Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

Καλό ταξίδι Γιώργο


Σήμερα Σάββατο 28 Ίανουαρίου στίς 5 τό άπόγευμα στό νοσοκομείο τής Χαλκίδας μετά άπό πολύμηνη μάχη μέ τόν καρκίνο, έγκατέλειψε τόν μάταιο άλλά καί πανεμορφο τούτο κόσμο ένας δικός μας άνθρωπος, ό Γιώργος ό μουστάκιας. 
Καλός φίλος θαυμάσιος οίκογενειάρχης καί πολύτιμος συνεργάτης τής ένορίας μας
Ή έξόδιος άκολουθία θά ψαλλεί τήν Δευτέρα στίς 12 τό μεσημέρι στήν Παναγία τήν Έλεούσα

Καλό ταξίδι Γιώργο! 

Τό έπόμενο ούζακι στήν καντίνα Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ, μέ θέα πιά όχι τήν παραλία τού Άγίου Άνδρέα άλλά τήν πλάση όλη μέ παρέα τόν Χριστό καί όλους τούς άγίους.









Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Πετάξτε τα βιβλία και διδάξτε…. πατριδογνωσία

«εκ των γραμμάτων γεννάται η προκοπή και λάμπουν τα έθνη»
Ρήγας Φερραίος


«Εις των Φράγκων υποσχέσεις μη στηρίζετε ελπίδας/ Έμπορος ο βασιλεύς των αγοράζει και πωλεί/ Εις των τέκνων σας τας λόγχας και ασπίδας και κοπίδας,/ Εις αυτά, αυτά και μόνον η ελπίς ας στηριχθεί./ Από τους αγρίους Τούρκους και τους πονηρούς Λατίνους/ Όσο δυνατοί κι αν είσθε δεινούς τρέχετε κινδύνους» 

(Κ.Σαρδέλη «Η Ρωμηοσύνη και ο Φώτης Κόντογλου», εκδ. «Αστήρ», σελ. 47).


Το ποίημα, το παραπάνω απόσπασμα, δεν είναι γραμμένο, όπως θα περίμενε κανείς, από Ρωμηό. Είναι του λόρδου Βύρωνα από το έργο του «Δον Ζουάν». Δυστυχώς το μόνο που διδάσκει η ιστορία είναι ότι κανείς δεν διδάσκεται απ’ αυτήν. Οι Λατίνοι, οι Φραγκογερμανοί είναι πονηροί, γράφει ο ποιητής, τα δάνειά τους, η μνημονιακή φρίκη, τα φάρμακά τους, μας εξοντώνουν. «Τρία πράγματα εχάλασαν την Ρωμανίαν όλην, ο φθόνος, η φιλαργυρία και η κενή ελπίδα», έλεγε ένας παροιμιακός λόγος των χρόνων της Άλωσης της Πόλης. Ας προσέξουμε την «κενή ελπίδα», τα «λόγια τα παχιά», τα «λιθάρια στον τουρβά», όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης. Το ζητούμενο σήμερα είναι ο απεγκλωβισμός, η απελευθέρωσή μας από το καταδιεφθαρμένο κομματικό κράτος, η καινή, και όχι η κενή, ελπίδα. Πού να την βρούμε όμως, πώς θα απεκδυθούμε το ξεραμένο φιδόδερμα του κενού, της θλίψης, της παραίτησης;
Κάθε πρωί μπαίνω στην τάξη και έχω ενώπιόν μου 25 παιδιά. Πρόσωπα φωτεινά, δροσερές ελπίδες, γέλια τραγανιστά, όλο φως η αίθουσα. (Μα και η λέξη αίθουσα, φως σημαίνει. Εκπληκτικά τα παιχνιδίσματα της γλώσσας μας. Το αρχαίο ρήμα αίθω, σημαίνω καίω, φωτίζω, ανάβω. Από το ρήμα αυτό παράγεται η αίθουσα).
Σκέφτομαι, όλοι μας περιμένουμε τον Ένα, τον χαρισματικό, τον ηγέτη «για να μας βγάλει από την κρίση». Εις μάτην. «Το της πόλεως ήθος ομοιούται τοις άρχουσι». Μας κατάντησαν σαν τα μούτρα τους, από μπακίρι, χρυσό δεν βγάζεις. Αλλού βρίσκεται η λύση. Γυρίζω πίσω, μνημονεύω Διονύσιο Σολωμό. Το 1842, την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Ανάστασης του Γένους, γράφει σε γράμμα του στον Τερτσέτη, τον απομνημονευματογράφο του Κολοκοτρώνη: «Είναι 21 χρόνια που σαν σήμερα η Ελλάδα έσπασε τις αλυσίδες. Η μέρα αυτή του Ευαγγελισμού είναι μέρα για χαρά και δάκρυα. Χαρά για τα μελλούμενα, δάκρυα για την σκλαβιά την περασμένη. Και για το σήμερα τι να πω; Η διαφθορά είναι τόσο γενική κι έχει ρίζες τόσο βαθιές, που σε κάνει να σαστίζεις. Μόνο όταν τα αίτια της διαφθοράς εξολοθρευτούν πέρα για πέρα, θα μπορέσουμε να έχουμε μιαν ηθική αναγέννηση. Τότε το μέλλον μας θα είναι μεγάλο, όταν όλα στηριχτούν στην ηθική, όταν θριαμβεύσει η δικαιοσύνη, όταν τα γράμματα καλλιεργηθούν, όχι για μάταιη επίδειξη. (σ.σ.: οι «νεόπλουτοι της μάθησης» όπως έλεγε ο Σεφέρης), παρά για όφελος του λαού, που έχει ανάγκη από Παιδεία και από μόρφωση εθνική. Τότε θα έχουμε – ή μάλλον θα έχουν τα παιδιά μας – μιαν ηθική αναγέννηση και το μέλλον της πατρίδας μας θα είναι μεγάλο».
Σκέφτομαι, μες στην τάξη, έχοντας μπροστά μου την αθωότητα του παραδείσου, τα παιδιά, ότι από εδώ, την τάξη, πρέπει να αρχίσει το ανέβασμα. Απαραίτητη προϋπόθεση η αίσθηση του Χρέους. Στην πατρίδα ανήκουμε, δεν μας ανήκει. Η ιθαγένεια είναι δάνειο, που όσο το υπηρετείς και το αποπληρώνεις, κάθε στιγμή της ζωή σου, συμβάλλεις στην «τεκνογονία της αρετής». Είναι «ζυγός χρηστός και φορτίον ελαφρόν» η διακονία της πατρίδας.
Έχω πάντα κατά νου ότι ζούμε, έχει ειπωθεί από τον Χατζηδάκι, μια νέα Τουρκοκρατία, ύπουλη και δολερή. Ο εξευρωπαϊσμός μας ήταν το καλλιτεχνικό όνομα της νέας δουλείας. Η παιδεία, η διδαχή ημών των δασκάλων, να λάβει την μορφή του «Κρυφού Σχολειού». Δεν είναι ώρα για πολλές γραμματικές, φλυαρίες των άχρηστων βιβλίων, ανούσιες παπαγαλίες. Ας πεταχτούν στην άκρη τα βιβλία και ας μιλήσει η καρδιά. Παλιά υπήρχε ένα μάθημα, που το έλεγαν «πατριδογνωσία». Αυτό δεν θέλουν σήμερα οι μαθητές μας; Να γνωρίσουν την πατρίδα τους. Αυτό που βλέπουμε και βλέπουν τα άγουρα μάτια σήμερα δεν είναι ο τόπος μας, «αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου τίποτε δεν είναι πιο πικρό», γράφει με πίκρα ανείπωτη ο Σεφέρης. Το μάθημα της «Πατριδογνωσίας», η νοσταλγία του τόπου, να γίνει νόστος («νόστιμο ήμαρ»), να γυρίσουμε πίσω, να επιστρέψουμε, «ελθόντες εις εαυτόν», στο ένδοξο καλυβάκι μας και να πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Στο Δημοτικό σχολείο μπορεί να γίνει αυτό. Προλαβαίνουμε. Οι ψυχές των μικρών παιδιών δεν έχουν σακατευτεί από τα δηλητήρια που «χάλασαν» τις γενιές της «Αλλαγής». Αφήσαμε τόσα χρόνια την παιδεία, την μόρφωση των Ελλήνων στα χέρια της ψευτοπροοδευτικής λέπρας, των σαλταδόρων και καταντήσαμε ρεντίκολο της Οικουμένης. Η λεγόμενη κρίση είναι συνέπεια μιας ορισμένης παιδείας. Εφ’ όσον αυτή η Παιδεία του χαβαλέ, της κατάληψης, του ασύλου, της μετριοκρατίας των εκπαιδευτικών ευθύνεται γιά την φρίκη, οφείλουμε να την πετάξουμε εκεί που ανήκει: στον υπόνομο της ιστορίας. (Όσοι διετέλεσαν υπουργοί Παιδείας, τα τελευταία 30-40 χρόνια, θέλουν… κρέμασμα).
Ξέρω, εκ πείρας, ότι το να διδάσκεις σήμερα, «ψυχή και Χριστό»,
εν μέσω της ιδεολογικής τρομοκρατίας, που ασκούν οι αριστερόφωνοι συνδικαλιστές, είναι δύσκολο. Στοχοποιείσαι. Η συνταγή γνωστή: «Εξόντωση διά της γραφικότητας». Μα θέλει αρετή και τόλμη η ελεύθερη διδασκαλία. «Ουδείς καθεύδων έστησεν τρόπαιον» (Μ.Βασίλειος) Ας τσιρίζουν οι… παιδοκτόνοι. (Παιδοκτόνους ονομάζει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τους γονείς και διδασκάλους, πουν αμελούν την σωστή αγωγή των παιδιών. «Τούτους εγώ… και αυτών των παιδοκτόνων χείρους είναι φαίην αν». Και από παιδοκτόνους χειρότεροι… ΕΠΕ 24, 468 «προς πιστόν πατέρα»).
Αυτή η παιδοκτονία, η μη ανατροφή και μόρφωση των παιδιών με τα «παλιά, δικά μας πλούτη» (Παλαμάς), πρέπει, εσχάτη ώρα εστί, πρέπει να σταματήσει. Η γνώμη του αγίου Χρυσοστόμου έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από της κάθε ανθυπομετριότητας που τάχα και υπουργεί την εκπαίδευση.
Επαναλαμβάνω: πετάξτε, όσοι πιστοί, όσοι φιλότιμοι δάσκαλοι, τα βιβλία για μία ώρα την ημέρα στην άκρη. Διδάσκουμε στα παιδιά τι χάσαμε, τι έχουμε, τι μας πρέπει. Δεν φοβόμαστε την… σκόνη της ιστορίας. «Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως». (Τιμ. 1,7). Να πιάσουμε πάλι την διήγηση από την αρχή, να τους διδάξουμε δύο ονόματα: Ελλάς και ελευθερία. Να αποστηθίσουν, ή καλύτερα, «να εσωστηθίσουν», όπως έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, αυτά τα δύο «μαθήματα».

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Αυτοοργάνωση

Η αυτοδιοίκηση ήταν ο συνεκτικός δεσμός των σκλαβωμένων στους Οθωμανούς προγόνων μας. Ας μη πάει ο νους μας σε τύπο αυτοδιοίκησης όπως ο σημερινός. Η σύγχρονη αυτοδιοίκηση είναι σμικρογραφία της κεντρικής εξουσίας. Οι υποψήφιοι αιρετοί πρώτα χρίονται από τα επιτελεία των κομμάτων και ύστερα ανακοινώνουν την υποψηφιότητα. Κατά συνέπεια εφαρμόζουν εκλεγόμενοι την πολιτική του κόμματος, στο οποίο ανήκουν. Η κεντρική εξουσία το μόνο που έπραξε κατά τη μεταπολίτευση είναι να αποκεντρώσει τους μηχανισμούς διαφθοράς. Έτσι οι πλείστοι των δήμων εμφανίζονται σήμερα, όπως και η χώρα μας, υπερχρεωμένοι και δεν θα βραδύνει η ώρα που θα στηθούν και σ’ αυτούς επιτροπές επιτήρησης.
Η κοινότητα επί τουρκοκρατίας ήταν ταυτόσημη με την ενορία. Κέντρο της ζωής της είχε τον ναό, στον οποίο διενεργούνταν ακόμη και οι εκλογές των προκρίτων. Βέβαια δεν ήταν τα πράγματα ιδανικά. Κοινωνικές τάξεις υπήρχαν και οι οικονομικά ισχυροί μέσα στη γενική ανέχεια πολλές φορές με τις πλάτες των κατακτητών επιτύγχαναν την εκλογή τους και μάλιστα κατ’ επανάληψη. Θα μπορούσαν άραγε σήμερα οι ενορίες να διαδραματίσουν παρόμοιο με τον του καιρού της τουρκοκρατίας ρόλο; Αρκετά δύσκολο υπό το καθεστώς της νόμω κρατούσης Πολιτείας. Η ουσιαστική κατοχή της χώρας μας σήμερα δεν είναι έκδηλη όπως σε περιόδους κατά το παρελθόν. Γι’ αυτό και δεν γίνεται ακόμη λόγος για δοτή κυβέρνηση στην υπηρεσία των κατακτητών. Πάντως πρέπει να είναι αθεράπευτα αφελής ο πολίτης που προσδοκά ανάκαμψη από τα μέτρα που έχουν ληφθεί ή επίκειται να ληφθούν, όταν οι ίδιοι οι συντελέσαντες στην κατάντια μας, που είναι οι επίλεκτοι για τις αναλύσεις στη μικρή οθόνη, χωρίς ντροπή τονίζουν ότι το μνημόνιο έδειχνε εξ αρχής ότι θα μας οδηγούσε σε αδιέξοδα. Είναι λοιπόν καταφανές ότι οι δανειστές μας, έχοντας υποχείριο τον πολιτικό κόσμο που ασκεί εξουσία, θέλουν να μας τα πάρουν όλα: Τους μισθούς, τις καταθέσεις, τα ακίνητα, τα ασφαλιστικά ταμεία, την περίθαλψη, τον δημόσιο πλούτο, υποδομών, εδάφους, υπεδάφους και υποθαλάσσιο. Το μόνο που μας προσφέρουν είναι ανεργία και νέα ώθηση προς μετανάστευση, ενώ οι κρατούντες μας παρηγορούν με φλυαρία περί ανάπτυξης, που δεν πρόκειται να έλθει υπό την παρούσα κατάσταση στη διεθνή οικονομική σκηνή.
Προς αντιμετώπιση της κρίσης που θα βαθαίνει, ώστε τα λίγα καζάνια φαγητού που έχουν στηθεί ή θα στηθούν να μην επαρκούν, ο κάθε πολίτης πρέπει επί τέλους να αποτινάξει την προδιάθεση προς κατάθλιψη, η οποία εξαπλώνεται με γοργό ρυθμό, και να αυτενεργήσει. Ας ξεκινήσουμε από μία παρουσίαση της κατάστασης: Κατ’ αρχήν οφείλουμε να δεχθούμε πως όλοι μας έχουμε μερίδιο ευθύνης, γιατί εναποθέσαμε τις ελπίδες σε πρόσωπα, τα οποία υπηρέτησαν το σχέδιο διάλυσης της πατρίδας μας. Αυτά τα πρόσωπα χειροκροτήσαμε, παρακαλέσαμε, κολακέψαμε, υμνήσαμε, ψηφίσαμε. Και αυτά μας πέταξαν ένα κοκκαλάκι, ώστε να μας προκαλούν τώρα με το «όλοι μαζί τα φάγαμε»! Κατόπιν οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι σε αντίθεση με τη λήξη του εμφυλίου πολέμου έχουμε σημαντικά πλεονεκτήματα: Οι υποδομές είναι ανέπαφες, αν και πολλές πέρασαν σε χέρια ξένων. Το ζωικό κεφάλαιο, αν και ανεπαρκές, δεν έχει εξαφανιστεί. Ακόμη μπορούμε να καλλιεργούμε χωρίς τον φόβο να μας αρπάξει τη σοδειά ο κατακτητής. Η εξωτερική απειλή μας φέρνει πιο κοντά, σε αντίθεση με τον βαθύ διχασμό που μας διέκρινε κατά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου. Τέλος, το πιο σημαντικό, δεν θρηνούμε νεκρούς όπως τότε. Οι κατακτητές σήμερα χρήματα ζητούν μόνο. Δεν σπαταλούν φονικά όπλα για να μας εξοντώσουν.
Αυτενέργεια πρώτη ως αντίδραση στην κατάκτηση. Περιορισμός της κατανάλωσης και υιοθέτηση της ολιγάρκειας με την καλλιέργεια ασκητικού φρονήματος. Η κατανάλωση είναι το πλέον εκμαυλιστικό μέσο στη διάθεση του καπιταλισμού. Βέβαια αυτό όφειλε να το είχε καυτηριάσει η διοικούσα Εκκλησία πριν από δεκαετίες. Αντιλαμβάνομαι ότι η πρότασή μου προσκρούει προς το συμφέρον των πωλούντων τα καταναλωτικά είδη. Και δεν αναφέρομαι βέβαια στους μεγαλοεισαγωγείς και στους μεγαλέμπορους, αλλά σ’ εκείνους που με καθημερινό σφίξιμο στην καρδιά ανοίγουν το μικρομάγαζό τους. Και άλλη συρρίκνωση της κίνησης; Με πόνο ψυχής γράφω: Ναι! Ας ξεκινήσουμε από τα εισαγόμενα είδη: Τέλος στη δουλική υποταγή στο εκμαυλιστικό τραγούδι των σειρήνων. Ας μηδενίσουμε τις αγορές των πολυδιαφημιζομένων (με τα χρήματά μας) ξένων προϊόντων. Έχουμε απ’ όλα τα είδη διατροφής και μάλιστα πολύ καλής ποιότητας. Ας μη ξαναπατήσουμε το πόδι μας σε κατάστημα πολυεθνικής εταιρείας, ακόμη και για αγορά ελληνικών προϊόντων. Ας ενισχύσουμε την όποια κίνηση προς στήριξη επιχειρήσεων, οι οποίες ήδη έκαναν την εμφάνισή τους στην Αθήνα. Αυτές αγοράζουν από συνεταιρισμούς ή παραγωγούς και διαθέτουν αποκλειστικά ελληνικά προϊόντα. Ας μην αγοράζουμε αγροτικά προϊόντα εισαγωγής, όταν γνωρίζουμε ότι ομοειδή παραμένουν αδιάθετα στις αποθήκες των παραγωγών μας. Ας προσέχουμε πολύ, καθώς οι πονεμένοι παραγωγοί καταγγέλλουν ότι εισαγωγείς προμηθεύονται μικρές ποσότητες από αυτούς και διαθέτουν πολλαπλάσιες εισαγόμενες από άλλες χώρες, τις οποίες διαφημίζουν ως ελληνικές.
Αυτενέργεια δεύτερη: Παύση της φλυαρίας. Καυχόμαστε ότι είμαστε κοινωνικοί και επικοινωνούμε, άρα διαθέτουμε ακόμη ανθρώπινο πρόσωπο. Επικοινωνούμε με τα κινητά, για τη χρήση των οποίων πληρώνουμε κεφαλαιώδη (και κεφαλικό) φόρο βλακείας (και δουλείας). Η επικοινωνία στοιχίζει στην οικογένεια πολύ περισσότερο από την ηλεκτρική ενέργεια. Ας περιορίσουμε τον αριθμό των κινητών. Γιατί άραγε να διαθέτουν όλα τα μέλη κινητό; Γιατί να φθάνει ο λογαριασμός του κινητού στο 10% και πλέον του μισθού;
Αυτενέργεια τρίτη: Αύξηση της οικονομίας στη χρήση ενέργειας. Μείωση των μετακινήσεων με οχήματα Ι.Χ. Τα μέσα συγκοινωνίας θα πυκνώσουν τότε τα δρομολόγια και θα εξυπηρετούμαστε ικανοποιητικά και φθηνά. Εμμονή με ομαδικό πνεύμα στη λειτουργία των εγκαταστάσεων κεντρικής θέρμανσης. Αν τα ποσά που διετέθησαν ήδη για εγκαταστάσεις ατομικής θέρμανσης (να η ασθένεια του «εγώ») είχαν διατεθεί από κοινού για μονώσεις στην οικοδομή, θα αντιμετωπιζόταν πολύ ικανοποιητικά η αύξηση της τιμής των καυσίμων και θα αποφευγόταν η εξαγωγή συναλλάγματος για αγορά μηχανημάτων και η ασχήμια στις οικοδομές από τις τροποποιήσεις.
Αυτενέργεια τέταρτη: Όλες και όλοι στο δρόμο του Μαχμάτμα Γκάντι. Εκείνος τίναξε το εισαγωγικό εμπόριο που βρισκόταν στα χέρια των Άγγλων με την ανέμη που ζήτησε να προμηθευτεί κάθε οικία. Όσο ακόμη ζουν οι γυναίκες που γνωρίζουν αργαλειό και τα συναφή για την σύνθεση υφασμάτων και φορεμάτων, ας αναβιώσει η όμορφη γυναικεία συντροφιά με τα τραγούδια και τα χωρατά της εν ώρα εργασίας. Αρκετές ώρες σπαταλήθηκαν μπροστά στην άθλια μικρή οθόνη των «σήριαλς».
Αυτενέργεια πέμπτη: Περιορισμός προμήθειας εργαλείων και συσκευών. Συγγενικά πρόσωπα ας μοιράζονται την ίδια συσκευή. Πολλοί οι γεωργικοί ελκυστήρες, πολλές οι σπαρτικές μηχανές, αλλά και πολλοί οι χέρσοι αγροί με την τιμωρία της αγροτιάς από τους Ευρωπαίους με το υπνωτικό της επιδότησης.
Αυτενέργεια έκτη: Συλλογή, διάθεση και πολλαπλασιασμός των σπόρων γηγενών ποικιλιών. Απεξάρτηση από τις πολυεθνικές πώλησης σπόρων. Ας απλωθούν οι κήποι, όσο ακόμη το νερό είναι κοινό αγαθό, γιατί οι πολυεθνικές επιχειρούν να το ληστέψουν, όπως συνέβη στη Λατινική Αμερική.
Αυτενέργεια έβδομη: Αύξηση του ζωικού κεφαλαίου επειγόντως με ταυτόχρονη μείωση της κατανάλωσης, αφού μεγάλες είναι οι ποσότητες εισαγομένων κρεάτων. Ευκολότερη είναι η εκτροφή πουλερικών. Τα γιδοπρόβατα μπορούν, όπως και παληά στα πλαίσια του κοινοτικού πνεύματος, να αποτελέσουν κοινό κοπάδι με πολλούς ιδιοκτήτες ενός ή λίγων κεφαλιών, υπό ένα βοσκό.
Συνέλληνες ώρα να κινηθούμε από το «εγώ» στο «εμείς». Ας μη μας τρομοκρατούν οι δυσμενείς εξελίξεις. Κανείς δεν χάθηκε στη φτώχεια, πολλοί στην ευμάρεια. Το μαρτυρεί η σημερινή κατάντια μας. 

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Προσδοκίες από το νέο έτος σε καιρό περισυλλογής

Το έτος είναι υποδιαίρεση του χρόνου που εξυπηρετεί πλείστες όσες ανάγκες του ανθρώπου ως κοινωνικού όντος. Στη λήξη του αυτό γεννά πλήθος συναισθημάτων χαρμοσύνων αλλά και μελαγχολικών. Στο απερχόμενο έτος, το οποίο απεικονίζεται ως γέρος και γι’ αυτό εξοβελίζεται σύμφωνα με το τραγουδάκι των ημερών, έχουμε την τάση να επιρρίπτουμε όλα τα κακά που μας συνέβησαν κατά τη διάρκειά του. Στο νέο έτος, το οποίο απεικονίζεται ως βρέφος φορτωμένο με δώρα για τους ανθρώπους, εναποθέτουμε όλες μας τις ελπίδες. Όμως ο χρόνος, που χαρακτηρίζεται με φιλοσοφική διάθεση άλλοτε πανδαμάτωρ άλλοτε ανελέητος και άλλοτε αλλιώς, είναι παντελώς αναίτιος για τα καλά ή τα κακά που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια του βίου μας. Ο χρόνος απλώς κυλά. Ίσως αυτό να είναι και το πλέον σοβαρό υπαρξιακό μας πρόβλημα, καθώς έχουμε τη βεβαιότητα ότι η παρέλευση ενός ακόμη έτους μας οδηγεί πλησιέστερα προς το αναπόδραστο τέλος, τον θάνατο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο βιώνουμε την ακραία αντίφαση: Εναποθέτουμε στο μέλλον όλες μας τις ελπίδες (το μέλλον είναι η μόνη υπερβεβαιότητα των ανθρώπων χωρίς θεό, σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο Αλμπέρ Καμύ) και συνάμα επιθυμούμε διακαώς να βραδύνει ο ρυθμός με τον οποίο κυλά ο χρόνος, ώστε να διαρκέσει περισσότερο ο βίος μας. Σε ακραίες καταστάσεις παραισθήσεων επιχειρούμε απόδραση από τα δεσμά του ορθολογισμού και ονειρευόμαστε την δια της επιστήμης παράταση του βίου μας, όνειρο που μας προσγειώνει τόσο πιο σκληρά στην πραγματικότητα, όσο πιο πολύ διαρκεί.
Τελικά, τι επί τέλους θέλουμε εμείς οι άνθρωποι του κόσμου της αφθονίας; Ως πότε αλαζονικά και με κομπασμό θα εμμένουμε σε στάση βίου, που είναι πλέον καταφανές ότι μας οδηγεί σε πλήθος αδιεξόδων; Ίσως κάποιοι αγανακτούν με το να συμπεριλαμβάνω στους προνομιούχους του πλανήτη και μας, τους Έλληνες. Όμως είναι αναμφισβήτητο ότι ανήκουμε στα πεντακόσια εκατομμύρια των προνομιούχων ανθρώπων του πλανήτη έναντι εξήμισυ περίπου δισεκατομμυρίων αποκλήρων αυτού. Καυχόμαστε ότι είμαστε μέτοχοι του δυτικού πολιτισμού, της ανώτερης μορφής πολιτισμού που εμφανίστηκε στην επιφάνεια του πλανήτη σύμφωνα με τους φορείς του. Θεμελιώδεις αξίες αυτού του πολιτισμού είναι ο άνθρωπος και τα δικαιώματά του, όπως αυτά απορρέουν από να ιδεώδη της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Έχοντας μετατρέψει, μέσω του αυτοθαυμασμού, τον εαυτό μας σε είδωλο, έχουμε απομακρυνθεί από τον Θεό δημιουργό μας, τον οποίο αρνούμαστε με την καύχηση του απελευθερωμένου από τις προλήψεις του παρελθόντος. Και δεν αντιλαμβανόμαστε στην έπαρσή μας ότι έχουμε υποδουλωθεί σε πλείστα όσα πάθη, τα οποία μας καθιστούν δημίους αλλά και αυτόχειρες. Ναι, εμείς οι προνομιούχοι που καυχώμαστε για την υπεράσπιση των πανανθρωπίνων αξιών είμαστε οι αίτιοι της συμφοράς των αποκλήρων του πλανήτη. Και ας μην αντιδρούμε, οι Έλληνες, νίπτοντας τα χέρια μας, κατά το προηγούμενο του Ποντίου Πιλάτου. Μετέχουμε στο ΝΑΤΟ, στην ΕΕ, στον ΟΟΣΑ; Ε, λοιπόν μετέχουμε στον εσμό των εγκληματιών που αιματοκυλούν τον πλανήτη ή λεηλατούν τα προς το ζην των συνανθρώπων μας! «Ανήκομεν εις την Δύσιν», δεν υπήρξε ρήση πολιτικού μας, την οποία αποδεχθήκαμε με ενθουσιώδη χειροκροτήματα; Δεν καμαρώσαμε για την ένταξή μας στη χωρία των ισχυρών; Δεν σπεύσαμε να υιοθετήσουμε τον τρόπο σκέψης και βίου τους κατά τρόπο δουλικό, περιφρονώντας την παράδοσή μας κατά τρόπο ακραίο και εξευτελιστικό για τους προγόνους μας;
Αλλά τώρα, επιτέλους, βλέπουμε ότι οι φίλοι μας, οι εταίροι μας, οι σύμμαχοί μας επιβουλεύονται όλα όσα μας ανήκουν: Τα όσα κατ’ αρχήν καταφέραμε να αποταμιεύσουμε κατά τη χρονική διάρκεια της τριακονταετούς πλασματικής ευημερίας, όταν πολλαπλάσια σπαταλήσαμε αφρόνως για ικανοποίηση πλασματικών αναγκών στα πλαίσια της καταναλωτικής μανίας, του δεύτερου, μετά το χρήμα, ιδανικού του καπιταλιστικού συστήματος. Έτσι ζητούν τώρα τις όποιες σε χρήμα αποταμιεύσεις μας, τις κατοικίες, ακόμη και τις πρώτες, που με μόχθο κατασκευάσαμε, σύμφωνα με την παράδοσή μας, μια από τις ελάχιστες που μας απόμειναν. Ζητούν τον δημόσιο πλούτο, για τον οποίο δεν φαίνεται να πολυνοιαζόμαστε, γιατί δεν τον θεωρούμε δικό μας, καθώς έχουμε μετακινηθεί από το «εμείς» της κοινοτικής μας παράδοσης στο «εγώ» του μοναχοκυνηγού του πλούτου, της ανέλιξης και της καταξίωσης. Ζητούν τον θησαυρό του υπεδάφους και τον υποθαλάσσιο, που ως πρόσφατα διατυμπάνιζαν οι ασκούντες την εξουσία στη χώρα μας εντολοδόχοι ξένων συμφερόντων πως δεν υπάρχει. Ζητούν την εθνική μας αξιοπρέπεια ή μάλλον την έχουν αποσπάσει χωρίς ιδιαίτερη από μέρους μας αντίσταση, καθώς μας αποκαλούν απατεώνες, τεμπέληδες, γουρούνια και εμείς σιωπούμε. Ζητούν την εθνική μας συρρίκνωση, καθώς σφυρίζουν αδιάφορα στις εκκλήσεις μας προς αντιμετώπιση του μείζονος θέματος της λαθρομετανάστευσης, την οποία αυτοί με την άθλια πολιτική τους προκαλούν και εντείνουν. Ίσως μας ζητήσουν και τις γυναίκες μας, προκειμένου να μας χορηγήσουν την επόμενη δόση του δανείου, και εμείς πρέπει να τις προσφέρουμε κατά την άκρως «αξιοπρεπή» πρόταση αρχηγού κόμματος σε τηλεοπτική εκπομπή.
Λοιπόν, τί το καλό αναμένεται να μας φέρει ως δώρο το νέο έτος, όταν είναι βέβαια: Η αύξηση της ανεργίας, ιδίως μεταξύ των νέων. Η μετανάστευση επιστημόνων προς πάσαν κατεύθυνσιν. Η υποχώρηση της βιομηχανικής μας παραγωγής. Η επιδείνωση της θέσης των οικογενειακών επιχειρήσεων. Η κάμψη της αγοραστικής δυνάμεως, λόγω της ληστρικής επίθεσης της Πολιτείας κατά των πολιτών που διαθέτουν κάποιο εισόδημα με στόχο την αύξηση των φτωχών, ενώ οι πλουτοκράτες δεν αισθάνονται την παραμικρή όχληση. Μήπως θα φέρει ως δώρο τις διατυμπανιζόμενες από τους κρατούντες ξένες επενδύσεις, όταν παραπαίουν οι επιχειρήσεις ακόμη και σε χώρες με κόστος εργασίας κατά πολύ χαμηλότερο από αυτό της δικής μας υπό τα πλήγματα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, η οποία έχοντας ως βάση κυρίως την Κίνα, της κομμουνιστικής καταπίεσης προς τον ταλαίπωρο λαό της, και της ασύδοτης ελευθερίας κινήσεως του κεφαλαίου, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια όλους τους προνομιούχους ως τώρα λαούς στην εξαθλίωση;
Το δώρο που ίσως φέρνει το νέο έτος στον λαό μας είναι η μετάνοια. Ας αναλογιστούμε όλοι ότι επί μία τριακονταετία μας είχε αποκοιμίσει το γλυκό τραγούδι των σειρήνων της ευμάρειας με δάνεια χρήματα και διαρκή συρρίκνωση της παραγωγικότητας και της εγχώριας παραγωγής. Είχαμε αποθέσει την αξιοπρέπειά μας στον βωμό της αναξιοκρατείας, αισθανθήκαμε ισχυροί πλευρίζοντας ένα από τα κόμματα εξουσίας, λησμονήσαμε τα εθνικά μας θέματα και δώσαμε δείγματα σαφή απαγκίστρωσης από τον «εθνικισμό του παρελθόντος» (Πώς να μη τρίζουν τα κόκκαλα των ηρώων μας;), ξεχάσαμε τον Θεό και του γυρίσαμε την πλάτη περιφρονώντας την ορθόδοξη παράδοσή μας. Τι μας απομένει; Επιστροφή στις παραδόσεις μας: Εγκατάλειψη του «εγώ» και επιστροφή στο «εμείς». Όλοι μαζί να αντιμετωπίσουμε την κρίση, ώστε αυτή τη φορά να μην εμφανιστούν άπληστοι που σωρεύουν αγαθά στις αποθήκες τους ή μαυραγορίτες. Όλοι μαζί να ξαναβρούμε τη χαμένη αγάπη προς την πατρίδα. Ας ξεκινήσουμε από την επιλεκτική προμήθεια προϊόντων της χώρας μας και μάλιστα ελληνικών και όχι πολυεθνικών επιχειρήσεων. Ας στηρίξουμε τον παραγωγό που έχει αδιάθετο το προϊόν του με ομαδικές παραγγελίες. Αυτός θα μας στηρίξει, όταν επιδεινωθεί η κατάσταση. Ας επανέλθουμε στη γη που περιφρονήσαμε και εγκαταλείψαμε. Ας περισώσουμε όσους σπόρους γηγενών ποικιλιών διασώζονται και ας τους διασπείρουμε, ώστε να σπαρούν. Παράλληλα ας ενισχύσουμε και τους κτηνοτρόφους, τα θύματα της άγριας εκμετάλλευσης των ολιγοπωλείων, κατά τον ίδιο τρόπο. Κυρίως όμως ας επιστρέψουμε στον Θεό. Τότε όχι μόνο θα πάψουμε να τρέμουμε μπροστά στον θάνατο, αλλά θα ξαναβρούμε τις χαμένες μας ελπίδες. Θα διαπιστώσουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε με ποιότητα ικανοποιώντας πολύ λιγότερες ανάγκες από ό,τι ως σήμερα. Παράλληλα θα βρούμε το θάρρος να καταγγείλουμε τη διεθνή ληστοκρατεία, να αντισταθούμε στον εκμαυλισμό και την αλλοτρίωση των λαών, να σταθούμε, ως πλησίον, προς τους καταφρονεμένους και δοκιμαζόμενους λαούς της γης μας.
«ΜΑΚΡΓΙΑΝΝΗΣ»

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012

Θεοφάνεια στόν Άγιο Άνδρέα στόν Μαλακώντα




















Στον Ιορδάνη ενώ βαπτιζόσουν,
Κύριε,
Μας αποκαλύφθηκε πως ο Θεός που προσκυνούμε είναι Τριαδικός,
Διότι η φωνή του Θεού Πατέρα έδινε μαρτυρία για Σένα,
Ονομαζόντας σε υιό αγαπητό,
Και το Πνεύμα που εμφανίστηκε με τη μορφή περιστεριού βεβαίωσε την αλήθεια.
Αυτός που φανερώθηκε,
Χριστέ ο Θεός,
Και αυτός που φώτισε τον κόσμο,
Σου ανήκει δοξολογία.