. (Οι απώλειες του Ελληνικού Στρατού σύμφωνα με το Γ.Ε.Σ. ήταν: 13.752 νεκροί, 62.663 τραυματίες – από τους οποίους περίπου 25.000 παγόπληκτοι – 3.955 αγνοούμενοι και αιχμάλωτοι).
Τρίτον: Φασιστικά (ή κεμαλοφασιστικά) καθεστώτα θεωρούν τους λαούς «κρέας για μακέλλεμα». Και σήμερα που γειτνιάζουμε με τέτοια τυχοδιωκτικά κράτη, οφείλουμε να καλλιεργήσουμε το πνεύμα αυτοθυσίας και αντίστασης του λαού μας. Όλοι μαζί οι Έλληνες, πλην της ηγετικής τάξης των κηφήνων και των συμμοριών που τους διαφεντεύουν.
Κλείνω μ’ ένα ηρωικό γεγονός που διασώζει ο Σ. Μυριβήλης και το ανέφερε κατά την πανηγυρική ομιλία του στην Ακαδημία Αθηνών, το 1960: «Πολύς κόσμος έτρεχε να δώσει αίμα τις ημέρες του πολέμου. Ήταν εκεί νέοι, κοπέλες, γυναίκες, μαθητές, παιδιά που περίμεναν τη σειρά τους. Μια μέρα, ο επί της αιμοδοσίας φίλος μου γιατρός, είδε στη σειρά των αιμοδοτών που περίμεναν, να στέκεται και ένα γεροντάκι.
Εσύ παππούλη τι θέλεις εδώ; Ήρθα, κι εγώ, γιατρέ, να δώσω αίμα. Ο γιατρός τον κοίταξε με απορία και συγκίνηση. Ο γέρος παρεξήγησε το δισταγμό του. Η φωνή του έγινε πιο ζωηρή. Μη με βλέπεις έτσι, γιατρέ μου. Είμαι γέρος, το αίμα είναι καθαρό, και ποτές μου δεν αρρώστησα. Είχα τρεις γιους. Σκοτώθηκαν και οι τρεις εκεί πάνω. Χαλάλι της πατρίδας. Μου είπαν πως οι δύο πήγαν από αιμορραγία. Λοιπόν, είπα στη γυναίκα μου, θα ‘ναι κι άλλοι πατεράδες, που μπορεί να χάσουν τα παλληκάρια τους, γιατί δεν θα ‘χουν οι γιατροί μας αίμα να τους δώσουν. Να πάω να δώσω κι εγώ το δικό μου. Άιντε, πήγαινε γέρο, μου είπε κι ας είναι για την ψυχή των παιδιών μας. Κι εγώ σηκώθηκα και ήρθα».
Τι προσθέτει τούτη η διήγηση σ’ εκείνον τον ηρωικό αγώνα; Ότι ανδρείους μπορεί να βγάλει κάθε πατρίδα. Αγίους όμως μόνον η Ελλάδα.
ΥΓ. Στο βιβλίο γλώσσας της Ε’ Δημοτικού, στο σχετικό αφιέρωμα για την εθνική επέτειο, περιέχεται κείμενο με τον εξής τίτλο: « Η Ιταλία μας κήρυξε τον πόλεμο» και υπότιτλο
«και εμείς πήγαμε στο υπόγειο». Την ημέρα της 28ης Οκτωβρίου του 1940 ξέρουμε ότι ο λαός ξέσπασε, πανηγύριζε, ξεχύθηκε στους δρόμους ανεμίζοντας γεμάτος χαρά την γαλανόλευκη. Οι καντιποτένιοι του διαβίου αφελληνισμού μαγαρίζουν την γιορτή με κείμενα δειλίας, φόβου και ηττοπάθειας..

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

Θα πούμε ξανά ΟΧΙ;

Η Ελλάδα διέρχεται μία από τις πλέον οδυνηρές κρίσεις κατά την μακραίωνη ιστορία της. Απόδειξη τρανή είναι το ότι οι πλείστοι την αντιλαμβανόμαστε ως οικονομική στο πλαίσιο της παγκόσμιας ύφεσης και όχι ως κρίση αξιών! Έχοντας μαγευθεί από το εκμαυλιστικό καταναλωτικό πνεύμα των σειρήνων του συστήματος, αδυνατούμε να αντιληφθούμε ότι απεργάζονται τον αφανισμό της ιδιοπροσωπείας μας, όπως φυσικά και εκείνης των άλλων εθνών.
Η Ελλάδα αντιμετώπισε κατά το παρελθόν δύο σοβαρότατες κρίσεις. Η πρώτη επέφερε την εύκολη κατάληψή της από τους Ρωμαίους, η δεύτερη την επίσης εύκολη κατάληψη της από τους Οθωμανούς Τούρκους. Και στις δύο περιπτώσεις είχαμε κρίσεις πολιτισμού, οι οποίες αναπόφευκτα επέφεραν και οικονομικές. Οι ιστορικοί αναλυτές αθύρματα της υλιστικής ιδεολογίας και όχι ελεύθεροι άνθρωποι επικεντρώνουν την προσοχή τους στον οικονομικό παράγοντα δεχόμενοι ότι το οικονομικό είναι το μόνο προς ενέργεια κίνητρο του ανθρώπου. Γι’ αυτούς ο άνθρωπος της ανιδιοτέλειας και της θυσίας παραμένει στην εποχή μας αθέατος, αθέατος μέχρι ανυπαρξίας. Γι’ αυτό και καταντήσαμε να ζούμε σε αντιηρωική εποχή. Μάλιστα πολλοί ασπάζονται το δόγμα “αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες” (Μπρέχτ).
Αντί να αναλύσουμε τα αίτια που επέφεραν την υποδούλωσή μας στους Ρωμαίους βαυκαλιζόμαστε με το να αναμασούμε το γραφέν από τον Ρωμαίο ποιητή Οράτιο: “Η Ελλάδα, κατακτημένη με τα όπλα, νίκησε τον κατακτητή κι έφερε τις τέχνες στο απολίτιστο Λάτιο”. Υπήρξαν όμως και Ρωμαίοι με πολύ διαφορετική άποψη για τους Έλληνες. Ο κήνσωρ Κάτων (234 -149 π.Χ., δηλαδή πριν από την κατάκτηση της νότιας Ελλάδος), αν και πολύ καλός γνώστης της ελληνικής, ορκίστηκε «να αποκεφαλίσει και να καυτηριάσει σαν ύδρα κάθε είδους πολυτέλεια και φιληδονία» και να εξαγνίσει τη Ρώμη από τη νοσηρή επιρροή των Ελλήνων φιλοσόφων και συμβούλεψε το γυιό του να μην ασχοληθεί με τη μελέτη της λογοτεχνίας αυτής της «άχρηστης φυλής». Δεν ήταν εμπαθής μισέλλην ο Κάτων. Ήθελε απλώς να προστατέψει τα χρηστά ήθη των Ρωμαίων και να αποτρέψει αυτούς από την προκλητική πολυτέλεια και τη φιληδονία. Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε ότι τότε δεν είχε πέραση ούτε ο προσωκρατικός ούτε ο σωκρατικός ούτε και ο αριστοτελικός φιλοσοφικός λόγος, αλλά ο “φιλοσοφικός” λόγος της κάθε προστυχιάς! Αυτός, σε συνδυασμό με τις ατέλειωτες πολεμικές συγκρούσεις πριν από την εφήμερη ενότητα, οδήγησε στο να καταστεί η Ελλάδα έρημη χώρα λόγω της τρομακτικής δημογραφικής συρρίκνωσης.
Τα ίδια επανελήφθησαν και κατά τους εσχάτους καιρούς της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας. Βέβαια στην περίπτωση αυτή οι ιστορικοί αναλυτές ανακαλύπτουν και άλλα αίτια, τους θρησκευτικό φανατισμό και μισαλλοδοξία! Δεν αρκούνται όμως μόνο στις αναλύσεις. Εξοβελίζουν την χιλιετή περίοδο της Ρωμανίας από τις σελίδες της ιστορίας μας υποταγμένοι στη γραμμή Κοραή, ο οποίος έγραψε για κατάληψη της Ελλάδος από τους Μακεδόνες! Κατανοούμε τουλάχιστον εμείς οι Βόρειοι Έλληνες τί όπλα προσφέρουμε στους πολεμίους μας; Τα αίτια για την πτώση της Ρωμανίας υπήρξαν ακριβώς τα ίδια και απαράλλακτα. Τώρα έχουμε θαυμαστή την κριτική ανάλυση της τότε κοινωνίας από πρόσωπο της Εκκλησίας και πρύτανη του πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, τον Ιωσήφ Βρυέννιο (1350-1431 μ.Χ.). Κάνει ενώπιον της αυλής το 1419 μ.Χ. λόγο για την «ολόσωμον πληγήν» και την «νόσον καθολικήν». Το γένος έχει περιπέσει σε ποικίλα πάθη και αμαρτίες. Όλοι οι χριστιανοί έγιναν «υπερήφανοι, αλαζόνες, φιλάργυροι, φίλαυτοι, αχάριστοι, απειθείς, λιποτάκται, ανόσιοι, αμετανόητοι, αδιάλλακτοι». Έγιναν οι άρχοντες κοινωνοί ανόμων, οι υπεύθυνοι άρπαγες, οι κριτές δωρολήπτες, οι μεσίτες ψευδείς, οι νεώτεροι ακόλαστοι, οι γηράσαντες μεθυσμένοι, οι αστοί εμπαίκτες, οι χωρικοί άλαλοι, «και οι πάντες αχρείοι». Συγχρόνως με την γενική κατάπτωση των ανθρώπων χάθηκε «ευλαβής από της γης, εξέλιπε στοχαστής, ουχ εύρηται φρόνιμος». Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον επέπεσαν εκ δυσμών και εξ ανατολών διάφοροι εχθροί και λυμαίνονται την αυτοκρατορία. Φυσικά αυτά συνοδεύτηκαν από νέα τρομακτική δημογραφική συρρίκνωση με αποτέλεσμα στα τείχη κατά την ύστατη πολιορκία να βρίσκονται κατά τον ενεργήσαντα την απογραφή ιστορικό Φραντζή 4973 μαχητές Ρωμηοί ή Έλληνες, για όσους απεχθάνονται τον πρώτο όρο, και άλλοι τόσοι περίπου μισθοφόροι.
Οι σπουδαγμένοι είχαν ήδη λάβει τον δρόμο της φυγής προς τη Δύση με “τας διφθέρας υπό μάλης”. Με περισσή καύχηση τονίζουν όλοι οι της υλιστικής – φράγκικης ιστοριογραφίας ότι αυτοί για μία ακόμη φορά μετέφεραν τα φώτα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού στο “Λάτιο” αφήνοντας πίσω τους έναν λαό καταδικασμένο στην αμάθεια και υποταγμένο πλήρως στην δουλική, κατ΄ αυτούς, εκκλησιαστική αρχή. Πήγαν οι “φωτισμένοι” μας εκεί στη Δύση και έγιναν τάχιστα ένα με τους εκεί ασπασθέντες με πρώτο τον πολύ Βησσαρίωνα τον Πόντιο τον παπισμό! Βέπετε εκεί στη Δύση τα πάντα έλαμπαν με τις ατέλειωτες πυρές της “Ιερής εξέτασης”!
Σκοτάδι βαθύ αλλού εννιά αιώνων (Καππαδοκία), αλλού πέντε και πλέον (Μακεδονία), αλλού λιγότερο κάλυψε τη γη μας. Η Δύση ήσυχη, αφού επί τέλους δεν υπήρχε το βασίλειο των “σχισματικών” επιδόθηκε με λαχτάρα σε έργα πολιτισμού όπως η εξόντωση των ινδιάνων της Αμερικής και ο εξανδραποδισμός των ιθαγενών της Αφρικής. Και οι πρόγονοί μας εδώ υπέμεναν με καρτερία αλλά και με διαρκείς επαναστάσεις τη σκλαβιά. Και ήρθε κάποτε η πολυπόθητη ώρα για την επανάσταση την τελική, όπως νομίζουμε. Νομίζουμε, γιατί δεν θέλουμε να αποδεχθούμε ότι άλλοι μας απελευθέρωσαν και όχι οι ποταμοί αιμάτων των αγωνιστών και των αμάχων. Και αυτοί οι άλλοι επέβαλαν δοτούς άρχοντες με σκοπό να μας επιβάλουν και τον πολιτισμό τους τον φράγκικο. Και ήσαν ολοπρόθυμοι πολιτικοί, διανοούμενοι και έμποροι να υπηρετήσουν ξένα συμφέροντα στον τόπο μας με τη διοικούσα Εκκλησία απαθή και συμβιβασμένη ενώπιον του σχεδίου πολιτιστικής αλλοτρίωσης του λαού μας. Πάλι καλά που κατορθώσαμε, καθώς έπρεπε να περάσουν δεκαετίες πριν ο λαός μας διαβρωθεί πλήρως, τα σύγχρονα έπη. Και το τελευταίο επί ελληνικού εδάφους (έσχαστο για τον ελληνισμό είναι το έπος της ΕΟΚΑ) “πανηγυρίζουμε”, ώσπου οι απάτριδες διεθνιστές να καταργήσουν και τον ευτελή, όπως κατάντησε εορτασμό. Πάντως προς το παρόν καμαρώνουμε για τη νεολαία μας που παραπαίει και τις ένοπλες δυνάμεις με το πλήθος των λιποτακτών των κοινωνικά ισχυρών, εκφωνούμε πανηγυρικούς της δεκάρας, και επιβεβαιώνουμε για εσωτερική κατανάλωση ότι στέκουμε υπερασπιστές της ελεύθερης χώρας μας που μας παρέδωσαν οι ήρωες πεσόντες και μη στο πεδίο της μάχης. Και δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι τη χώρα αυτή την ξεπουλήσαμε έχοντας ξεπουλήσει πρώτα την ψυχή μας “δια μίαν δολεράν καλημέραν των πρέσβεγων των αθρωποφάγων”, κατά τον Μακρυγιάννη. Άραγε θα ξαναπούμε ΟΧΙ σε επίβουλο;


“ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΗΤΟΥ

 
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΚΩΝΤΑΣ


ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ
ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΗΤΟΥ

Δευτέρα 25 Όκτωβρίου 8 μ.μ. στήν Παναγία

Ἐκεῖνο ποὺ πρέπει κάθε χριστιανὸς νὰ κάμει σήμερα, εἶναι νὰ μελετήσει καὶ νὰ διδαχθεῖ ἀπ' τὰ μαρτύρια τοῦ ἁγίου Δημητρίου καὶ τοῦ ἁγίου Νέστορος ὑπομονὴ καὶ γενναιότητα στὶς μεγάλες λύπες μας, στὶς στενοχώριες, στὶς ἀρρώστιες, στὶς περιστάσεις ὅπου μᾶς πνίγουν καὶ νὰ μὴν φοβούμαστε τοὺς σύγχρονους Λυαίους καὶ Γολιάθ, ὅποιοι κι ἂν εἶναι. Ἐμεῖς νὰ λέμε αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Νέστωρ: «Θεὲ Δημητρίου, βοήθει μοι!» Καὶ τότε: εἴτε εἶσαι ἡ ἀδύνατη χήρα, μὲ τ' ἀνήλικα ὀρφανά εἴτε ὁ ἄρρωστος πατέρας, μὲ μιὰ φοῦχτα ἀπροστάτευτα παιδιά εἴτε ἡ γριούλα ἡ ἔρημη, μέσα σὲ μιὰ κρύα κάμαρη εἴτε ὁ ρογιασμένος τσοπάνος στὸ ξεχασμένο μαντρί, ποὺ σοῦ στέλνουν μουχλιασμένο ψωμὶ καὶ μόνο μιὰ φορὰ τὴ βδομάδα εἴτε ὁ ἐργάτης καὶ ὁ ὑπάλληλος, ποὺ σὲ ἐκμεταλλεύεται ὁ ἐργοδότης σου καὶ πλουτίζει ἐκεῖνος μὲ τὸν ἱδρῶτα σου, ἐνῶ ἐσὺ πεινᾶς καὶ ὑποφέρεις εἴτε εἶσαι, τέλος, ἕνας ἀδύνατος σὲ γνωριμίες κοινωνικὲς κ' ἔχεις ν' ἀντιμετωπίσεις ἐχθροὺς σατανικὰ ὁπλισμένους— ὅποιος καὶ νὰ 'σαι, γύρισε τὰ μάτια καὶ τὰ χέρια σου στὸν οὐρανὸ καὶ «ὁ Θεὸς τοῦ Δημητρίου» θὰ σὲ βοηθήσει. Ὅσο κι ἂν φαίνεται πὼς ὁ Θεὸς ἀνέχεται καμμιὰ φορὰ τὸ ἄδικο καὶ τὸ στραβό, εἶναι δίκαιος, καὶ τὸ πληρώνει μὲ τὸν τρόπο καὶ τὴν ὥρα ποὺ ἐκεῖνος ξέρει. Ὅσο μεγάλος κι ἂν εἶναι ὁ Λυαῖος, ἂν δὲν εἶναι πάνω του ὁ φόβος καὶ ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ, θὰ πέσει. Κι ὅσο μικρὸς καὶ ἂν εἶναι ὁ Νέστωρ, ὅταν ἔχει τὸ Θεὸ μαζί του θὰ νικήσει.

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Οι Βαλκανικοί πόλεμοι

Οι βαλκανικοί πόλεμοι 1912-1913 αποτελούν σταθμό στην ιστορία των λαών της περιοχής. Ο πρώτος μαρτυρεί το καλό αποτέλεσμα της συνεργασίας. Ο δεύτερος το πόσο δύσκολο είναι η συνεργασία αυτή να κρατήσει επί μακρόν.
Η συνεργασία των ομόρων προς την οθωμανική αυτοκρατορία κρατών της βαλκανικής υπήρξε εν πολλοίς προϊόν ανάγκης, γεγονός που δεν τονίζεται όσο πρέπει. Η δύναμη κατοχής στην περιοχή είχε συρρικνωθεί σε μικρή σχετικά έκταση στη βαλκανική, καθώς πέρα από τις περιοχές που αναγκάστηκε να παραχωρήσει στα όμορα κράτη με τη συνθήκη του Βερολίνου (1878) είχε χάσει και τις τελούσες υπό ειδικό καθεστώς Ανατολική Ρωμυλία, την οποία πραξικοπηματικά προσάρτησε η Βουλγαρία (1885) και Βοσνία, την οποία κατέλαβε η Αυστρία (1907). Παρά τις απώλειες εκτεινόταν ακόμη ώς την Αδριατική έχοντας σταθερό εδραίωμα στην Αλβανία, οι κάτοικοι της οποίας είχαν ενδώσει σε μεγάλο βαθμό στην πίεση προς εξισλαμισμό. Φυσικά δεν ήταν διαφορετικά τα αισθήματα έναντι των κατακτητών και των ελληνικής, βουλγαρικής ή σερβικής καταγωγής εξισλαμισθέντων. Οι προσερχόμενοι στην υπηρεσία των κατακτητών αργά ή γρήγορα ταυτίζονται μ’ αυτόν και πορεύονται από κοινού στη ιστορία. Αυτό δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει, όταν αναζητούμε εξηγήσεις για τη σύμπλευση των φραγκεμένων Νεοελλήνων με την διαχρονικά ανθελληνική Δύση. Έχοντας αυτοί υιοθετήσει τις δυτικές πολιτιστικές αξίες και υποκαταστήσει την πατροπαράδοτη πίστη με τον υλισμό, γέννημα της Εσπερίας, αισθάνονται αναγκαίο να συμπλέουν με όσους κατεργάζονται το κακό τόσο για την πίστη όσο και για το έθνος. Φυσικά δεν θα υπήρχαν, για να προσφέρουν τις “υπηρεσίες” τους, αν η Εκκλησία δεν διαφύλασσε ως κιβωτός το Γένος κατά τη μακρόχρονη δουλεία. Ποιοί θα έκαναν την επανάσταση, αν όλοι οι σκλαβωμένοι είχαν υποκύψει στη δέλεαρ ή τη βία των κατακτητών και αλλαξοπιστούσαν; Ελάχιστοι υπήρξαν οι Αλβανοί που κινήθηκαν για απόκτηση ανεξαρτησίας και αυτοί υποκινούμενοι από την Αυστρία, η οποία εποφθαλμιούσε και την Αλβανία.
Ο μακεδονικός αγώνας που προηγήθηκε των βααλκανικών πολέμων έδειξε περίτρανα από τη μια την απληστία των Βουλγάρων για επέκταση και την πλήρη υποταγή του νεοελληνικού κράτους στον νωχελικό ρυθμό των χοροεσπερίδων, μέσω των οποίων η άρχουσα τάξη επιβεβαίωνε τον εξευρωπαϊσμό της. Οι Βούλγαροι έσφαζαν στη Μακεδονία και στη Θράκη και οι ελεύθεροι Έλληνες δεν ήθελαν να ακούσουν τις κραυγές των υποδούλων αδελφών τους, ιδιαίτερα μετά τον πόλεμο της ντροπής του 1897. Τελικά τη Μακεδονία έσωσε ο θάνατος ενός παλικαριού, του Παύλου Μελά. Αυτό μαρτυρεί ότι ακόμη και όταν φαίνεται να έχουν χαθεί τα πάντα για τον ελληνισμό, αυτός διαθέτει δυνάμεις, τις οποίες ενεργοποιεί την τελευταία στιγμή! Και δεν ήταν μόνο η ανάσχεση της τρομοκρατίας του ελληνικού πληθυσμού (1904-1908) ήταν και η εξέγερση των αξιωματικών στο στρατό (1909). Δεν έμεινε στην ιστορία ώς πραξικόπημα ξενοκινήτων και επιόρκων αξιωματικών, αλλά ως κίνημα προς ανάκτηση της χαμένης εθνικής αξιοπρέπειας. Τότε ανέτειλε και το πολιτικό άστρο του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η υπόμνηση είναι αφιερωμένη στους σύγχρονους πολιτικούς. Είχε προηγηθεί κατά ένα έτος άλλη εξέγερση στις τάξεις του οθωμανικού στρατού εκείνη, η γνωστή ως κίνημα των Νεοτούρκων. Οι πρωτεργάτες του κινήματος αξιωματικοί, επηρεασμένοι από το δυτικό πνεύμα, ως σπουδάσαντες σε γερμανικές στρατιωτικές σχολές, έθεσαν ως σκοπό τον εξευρωπαϊσμό της πολυεθνικής χώρας τους. Ως πρώτος στόχος, σύμφωνα με την επικρατούσα στο δυτικό στερέωμα άποψη περί συγκροτήσεως αμιγών κρατών, ετέθη ο εκτουρκισμός του συνόλου των λαών της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Έτσι προχώρησαν με συμβούλους Γερμανούς αξιωματικούς στην οργάνωση των γενοκτονιών των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων. Δεν πρόφθασαν να εφαρμόσουν το σχέδιό τους στη βαλκανική, επειδή αυτή πρόλαβαν να την ελευθερώσουν κατά τον πρώτο βαλκανικό πόλεμο τα όμορα κράτη με χριστιανινό πληθυσμό.
Είναι βέβαια γεγονός ότι η πίεση κατά των χριστιανών εκδηλώθηκε ήδη από το επόμενο έτος μετά την επικράτηση των Νεοτούρκων. Αυτή οδήγησε στην εξ ανάγκης συνεργασία μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων βουλευτών στην οθωμανική βουλή, συνεργασία, η οποία επεκτάθηκε και προς την κατεύθυνση των Αρμενίων, αλλά και των Αράβων βουλευτών. Θα ήταν όμως άραγε αρκετή η συντονισμένη φωνή των υποδούλων να συγκινήσει τις κυβερνήσεις των κρατών των ομοεθνών τους; Ασφαλώς οι Νεότουρκοι θα έθεταν σε εφαρμογή το σχέδιο γενοκτονίας στη Βαλκανική και η Ελλάδα θα παρατηρούσε τα γεγονότα εκ του μακρόθεν, αν δεν είχε προηγηθεί το κίνημα στο Γουδί. Εκείνο που είναι σημαντικό και πρέπει ιδιαίτερα να τονιστεί είναι το ότι οι χώρες Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία και Μαυροβούνιο προχώρησαν σε σύναψη συμφωνίας χωρίς έξωθεν υποδείξεις και παρά τις τεταμένες κατά το πρόσφατο παρελθόν μεταξύ τους σχέσεις λόγω του εθνικισμού, ο οποίος ως λαίλαπα είχε εφορμήσει στη βαλκανική από τη Δύση. Και όταν οι κυβερνήσεις έκριναν κατάλληλο τον καιρό κήρυξαν τον πόλεμο κατά του επί πέντε αιώνες κατακτητού της περιοχής. Υπήρχε ασφαλώς αδυναμία στη συμφωνία, που προέβλεπε την χάραξη των συνόρων με βάση τη προέλαση των στρατευμάτων και όχι την αυτοδιάθεση των κατοίκων. Η αδυναμία όμως ήταν ανυπέρβλητη, αν λάβουμε υπ’ όψη την έντονη παρουσία του ελληνικού στοιχείου στα αστικά κέντρα και την έντονη αντίστοιχα του σλαβικού, βουλγαρικού, σερβικού ή απροσδιόριστης εθνότητας σε πολλές αγροτικές περιοχές. Θα μπορούσε να τεθεί ως όρος η σύνταξη ιδιαίτερης συμφωνίας για τις μειονότητες, αλλά η Ελλάδα είχε απέναντί της τη Βουλγαρία, η οποία είχε δείξει ήδη τις διαθέσεις της έναντι του ελληνικού πληθυσμού της Ανατολικής Ρωμυλίας.
Ο πόλεμος έληξε νικηφόρος για τους συμμάχους, πλην οι Βούλγαροι παρέμειναν ανικανοποίητοι, καθώς δεν κατάφεραν να φθάσουν στη Θεσσαλονίκη. Ακολούθησε και δεύτερος αιματηρός με συμμετοχή και της Ρουμανίας αυτή τη φορά, ο οποίος είχε ως συνέπεια να επωφεληθούν όλοι από την απληστία της Βουλγαρίας μηδέ και της Τουρκίας εξαιρουμένης. Ας επικεντρώσουμε την προσοχή μας σε κάποια στοιχεία της σελίδας αυτής της ιστορίας μας.
Κατά τους πολέμους συναγωνίστηκαν ή ανταγωνίστηκαν Έλληνες, Βούλγαροι και Σέρβοι (Οι Μαυροβούνιοι είναι μια πονεμένη σελίδα της σύγχρονης σερβικής ιστορίας). Απελευθέρωσαν περιοχή στην οποία κατοικούσαν Έλληνες (κάποιοι νέοι ιστορικοί αποσπούν από τον εθνικό κορμό τους Βλάχους, μεγάλους ευεργέτες της νεοεελληνικής πρωτεύουσας), Βούλγαροι, Σέρβοι, Σλάβοι με θολή την εθνική τους συνείδηση, Άλβανοί και Εβραίοι.
Κάποιοι Έλληνες ιστορικοί της λεγόμενης σύγχρονης ιστοριογραφίας ομιλούν και γράφουν για κατάκτηση όχι απελευθέρωση της περιοχής! Ωσάν ο κατακτητής να αποκτά δικαιώματα, αν η κατάκτηση παρατείνεται επί αιώνες. Στρέφονται με πάθος κατά της μεγάλης ιδέας του Γένους, ωσάν να αποτελεί έγκλημα το όνειρο της απελευθέρωσης των υποδούλων ομοεθνών! Έχουν βέβαια και χρηματοδότες για το αποδομητικό τους έργο στο εξωτερικό.
Οι Αλβανοί ίσως να απελευθερώθηκαν χωρίς να το θέλουν και ασφαλώς θα αισθάνονταν υπόδουλοι, αν δεν φρόντιζαν οι Αυστρία με την Ιταλία να επιβάλουν τη θέση τους για σύσταση αλβανικού κράτους. Αυτό σχηματίστηκε σε βάρος των ομόρων κρατών από τα οποία απέσπασαν απελευθερωθέντα εδάφη, σε κάποια από τα οποία κατοικούσαν κατά πλειονοψηφία μη Αλβανοί (Βόρειος Ήπειρος). Για την άθλια αυτή καταπάτηση των ελληνικών κυρίως δικαίων κάποιοι μανικοί κατά του έθνους μας ιστορικοί μας δεν έκαναν ποτέ λόγο. Ούτε για τα δεινά των ομογενών μας εκεί, παρελθόντα και τωρινά (πρόσφατη δολοφονία του Γκούμα, επειδή ομιλούσε ελληνικά!).
Οι εθνομηδενιστές επιχειρούν να ολοκληρώσουν την αποδόμηση προβάλλοντας τη Θεσσαλονίκη ως μη ελληνική πόλη , αφού η πλειονοψηφία του πληθυσμού δεν ήσαν Έλληνες (αληθές αυτό). Λησμονούν όμως το ότι οι Εβραίοι κάτοικοί της βρήκαν φιλόξενο έδαφος στην οθωμανική αυτοκρατορία, όταν οι “φωτισμένοι” βασιλείς της Ισπανίας τους απήλασαν, κατά την πάγια τακτική των δυτικών. Μετά την εγκατάστασή τους ταυτίστηκαν με τον κατακτητή, για οικονομικούς λόγους, δεν έχασαν ευκαιρία να δείξουν την ανθελληνική τους διάθεση (μαρτύριο αγίου Κοσμά, γεγονότα Θεσσαλονίκης και Νάουσας κατά το 1821, εθελοντικό σώμα στη διάθεση των Τούρκων το 1912). Τελικά τί θέλουν αυτοί. Να αποδεχόμασταν να γίνει η Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα του νέου Ισραήλ; Κατανοούμε ότι πρέπει να γράψουν ευχάριστα για τους πάτρωνές τους του σιωνισμού. Όμως χρειάζεται και κάποια κομψότητα. Ως πού μπορούν να εκτινάξουν την εθνική αναξιοπρέπεια χωρίς συνέπειες και για τους ίδιους;
“ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Δάσκαλος: λειτούργημα ἢ δουλειά;

«Ἐσὺ ποὺ πῆρες τὴν ἀπόφαση νὰ γίνεις δάσκαλος, ἔτσι κι ἔτσι ἔχεις δώσει, ὡς τώρα, πολλὲς ἐξετάσεις. Θυμήσου, προτοῦ ν’ ἀρχίσεις τὴν δουλειά σου, νὰ κάμεις καὶ μιά τελευταῖα ἐξέταση, ὄχι μπροστὰ σὲ ἐπιτροπὲς καὶ καθηγητές, παρὰ μονάχος, ὁλομόναχος μὲ τὸν ἑαυτό σου. Ρῖξε μιά ματιὰ στὴν ψυχή σου καὶ κοίταξε: Καίει ἐκεῖ μέσα ἄσβηστη κι ἀσάλευτη ἡ λαχτάρα γιὰ τὸν ἄνθρωπο; Τότε πάει καλὰ κι εὐλογημένη ἡ ἀπόφασή σου. Ἂν ὅμως βρεῖς πὼς ὅλος ὁ πόθος σου εἶναι πότε νὰ ἐλευθερωθεῖς ἀπ’ αὐτὸν καὶ συλλογίζεσαι μόνον πῶς καὶ πότε θὰ πλουτίσεις, τότε ἄλλαξε τὸ ταχύτερο ἀπόφαση, ἐν ὅσῳ εἶσαι ἀκόμη νέος, γιατί βρίσκεσαι σὲ στραβὸ δρόμο. Ὅ,τι ἐλπίζεις, δὲν θὰ σοῦ τὸ φέρει τὸ ἐπάγγελμά σου. Κι ὁ ἴδιος τὸ βλέπεις, ἡ Πολιτεία δὲν εἶναι γενναία στοὺς μισθούς της… Ἂν ὅμως ἡ ψυχή σου μοιάζει κάπως μὲ τὴν ψυχὴ τῆς Μάνας, ποὺ κι ὅταν τὸ γεννήσει τὸ παιδὶ ἐξακολουθεῖ, μὲ τὴν ἀδιάκοπη τρεμοῦλα καὶ λαχτάρα, ὁλοένα νὰ τὸ δημιουργεῖ καὶ νὰ τὸ φτιάχνει, τότε νὰ εἶσαι βέβαιος, πὼς δὲν θὰ γκρεμισθεῖς ἀπὸ τὰ ὕψη, ποὺ ἀνέβασες τὸν ἑαυτό σου μὲ τὴν ἀπόφασή σου νὰ γίνεις δάσκαλος καὶ τὴ ζωή σου θὰ περάσεις ἀνθρωπινά… Σὰν τὴν ψυχὴ τῆς Μάνας πρέπει κι ἡ δική σου ψυχὴ νὰ εἶναι ὑπὸ ἀδιάκοπη λαχτάρα φλογισμένη. Τότε πήγαινε μὲ θάρρος μπροστά, ἀλλιῶς γύρισε πίσω, ἐπειδὴ ἡ ζωή σου θὰ εἶναι πάντα δυστυχισμένη».
Τὸ ὡραῖο καὶ ρομαντικὸ αὐτὸ κείμενο ἀνήκει στὸν φιλόλογο καὶ κριτικὸ Γιάννη Ἀποστολάκη καὶ γράφτηκε πρὶν ἀπὸ 80 περίπου χρόνια. Στὶς πρόσφατες ἀνακοινώσεις τῶν βάσεων γιὰ τὰ ΑΕΙ, διαπιστώσαμε ὅτι τὸ ἐπάγγελμα, ἡ δουλειὰ τοῦ δασκάλου ἀπέκτησε αἴφνης λάμψη. Οἱ φτωχοὶ συγγενεῖς τῆς Ἐκπαίδευσης μαγνητίζουν τοὺς μαθητές. Δέλεαρ ὁ εὔκολος καὶ γρήγορος διορισμός. Οὐδὲν τὸ μεμπτόν, θὰ πεῖ κάποιος.
Κατατρομαγμένοι οἱ νέοι ἀπὸ τὸ ἀνθρωποβόρο τέρας τῆς ἀνεργίας, παραμερίζουν τὶς ὅποιες κλίσεις και… κλήσεις τους καὶ ἐπιλέγουν αὐτὸ ποὺ παρέχει σίγουρη δουλειά. Τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δασκάλου ἔχει ὅμως μιά ὑψοποιὸ ἰδιαιτερότητα. Προϋποθέτει ἕνα προσόν, τὸ ὁποῖο δὲν ἀνιχνεύεται στὶς ἐξετάσεις: ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ παιδί, «ἡ ἀσάλευτη καὶ ἄσβηστη λαχτάρα γιὰ τὸν ἄνθρωπο», ὅπως σημείωνε ὁ Ἀποστολάκης.
Ἔχω γράψει κι ἄλλοτε πὼς κατ’ ἀντίθεση πρὸς τοὺς ὑπόλοιπους ἐργαζόμενους, ποὺ δίνουν ὅ,τι ἔχουν, οἱ δάσκαλοι δίνουν (διδάσκουν) ὅ,τι εἶναι. Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ μεταβάλλει τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δασκάλου σὲ λειτούργημα, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκε τὸ ἄγειν ἄνθρωπο, ἡ ἀγωγή, «τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν». Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος , ὁ ὁποῖος ἀφιέρωσε τὴν χριστομίμητο ζωή του στὴν παιδαγωγία τῆς νεότητας, ἔγραφε: «τοῦτο διδασκάλου ἀρίστου, τὸ δι’ ἐαυτοῦ παιδεύειν ἃ λέγει», αὐτὸ εἶναι τὸ χαρακτηριστικο τοῦ ἄριστου δασκάλου, τὸ νὰ διαπαιδαγωγεῖ, ἐπιβεβαιώνοντας τὰ ὅσα διδάσκει μὲ τὸ προσωπικὸ του παράδειγμα. Γιὰ νὰ σημειώσει κάπου ἀλλοῦ «καὶ ἐπὶ τὴν ἀγάπην κατάφευγε συνεχῶς, συσκιάζων τὸ φορτικὸν τῶν εἰρημένων», νὰ καταφεύγει, δηλαδή, ὁ δάσκαλος συνεχῶς στὴν ἀγάπη, γιὰ νὰ ἐλαφρύνει τὸ φορτίο τῆς διδασκαλίας. Καημὸ τὸ ἔχω νὰ διεξαχθεῖ κάποτε ἕνα παιδαγωγικὸ σεμινάριο μὲ θέμα συμβουλὲς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν στοὺς δασκάλους. Τὰ ἁγιασμένα λόγια τους, γεμάτα ἀγάπη γιὰ τὸν πλησίον, εἶναι ἀπαγορευμένα ἀπὸ τὴν «Νέα Ἐποχή» τῆς Παιδείας. Ἕνα τέτοιο ὅμως σεμινάριο θὰ προκαλοῦσε τὰ εἰρωνικὰ μειδιάματα τῶν δῆθεν προοδευτικῶν. Πῶς νὰ ἀκουστοῦν λόγια σὰν τὰ παρακάτω: «Ὁ δάσκαλος πρέπει νὰ διακρίνεται καὶ ὅταν μιλάει καὶ ὅταν σιωπᾶ («φθεγγόμενον καὶ σιγῶντα») καὶ ὅταν τρώει καὶ ὅταν κάνει ὁτιδήποτε ἄλλο, καὶ ἀπὸ τὸ βάδισμά του καὶ ἀπὸ τὸ βλέμμα του καὶ ἀπὸ τὴν ἐμφάνισή του καὶ ἀπὸ ὅλα γενικά». Τὰ μάτια τῶν μαθητῶν στρέφονται ἄγρυπνα πάνω μας καὶ ἢ μιμοῦνται ἢ ἀπωθοῦνται.
Ἡ παλαμικὴ ρήση «σχολεῖο ἴσον δάσκαλος» ἰσχύει διαχρονικά. Σήμερα αὐτὸ ποὺ εἰσπράττουμε ἀπὸ τὴν Πολιτεία καὶ τοὺς ἐκπροσώπους της εἶναι ἀπειλὲς γιὰ ἀξιολόγηση (ἀπὸ ποιούς;), φοβέρες γιὰ δικές της παραλείψεις, ἐπικρίσεις, γιατί παραμένουμε ἀπροσάρμοστοι στὶς νέες τεχνολογίες καὶ ἄλλα ἠχηρὰ καὶ ἀνθηρὰ κοτσανολογήματα. Ἔχω τὴν αἴσθηση ὅτι οἱ νέοι ποὺ μπαίνουν στὴν ἐκπαίδευση μὲ ἀποκλειστικὸ κίνητρο τὴν ἐξασφάλιση τοῦ δημοσίου, θὰ ἀπωλέσουν, ἢ μᾶλλον θὰ παραχωρήσουν, πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ χαρακτηρίζουν ἕνα σχολεῖο ἐλεύθερο καὶ δημοκρατικό. «Ἂν συλλογίζεσαι μόνο πότε θὰ πλουτίσεις, ἄλλαξε ἀπόφαση», πράγμα ἀδύνατο βέβαια. Γιὰ ἄλλους παιδαγωγία εἶναι λειτούργημα καὶ γιὰ ἄλλους ἁπλῶς δουλειὰ ἢ καί… δουλεία. Ἴσως ἡ λέξη δάσκαλος να προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο ρῆμα δάω, ποὺ σημαίνει φωτίζω (ἐξοῦ καὶ δάδα-δαδί), τὸ ὁποῖο μὲ ἐνεστωτικὸ ἀναδιπλασιασμὸ γίνεται δαδάσκω, διδάσκω= διδάσκαλος=δάσκαλος. Τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας οἱ Δάσκαλοι τοῦ Γένους ὀνομάζονταν φωτιστές. Ἡ ἀμάθεια ἰσοδυναμοῦσε μὲ τὸ σκοτάδι. Σήμερα, τὴν περίοδό τῆς… τιποτοκρατίας καὶ τοῦ νεο-ραγιαδισμοῦ, χρειάζονται δάσκαλοι, φωτιστές, οἱ ὁποῖοι τιμοῦν τὸ λειτούργημά τους καὶ ὄχι φωταδιστές, ποὺ διαχέουν προκλητικὰ τὴν δουλεία τους και προβάλλουν τά νεφελώδη ἰδεολογήματά τους.
ἐφ. «ΓΝΩΜΗ» Κιλκίς
10-9-2004
Νατσιός Δημήτρης- δάσκαλος
ἀφιερώνεται στούς φοιτητές τοῦ παιδαγωγικοῦ.

Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

Ή Παναγιά τού Μαλακώντα


Θυμοῦμαι… μὲ παράπονο ἐσήκωσες τὸ χέρι
Εἰς τὸ κλεισμένο σπίτι της, εἰς τὰ παράθυρά της,
Καὶ μοὖπες: «−Τῆς χαρᾶς γιὰ μὲ 'βασίλεψε τἀστέρι·
Ἡ Παναγία ἔφυγε ἀπὸ τὴν ἐκκλησιά της.»
Προχθὲς σὲ εἶδα γελαστόν. −Ποῦ τρέχεις; «−Σὲ γυρεύω!»
Αἴ, τὴν αἰτία γιὰ νὰ ναὐρῶ δὲν σπάνω τὸ κεφάλι.
Ξέρω πῶς εἶσαι χριστιανὸς φανατικός, μαντεύω:
Ἡ Παναγία 'γύρισε 'ς τὴν ἐκκλησιά της πάλι.
Όπως είναι ήδη γνωστό σε
όλους σας ή Ίερά Μητρόπολις Χαλκίδος Ίστιαίας και Βορείων Σποράδων κατόπιν των
έπίμονων προσπάθειών σας λαμβάνοντας ύπόψιν της τήν μέγαλη έπιθυμία σας και
τηρώντας όλες τις νόμιμες διαδικασίες ίδρυσε μία καινούργια ένορία, τήν ένορία
της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑΣ στον
Μαλακώντα.
Σε μια Έλλάδα πού δραματικά
άλλάζει έδώ και δεκαετίες.
Σε μια Έλλάδα πού έξορίζει
τον Χριστό, την ίστορική μνήμη, την έλληνική παιδεία άπό τά σχολεία της
άντικαθιστόντας όλα αύτά με την διαπολιτισμική έκπαίδευση.
Σε μια Έλλάδα πού κλέβει
την περηφάνεια και την άξιοπρέπεια άπό τους πολίτες της και κάνει έφιάλτες τά
όνειρα της νεολαίας της.
Σε μια Έλλάδα πού
κυριολεκτικά πεθαίνει κάθε μέρα στα νοσοκομεία, στις πλατείες με τά ναρκωτικά
και στα γκέτο των μεγαλουπόλεων.
Σε μια Έλλάδα πού ‘ταίζει’
σκουπίδια τά παιδιά της 24 ώρες το 24ωρο μέσα άπό τις τηλεοράσεις και τά μέσα
μαζικής άποβλάκωσης……… σε μια τέτοια Έλλάδα την ίδρυση μιάς άκόμα ένορίας, της
ΕΝΟΡΊΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΤΗΣ ΕΛΕΟΥΣΑΣ ΣΤΟ ΜΑΛΑΚΏΝΤΑ θα πρέπει να την θεωρήσετε
ΕΥΛΟΓΙΑ και πολύ ΣΠΟΥΔΑΙΟ και σημαντικό ΓΕΓΟΝΟΣ, και τους έαυτούς σας
περήφανους πού το καταφέρατε.
Γιατί σε λίγο καιρό –αν όχι
ήδη άπό τώρα- ή καρδιά της Πατρίδας μας μόνο έκεί, στους ναούς μας και στα
προαύλια των έκκλησιών μας θα χτυπάει.
Ξέροντας ότι αύτά πού σας
λέω τά γνωρίζεται πολύ καλά και πολλοί άπό σας τά βιώνεται ήδη, θελω να
πιστεύω, και είμαι σίγουρος, ότι δεν θα σταματήσετε την προσπάθειά σας έδώ,
δηλαδή στην ίδρυση της ένορίας, άλλά θα κάνετε και το έπόμενο βήμα πού είναι Η
ΕΝΕΡΓΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ( λειτουργική ζωή άλλά και σε όλα όσα
άπό κοινού θα άποφασίσουμε για το καλό όλων μας και ίδιαίτερα των παιδιών μας)!
Θεωρώ κάτι παραπάνω άπό
δεδομένο την παρουσία σας στην πρώτη λειτουργία πού θα κάνουμε μαζί την 1η
Αύγούστου στο καθολικό της ένορίας μας την Παναγία την Έλεούσα, άλλά και στις
άλλες λειτουργίες και στις παρακλήσεις του Δεκαπενταυγουστου πού θα γίνονται
έναλλάξ στην Παναγία και στον Άγιο Άνδρέα!

Με πατρική άγάπη
Ό
Έφημέριος τής Παναγίας Έλεούσης Μαλακώντα