Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

Να χτίσουμε, λοιπόν, αυτό τον Παράδεισο της Ζωής στη Γη! Είναι τόσο απλό… Σε μια μέρα, σε μια ώρα, όλα μπορούν να συμβούν: αγαπάτε αλλήλους, ιδού το πάν.


























Πως και πυρ υπαρχεις βλυζον
Πως και υδωρ ης δροσιζων,
Πως και καιεις και γλυκαινεις,
Πως φθοραν εξαφανιζεις:

Πως θεους ποιεις ανθρωπους,
Πως το σκοτος φως εργαζη
Πως αναγεις εκ του  ΑΔΟΥ,
Πως θνητους εξαφθαρτιζεις;

Πως προ ΦΩΣ το ΣΚΟΤΟΣ ελκεις,
Πως ΤΗΝ ΝΥΚΤΑ ΠΕΡΙΔΡΑΣΣΗ
Πως καρδιαν περιλαμπεις;

Πως ενουσαι τοις ανθρωποις,
Πως υιους Θεου εργαζη,
Πως εκκαιεις σου τω ποθω,
Πως τιτρωσκεις ανευ ξιφους;







Μπορείς να έχεις εσωτερική ειρήνη σήμερα.

Μπορείς να έχεις τη βεβαιότητα ότι ο Θεός σε τοποθέτησε εκεί ακριβώς όπου έπρεπε να είσαι.

Μπορείς να μην ξεχάσεις τις απεριόριστες δυνατότητες που προέρχονται από την πίστη.

Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα δώρα που έλαβες και να μεταδώσεις την αγάπη που σου έχει δοθεί.

Μπορείς να είσαι ευτυχής, γνωρίζοντας ότι είσαι ένα παιδί του Θεού...
Αφησε η παρουσία αυτή να εισχωρήσει μέχρι τα βάθη του Είναι σου, επίτρεψε στην ψυχή σου να τραγουδήσει.

Χόρεψε, γιόρτασε, αγάπησε.    

Αυτό είναι για όλους μας».





Πόσο είναι οδυνηρό να ξέρεις μόνος την αλήθεια: Η Γη κάποτε ήταν ευτυχισμένη και αγνή, ανήκε στους πρώτους-πρώτους προπάτορές μας που ήταν ψυχές αγνές, ήξεραν το σαρκικό έρωτα κι είχαν παιδιά, με ποτέ δεν παρατήρησα σ’ αυτούς τις φριχτές ορμές της κτηνωδίας εκείνης που όλους μας τυραννά πάνω στη Γη μας και που είναι σχεδόν η μόνη πηγή όλων μας των αμαρτιών. Όλα τα καλά πνεύματα, η επιστήμη, η σοφία και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, μας κρατούσαν ενωμένους σε μια λογική κοινωνία. Αλλά το αίσθημα της αυτοσυντήρησης εξασθένησε άξαφνα. Ήρθαν οι εγωιστές κι οι φιλήδονοι και ζήτησαν ορθά κοφτά ή όλα ή τίποτα. Για να τα έχουν όλα κατέφυγαν στο έγκλημα, να έχουν το τίποτα. Και ίδρυσαν τη θρησκεία του εκμηδενισμού με το ιδεώδες «της αιώνιας γαλήνης εις το μη υπάρχειν». Τέλος, οι άνθρωποι αυτοί κουράστηκαν από τη στείρα αυτή εργασία και στα πρόσωπά τους πάνω φάνηκε ο πόνος που τον ονόμασαν ομορφιά, γιατί «η μεγαλοφυΐα βρίσκεται μόνο στον πόνο». Και οι Ποιητές εξύμνησαν τον πόνο… Ω! αν όλος ο κόσμος ήθελε να θέλει, όλα θα είχανε γίνει κιόλας!  




Τι παράξενο πράγμα το όνειρο! Ώστε υπάρχει, λοιπόν, και πέραν του τάφου ζωή!

Ξανάβλεπα τον ήλιο μας! Ήξερα πως δεν μπορούσε να είναι ο ήλιος μας, εκείνος που γέννησε τη γη μας, και πως βρισκόμαστε σε άπειρη απόσταση από τον ήλιο μας, μα μέσα μου καταλάβαινα πως ήταν ένας ήλιος απόλυσα όμοιος με τον δικό μας, κάτι σαν αντίλαλος και σαν σωσίας του. Μια απέραντη, τρυφερότητα πλημμύρισε την ψυχή μου, φέρνοντάς της ενθουσιασμό: Το φως εκείνου που με δημιούργησε αντιλαλούσε μεσ' στην καρδιά μου και την ανάσταινε, κι' ένοιωσα για πρώτη φορά από τότε που κατέβηκα στον τάφο το γυρισμό της ζωής, της παλιάς ζωής.
Ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα σ' αυτή την άλλη γη, μέσα στο εκθαμβωτικό φως μιας ηλιόλουστης μέρας, όμορφης σαν τον παράδεισο.
Ύστερα, είδα επιτέλους και τους κατοίκους αυτής της μακάριας γης. Ήρθανε μόνοι τους κοντά μου, με περιτριγύρισαν και με φιλούσαν.


MAYRH UALASSA ROSIKO PARADOSIAKO






Παιδιά του ήλιου, παιδιά του ήλιου τους - ω! τι ωραίοι που ήταν! Ποτές στη γης μας δεν είχα δει τόση, ομορφιά στον άνθρωπο! Μόνο στα παιδιά μας, και μάλιστα στα πρώτα παιδικά τους χρόνια, μπορούσες να διακρίνεις κάτι σα μια μακρινή ανταύγεια, μα πολύ εξασθενημένη, αυτής της ομορφιάς. Τα μάτια αυτών των μακάρων λάμπανε ολοκάθαρα. Τα πρόσωπα τους ακτινοβολούσαν τη σοφία και τη συνείδηση, μια συνείδηση που είχε φτάσει στην υπέρτατη, γαλήνη, όμως, αυτά τα πρόσωπα μένανε χαρούμενα και μια παιδιάστικη χαρά αντηχούσε μέσα στα λόγια και στη φωνή τους.
Ω! τα είχα καταλάβει όλα, όλα από την πρώτη ματιά! Εδώ ήταν η γης, προτού την μολύνει το προπατορικό αμάρτημα.









Λοιπόν! πάνω σ’ αυτό ξύπνησα και παρακάλεσα την Αιώνια Αλήθεια για το μήνυμα της Ζωής

είδα την αλήθεια και ξέρω πως οι άνθρωποι μπορεί να γίνουν ωραίοι κι ευτυχισμένοι χωρίς να χάσουν τη δύναμη για ζήσουν πάνω στη Γη. Δε θέλω και δεν μπορώ να πιστέψω πως η διαφθορά είναι νόμος φυσικός στους ανθρώπους. Μπορούν να γελάσουν με την πίστη μου, μα τη φυλάγω: είδα την αλήθεια! δεν τη φαντάστηκα, την είδα, την είδα! Την είδα τόσο καθαρά που δεν μπορώ να πιστέψω πως οι άνθρωποι δεν είναι δυνατόν να την γνωρίσουν.

Όνειρο, παράκρουση, παραλήρημα: τι είναι ένα όνειρο; Και μήπως είναι τίποτα άλλο από ένα όνειρο η ζωή μας; Ω αν ολος ο κοσμος σκεφτοταν με την καρδια και αισθανοταν με τον νου.

Να χτίσουμε, λοιπόν, αυτό τον Παράδεισο της Ζωής στη Γη! Είναι τόσο απλό… Σε μια μέρα, σε μια ώρα, όλα μπορούν να συμβούν: αγαπάτε αλλήλους, ιδού το πάν.

Ω! αν όλος ο κόσμος ήθελε να θέλει, όλα θα είχανε γίνει κιόλας!















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου