Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Πανηγύρι Ζωοδόχου Πηγής Παναγίτσας

                                                          29-4-2011

                    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ο ΜΑΓΕΙΡΑΣ ΜΑΣ




Άγιε έπίτροπε είσαι καί ό πρώτος μάγειρας! Σήμερα έδωσες ρέστα!..... καί τού χρόνου, πρώτα ό Θεός πού θά τό κάνεις στιφάδο, έκει να δείς κοσμοσυρροή!!!



ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΜΠΕΝΟ ΑΡΓΥΡΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΣΘΕ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΟΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΜΑΣ 

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ



Το Σάββατο 28 Μαΐου, η ενορία της Παναγίας Ελεούσης Μαλακώντα θα πάει εκδρομή στην:

1) Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Του Προδρόμου στην Στεμνίτσα


2) Στην όμορφη Δημητσάνα


3) Στο εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας στη Βάστα


Η συμμετοχή σας θα μας δώσει χαρά.
Δηλώσεις θέσεων στο κατάστημα του κύριου Βαγγέλη Αβδούλα και στους επιτρόπους της ενορίας μας. 

Σας ευχαριστούμε.
Το εκκλησιαστικό Συμβούλιο

=================================================================

Ι. Μ. Αγίου Ιωάννου Του Προδρόμου στην Στεμνίτσα

Φτάνετε με το αυτοκίνητο στο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως, χτισμένο το 1973 στη Θέση των ερειπίων ενός παλαιού ασκηταριού. Από δω μπορείτε να Θαυμάσετε την πανοραμική Θέα στο φαράγγι. Στο βάθος αριστερά διακρίνονται τα ερείπια της αρχαίας Γόρτυνας και το χωριό Ατσίχολος. Από τη Μεταμόρφωση, ακολουθείτε το χωματόδρομο και ύστερα από 800 μ. ξεπροβάλλει κρεμασμένη από το βράχο, μετέωρη σχεδόν, η Μονή Προδρόμου. Από τη συνένωση των ασκηταριών της περιοχής που βρίσκονταν σε ακμή από τον 12ο αιώνα περίπου προήλθε η κοινοβιακή μονή που ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα ως σταυροπηγιακή (υπαγόταν απευθείας στο Πατριαρχείο). Αρχικά στη Θέση των σπηλαίων-ασκηταριών χτίστηκαν τα κελιά που στηρίζονταν στο βράχο με δοκάρια καθώς και ένας προστατευτικός τοίχος (κοινός στα περισσότερα μοναστήρια της Γορτυνίας) για λόγους ασφαλείας. Ακολούθησαν διάφορες προσθήκες και ανακαινίσεις, η τελευταία από τις οποίες έγινε στα 1964/65. Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, δίπλα στη μονή, χτίστηκε στα 1909/11 σε σχέδιο του αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχου και φυλάσσονται σε αυτή τα λείψανα του αγίου Αθανασίου Χριστιανουπόλεως.
Η Μονή Προδρόμου γνώρισε μεγάλη ακμή στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Οι πηγές όμως για την ιστορία της μονής την περίοδο αυτή είναι λίγες. Γνωρίζουμε ότι υπήρξε καταφύγιο των κατοίκων των γύρω χωριών σε περιόδους τουρκικών επιδρομών, καθώς και των αγωνιστών κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, και μάλιστα του Κολοκοτρώνη, κέντρο ανεφοδιασμού και νοσοκομείο για τους τραυματίες. Η μοναστική ζωή στον Πρόδρομο συνεχίζεται από τότε χωρίς διακοπή. Σήμερα 15 περίπου μοναχοί προσπαθούν να κρατήσουν στη ζωή το ιστορικό μοναστήρι. Εκτός από τη μελέτη του Θείου λόγου και την προσευχή, ασχολούνται με αγροτικές εργασίες, την αγιογραφία και άλλες τέχνες.
Η είσοδος στο μοναστήρι γίνεται από την ιστορική ξύλινη Θύρα με τη σιδερένια επένδυση, που φέρει τα σημάδια από την τουρκική επίθεση του 1779. Οι σκάλες οδηγούν σε μια εσωτερική αυλή όπου δεσπόζει ο βράχος στον οποίο ενσωματώνεται το μονόχωρο καθολικό της μονής, αφιερωμένο στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, με καλά διατηρημένες τοιχογραφίες.
Η χρονολογία ίδρυσης του ναού είναι αβέβαιη. Βρίσκεται στη θέση παλαιότερου νάίδρίου-ασκηταριού και, σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη, τη σημερινή του μορφή πήρε τον 16ο αιώνα. Η διάταξη του χώρου είναι προσαρμοσμένη στο βράχο και έτσι το ιερό βρίσκεται βόρεια και όχι ανατολικά όπως συνήθως. Εάν τα καταφέρετε με το λιγοστό φως, αξίζει να προσέξετε από τις τοιχογραφίες, που χρονολογούνται πιθανόν τον 16ο και τον 17ο αιώνα: την Πλατυτέρα στην κόγχη του ιερού, τους αγίους Αντώνιο και Ενθύμιο στη νότια πλευρά του νάρθηκα και τις αγίες Αναστασία Φαρμακολύτρια, Αγάθη και Πελαγία στη δυτική πλευρά του νάρθηκα.
Η εκκλησία επικοινωνεί μέσω μιας στενής σκάλας με έναν σπηλαιώδη χώρο με πέντε παλαιά ασκηταριά λαξευμένα στο βράχο. Στο καθένα από αυτά υπάρχει μια κόγχη, όπου οι μοναχοί τοποθετούσαν εικόνες και ιερά σκεύη. Ο χώρος αυτός σήμερα χρησιμοποιείται ως οστεοφυλάκιο.
Στην αίθουσα υποδοχής των επισκεπτών οι φιλόξενοι μοναχοί προσφέρουν καφέ και γλυκό. Από τον εξώστη η Θέα στη χαράδρα είναι μαγευτική. Ακριβώς απέναντι, στους απόκρημνους βράχους, διακρίνονται ασκηταριά, σπηλιές-κρυψώνες και, βορειοδυτικά, το Κρυφό Σχολειό, που είναι ένα σχεδόν με το βράχο, καθώς και η Νέα Μονή Φιλοσόφου. Εάν επιθυμείτε να δείτε και τους άλλους χώρους του μοναστηριού (τη βιβλιοθήκη, τα παλιά ασκηταριά κ.λπ.), ζητήστε από έναν μοναχό να σας ξεναγήσει.

==========================================

Στο εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας στη Βάστα

Κατά το Βυζάντιο, κάθε χωριό είχε αυτόνομο χαρακτήρα. Είχε τη δική του κοινωνική, διοικητική καθώς και στρατιωτική αρχή. Κάθε οικογένεια του χωριού όφειλε να προσφέρει έναν άντρα για τον στρατό του κι αν αυτό δεν ήταν εφικτό, έπρεπε να καταβάλει χρήματα για την μίσθωση ενός μισθοφόρου να της εκπροσωπήσει.
Η νεαρή Θεοδώρα ήταν το μεγαλύτερο κορίτσι μιας φτωχής και πολύ θρήσκιας οικογένειας με πατέρα ηλικιωμένο και άρρωστο και ζούσε σε ένα χωριό της Πελοποννήσου, την Βάστα λίγο έξω από την Μεγαλόπολη. Το χρηματικό ποσό που απαιτείτο για την πληρωμή μισθοφόρου ήταν πολύ μεγάλο για τις δυνατότητες της οικογένειά της και ο πατέρας της ανήμπορος να πάρει μέρος σε μάχη. Έτσι η Θεοδώρα σε ηλικία 17 ετών αποφάσισε να υποδυθεί τον άντρα και να συμμετέχει η ίδια  στον στρατό του χωριού της.
Βρέθηκε πολύ σύντομα να πολεμά σε μάχες με περίσσιο θάρρος και όπως ήταν λογικό προάχθηκε σε βαθμό. Το σθένος της, αλλά και η σεμνότητά της την έκαναν αρεστή μέσα στο στράτευμα. Μια νεαρή κοπέλα δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην γοητεία του νεαρού στρατιώτη κι έτσι τον ερωτεύθηκε. Η Θεοδώρα δεν ήθελε να προδώσει το μυστικό της γιατί αυτό θα εξέθετε όλη την οικογένειά της. Όσο κι αν η Θεοδώρα προσπαθούσε να μεταπείσει την νεαρή κοπέλα λέγοντας της ότι είναι αφιερωμένη στον Θεό, τόσο η νεαρή κοπέλα ήθελε τον νεαρό που έβλεπε μπροστά της, τον όμορφο και θαρραλέο στρατιώτη που είχε γνωρίσει
Η συνεχής άρνηση της Θεοδώρας οδήγησε την νεαρή κοπέλα στην εκδίκηση (σε όσους θυμίζει κάτι, σας διαβεβαιώνω, είναι απλή σύμπτωση!!!): Κοιμήθηκε με κάποιον άλλο στρατιώτη με τον οποίο έμεινε έγκυος και πήγε στον Διοικητή του στρατού δηλώνοντας ότι η Θεοδώρα, δηλαδή ο στρατιώτης που είχε ερωτευθεί η κοπέλα,  ήταν εκείνος που την άφησε έγκυο και θα έπρεπε να την παντρευτεί.
Η άρνηση της Θεοδώρας, η οποία δεν ήθελε να αποκαλύψει το μυστικό της,  στον συγκεκριμένο γάμο, δεν επέτρεπε παρά  την καταδίκη της σε θάνατο λόγω ατίμωσης της νεαρής κοπέλας.
Έτσι κι έγινε. Ο νεαρός στρατιώτης μέχρι την έσχατη στιγμή δεν ήθελε να αποκαλύψει το μυστικό του και να φέρει έτσι τον πατέρα του σε δύσκολη θέση. Οδηγήθηκε έξω από το χωριό και εκτελέστηκε. Καθώς ξεψυχούσε, είπε: «Κάνε κύριε τα χρόνια μου να γίνουν δέντρα και ο αίμα μου νερό να τα ποτίζει». και ξαφνικά, ένα ρυάκι σχηματίστηκε  με ορμητικό νερό…
agia theodora1Μερικούς αιώνες αργότερα, γύρω στον 12 αιώνα, στο σημείο αυτό φτιάχτηκε ένα Εκκλησάκι εις μνήμη της Αγίας Θεοδώρας όπου μεταφέρθηκαν και θάφτηκαν τα λείψανά της. Με την ολοκλήρωση του εκκλησιού αυτού, φύτρωσαν 17 δέντρα  στην στέγη του όσα και τα χρόνια της Θεοδώρας όταν θανατώθηκε και έτσι ολοκληρώθηκε  ο θρύλος της Αγίας Θεοδώρας.
Ακόμα και σήμερα το εκκλησάκι στέκει εκεί δίπλα στα νερά ενός χείμαρρου που διασταυρώνεται με τον ποταμό Χάραδρο και παρότι μικρό σε μέγεθος εντυπωσιάζει κάθε επισκέπτη που προσπαθεί να δικαιολογήσει την ύπαρξη των 17 πανύψηλων  δέντρων στην σκεπή του χωρίς ίχνος ρίζας στο κάτω μέρος της στέγης ή το εσωτερικό του ναΐσκου.
Το εκκλησάκι αυτό αποτελεί σήμερα ένα από τα ποιο δημοφιλή αξιοθέατα της γύρω περιοχής. Η εκκλησία προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες οι οποίοι έρχονται για να δουν αυτό το αξιοθαύμαστο θέαμα. Όπως είναι φυσικό, τέτοιου είδους αξιοθέατα στην χώρα μας πλαισιώνονται από πλήθος μικροπωλητών οι οποίοι σπεύδουν να πουλήσουν τα προϊόντα τους με την άφιξη των επισκεπτών. Τοπικά προϊόντα, είδη λαϊκής τέχνης, βότανα αλλά και γκλίτσες είναι κάποια από τα προϊόντα που θα βρείτε στους πάγκους στο παρκινγκ του αξιοθέατου.
Όπως βγαίνουμε από την Μεγαλόπολη με προορισμό την Καλαμάτα   συναντάμε μία διασταύρωση με έξοδο στα δεξιά μας προς το χωριό Ισαρη. Μετά από μισή ώρα δρόμο φτάνουμε στο χωριό. Το χωριό Ισάρη είναι ένα παραδοσιακό πέτρινο χωριό με καλά συντηρημένα χτίσματα. Ο δρόμος διασχίζει την πλατεία του χωριού και συνεχίζει προς το χωριό Βάστα, κατηφορίζοντας σε μια διαδρομή γεμάτη πεύκα, πλατάνια και σχίνα. Ο δρόμος είναι αρκετά καλός και σιγά σιγά ο επισκέπτης βρίσκεται να διασχίζει ένα φυσικό τοπίο τέτοιου κάλους και παρθένας φύσης που δεν φαίνεται εύκολα από τον κάμπο της Μεγαλόπολης. Μετά από 20 λεπτά διαδρομής και ακολουθώντας τις πινακίδες προς Αγ. Θεοδώρα, φτάνουμε σε αυτό το μοναδικό θέαμα του εκκλησιού της Αγίας Θεοδώρας.
Το εκκλησάκι συνδέεται με μονοπάτι 300 μέτρων με την περιοχή Νερόμυλος. Εκεί λειτουργούσε παλαιότερα νερόμυλος. Τώρα στην θέση του λειτουργεί ένα παραδοσιακό ταβερνάκι. Οι ιδιοκτήτες, ανακατασκεύασαν τον νερόμυλο ώστε να μπορούν αν τον επισκέπτονται οι σημερινοί επισκέπτες. Αξίζει να το επισκεφτείτε. Η Αγία Θεοδώρα αποτελεί μία πολύ καλή εκδρομή  αυθημερόν από την Αθήνα. Αξίζει να επισκεφτείτε το σημείο  ακόμα και ως παράκαμψη στον δρόμο για Καλαμάτα. Αποτελεί όμως και έναν πολύ συχνό και σύντομο προορισμό από πλέον δημοφιλή χωριά όπως η Καρύταινα, η Δημητσάνα και η Ανδρίτσαινα.

agia theodora2

===============================================================

Δημητσάνα Αρκαδίας


Η Δημητσάνα είναι ιστορικό χωριό της Πελοποννήσου, πρωτεύουσα της επαρχίας Γορτυνίας του Νομού Αρκαδίας.


Είναι χτισμένη πάνω σε λoφοράχη σε υψόμετρο 950 μέτρων, από τη μεσημβρινή πλευρά της οποίας παρέχεται θαυμάσια θέα της παδιάδας της Μεγαλούπολης και του Ταΰγετου. Είναι έδρα του Δήμου Δημητσάνης. Η ιστορία της αρχίζει κατά τους Ομηρικούς χρόνους, όταν στη θέση της βρισκόταν η μικρή αρκαδική πόλη Τεύθις.


Αποτελεί κοινότητα μαζί με τα χωριά Παλαιοχώρι, Καρκαλού και τις μονές Αιμυαλών - Φιλοσόφου, με συνολικό πληθυσμό 740 κατ. Προπολεμικά η Δημητσάνα είχε διπλάσιο πληθυσμό,το 1960 είχε 2.000, αλλά πολλοί Δημητσανίτες μετανάστευσαν κι εγκαταστάθηκαν στην Αμερική, την Αυστραλία και αλλού.
Η Δημητσάνα στα χρόνια της Τουρκοκρατίας διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο με το «κρυφό σχολειό» και το 1821 με το «Δημητσανίτικο μπαρούτι» που παρασκεύαζε. Είναι πατρίδα του Εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, του οποίου το άγαλμα δεσπόζει στη κεντρική πλατεία του χωριού, που υπήρξε δωρεά του Μαρασλή, και του Μητροπολίτη Παλαιών Πατρών Γερμανού, όπου αμφοτέρων οι οικίες διασώζονται.
Στο μουσείο της Δημητσάνας που στεγάζεται στη Βιβλιοθήκη, εκτίθενται υφαντά, αργαλειοί, είδη λαϊκής τέχνης και αρχαιολογική συλλογή. Λίγο έξω από τη Δημητσάνα βρίσκεται και το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης, που στόχο έχει την ανάδειξη των παραδοσιακών υδροκίνητων εγκαταστάσεων που παλιότερα ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένες στην περιοχή.


Στην θέση της σημερινής Δημητσάνας υπήρχε η αρχαία Αρκαδική πόλη Τεύθις η οποία είχε συμμετάσχει στον Τρωικό πόλεμο αλλά και στον εποικισμό της Μεγαλόπολης.


Το 963 μ.Χ. ιδρύεται η μονή Φιλοσόφου 2,5 χιλιόμετρα έξω από τη Δημητσάνα. Το 1764 ένας σοφός καλόγερος, ο Αγάπιος, έχτισε βιβλιοθήκη και μετέφερε τα βιβλία από το μοναστήρι. Η βιβλιοθήκη μεγάλωνε συνεχώς μέχρι το 1821, γιατί το Πατριαρχείο έδινε νέα βιβλία μια και στη Δημητσάνα δημιουργήθηκε ιερατική σχολή που έγινε γνωστή με τ' όνομα «Φροντιστήριο Ελληνικών Γραμμάτων». Απ' αυτήν αποφοίτησαν ο Γρηγόριος ο Ε' και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός.


Κατά τη διάρκεια του αγώνα του 1821, μεγάλο μέρος της βιβλιοθήκης καταστράφηκε, γιατί οι Έλληνες χρειάζονταν το χαρτί για να φτιάχνουν φυσέκια στους 14 μπαρουτόμυλους της Δημητσάνας, που δούλευαν νύχτα μέρα τροφοδοτώντας τους αγωνιστές. Για το λόγο αυτό η Δημητσάνα ονομάστηκε «μπαρουταποθήκη του Έθνους».


Η Τεύθις (της Τεύθιδος), ήταν αρχαία Αρκαδική κώμη στην θέση της σημερινής Δημητσάνας.


Σύμφωνα με τον Παυσανία , που πέρασε από εκεί, ήταν κώμη , παλιά πόλισμα, της πόλης - κράτους της Θεισόας η οποία με την σειρά της ανήκε στην Παρράσια . Στην πόλη υπήρχαν ναοί της Αθηνάς, της Αφροδίτης και της Αρτέμιδος. Η Τεύθις είχε συμμετάσχει και στον Τρωικό πόλεμο μαζί με τους άλλους Αρκάδες με τον βασιλιά της τον Τεύθις ή κατά άλλους Όρvυτoς. Ο βασιλιάς Τεύθις όταν έφτασε στην Αυλίδα τσακώθηκε με τον Αγαμέμνονα και απείλεισε να επιστρέψει πίσω και να μην συμμετάσχει στην εκστρατεία, τότε εμφανίστηκε η θεά Αθηνά με την μορφή του Μέλανα και προσπάθησε να το μεταπείσει, μάταια όμως, τότε η θεά τον τιμώρησε με ανίατη ασθένεια και τιμώρησε και την Αρκαδία κάνοντας να μην φυτρώνει κανένας καρπός στην γη. Αργότερα οι κάτοικοι της πόλης απευθύνθηκαν στο μαντείο της Δωδώνης και σύμφωνα με τον χρησμό έφτιαξαν άγαλμα της Αθηνάς με επίδεσμο στον μηρό εξευμενίζοντας την. Οι κατοικοί της είχαν συμμετάσχει και στον εποικισμό της Μεγαλόπολης.






Σήμερα πάνω στην αρχαία πόλη έχει χτιστεί η Δημητσάνα, έχουν βρεθεί η αρχαία ακρόπολη ενώ έχουν βρεθεί και ανασκαφεί διάσπαρτα σε όλη την πόλη πολλά λείψανα αρχαίων κτιρίων.


[4] τῇ χώρᾳ δὲ τῇ Θεισόᾳ προσεχὴς κώμη Τεῦθίς ἐστι: πάλαι δὲ ἦν πόλισμα ἡ Τεῦθις. ἐπὶ δὲ τοῦ πολέμου τοῦ πρὸς Ἰλίῳ ἰδίᾳ παρείχοντο οἱ ἐνταῦθα ἡγεμόνα: ὄνομα δὲ αὐτῷ Τεῦθιν, οἱ δὲ Ὄρνυτόν φασιν εἶναι. ὡς δὲ τοῖς Ἕλλησιν οὐκ ἐγίνετο ἐπίφορα ἐξ Αὐλίδος πνεύματα, ἀλλὰ ἄνεμος σφᾶς βίαιος ἐπὶ χρόνον εἶχεν ἐγκλείσας, ἀφίκετο ὁ Τεῦθις Ἀγαμέμνονι ἐς ἀπέχθειαν καὶ ὀπίσω τοὺς Ἀρκάδας ὧν ἦρχεν ἀπάξειν ἔμελλεν. [5] ἐνταῦθα Ἀθηνᾶν λέγουσι Μέλανι τῷ Ὦπος εἰκασμένην ἀποτρέπειν τῆς ὁδοῦ Τεῦθιν τῆς οἴκαδε: ὁ δέ, ἅτε οἰδοῦντος αὐτῷ τοῦ θυμοῦ, παίει τὴν θεὸν τῷ δόρατι ἐς τὸν μηρόν, ἀπήγαγε δὲ καὶ ἐκ τῆς Αὐλίδος ὀπίσω τὸν στρατόν. ἀναστρέψας δὲ ἐς τὴν οἰκείαν, τὴν θεὸν ἔδοξεν αὐτὴν τετρωμένην φανῆναί οἱ τὸν μηρόν: τὸ δὲ ἀπὸ τούτου κατέλαβε Τεῦθιν φθινώδης νόσος, μόνοις τε Ἀρκάδων τοῖς ἐνταῦθα οὐκ ἀπεδίδου καρπὸν οὐδένα ἡ γῆ. [6] χρόνῳ δὲ ὕστερον ἄλλα τε ἐχρήσθη σφίσιν ἐκ Δωδώνης, ὁποῖα δρῶντες ἱλάσεσθαι τὴν θεὸν ἔμελλον, καὶ ἄγαλμα ἐποιήσαντο Ἀθηνᾶς ἔχον τραῦμα ἐπὶ τοῦ μηροῦ. τοῦτο καὶ αὐτὸς τὸ ἄγαλμα εἶδον, τελαμῶνι πορφυρῷ τὸν μηρὸν κατειλημένον. καὶ ἄλλα ἐν Τεύθιδι, Ἀφροδίτης τε ἱερὸν καὶ Ἀρτέμιδός ἐστι. Παυσανία Αρκαδικά


Ντοκιμαντέρ: Λούσιος και Δημητσάνα (προβολή) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)

=========================================


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΜΗΝΟΣ ΜΑΙΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΜΑΛΑΚΩΝΤΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΜΗΝΟΣ ΜΑΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ 1 Μαίου  7.30 π.μ. ΤΟΥ ΘΩΜΑ       ΘείαΛειτουργια           Άγιος Άνδρέας
ΠΕΜΠΤΗ 5 Μαίου 7.30 π.μ. ΑΓΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ                          Θεία Λειτουργία Παναγία Έλεούσα
ΚΥΡΙΑΚΗ 8 Μαίου 7.30 π.μ. ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ Θεία Λειτουργία Παναγία Έλεούσα
ΚΥΡΙΑΚΗ 15 Μαίου 7.30 π.μ. ΣΥΝΑΞΙΣ ΕΥΒΟΕΩΝ ΑΓΙΩΝ Θ. Λειτουργία Άγ. Άνδρέας
ΣΑΒΒΑΤΟ 21 Μαίου 7.30 π.μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ & ΕΛΕΝΗΣ Θ. Λειτουργία Άγ. Άνδρέας
ΚΥΡΙΑΚΗ 22 Μαίου 7.30 π.μ. ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ Θεία Λειτουργία Παναγία Έλεούσα
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27 Μαίου 7.30 π.μ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ Θ. Λειτουργία Παν. Έλεούσα
ΣΑΒΒΑΤΟ 28 Μαίου
ΕΚΔΡΟΜΗ
Ι.Μ.Προδρόμουημητσάνα-Άγία Θεοδώρα

ΚΥΡΙΑΚΗ 29 Μαίου 7.30 π.μ. ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ Θεία Λειτουργία Άγιος Άνδρέας

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΧΑΛΚΙΔΟΣ "ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ Ο ΕΥΒΟΕΥΣ"


«Το σκάκι είναι στην ουσία του ένα παιχνίδι, στη μορφή του μία τέχνη,  και στην εκτέλεσή του… μία επιστήμη»
Baron Tassilo (Γερμανός Μαιτρ, ιστορικός και θεωρητικός του σκακιού που έζησε το 19ο αιώνα)
Τα τελευταία χρόνια το σκάκι γνωρίζει μεγάλη άνθιση στις μικρές ηλικίες. Όπως όλα τα παιχνίδια  το σκάκι προσφέρει στους συμμετέχοντες, συναισθήματα χαράς, διασκέδασης, ευγενούς άμιλλας και δημιουργικότητας.
Η βασική όμως διαφορά με όλα τα άλλα δημοφιλή αθλήματα είναι ότι εξασκεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό τη σκέψη, την μνήμη καθώς και την αύξηση της συγκέντρωσης, στοιχεία που είναι σημαντικά για τον  αναπτυσσόμενο εγκέφαλο καθώς και για την  διαμόρφωση  εκείνων των νοητικών λειτουργιών (κριτική σκέψη,αποφασιστικότητα,αυτοέλεγχος,ωριμότητα) που θα είναι χρήσιμα στην ενήλικο ζωή του παιδιού.
Όμως γιατί Σκάκι στα σχολεία
Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει αρκετές  επιστημονικές μελέτες αναφορικά με την επίδραση του σκακιού στον άνθρωπο. Όλες αυτές οι μελέτες επιβεβαιώνουν τις ευεργετικές συνέπειες που έχει το σκάκι στα παιδιά . Θα αναφέρω ενδεικτικά τις ακόλουθες  μελέτες:
1) Μελέτη που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 4000 μαθητών στη Βενεζουέλα έδειξε ότι μετά από 4,5 μήνες ασχολίας με το σκάκι όλα τα παιδιά είχαν σημαντική αύξηση του δείκτη IQ ανεξάρτητα από το φύλο ή την οικονομική και κοινωνική κατάσταση στην οποία βρίσκονταν. Σαν αποτέλεσμα το σκάκι εισήχθη  σαν μάθημα σε όλα τα σχολεία την χρονιά 1988-89.
2) Μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε διάρκεια ενός έτους από τον καθηγητή Stuart Mangulies στη Νέα Υόρκη το 1993 ερεύνησε την επίδραση του σκακιού στην αποδοτικότητα των παιδιών στο διάβασμα. Μαθητές δύο τάξεων από δέκα σχολεία πήραν μέρος στην έρευνα αυτή και χωρίστηκαν σε δύο ομάδες ίδιου μαθησιακού  επιπέδου. Στην πρώτη ομάδα οι μαθητές ασχολούνταν συστηματικά με το σκάκι ενώ στη δεύτερη όχι. Το αποτέλεσμα της μελέτης έδειξε ότι η ομάδα των παιδιών που είχε ενασχόληση με το σκάκι είχε καλύτερες επιδόσεις στο διάβασμα από την άλλη ομάδα παιδιών.
3) Άλλες μελέτες έχουν καταλήξει σε συμπέρασμα ότι το σκάκι είναι ίσως η πιο αποτελεσματική από όλες τις μεθόδους που έχουν αναπτυχθεί και σχεδιαστεί για να αναπτύσσουν την ικανότητα για κριτική σκέψη.( Fergusson 1983, Cristiansen 1981, Stephenson 1979)  Αυτές είναι μερικές από  τις πολλές έρευνες που έχουν γίνει ως τώρα και αποδεικνύουν ότι το σκάκι βοηθά στην ανάπτυξη της ευφυΐας και της συγκέντρωσης καθώς και στη βελτίωση της επίδοσης των παιδιών στο σχολείο. Μια σειρά από παρόμοιες έρευνες σε χώρες όπως  οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Αγγλία και το Βέλγιο έδειξαν ότι μαθητές που ασχολούνταν με το σκάκι παρουσίασαν βελτίωση έως 60% στην σχολική τους επίδοση με καλύτερη απόδοση στα μαθηματικά και στα γλωσσικά μαθήματα καθώς επίσης και στην ευρύτερη ακαδημαϊκή τους εξέλιξη.
Σκάκι και ανάπτυξη του εγκεφάλου
- Το σκάκι απαιτεί συνεχή και απόλυτη αυτοσυγκέντρωση. Ένα μικρό λάθος από μια στιγμιαία απόσπαση της προσοχής μπορεί να οδηγήσει στην ήττα. Ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας του σκακιού  έγκειται στο γεγονός ότι το αποτέλεσμα της καλής συγκέντρωσης ή της έλλειψης αυτής είναι άμεσα ορατό στο μικρό σκακιστή με αποτέλεσμα να κατανοεί τη μεγάλη της σημασία σε κάθε παρτίδα που παίζει. Ειδικά στις μικρές ηλικίες όπου η αυτοσυγκέντρωση στο διάβασμα και στις εξετάσεις είναι περιορισμένη, το σκάκι μπορεί να βοηθήσει φέρνοντας καλύτερα αποτελέσματα στο σχολείο.
- Το σκάκι βοηθά ταυτόχρονα στην ανάπτυξη και εξάσκηση της μνήμης. Η σκακιστική θεωρία που τα παιδιά σταδιακά απομνημονεύουν καθώς και οι τυπικές θέσεις που ανακαλούν στη μνήμη τους και που χρησιμοποιούν στις παρτίδες έχουν ως αποτέλεσμα την καλλιέργεια της μνήμης.
- Το σκάκι βοηθά στη λήψη σωστών αποφάσεων βασισμένων στη λογική,. Πρέπει συνεχώς να ερευνά νέες ιδέες, να αναλύει κάθε θέση στα επιμέρους της στοιχεία, να συνδέει κατόπιν όλα αυτά τα στοιχεία για την ανεύρεση της σωστής κίνησης καθώς και να κατανέμει σωστά το χρόνο που έχει στη διάθεσή του.
- Ταυτόχρονα όμως με την καλλιέργεια της λογικής σκέψης, το σκάκι συντελεί στην ανάπτυξη της φαντασίας. Στο μυαλό του μικρού παιδιού οι φανταστικές μάχες με πύργους, αξιωματικούς, βασιλιάδες  και  πανούργες βασίλισσες δημιουργούν  ένα παραμυθένιο σκηνικό όπου  πρωταγωνιστεί το ίδιο κινώντας τα νήματα.
- Μέσα από το σκάκι τα παιδιά μαθαίνουν να αναλαμβάνουν τις προσωπικές τους ευθύνες. Σε αντίθεση με άλλα ομαδικά αθλήματα που η ευθύνη για το κακό αποτέλεσμα μπορεί να αποδοθεί σε άλλους με ευκολία, στο σκάκι, όπου ο παράγοντας τύχη σχεδόν εκμηδενίζεται, την απόλυτη ευθύνη για την αποτυχία αλλά φυσικά και για την επιτυχία την έχει αποκλειστικά ο σκακιστής.
- Το σκάκι δείχνει ότι η επιτυχία σε όλους τους τομείς της ζωής έρχεται μόνο μέσα από σκληρή δουλειά, υπομονή και προσπάθεια. Ο μικρός σκακιστής μαθαίνει να επιδιώκει την καταξίωση με βάση μόνο τις γνώσεις και τις ικανότητές του. Ενώ όταν είναι σε αρχάριο επίπεδο μπορεί να κερδίσει τυχαία,  πολύ γρήγορα θα καταλάβει ότι μια τέτοια προσέγγιση δεν του δίνει ελπίδες απέναντι σε καλούς παίκτες. Επίσης τα λάθη είναι πάντα αναπόφευκτα, αλλά μεγάλη σημασία έχει να μαθαίνει κανείς από αυτά και να προσπαθεί να βελτιώνεται. Έτσι  μαθαίνει και να χάνει. Οι ήττες είναι αναπόφευκτες αλλά το σημαντικότερο είναι η σωστή διαχείρισή τους. Ο προβληματισμός για τα αίτια μιας ήττας καθώς και η προσπάθεια για βελτίωση είναι χαρακτηριστικά που βοηθούν στη γενικότερη ωρίμανση του παιδιού.
Το Σκάκι στον κόσμο
Όλα αυτά τα στοιχεία  έχουν οδηγήσει  κυβερνήσεις περισσοτέρων από 70 χωρών να προωθήσουν το σκάκι με διάφορους τρόπους θεωρώντας ότι βοηθά στη διαπαιδαγώγηση των νέων. Επίσης, παραπάνω από 30 χώρες όπως η Ρωσία, η Γερμανία, η Αγγλία, ο Καναδάς, η Ισπανία , η Βενεζουέλα ,η Βραζιλία, και  η Αργεντινή έχουν  εντάξει το σκάκι στο επίσημο πρόγραμμα των σχολείων με καταπληκτικά αποτελέσματα.. Πρόσφατα, η γειτονική Τουρκία ενέταξε το σκάκι στο επίσημο εκπαιδευτικό της πρόγραμμα με την πρόσληψη 12.000 προπονητών στα δημοτικά σχολεία.
Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια υπάρχει αλματώδης ανάπτυξη του σκακιού.
Σήμερα λειτουργούν περίπου 300 σκακιστικοί σύλλογοι σε όλη τη χώρα με 35.000 εγγεγραμμένους σκακιστές με αθλητικό δελτίο. .
 

Πανελλήνια Σχολικά Σκακιστικά Πρωταθλήματα 2011
Ρεκόρ Συμμετοχών στη Ερέτρια!

Κάθε ρεκόρ έσπασε ο αριθμός των συμμετοχών στην τελική φάση των φετινών Πανελλήνιων Σχολικών Σκακιστικών Πρωταθλημάτων 2011 που διεξήχθησαν στην Ερέτρια με διοργανωτή τη Σκακιστική Ακαδημία Χαλκίδος “Παλαμήδης ο Ευβοεύς”. 878!!!  μαθητές από όλη την Ελλάδα μαζί με τους συνοδούς και τους προπονητές τους (συνολικά πάνω από 2000 άτομα) βρέθηκαν στην Ερέτρια το διάστημα 16-18 Απριλίου 2011 και φιλοξενήθηκαν στις εγκαταστάσεις του Eretria Village Resort & Conference Center και του Holidays in Evia Beach Hotel, καθώς και στα Ξενοδοχεία Miramare Hotel Eretria, Palmariva Eretria Beach και Negroponte Resort Eretria.
Η διοργάνωση περιελάμβανε το 23ο  Ατομικό Πανελλήνιο Σχολικό Πρωτάθλημα, 9ο Πανελλήνιο Ομαδικό Σχολικό Πρωτάθλημα καθώς και το 7ο Ανοικτό Σχολικό Κύπελλο.

Watch live streaming video from negroponte2010 at livestream.com

Ι.Μ. Προδρόμου - Δημητσάνα - Άγια Θεοδώρα



Η Μονή του Προδρόμου, 7 χλμ. από τη Δημητσάνα και κοντά στα πανέμορφα χωριά της Στεμνίτσας, είναι κτισμένη μέσα στο βράχο σ' ένα συναρπαστικό και επιβλητικό φυσικό τοπίο, στην αριστερή πλευρά της χαράδρας του Λουσίου.





Ο ναός του Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου είναι μονόκλιτη θολωτή βασιλική και κοσμείται με αξιόλογες αγιογραφίες. Τοιχογραφίες υπάρχουν και εκτός του ναού μαγνητίζοντας το βλέμμα κάθε επισκέπτη. Η μονή αυτή ως κοινόβιο μοναστήρι έγινε μάλλον στα μέσα του 16ου αι. αλλά από το 12ο αι. άκμαζαν στην περιοχή πολλά ασκητήρια με σπουδαιότερο αυτό του Τιμίου Προδρόμου. Επί τουρκοκρατίας (16ο αι.) τα ασκητήρια αυτά ενώθηκαν αποτελώντας τη Μονή. Από την αρχή της ίδρυσης έγινε σταυροπηγιακή.
Η Μονή είχε το δικό της μερίδιο προσφοράς στον αγώνα και αντιστάθηκε, όταν οι Τούρκοι μετά την επανάσταση του 1770 εξαπέλυσαν τους Αλβανούς εναντίον των ντόπιων που ήσαν οχυρωμένοι στη Μονή. Στα χρόνια της Επανάσταης του 1821 ήταν, καταφύγιο για τους αγωνιστές, τους αμάχους, και νοσοκομείο για τους τραυματίες, ενώ συγχρόνως ήταν κέντρο τροφοδοσίας. Χρησίμευσε δε και σαν καταφύγιο και ορμητήριο του Θ. Κολοκοτρώνη, του Πλαπούτα και άλλων οπλαρχηγών.
Το 1834 η μονή διαλύθηκε λόγω ενός διατάγματος περί διάλυσης μονών, που έχουν κάτω από 7 μοναχούς. Το 1838 όμως έγινε ανασύσταση της μονής και γνώρισε μεγάλη ακμή υλική και πνευματική.
Σήμερα στη μονή λειτουργεί εργαστήριο ζωγραφικής και ραπτικής ιερών ενδυμάτων και υπάρχει μια αξιόλογη συλλογή 1000 περίπου βιβλίων. Η μονή του Προδρόμου, συνεχίζοντας τις παλιές παραδόσεις, αποτελεί θρησκευτικό και πνευματικό κέντρο της περιοχής. Το πλήθος των επισκεπτών, που συρρέει κάθε χρόνο είναι τεράστιο, γιατί εκτός από την πνευματική ανάταση, που προσφέρει η μονή είναι κτισμένη σε ένα τοπίο απερίγραπτης ομορφιάς, πάνω σε επιβλητικούς βράχους, μέσα σε οργιώδη βλάστηση και από κάτω να ακούγεται το βουητό των νερών του ποταμού Λούσιου.

Δημητσάνα, εικόνα μοναδική


dimitsanaΗ Δημητσάνα, με την μοναδική αρχιτεκτονική, τα εντυπωσιακά μοναστήρια, τα μνημεία και την πλούσια ιστορία, βρίσκεται στην καρδιά της Πελοποννήσου, στον νομό Αρκαδίας, σε ένα από τα πιο όμορφα ορεινά τοπία της χώρας μας. Η περιοχή αυτή αποτελεί ζωντανό ιστορικό, πολιτιστικό και θρησκευτικό μουσείο αφού υπάρχει εκεί από το 2.500 π.Χ. (όπως αποδεικνύεται από τα Μυκηναϊκά τείχη που υπάρχουν μέσα στον οικισμό και από τα ευρήματα που υπάρχουν στο μουσείο της) αλλά και έχει συνδεθεί με τις σημαντικότερες στιγμές του Αγώνα του 1821, αφού από αυτή την περιοχή ξεκίνησαν οι εξεγέρσεις κατά των Τούρκων.
Η πόλη, γενέτειρα του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, που άγαλμά του υπάρχει στην πλατεία δίπλα στον Καθεδρικό Ναό, είναι ολόκληρη ένα ζωντανό μουσείο παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, με τα ωραία πετρόκτιστα κτίρια της, τα φιδωτά κατηφορικά δρομάκια της, τα γεφύρια και τις νεροτριβές της, ένα μουσείο ιστορίας με τα πάλαια μοναστήρια της, τα βυζαντινά και εκκλησιαστικά ιερά κειμήλια, την βιβλιοθήκη της με τα σπάνια έγγραφα και κώδικες, τους μπαρουτόμυλους και το μουσείο υδροκίνησης, τις αρχαιολογικές και λαογραφικές συλλογές της. Το φυσικό κάλλος του τόπου δεν είναι τυχαίο ότι είχε εμπνεύσει τον μύθο του ιερού λουτρού του Δία στον πόταμο που εξ αυτού ονομάστηκε Λούσιος (εκεί που λουζόταν ο Δίας). Η θέα της κοιλάδας που ρέει ο Λούσιος από το ύψωμα της Δημητσάνας, ως την Μεγαλόπολη και στο βάθος τον όγκο του Ταΰγετου είναι μοναδική εμπειρία.
Η αρχιτεκτονική της Δημητσάνας με τα ψηλά, πέτρινα πυργόσπιτα που απλώνονται σε δυο αντικριστούς λόφους, είναι μοναδικη. Τα παραδoσιακά λιθόκτιστα και πoλυόρoφα κτίριά της με τα ξύλιvα μπαλκόvια τoυς, όπως είvαι τo Αρχovτικό τoυ Αvτωvόπoυλoυ, ο πύργος του σταφιδέμπορα Ξενιού, τoυ Καζάκoυ κ.α., τα στεvά παραδoσιακά δρoμάκια με τα πλακόστρωτα καλvτερίμια τoυς, oι Ναoί της Μεταμoρφώσεως, της Βλαχoπαvαγιάς, τoυ Αγ. Γεωργίoυ και τoυ Αγ. Βασιλείoυ, πoυ είvαι χτισμέvoι σε χαρακτηριστικoύς αρχιτεκτovικoύς τύπoυς με πλoύσια εσωτερική διακόσμηση και τoιχoγραφίες, απoτελoύv δείγμα της παραδoσιακής λαϊκής αρχιτεκτovικής και συνθέτουν εικόνα μοναδική. Οι vεώτερoι Ναoί της Αγ. Κυριακής, τoυ Αγ. Χαράλαμπoυ, τoυ Αγ. Ευθυμίoυ και τωv Ταξιαρχώv, τo παvύψηλo πέτριvo ρoλόι, τα κτίρια της Βιβλιoθήκης και τωv Σχoλείωv της Δημητσάvας, πoυ με τηv σπάvια καλαίσθητη oμoρφιά τoυς συμπληρώvoυv τηv παραδoσιακή εικόvα της Δημητσάνας.
Ο επισκέπτης της Δημητσάνας, εδώ θα δει και θα θαυμάσει πoλλά αξιoθέατα. Μέσα στηv πόλη θα δει: Τα ερείπια της Ακρόπολης της αρχαίας Τεύθιδoς. Τα παλιά αρχovτικά και πoλυόρoφα σπίτια της. Τα γραφικά δρoμάκια με τα παραδoσιακά καλvτερίμια τoυς. Τα σπίτια και τoυς αvδριάvτες τoυ Γρηγoρίoυ Ε΄ και τoυ Παλαιώv Πατρώv Γερμαvoύ. Το Εκκλησιαστικό Μουσείο. Τη Δημόσια Βιβλιoθήκη της Σχολής της Δημητσάνας πoυ περιέχει σπάvια χειρόγραφα, κώδικες vαώv και μovώv, βιβλία, δύο μικρές συλλoγές με αρχαιoλoγικό και λαoγραφικό υλικό, καθώς επίσης και διάφoρα άλλα ιστoρικά αvτικείμεvα όπως είvαι η σέλα τoυ αλόγoυ τoυ Παπαφλέσσα κ.α. Λίγο έξω από την πόλη θα δει: Τo Κεφαλάρι τoυ Αϊ-Γιάvvη με τηv oμώvυμη πηγή και τα βαθύσκιωτα πλατάvια του. Τo Μoυσείo Υδρoκίvησης πoυ βρίσκεται δίπλα από τηv πηγή και τo oπoίo έχει στηθεί με βάση τηv τεχvoλoγία της πρoβιoμηχαvικής επoχής. Τα πoλυάριθμα θρησκευτικά πρoσκυvήματα πoυ υπάρχoυv στηv περιoχή τoυ φαραγγιoύ τoυ Λoυσίoυ κ.α. Από τη Δημητσάνα περνάει και το Εθνικό μονοπάτι 32.
Το Μουσείο Υδροκίνησης της, που περιλαμβάνει και μπαρουτόμυλο, αποτελεί πόλο έλξης πολλών επισκεπτών. Η Δημητσάνα πλαισιώνεται ακόμη από τρία σημαντικότατα Μοναστήρια που βρίσκονται στο γνωστό φαράγγι του Λούσιου ποταμού.
Φυσικο κάλλος, αρχιτεκτονική ιδιαιτερότητα, η πέτρα και το νερό, η ιστορία της αρχαίας, βυζαντινής και νεώτερης Ελλάδας, η σημερινή άριστη διαχείριση του ιστορικού και καλλιτεχνικού πλούτου της κωμόπολης, όπως και η άρτια τουριστική υποδομή, καθιστούν την Δημητσάνα μαγικό προορισμό περιήγησης και ταξιδιών.

Το φαράγγι του Λούσιου



Το φαράγγι του ΛούσιουΤο φαράγγι του Λούσιου είναι από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Αρκαδίας. Είναι ένας τόπος ιδιαίτερα φορτισμένος ιστορικά και θρησκευτικά, μια περιοχή σπάνιας και επιβλητικής φυσικής ομορφιάς, ένα από τα πιο επιβλητικά φαράγγια της Ελλάδας. Επίσης, είναι γνωστό σαν το Άγιο Όρος της Πελοποννήσου, λόγω των πολλών και ιστορικών μοναστηριών, ασκηταριών και εκκλησιών του. Ο μοναστικός βίος ήταν πολύ έντονος στην περιοχή, ειδικά κατά την Τουρκοκρατία.
Το όνομά του ο ποταμός Λούσιος οφείλει στην αρχαία Μυθολογία. Σύμφωνα με αυτήν και όπως αναφέρει και ο περιηγητής Παυσανίας, ο νεογέννητος Δίας, λούστηκε κρυφά από τον Κρόνο στις πηγές του ποταμού (Πηγές των Αθανάτων), από τις νύμφες Νέδα, Αγνώ και Θεισόα. Αργότερα ο ποταμός μετονομάστηκε Γορτύνιος από την πόλη της Αρχαίας Γόρτυνας. Ο Παυσανίας θεωρούσε μάλιστα το Λούσιο σαν τον πιο κρύο ποταμό του γνωστού του κόσμου.
Ο ποταμός Λούσιος πηγάζει από την περιοχή της αρχαίας Θεισόας και από την κορυφογραμμή των βουνών των Λαγκαδίων, με ψηλότερη κορυφή το Ψηλό Βουνό (1.503μ.). Οι κυριώτερες πηγές του βρίσκονται κοντά στο χωριό Καρκαλού, όπου και η θέση της αρχαίας κώμης Θεισόας (η περιοχή ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Ράδου), και βορειότερα στην περιοχή του χωριού Καλονέρι, όπως και στη γειτονική θέση της εκκλησίας της Αγίας Παρασκευής. Τα δύο ρεύματα ενώνονται στο χωριό Καρκαλού και ο Λούσιος στη συνέχεια κατευθύνεται προς τα στενά της Καρκαλούς που αποτελούν το πρώτο τμήμα του φαραγγιού. Η διαδρομή του γίνεται μέσα από ιτιές, λεύκες και λυγαριές. Το ποτάμι περνά δυτικά από τη Δημητσάνα και καταλήγει στον Αλφειό 2.5 χιλ. ΒΔ της Καρύταινας, έχοντας διανύσει 26 χιλιόμετρα και διασχύσει ένα από τα ωραιότερα φαράγγια της χώρας. Το ποτάμι είναι ιδιαίτερα ορμητικό. Ακόμη τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες έχει μια ροή που φτάνει τα 8-9 κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο.
Το φαράγγι έχει άγρια και παρθένα ομορφιά με οργιαστική και πλούσια βλάστηση που συνδυάζεται ιδανικά με την αγριάδα των κοφτών γκρίζων και απότομων βράχων. Είναι γεμάτο από αείφυλλα και πλατύφυλλα είδη και σε πολλά σημεία από κυπαρίσσια. Οι πλαγιές του είναι γεμάτες από πουρνάρια, γαύρους, δάφνες, βάγια, αγριελιές, σφεντάμια, αριές, αφάνες, σφάκες, ιτιές, πλατάνια, λεύκες, λυγαριές, μυρτιές,οστρυές, κλήθρες, φτελιές, σορβιές και διάφορα αναρριχητικά φυτά. Ιδιαίτερα την άνοιξη η πλούσια χλωρίδα δίνει ένα πλούτο χρωμάτων και αρωμάτων σαγηνεύοτας τον επισκέπτη. Τις ανατολικές πλαγιές του και μερικές βορινές σκεπάζουν έλατα που αποτελούν απολήξεις των δασών του Μαινάλου.
Η πανίδα του φαραγγιού είναι πλουσιότατη. Δυτικά των στενών της Καρκαλούς υπάρχει μεγάλη ποικιλία πουλιών, όπως ο πετροκότσυφας, ο γαλαζοκότσυφας και ο θαμνοψάλτης, καθώς και ερπετά όπως σαύρες και σπιτόφιδα. Στις ομαλότερες περιοχές συχνάζουν κουνάβια, σαϊτες, δεντρογαλιές, οχιές, ξεφτέρια, νυφίτσες, κοράκια, αγριοπερίστερα, βλαχοκιρκινέζια και κάργιες. Στο ποτάμι υπάρχουν βίδρες, που δεν βρίσκουν αρκετά ψάρια, αλλά αρκούνται στα άφθονα καβούρια, όπως και νερόφιδα που κυνηγούν γυρίνους. Στη λεγόμενη άγρια ζώνη υπάρχουν ζώα που αναζητούν καταφύγιο και πουλιά που έρχονται για τροφή.
Το φαράγγι εκτός από τη σπάνια φυσική του ομορφιά, έχει μακραίωνη ιστορία και έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα. Ξεκινώντας από τη Δημητσάνα και ακολουθώντας τα παλιά μονοπάτια, εκτός από τα γεφύρια, τα ασκηταριά και τις εκκλησίες λαξεμένες στους βράχους που υψώνονται πάνω από τις όχθες του,συναντούμε σημαντικότατα ιστορικά μοναστήρια, τη Μονή του Τιμίου Προδρόμου, τη Μονή Φιλοσόφου, τη Μονή Αιμυαλών, τη Μονή Καλαμίου Ατσιχόλου και τον Άγιος Ανδρέα Γόρτυνο.
Από το 16ο αιώνα άρχισαν να εμφανίζονται κατά μήκος του Λούσιου ποταμού οι πρώτες βιοτεχνικές εγκαταστάσεις που εκμεταλεύοντο τη δύναμη του νερού. Ήταν ακριβώς η εποχή που ξεκίνησε η οικιστική ανάπτυξη της περιοχής. Με βάση την υδροκίνηση άρχισαν να κατασκευάζονται υδροκίνητες εγκαταστάσεις όπως νερόμυλοι (που άλεθαν κυρίως δημητριακά), μπαρουτόμυλοι, νεροτριβές, βυρσοδεψεία, νεροπρίονα και μαντάνια. Περισσότερες από εκατό υδροκίνητες εγκαταστάσεις, άλλες στις όχθες του ποταμού και άλλες σκαρφαλωμένες στις πλαγιές του φαραγγιού, στη Δημητσάνα, στη Ζάτουνα, στο Ζυγοβίστι, στη Στεμνίτσα και αλλού, συνέτειναν στην οικονομική άνθηση της περιοχής. Από αυτές αξίζει κανείς να επισκεφτεί το συγκρότημα μύλων του Ιωσήφ, κάτω από τη γέφυρα Μπαρμπίνη στο δρόμο Δημητσάνας-Ζάτουνας, τους ιστορικούς Αντωνοπουλαίικους μύλους στην περιοχή της γέφυρας Κοντού κάτω από το Παλαιοχώρι, το συγκρότημα των εγκαταστάσεων του κεφαλαριού του Αϊ-Γιάννη, τους μύλους στην περιοχή Αγίου Δημητρίου (Σαβαλά) στο δρόμο Δημητσάνας-Στεμνίτσας, τις εγκαταστάσεις στη γέφυρα του Ατσίχολου, τα τρία κτίσματα των εγκαταστάσεων των Μονών Φιλοσόφου και Προδρόμου και τις εγκαταστάσεις κάτω από τη Μονή Καλαμίου. Η επικοινωνία μεταξύ των χωριών, των οικισμών, των μοναστηριών και νερόμυλων γινόταν κυρίως από μονοπάτια και πέτρινα γεφύρια. Στη διαδρομή του Λούσιου υπάρχουν δεκαέξι πετρόχτιστα τοξωτά γεφύρια.



                                                          (Προσευχή της Οσιομάρτυρος Θεοδώρας)

Αγία Θεοδώρα Βάστα
 Μνημείο και μαρτυρία μιας άλλης εποχής.
Η διαδρομή σας αποζημιώνει απλόχερα με τα ειδυλλιακά τοπία που σας προσφέρει. Όσο πιο πολύ πλησιάζει κανείς τόσο πιο έντονα ακούγεται το βουητό των νερών που αναβλύζουν από τα θεμέλια της εκκλησίας και το μυστήριο του μύθου κάνοντας τον να αισθάνεται δέος μπροστά στο θέαμα που αντικρύζει.
 Το θαύμα απλώνεται μπροστά στα μάτια σας, κλειδώνοντας τα λόγια. Δεκαεπτά πελώρια δένδρα ξεπηδούν από τη στέγη της, ενώ από τα θεμέλιά της αναβλύζουν τα νερά ενός κεφαλαριού. Γιορτάζει στις 11 Σεπτεμβρίου. Χιλιάδες προσκυνητές επισκέπτονται το εκκλησάκι όλο το χρόνο για να προσκυνήσουν και να θαυμάσουν αυτό το μοναδικό σύμπλεγμα, ένα ανεξήγητο θαύμα της φύσης που κυριαρχεί στο γαλήνιο αυτό τοπίο.  
Η επίσκεψη στην Αγία Θεοδώρα είναι μία πολύ καλή εκδρομή αυθημερόν από την Αθήνα. Αξίζει να επισκεφτείτε το σημείο ακόμα και ως παράκαμψη στο δρόμο για Καλαμάτα.
Το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας αποτελεί ένα αξιόλογο προορισμό, είτε από άποψη θρησκευτική, είτε φυσιολατρική είτε από καθαρά εκδρομική τουριστική αναζήτηση. Αποτελεί όμως και έναν πολύ συχνό και σύντομο προορισμό από πλέον δημοφιλή χωριά όπως η Καρύταινα, η Δημητσάνα και η Ανδρίτσαινα.


Η ιστορία της Αγίας Θεοδώρας
Κατά το Βυζάντιο, κάθε χωριό είχε αυτόνομο χαρακτήρα. Είχε τη δική του κοινωνική, διοικητική καθώς και στρατιωτική αρχή. Κάθε οικογένεια του χωριού όφειλε να προσφέρει έναν άντρα για το στρατό του κι αν αυτό δεν ήταν εφικτό, έπρεπε να καταβάλει χρήματα για τη μίσθωση ενός μισθοφόρου να την εκπροσωπήσει.
Η νεαρή Θεοδώρα ήταν το μεγαλύτερο κορίτσι μιας φτωχής και πολύ θρήσκας οικογένειας με πατέρα ηλικιωμένο και άρρωστο και ζούσε σε ένα χωριό της Πελοποννήσου, τη Βάστα, λίγο έξω από τη Μεγαλόπολη. Το χρηματικό ποσό που απαιτείτο για την πληρωμή μισθοφόρου ήταν πολύ μεγάλο για τις δυνατότητες της οικογένειάς της και ο πατέρας της ανήμπορος να πάρει μέρος σε μάχη. Έτσι η Θεοδώρα σε ηλικία 17 ετών αποφάσισε να υποδυθεί τον άντρα και να συμμετέχει η ίδια στο στρατό του χωριού της.
Βρέθηκε πολύ σύντομα να πολεμά σε μάχες με περίσσιο θάρρος και όπως ήταν λογικό προάχθηκε σε βαθμό. Το σθένος της, αλλά και η σεμνότητά της την έκαναν αρεστή μέσα στο στράτευμα. Μια νεαρή κοπέλα δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη γοητεία του νεαρού στρατιώτη κι έτσι τον ερωτεύθηκε. Η Θεοδώρα δεν ήθελε να προδώσει το μυστικό της γιατί αυτό θα εξέθετε όλη την οικογένειά της. Όσο κι αν η Θεοδώρα προσπαθούσε να μεταπείσει τη νεαρή κοπέλα λέγοντάς της ότι είναι αφιερωμένη στο Θεό, τόσο η νεαρή κοπέλα ήθελε το νεαρό που έβλεπε μπροστά της, τον όμορφο και θαρραλέο στρατιώτη που είχε γνωρίσει. Η συνεχής άρνηση της Θεοδώρας οδήγησε τη νεαρή κοπέλα στην εκδίκηση. Κοιμήθηκε με κάποιον άλλο στρατιώτη με τον οποίο έμεινε έγκυος και πήγε στον Διοικητή του στρατού δηλώνοντας ότι η Θεοδώρα, δηλαδή ο στρατιώτης που είχε ερωτευθεί η κοπέλα, ήταν εκείνος που την άφησε έγκυο και θα έπρεπε να την παντρευτεί.
Η άρνηση της Θεοδώρας, η οποία δεν ήθελε να αποκαλύψει το μυστικό της, στο συγκεκριμένο γάμο, δεν επέτρεπε παρά την καταδίκη της σε θάνατο λόγω ατίμωσης της νεαρής κοπέλας.
Έτσι κι έγινε. Ο νεαρός στρατιώτης μέχρι την έσχατη στιγμή δεν ήθελε να αποκαλύψει το μυστικό του και να φέρει έτσι τον πατέρα του σε δύσκολη θέση. Οδηγήθηκε έξω από το χωριό και εκτελέστηκε. Καθώς ξεψυχούσε, είπε: «Κάνε Κύριε τα χρόνια μου να γίνουν δέντρα και το αίμα μου νερό να τα ποτίζει». και ξαφνικά, ένα ρυάκι σχηματίστηκε με ορμητικό νερό...
Άλλη θεωρία διατείνεται ότι η Αγία Θεοδώρα ήταν η Αυγούστα Θεοδώρα, κόρη του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Η΄ της μακεδονικής δυναστείας, που λέγεται πως βασίλεψε σαν άνδρας από το 1055 μέχρι το 1056. Η Αυγούστα Θεοδώρα κατά τους ισχυρισμούς του Μιχαήλ ΣΤ΄ του Στρατιωτικού που τη διαδέχθηκε με κίνημα αρρώστησε βαριά και πέθανε, ενώ κατ' άλλους εικάζεται ότι ο ίδιος την δολοφόνησε και την έθαψε εδώ.
Μερικούς αιώνες αργότερα, γύρω στον 12ο αιώνα, στο σημείο αυτό φτιάχτηκε ένα εκκλησάκι εις μνήμη της Αγίας Θεοδώρας όπου μεταφέρθηκαν και θάφτηκαν τα λείψανά της. Με την ολοκλήρωση του ναϊδρίου αυτού, φύτρωσαν 17 δέντρα στη στέγη του όσα και τα χρόνια της Θεοδώρας όταν θανατώθηκε και έτσι ολοκληρώθηκε ο θρύλος της Αγίας Θεοδώρας.
Ακόμα και σήμερα το εκκλησάκι στέκει εκεί δίπλα στα νερά ενός χείμαρρου που διασταυρώνεται με τον ποταμό Χάραδρο και παρότι μικρό σε μέγεθος εντυπωσιάζει κάθε επισκέπτη που προσπαθεί να δικαιολογήσει την ύπαρξη των 17 πανύψηλων δέντρων στη σκεπή του χωρίς ίχνος ρίζας στο κάτω μέρος της στέγης ή το εσωτερικό του ναΐσκου.
Ο ναός της Αγίας Θεοδώρας αποτελεί μοναδικό φαινόμενο και είναι από τα πιο δημοφιλή και αξιόλογα αξιοθέατα της Αρκαδίας. Η εκκλησία κτίστηκε μεταξύ του 1050-1100 προς τιμήν της οσιομάρτυρος Θεοδώρας. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Βάστα της Μεγαλόπολης σε μια κατάφυτη ειδυλλιακή ρεματιά με πυκνό δάσος από θεόρατες βελανιδιές. Η οδική πρόσβαση γίνεται από το Ίσαρι μετά από μια πανέμορφη κατηφορική διαδρομή.
Η μνήμη της Οσιοπαρθενομάρτυρος Θεοδώρας από αμνημονεύτων ετών και μέχρι του έτους 1952 εορταζόταν κάθε Λαμπροτρίτη για λόγους που δεν διέσωσε η παράδοση ως τοπική Αγία και πανηγύριζε ο φερώνυμος ιερός ναΐσκος της. Έκτοτε καθιερώθηκε να εορτάζεται την ίδια μέρα, που η εκκλησία μας τιμά και την μνήμη της Οσίας Θεοδώρας της εξ Αλεξάνδρειας.
Η εξήγηση που έδωσαν για το παράδοξο αυτό φαινόμενο συνοπτικά μερικοί επιστήμονες:
- κ. Λούκος Κων/νος (Γεωπόνος - Κόρινθος): "Δεν υπάρχει εξήγηση από πλευράς γεωπονικής επιστημονικής. Πρόκειται για ένα ΔΙΑΡΚΕΣ ΘΑΥΜΑ".
- κ. Μακρυγιάννης Π. (Γεωπόνος): "... Αλλά σα γεωπόνος, είμαι σε θέση να ξέρω πολύ καλά, ότι οι τοίχοι θα είχαν ανοίξει και σπάσει από τις ρίζες ενός μόνο δέντρου, πόσο μάλλον δεκαεπτά".
- κ. Ράπτης Γεώργιος (Δασολόγος - Ναύπακτος): "Το όλο φαινόμενο υπερβαίνει κάθε λογική, φυσική και επιστημονική εξήγηση του ανθρώπου".
- κ. Μπεληγιάννης Ελευθέριος (Πολιτικός Μηχανικός - Αθήνα): "Όταν ο αέρας αυτός (της ρεματιάς) έχει τη δυνατότητα να ξεριζώνει δέντρα, καταλαβαίνει κανείς, τι δυνάμεις εξασκούνται από τα 17 δέντρα για την ανατροπή της στέγης".
- κ. Σταυρογιάννη - Περρή Ελένη (Αρχιτέκτων - Καλαμάτα): "Φαινόμενο επιστημονικά ανεξήγητο. Οι δυνάμεις βάρους και αέρος σε συνάρτηση, θα έπρεπε λόγω θέσεως του εξωκλησιού, αλλά και λόγω της προχείρου κατασκευής αυτού, προς δε και της παλαιότητάς του να είχαν διαλύσει το κτίσμα. Τούτο όμως, παραμένει επί τόσους αιώνας χωρίς σοβαρές φθορές". 
- κ. Παλλας (Διευθυντής Αρχαιοτήτων - Κόρινθος): "Βάσει των φυσικών νόμων, τουλάχιστον τα μεγάλα αυτά δέντρα, λόγω κλίσεως, ύψους, περιμέτρου έπρεπε να είχαν γκρεμισθεί. Δια να στέκουν αγέρωχα, είναι κάτι που η επιστήμη δεν μπορεί να δώσει εξήγηση".
- κ. Τίγκας Αναστάσιος (Θεολόγος, Αρχαιολόγος, Ιστορικός - Ηράκλειο Αττικής): " Η όλη ανάπτυξις, ύπαρξις και ζωή των δέντρων επί της στέγης του ναού της Οσιοπαρθενομάρτυρος Θεοδώρας εκπλήσσει, αντιβαίνει προς πάσα λογικήν και φυσικήν εξήγησιν του ανθρώπου. Καταδεικνύει μίαν σπανίαν ιδιαιτερότητα, την επέμβασιν του Θεού επί της δημιουργίας Του, το θαύμα".
 
Η Αγία Θεοδώρα στο Βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες
ΕΛΛΑΔΑ Θαυμαστό ναΐδριο τιτλοφορείται από το βιβλίο Γκίνες ο ναός της Αγίας Θεοδώρας στο χωριό Βάστα Μεγαλόπολης Αρκαδίας. Ο εν λόγω ναός αφιερωμένος στη μνήμη της Αγίας Θεοδώρας χτισμένος τον 12ο αιώνα δημιουργεί θαυμασμό και ερωτηματικά στον επισκέπτη-προσκυνητή. Ο ναός είναι κτισμένος σε πετρώδες έδαφος με τοίχους πάχους 70 εκατοστών και περιβάλλεται από 17 αιωνόβια δέντρα που αγκαλιάζουν το ναό. Τα δέντρα και τα κλαδιά πλέκονται στη σκεπή και στους τοίχους για να προστατεύσουν το ναό από τα στοιχεία της φύσης και από κάθε βέβηλο χέρι. Κι ενώ περιμένεις μετά από τόσες εκατονταετίες που πέρασαν, να δεις μόνο ερείπια διαπιστώνεις πως ο ναός βρίσκεται σε θαυμάσια κατάσταση. Θαύμα!!!

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

Χριστός Άνέστη



Σας καλωσορίζω στην νεοσύστατη ένορία της Παναγίας της Έλεούσης, στην μεγαλύτερη γιορτή της χριστιανοσύνης, και στο Πάσχα των Έλλήνων.

Για όσους πιστεύουν, σήμερα άναστήθηκε ό Χριστός ό Θεός μας και λυτρώθηκε το άνθρώπινο γένος άπό την κατάρα του θανάτου.

Για όσους δεν πιστεύουν και βρίσκονται έδώ άκολουθώντας άπλώς τις παραδόσεις των γονιών τους (και πολύ καλά κάνουν) να θυμάστε πάντα αύτή την φράση: θανάτω θάνατον πατήσας… και να ξέρετε ότι ό θάνατος δεν έχει καμμία έξουσία στον άνθρωπο πού γίνεται θυσία για τον συνάνθρωπό του.

Όλοι δε κρατήστε μέσα  στις καρδιές σας και στα σπίτια σας τον Χριστό και την Έλλάδα για να έχει νόημα ή ζωή σας άλλά και για να δώσετε έφόδια στα παιδιά σας να  μπορέσουν να αντέξουν και να άντιμετωπίσουν την λαίλαπα πού έρχεται.

Οσον άφορά την Παναγία την Έλεούσα, έμένα προσωπικά άλλα και όλους τους άνθρώπους πού διακονούν αύτή την ένορία άπό κάθε μετερίζι να είστε σίγουροι ότι  ποτέ δεν θα προδώσουμε την αισθητική σας και τις πνευματικές άναζητήσεις σας.


Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

                              Μ.ΠΕΜΠΤΗ     Ι.Ν.ΑΓ.ΑΝΔΡΕΑ
                             Ο ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ  ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ
                                        ΚΑΙ  ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΜΑΣ
















                                


















                ΞΕΝΙΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ Ι.Ν. ΤΟΥ ΑΓ.ΑΝΔΡΕΑ
             ΜΕ ΠΛΗΘΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗ
        Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ  ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ




Το ξίφος που βυθίζουν καθημερινά στις καρδιές των φτωχών και αθώων πρέπει να ακονιστεί εναντίον των βασανιστών και της καπιταλιστικής κακουργίας, εναντίον της «αμαρτίας»… 
 
Απ’ τα τσακάλια δεν γλιτώνεις με ευχές και παρακάλια…
πρέπει να ηχήσουν ξανά οι σάλπιγγες:


Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !


Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ένα βουνό
με δάφνες αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Όσσα,
κι αν το πυργώσουμε ως τον έβδομο ουρανό,
ποιόν κλεί, τι κι αν το πεί η δικιά μου γλώσσα;

Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,
Ήρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ' αστέρια,
μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά
της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ' τον στα χέρια

γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας
που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη,
πες μ' ένα μόνο ανασασμόν: "Ο Παλαμάς !",
ν' αντιβογκήσει τ' όνομά του η οικουμένη !

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ένας λαός,
σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...
κι ακέριος φλέγεται ως με τ' άδυτο ο Ναός,
κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει.

Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός
της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα
Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός
την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,

που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά
στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,
τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο
με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βόγκα Παιάνα ! Οι σημαίες οι φοβερές
της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Το ποίημα είναι του Σικελιανού.
Το απήγγειλε ο ίδιος ο ποιητής στην κηδεία του Κωστή Παλαμά