Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Χριστούγεννα , Πρωτούγεννα , πρώτη γιορτή του χρόνου, για βγάτε , δέτε , μάθετε , πως ο Χριστός γεννάται .







Καλήν εσπέραν άρχοντες (Πανελλήνια)

Καλήν εσπέραν άρχοντες.
Κι αν εί- κι αν είναι ορισμός σας
Χριστού την θεία γέννηση
να πω- να πω στ΄ αρχοντικό σας,

Χριστός γεννάται σήμερον
εν Βη- εν Βηθλεέμ τη πόλη,
οι ουρανοί αγάλλονται,
χαίρε- χαίρετ΄ η φύσις όλη,

εν τω σπηλαίω τίκτεται ,
εν φα- εν φάτνη των αλόγων,
ο βασιλεύς των ουρανών
και ποι- και ποιητής των όλων.
Καλήν ημέραν άρχοντες
αν είναι ο ορισμός σας
Χριστού τη θεία γέννηση
να πω στ' αρχοντικό σας.

Χριστός γεννάται σήμερον
εν Βηθλεέμ τη πόλη
οι ουρανοί αγάλλονται
χαίρει η φύσις όλη.

Εν τω σπηλαίω τίκτεται
εν φάτνη των αλόγων
ο Βασιλεύς των ουρανών
και ποιητής των όλων.

Μες στο σχολείο μας αυτό
πέτρες να μη ραγίσουν
κι οι δάσκαλοι κι οι μαθητές
χρόνια πολλά να ζήσουν.

Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι
το δο- το δόξα εν υψίστοις
και τούτο άξιον εστί
η των η των ποιμένων πίστις.

Εκ της Περσίας έρχονται
τρεις μά- τρεις μάγοι με τα δώρα
άστρο λαμπρό τους οδηγεί
χωρίς χωρίς να λείψει ώρα

Έφτασαν εις Ιερουσαλήμ
με πο- με πόθον ερωτώσι
που εγεννήθει ο Χριστός
να πα- να παν' να τον ευρώσι

Δια χριστόν ως ήκουσεν
ο βα- ο βασιλεύς Ηρώδης
αμέσως εταράχθηκε
κι εγι- κι έγινε θηριώδης

Ότι πολλά φοβήθηκε
δια την, δια την βασιλείαν
μην του την πάρει ο Χριστός
και χα- και χάσει την αξίαν.

Χριστούγεννα , Πρωτούγεννα , πρώτη γιορτή του χρόνου,
για βγάτε , δέτε , μάθετε , πως ο Χριστός γεννάται .
Γεννάται κι αναθρέφεται με μέλι και με γάλα ,
το μέλι τρων οι άρχοντες , το γάλα οι αφεντάδες
και το μελισσοβότανο να νίβοντ' οι κυράδες!
Κυρά ψηλή ,κυρά λιγνή , κυρά γαϊτανοφρύδα ,
κυρά μου οτάν στολίζεσαι να πας στην εκκλησιά σου ,
βάνεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι αγκάλη
και τον καθάριο αυγερινό τον βάζεις δακτυλίδι .
Εμείς εδώ δεν ήρθαμε να φάμε και να πιούμε,
παρά σας αγαπούσαμε κι ηρθαμε να σας δούμε !
Δώστε μας και τον κόκκορα , δώστε μας και την κότα !
Δώστε μας και πέντ' έξι αυγά , να πάμε σ΄ άλλη πόρτα!
ΚΑΛΑΝΤΑ ΘΡΑΚΗΣ

Χριστός γεννιέται, χαρά στον κόσμο,
χαρά στον κόσμο, στα παλληκάρια.
Σαράντα μέρες, σαράντα νύχτες,
η Παναγιά μας κοιλοπονούσε.
Κοιλοπονούσε, παρακαλούσε,
τους αρχαγγέλους , τους ιεράρχες.
-Σεις αρχαγγέλοι και ιεράρχες,
στη Σμύρνη πηγαίν΄τε , μαμμές να φέρ΄τε.
Άγια Μαρίνα, άγια Κατερίνα,
στη Σμύρνη πάνε , μαμμές να φέρουν.
Όσο να πάνε κι όσο να έρθουν,
η Παναγιά μας ηληυτηρώθη.
Στην κούνια τό ΄βαλαν και το κουνούσαν,
και το κουνούσαν , το τραγουδούσαν.
Σαν ήλιος λάμπει ,σα νιο φεγγάρι,
σα νιο φεγγάρι, το παλληκάρι.
Φέγγει σε τούτον το νοικοκύρη,
με τα καλά του, με τα παιδιά του,
με την καλή τη νοικοκυρά του...
ΚΑΛΑΝΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ( ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ)

Αυτή είναι η ημέρα όπου ήλθ' ο Λυτρωτής
από Μαριάμ Μητέρα εκ Παρθένου γεννηθείς. (2)

Άναρχος αρχήν λαμβάνει και σαρκούται ο θεός
Αγέννητος γεννάται εις την φάτνην ταπεινός. (2)

Άγγελοι το νέο λέγουν εις ποιμένας και βοσκούς
ο Αστήρ το θαύμα δείχνει εις τους μάγους και σοφούς. (2)

Οι τρεις μάγοι ξεκινάνε τ" άστρο έχουν βοηθό
τη σπηλιά ψάχνουν να βρούνε με τον άγιο θεό. (2)

Λίβανο χρυσό και σμύρνα να του παν' επιθυμούν
τη μικρή γλυκιά μορφή του σκύβουν και την προσκυνούν. (2)

Όσοι έχετε στα ξένα να δεχτείτε με καλό ευτυχία να σας δίνει το Θεό παρακαλώ. (2)
ΚΑΛΑΝΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ (ΚΡΗΤΗΣ)
Καλήν εσπέραν άρχοντες αν είναι ορισμός σας.
Χριστού τη Θεία Γέννηση να πω στ'αρχοντικό σας.
Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλει
οι ουρανοί αγάλλονται, χαίρετ' η φύσις όλη.
Κερά καμαροτράχηλη και φεγγαρο μαγούλα
όπου τον έχεις τον υγιό το μόσχο κανακάρη,
λούζεις τον και χτενίζεις τον και στο σχολειό τον πέμπει*:
κι ο δάσκαλος τον έδειρε μ' ένα χρυσό βεργάλι.
Και η κυρά δασκάλισσα με το μαργαριτάρι
είπαμε δα για την κερά ας πούμε για τη βάγια.
Άψε βαγίτσα το κερί, άψε και το λυχνάρι
και κάτσε και ντουχιούντιζε ίντα θα μας εβγάλεις
για απάκι για λουκάνικο για χοιρινό κομμάτι
κι από τον πύρο του βουτσιού να πιούμε μια γεμάτη.
Κι από τη μαύρη όρνιθα κανένα αυγουλάκι
κι αν το' κάνε η γαλανή ας είναι ζευγαράκι.
Κι από το πιθαράκι σου ένα κουρούπι λάδι
κι αν είναι κι ακροπλιάτερο βαστούμε και τ' ασκάκι.
Φέρε πανιέρι κάστανα, πανιέρι λεπτοκάρυα
και φέρε και γλυκό κρασί να πιουν τα παλικάρια.
Κι αν είναι με το θέλημα άσπρη μου περιστέρα
ανοίξετε την πόρτα σας να πούμε «καλησπέρα».

ΚΑΛΑΝΤΑ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΑ

Ελάτε εδώ γειτόνισσες
Και εσείς γειτονοπούλες,
Τα σπάργανα να φτιάξουμε
και το Χριστό ν΄ αλλάξουμε.

Τα σπάργανα για το Χριστό,
Ελάτε όλες σας εδώ.(δις)

Να πάμε να γυρίσουμε
Και βάγια να σκορπίσουμε .
Να βρούμε και την Παναγιά
οπού μας φέρνει τη χαρά.

Τα σπάργανα για το Χριστό,
ελάτε όλες σας εδώ.(δις)

Κοιμάται στα τριαντάφυλλα,
γεννιέται μες στα λούλουδα.
Γεννιέται μες στα λούλουδα ,
κοιμάται στα τριαντάφυλλα.

Τα σπάργανα για το Χριστό,
ελάτε όλες σας εδώ.
Τα σπάργανα να φτιάξουμε
και το Χριστό ν΄ αλλάξουμε.
Κάλαντα Πρωτοχρονιάς







Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά ψηλή μου δενδρολιβανιά.
Κι αρχή-κι αρχή καλός μας χρόνος
εκκλησιά-εκκλησιά με τ' άγιο θρόνος.

Αρχή που βγήκε ο Χριστός άγιος και πνευματικός
στη γη-στη γη να περπατήσει
και να μας-και να μας καλοκαρδίσει.

Άγιος Βασίλης έρχεται -άρχοντες το κατέχετε-
από-από την Καισαρεία
σύ 'σ' αρχό- συ 'σ' αρχόντισσα κυρία.

Βαστά εικόνα και χαρτί ζαχαροκάρνο, ζυμωτή
χαρτί και καλαμάρι
δες και με-δες και με το παλικάρι.

Το καλαμάρι έγραφε, τη μοίρα του την έλεγε
και το χαρτί-και το χαρτί ομίλει
Άγιε μου-άγιε μου καλέ Βασίλη.

Και νέον έτος αριθμεί
την του Χριστού περιτομή
και η μνήμη του Αγίου
Ιεράρχου Βασιλείου.

Του χρόνου μας αρχή καλή
και ο Χριστός μας προσκαλεί
την κακία ν' αρνηθούμε
μ' αρετές να στολιστούμε.

Να ζούμε βίον τέλειον
κατά το ευαγγέλιον
με αγάπη με ειρήνη
και με τη δικαιοσύνη.

Χρόνια πολλά και ευτυχή
με καθαρά κι αγνή ψυχή
με χαρά και με υγεία
και με θεία ευλογία.


 



 


Αφέντη, αφέντη ολάφεντε πέντε βολές αφέντη εσέ σου πρέπει αφέντη μου στο μαύρο καβαλάρης τρεις να βαστούν τη σέλα σου κι έξε το χαλινάρι και τρεις να σε παρακαλούν αφέντη καβαλάρη.

Οπούπαμε τ' αφέντη μας ας πούμε της κεράς μας. Κερά μαρμαροτράχηλη και φεγγαρομαούλα πούσεις τον ήλιο πρόσωπο και, το φεγγάρι στήθος και του κοκόρου το φτερό εσείς καμαροφρύδι.

Εδώ που καλαντίσαμε καλά μας επληρώσαν καλά να παν τα έτη τους και τα υπάρχοντα τους ρόδα και τριαντάφυλλα εις τα προσκέφαλά τους.








(Γνωστά στις Δυτ. Επαρχίες)



Αρχιμηνιά κι' αρχιχρονιά κι' αρχή του Γεναρίου
αύριο ξημερώνεται τ' Αγίου Βασιλείου
να τον καλησπερίσομεν αυτό το νιόν αφέντη
πέντε φορές αφέντεψε και πάλι αφέντης είναι
πέντε κρατούν το μαύρο του εννιά το χαλινάρι.
και δέκα τον παρακρατούν αφέντοι καβαλάροι
καβαλικεύει χαίρεται πεζεύνει καμαρώνει
κι' όπου πατήσει ο μαύρος του πηγάδια θεμελιώνει
πηγάδια πετροπήγαδα κι' αυλές μαρμαρωμένες


μέσα σε κείνες τις αυλές τις μαρμαροστρωμένες
σύρμα και σύρμα το λουρί και σύρμα το λογάδι
κι' είς τον άφρον του λογαδιού κοιμάται ο νιός αφέντης
αν τον ξυπνήσω με νερό φοβούμαι μην κρυώσει
κι' αν τον ξυπνήσω με κρασί φοβούμαι μην μεθύσει
φέρετε μήλα δώδεκα, κυδώνια δέκα πέντε
κι' ένα κλαδί βασιλικό ίσως και τον ξυπνήσω.
Είπαμε δα τ' αφέντη μας να πούμε τσή κεράς μας
κερά ψιλή κερά λιγνή κερά καμαροφρύδα
κερά μ' όντέ θα στολιστείς να βάλεις τα καλά οου
τα μάρμαρα ραίζουνε από την ομορφιά σου
κερά μ' οντέ θα στολιστείς να πας στην εκκλλησία
βάζεις τση βάγιες απο μπρός τση βάγιες από πίσω
και του κοράκου το φτερό να μην σου δώσει ήλιος.
κερά την θυγατέρα σου γραμματικός τη θέλει
μ' αν είναι και γραμματικός πολλά προυκιά γυρεύει
γυρεύει μύλους δώδεκα και με τσή μυλωνάδες
γυρεύει αμπέλι ατρύγητα και με τσή τρυγητάδες
γυρεύει ελιές αμάζοχτες και με τσή μαζοχτάδες
γυρεύει και τον ουρανό τ' αστρη και το φεγγάρι
γυρεύει και τη θάλασσα μ' όλα της τα καράβια
γυρεύει και τον κυρ βοριά για να τα τιμονάρει.
Είπαμε δα και τσή κεράς να πούμε και τσή βάγιας
'Αψε βαγίτσα το κερί άψε και το λιχνάρι
να μπαινοβγείς στην κάμαρα να δεις τί θα μας βγάλεις
Γι' απάκια για λουκάνικα γι' αυγά καθαρισμένα
γι' άπο την μαύρην όρνιθα κανένα αυγουλάκι
κι' αν τά κανε κι' ή γαλανή να γίνουν ζευγαράκι
γι' από τον γέρο πίθαρο καμιά σταλιά λαδάκι
γι' από τον γέρο βάρελο καμιά σταλιά κρασάκι
γι' από το σακουλάκι σας κανένα δεκαράκι
Αν είναι με το θέλημα χρυσή μου περιστέρα
ανοίξετε την πόρτα σας να πούμε καλησπέρα
 


 


(Ύστερ' άπο το φιλοδώρημα)



Έπα πού καλαντήσαμε καλά μας επληρώσαν


καλά να είν' τα έτη τους και τα ποδόματά τους


κι' αν έχουν θηλυκό παιδί καλή μοίρα να λάβει


του Βασιλέα τον υιόν άνδρα να τόνε πάρει


Πάλι κι' αν είν' αρσενικό στη σέλα καβαλάρης


να σιέται να λυγίζεται να πέφτει το λογάδι ,


να το μαζεύουν άρχοντες να κάνουν δακτυλίδια


και τα μικρά αρχοντόπουλα μικρά παραμισίδια.
Καλή νύκτα σας και χρόνια πολλά


 




 


 




 


Σήμερα είν΄τα Φώτα κι ο φωτισμός


κι η χαρά μεγάλη κι ο αγιασμός


Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό


κάθεται η κυρά μας η Παναγιά


Όργανο βαστάει κερί κρατεί


και τον Αϊ Γιάννη παρακαλεί


Αϊ Γιάννη αφέντη και Βαπτιστή


βάφτισε και μένα Θεού παιδί


ν΄ανεβώ επάνω στον ουρανό


να μαζέψω ρόδα και λιβανό.



Κάα λη μέρα κάα λη μέρα


καλή σου μέρα αφέντη με την κυρά


Κάα λη μέρα κάα λη μέρα


καλή σου μέρα αφέντη με την κυρά.


 


ΚΑΛΑΝΤΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ ( ΤΗΝΟΥ)

Εις αυτό το νέο έτος Βασιλείου εορτή ήρθα να σας χαιρετήσω
με την πρέ (2) πουσα ευχή.

Πρώτον αρχινώ και λέγω και θερμώς παρακαλώ να διέλθητε μ' υγεία μ' όλο σας (2) τ' αρχοντικό.

Και για τους ξενιτεμένους
έχω να ειπώ πολλά όπου είναι και βρίσκονται να' χουν την (2) καλή χρονιά.

Κι άλλα έτερα σας πρέπουν να ειπώ δεν ημπορώ σας αφήνω «καληνύχτα» και του χρό- (2) νου με καλό.
ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά , ψηλή μου δεντρολιβανιά
κι αρχή καλός μας χρόνος , εκκλησιά με τ΄ άγιος θρόνος.
Άγιος Βασίλης έρχεται από τον κάβο* Πάπα,
βαστάει και στην πλάτη του μια μαλλιαρή θυλάκα*,
να βάλει μέσα τα ψωμιά , τις τηγανίτες , τα λεφτά.
-Εσένα , αφέντη , πρέπει σου καρέκλα καρυδένια ,
για ν΄ακουμπάς τη μέση σου τη μαργαριταρένια.
-Και πάλι ξαναπρέπει σου , βάλε στραβά το φέσι* σου
και δίπλα το βρακί* σου για να σκάσουν οι εχθροί σου.
-Πολλά ΄παμε τ΄αφέντη μας ας πούμε της κυράς μας.
-Κυρά ψηλή , κυρά λιγνή , κυρά ταπανοφρύδα*
που έχεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι στήθος,
και του κοράκου τα φτερά τά ΄χεις ταπανοφρύδια*
που όταν λουστείς και χτενιστείς και πας στην εκκλησιά σου
η στράτα* ρόδα γέμισε απ΄την περπατησιά σου.
-Πολλά ΄παμε και της κυράς , ας πούμε και της κόρης.
-Έχεις και κόρην όμορφη ,που δεν έχει ιστορία,
ούτε στην Πόλη βρίσκεται , ούτε στη Βενετία.
-Έχεις και κόρη όμορφη , βάλ΄τηνε στο ζεμπίλι*
και κρέμασέ τηνε ψηλά , να μη τη φάν΄ οι ψύλλοι.
-Πολλά ΄παμε , πολλά ΄παμε , μα δε μας εκεράσατε,
κι αν ακόμα θε να πούμε, βάλτε μας κρασί να πιούμε.
-Εφάγαμε τον πετεινό , να φάμε και την κότα
και δώστε μας το φλουράκι* μας, να πάμε σ΄άλλη πόρτα!
 
Γλωσσάρι
Κάβος= ακρωτήριο
θυλάκα= μεγάλη σακούλα
φέσι= είδος καπέλου ή σκούφου που φορούσαν την εποχή της Τουρκοκρατίας.
βρακί= είδος ρούχα, κάτι σαν παντελόνι, που φορούσαν οι χωρικοί τα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
ταπανοφρύδα= γυναίκα με ωραία φρύδια (μεγάλα πυκνά κα μαύρα φρύδια).
ταπανοφρύδια= μεγάλα ,πυκνά και μαύρα φρύδια.
στράτα= ο δρόμος
ζεμπίλι= ψάθινος σάκος , το δίχτυ για τα ψώνια .
φλουράκι =μικρό νόμισμα , η αμοιβή των παιδιών που έλεγαν τα κάλαντα.
ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΤΙΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

Άγιος Βασίλης έρχεται
Γενάρης ξημερώνει !
Ο μήνας που μας έρχεται
το χρόνο φανερώνει.

Τρα λα λα λα λα λα λα λα λα
Τρα λα λα λα λα λα λα λα.

Την άδεια γυρεύουμε
στο σπίτι σας να μπούμε!
Τον Άγιο με όργανα
και με φωνές να πούμε.

Τρα λα λα λα λα λα λα λα λα
Τρα λα λα λα λα λα λα λα.

Εκοίταξα στον ουρανό
και είδα δυο λαμπάδες !
και με το καλωσόρισμα
καλές σας εορτάδες.

Τρα λα λα λα λα λα λα λα λα
Τρα λα λα λα λα λα λα λα.

Και πάλι ξανακοίταξα
και είδα δυο στεφάνια!
Και με το καληνύχτισμα
καλά σας Θεοφάνεια.

Τρα λα λα λα λα λα λα λα λα
Τρα λα λα λα λα λα λα λα.
 
 

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
κι αρχή καλό μας χρόνος!
Υγεία αγάπη και χαρά
να φέρει ο νέος χρόνος!
Υγεία αγάπη και χαρά
να φέρει ο νέος χρόνος!

Να ζήσει ο κύρης ο καλός
να ζήσει κι η κυρά του!
Ολά του κόσμου τ΄αγαθά
να έχει η φαμελιά του!
Ολά του κόσμου τ΄αγαθά
να έχει η φαμελιά του!
Να ζήσει τ΄αρχοντόπουλο
που ΄χει καρδιά μεγάλη!
Σ΄εμάς και την παρέα μας
ενά φλουρί να βάλει...
Σ΄εμάς και την παρέα μας
ενά φλουρί να βάλει...
 
 

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, πρώτη του Γεναρίου.
Αύριο ξημερώνεται τ΄Αγίου Βασιλείου.
Άγιος Βασίλης έρχεται, από την Καισαρεία.
Βαστάει εικόνα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι.
Το καλαμάρι έγραφε και το χαρτί μιλούσε!
-Βασίλη πόθεν έρχεσαι και πόθε κατεβαίνεις;
-Από τη μάνα μ΄ έρχομαι και στο σχολειό πηγαίνω,
να μάθω τ΄άγια γράμματα και τ΄άγιο Ευαγγέλιο!
Σ΄ αυτήν την πόρτα που ΄ρθαμε, πέτρα να μη ραγίσει,
κι ο νοικοκύρης του σπιτιού,χρόνια πολλά να ζήσει!
Να ζήσει χρόνους εκατό και να τους απεράσει,
και στων παιδιών του τις χαρές κουφέτα να μοιράσει!
Κυρά χρυσή , κυρ΄ αργυρή , κυρά μαλαματένια,
που σε χτενίζουν άγγελοι με τα χρυσά τους χτένια,
άνοιξε το πουγκάκι σου το μαργαριταρένιο,
και δώσε μ΄ ένα τάλληρο, ας είναι κι ασημένιο!
Και τώρα καληνύχτα σας, καλό ξημέρωμά σας,
κι ο Άγιος Βασίλειος να ΄ναί βοήθειά σας!
 
 

Αν θέλεις να δεις την Ελλάδα του μέλλοντος, επισκέψου την σημερινή Αμερική

Έγινε το μεγάλο αυτό κακό στην υπερφίαλη Αμερική, που παραπέμπει ευθέως στον κυριακό λόγο για «το έξωθεν του ποτηρίου», το οποίο είναι φανταχτερό, αλλά «έσωθεν γέμει» αδικίας, βίας και πάσης ακαθαρσίας, έχουμε στο κεφάλι μας και τα σάβανα της οικονομικής φρίκης, πυκνώνει το σκοτάδι γύρω μας. Ο φόβος για τα μελλούμενα μεγαλώνει. Και στο στόμα και την σκέψη όλων μας τι θα γίνουν τα παιδιά μας…
Χρονιάρες μέρες δεν θέλω να μαυρίσω την ψυχή κάποιων, όμως όλοι μας αναρωτιόμαστε τι είναι άραγε αυτό που κάνει κάποια παιδιά σήμερα-ακόμη κατ’ αρχάς αξιαγάπητα, το καθένα ξεχωριστά- να λειτουργούν συχνά μέσα σε μία σχολική τάξη σαν… αγέλη λύκων ανθρωποφάγων;
Τι είναι αυτό που αποαθωοποιεί τόσο πρόωρα τα παιδιά-από τις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου, αν όχι του Δημοτικού-με αποτέλεσμα να αποβάλλουν την παιδικότητα και την αγνότητά τους, φυλάσσοντας όμως την ανωριμότητα ως κόρην οφθαλμού, «σαν να φοβούνται μήπως χάσουν το κακό», όπως γράφει πολύ εκφραστικά ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης; («…ώσπερ δεδοικότες μη το κακόν απολέσωσιν», στο «εξήγησις του Άσματος των ασμάτων»). Τα ζητήματα αυτά είναι μεγάλα και δύσκολα απαντώνται. Το εύκολο είναι να πετροβολούμε τους νέους. «Εμείς στα χρόνια σας είχαμε αξίες», θα πει η αράγιστη από έγνοιες πολλές φορές γεροντοσύνη. «Και τι τις κάνατε;» απαντά ο αδυσώπητος νεανικός λόγος. Τι τις κάναμε, λοιπόν; Εμείς, οι γονείς, οι δάσκαλοι, το σχολείο, η θλιβερή και ανίκανη πολιτεία;
Το σχολείο, για να μιλήσω για τα καθ’ ημάς, είναι εικόνα της κοινωνίας μας, μιας κοινωνίας κακέκτυπο της αμερικανικής, που όλο και της μοιάζουμε…
Από αυτή την άποψη, δεν θα έπρεπε να είναι τόσο εύκολο για μερικούς από εμάς να καταδικάζουμε τους νέους ότι έχουν πάρει λάθος δρόμο. Οι νέοι δεν έχουν πάρει λάθος δρόμο. Όχι. Απλώς-και αυτό είναι το πιο τραγικό-βαδίζουν μπροστά από εμάς στον δρόμο που εμείς τους δείξαμε να βαδίζουν. Εμείς είμαστε αυτοί οι οποίοι στην πράξη βάζουμε πάνω απ’ όλα τα υλικά αγαθά και τα χρήματα. Εμείς με τα λόγια δεν εξαίρουμε τα υψηλά, αλλά ασχολούμαστε ολημερίς με τα χαμηλά. Εμείς, στην καλύτερη περίπτωση, μιλάμε για αρχές και αξίες, αλλά στην πράξη αποκοπτόμαστε όλο και περισσότερο από αυτές. Όταν, λοιπόν, εμείς ενεργούμε έτσι, θα ήταν παράλογο να έχουμε από τους νέους την απαίτηση να βαδίζουν άλλο δρόμο. Απλώς, αφού πρώτα τους διδάξαμε εμείς, τώρα μας διδάσκουν αυτοί, δείχνοντάς μας που οδηγεί ο δρόμος που εν τη αφελεία μας επιλέξαμε να βαδίσουμε.
Δεν θέλω να γράψω περισσότερα. Θα παραπέμψω σ’ ένα κείμενό μου, που είχα γράψει το Δεκέμβριο του 2008, λίγο μετά τα επεισόδια στην Αθήνα, που ακολούθησαν την δολοφονία του νεαρού μαθητή. Προσπαθούσα και τότε «να αναπνεύσω» εν μέσω της καταθλιπτικής κατάστασης. Γυρίζω πάντοτε «πίσω», όταν θολώνει ο νους και μας βρίσκει το κακό.
<<Θυμάμαι μία φράση του αρχαίου ιστορικού Πολύβιου, που θέλει προσοχή στην ανάγνωσή της. Έλεγε: «Ει μη ταχέως απολώμεθα, ουκ αν εσώθημεν», δηλαδή, αν δεν καταστραφούμε «ταχέως», δεν θα σωθούμε. Μακάρι η καταστροφή αυτή να αναφέρεται σ’ όλα αυτά τ’ άσχημα και τις ψευτιές που καταπλάκωσαν την ζωή μας. Δεν θέλω τέτοιες εορταστικές μέρες να φορτώσω το κείμενό μου με πράγματα που προκαλούν λύπη. Όμως «θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι… σκέπην ου κέκτημαι». Η μόνη μας παραμυθία και καταφυγή, είναι η αγία μας πίστη. Χαρά μεγάλη μάς αναμένει, όταν ακούσουμε τα ευλογημένα χαράματα των Χριστουγέννων, εκείνο το εξαίσιο «δεύτε ίδωμεν πιστοί πού εγεννήθη ο Χριστός». Ας το καταλάβουμε ότι μόνο με την Ορθοδοξία μπορεί να γίνει πραγματική επανάσταση. Ανέτρεψαν το πανίσχυρο ρωμαϊκό σύστημα οι πρώτοι Χριστιανοί, όχι με τη βία, αλλά με τον τρόπο της ζωής τους, με την εν Χριστώ αγάπη. Το γράφει ο απόστολος Παύλος στην α’ προς Κορινθίους «…λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν». (δ’, 12). Ενώ σήμερα «οι άνθρωποι καταντήσανε σαν άδεια κανάτια, και προσπαθούν να γεμίσουν τον εαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ένα σωρό σκουπίδια, μπάλες, εκθέσεις με τερατουργήματα, ομιλίες και αερολογίες, καλλιστεία, που μετριέται η εμορφιά με τη μεζούρα, καρνάβαλους ηλίθιους, συλλόγους λογής-λογής με γεύματα και με σοβαρές συζητήσεις για τον ίσκιο του γαϊδάρου, θα πει ο δάσκαλος του Γένους, Φώτης Κόντογλου, στα «Μυστικά Άνθη» του. Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί απομακρυνθήκαμε από την χριστιανική παιδαγωγία. Θ’ αφήσω τις δικές μου φλυαρίες σ’ αυτό το σημείο και θα μαθητεύσω σε κάποιες πολύτιμες γνώμες αγίων μας, όλες με αναφορά την ανατροφή της νεότητας. «Τα πρώτα πνευματικά κρυολογήματα τα παιδιά τα παίρνουν από τα ανοιχτά παράθυρα των αισθήσεων των γονέων. Περισσότερο τα κρυολογεί η μητέρα όταν δεν είναι ντυμένη με τη σεμνότητα και μαδάει τα παιδιά της με τη συμπεριφορά της», λέει ο οσιακής μνήμης Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης. (Ποιος, αλήθεια, διευθυντής Λυκείου, για παράδειγμα, μπορεί να μιλήσει σήμερα για σεμνότητα στις μαθήτριες και δεν θα κινδυνεύσει να δεχτεί προπηλακισμούς από τίποτε μεταμοντέρνες μητέρες;). Γράφει ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: «Ένα δέντρο ωσάν το κόψεις ευθύς ξεραίνονται τα κλαριά. Αμή ωσάν ποτίζεις την ρίζαν, στέκονται δροσερά τα κλωνάρια. Ομοίως είστενε οι γονείς, ωσάν το δέντρο… Είναι μία μηλιά και κάνει ξινά μήλα. Εμείς τώρα τι πρέπει, να κατηγορούμε τη μηλιά ή τα μήλα; Τη μηλιά. Λοιπόν κάμνετε καλά εσείς οι γονείς, οπού είστενε η μηλιά, να γίνονται και τα μήλα γλυκά». (Η τελευταία φράση του αγίου ερμηνεύει και την τωρινή αλλοφροσύνη). «Οι γονείς πρέπει να αγαπούν τα παιδιά τους ως τα παιδιά τους και όχι σαν είδωλά τους. Δηλαδή, το παιδί τους να το αγαπούν όπως είναι και όχι όπως θα ήθελαν να είναι, να τους μοιάζει δηλαδή», λέει ο Γέροντας Επιφάνιος. (Τα παιδιά είναι υπάρξεις, ψυχές αθάνατες που μας τις χάρισε ο Θεός. Κάποια στιγμή ανοίγουν τα δικά τους φτερά. Καλό είναι να έχουμε στο νου μας ότι δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε για δικές μας, ναρκισσιστικές, κενόδοξες ικανοποιήσεις ή για να πραγματοποιήσουν δικές μας ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες. Αυτό κρύβει χαμηλή αυτοεκτίμηση, η οποία βαραίνει καταθλιπτικά τα παιδιά). «Μηδέποτε εις θέατρον πεμπέσθω το παιδίον ίνα μη λύμην (=βρωμιά), ολόκληρον διά της ακοής και διά των οφθαλμών δέχεται». Ό,τι ήταν το θέατρο την εποχή του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, είναι σήμερα η τηλεόραση. Ως δάσκαλος ποτέ δεν άκουσα μαθητή να μεταφέρει στην τάξη εξωσχολικές γνώσεις ή εμπειρίες χωρίς ν’ αρχίζει τον λόγο του με την εξής κοινότοπη φράση: “Κύριε, είδα στην τηλεόραση». Ποτέ δεν άκουσα το «μου είπε η μαμά ή ο μπαμπάς”. (Χάσαμε όμως και τις γιαγιάδες. Κι αυτές εσιώπησαν. Δεν μιλούν στα εγγόνια ή γιατί φοβούνται τα ευερέθιστα παιδιά τους ή γιατί βλέπουν κι αυτές μαζί τους τα τουρκοσκουπίδια της τηλεόρασης). «Εκείνο που σώζει και φτιάχνει καλά παιδιά είναι η ζωή των γονέων μέσα στο σπίτι. Οι γονείς πρέπει να δοθούνε στην αγάπη του Θεού. Πρέπει να γίνουνε άγιοι κοντά στα παιδιά με την πραότητά τους, την υπομονή τους, την αγάπη τους», γράφει ο Γέροντας Πορφύριος. Ο ίδιος άγιος Γέροντας επέπληξε αυστηρά υπερπροστατευτική μητέρα που, απελπισμένη, θρηνούσε για την αποτυχία του παιδιού της στις πανελλήνιες. «Εσύ φταις», της είπε, «πίεση, πίεση όλα τα χρόνια, να είσαι πρώτος, να μη μας ντροπιάσεις, τώρα κλώτσησε το παιδί». (Είχα διαβάσει γι’ αυτό το θέμα κάτι πολύ ωραίο. Διδακτικότατες για τις σημερινές μητέρες πάσχουσες από το σύνδρομο της κλώσσας, είναι οι εικόνες της Παναγίας, που την εμφανίζουν να κάθεται με το Χριστό στητό στην αγκαλιά της, ενώ τα χέρια της τον περιβάλλουν στοργικά και διακριτικά, αλλά δεν τον σφίγγουν). «Πολλοί νέοι μας σήμερα έχουν μία παράξενη νοοτροπία: θέλουν να σπουδάσουν χωρίς όμως να πηγαίνουν στο σχολείο (κάνουν πολλές απεργίες, καταλήψεις κλπ), θέλουν να έχουν καλούς βαθμούς, χωρίς να διαβάζουν και θέλουν τ’ απολυτήριά τους να τους τα πηγαίνουν και να τους τα δίνουν μέσα στην καφετέρια», είναι λόγια του Γέροντα Παϊσίου, που δεν συνήθιζε να κολακεύει, για να κερδίσει συμπάθεια. Κλείνοντας χριστουγεννιάτικα μία σκέψη μόνο και ευχή: Ίσως ποτέ άλλοτε δεν είναι πιο επίκαιρος ο αγγελικός ύμνος: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνης». Ειρήνη πρώτα στην εμπερίστατη πατρίδα μας>>.
Καλά Χριστούγεννα και καλή λευτεριά, αδελφοί…

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Διάλυση της χώρας


Η κατάσταση που επικρατεί στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης με τα σκουπίδια σε αποσύνθεση να στοιβάζονται σε σωρούς επί εβδομάδες δεν είναι ασήμαντο γεγονός. Μαρτυρεί τη γενικότερη σήψη που συντελείται στο κοινωνικό σώμα στο σύνολό του. Και είναι τραγικό το ότι πολλοί συμπολίτες μας δεν την έχουν αντιληφθεί ακόμη!
                Το φαινόμενο που αναφέραμε διχάζει για μία ακόμη φορά την κοινή γνώμη. Άλλοι τάσσονται υπέρ των απεργούντων εργαζομένων στην εργολαβική αποκομιδή των απορριμμάτων. Αυτοί θεωρούν απαράδεκτη την οποιαδήποτε ενέργεια για περισυλλογή των όγκων που σωρεύτηκαν θεωρώντας την απεργοσπαστικό μηχανισμό. Άλλοι, με πρώτο τον πρύτανη θεωρούν το πανεπιστήμιο όμηρο εξωπανεπιστημιακών κύκλων, οι οποίοι δεν επιτρέπουν στο ίδρυμα να επιτελέσει το κοινωνικό του έργο. Μάλιστα εμφανίστηκαν και κάποιοι φοιτητές, οι οποίοι προσφέρθηκαν να συμβάλουν με προσωπική εργασία στην απομάκρυνση των απορριμμάτων, προκειμένου να τεθεί τέρμα στη διασάλευση της φοιτητικής ζωής. Η κυβέρνηση απασχολημένη από καιρό με την απόφαση της για χορήγηση της επόμενης δόσης στον «εξαρτημένο ασθενή» δεν έχει καιρό να απασχοληθεί με «ελάσσονος» σημασίας ζητήματα, όπως το αναφερόμενο! Πώς να βγάλουμε άκρη στο θέμα μας;
                Κατ’ αρχήν πρέπει να επισημάνουμε ότι η διχογνωμία του λαού καλλιεργείται από τους κατά καιρούς κυβερνώντες, ώστε να λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης της λαϊκής αγανάκτησης, η οποία, αν στρεφόταν κατά των ασκούντων την εξουσία θα είχε οδυνηρές γι’ αυτούς συνέπειες.
                Η απεργία υπήρξε ισχυρός μοχλός της αντιπολίτευσης κατά την πρώτη περίοδο της μεταπολίτευσης. Τα πανίσχυρα συνδικάτα των εργαζομένων σε τομείς όπως αυτοί της ενέργειας, της καθαριότητας, της λιμενικής εργασίας και άλλων έθεταν σε δοκιμασία πολλούς άλλους κλάδους εργασίας, επειδή είχαν τη δυνατότητα να ασκούν πίεση, την οποία δεν ήσαν σε θέση να ασκήσουν άλλοι εργαζόμενοι, όπως οι εκπαιδευτικοί (Πόσο μας πονούσε, αν το παιδί μας τριγύριζε στις καφετερίες; Πόσο πονούσε αυτό τους αρμόδιους της εκπαίδευσης;). Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Κάνοντας χρήση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της απεργίας επιτρέπεται κάποιοι εργαζόμενοι να θέτουν σε δοκιμασία μεγάλα στρώματα του λαού, όπως κατ’ επανάληψη συνέβη; Η απάντηση είναι όχι. Είναι προφανέστατο ότι οι εργαζόμενοι που είχαν τη δυνατότητα να ασκήσουν την ισχυρότερη πίεση, είναι αυτοί που έχουν ιδεί να ικανοποιούνται τα περισσότερα από τα αιτήματά τους. Τώρα που κινδυνεύομε με διάλυση του κοινωνικού ιστού, οι αρμόδιοι δεν νοιάζονται πλέον για την επίλυση των προβλημάτων των απεργών, γι’ αυτό απεργίες θα ξεσπούν διαρκώς. Πόσο όμως θα διαρκούν; Ελάχιστες ώρες, αν οι εργαζόμενοι κατέχουν θέση εργασίας γλίσχρα αμειβόμενοι. Επ’ αόριστον, αν έχουν χάσει τη θέση εργασίας. Στην ουσία αυτοί δεν απεργούν, απλώς εμποδίζουν την εκτέλεση της εργασίας που απώλεσαν από άλλους.
                Πρέπει άραγε αυτοί που απεργούν διαθέτοντες ισχύ ως εκ της εργασίας τους και οι άλλοι που εμποδίζουν την εκτέλεση εργασίας να σκέπτονται τις συνέπειες από τη στάση τους στους συμπολίτες τους; Ασφαλώς ναι. Ο βιοτέχνης και ο μικροεπιχειρηματίας που βρίσκονται στο στόχαστρο των ισχυρών μονοπωλίων δεν αντέχει την επί μακρό ταλαιπωρία από τη διακοπή της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας. Ο παραγωγός δεν αντέχει την μη μεταφορά των προϊόντων τους στις αγορές. Ο πατέρας δεν αντέχει την παράταση της φοίτησης του τέκνου του στο πανεπιστήμιο. Ο λαός δεν αντέχει την επί μακρό συνύπαρξη με τα μικρόβια, τα οποία ευδοκιμούν στα σωρευμένα απορρίμματα. Τί όμως από όσα γράψαμε είναι σε θέση να κατανοήσει ο απελπισμένος λόγω της εξόδου στην ανεργία; Το πρόβλημα είναι μείζον, είναι η έλλειψη κοινωνικής συνοχής. Πότε αισθανθήκαμε οι πολλοί χρέος να συμπαρασταθούμε σε κάποιον κλάδο, ο οποίος δοκιμάζεται από αποφάσεις των κρατούντων δήθεν υπέρ της εξομάλυνσης της αγοράς, αλλά στην πραγματικότητα υπέρ των συμφερόντων των ολίγων; Δεν κατανοούμε ότι το σύστημα δεν είναι αφελές, ώστε να επιχειρήσει να καταφέρει ταυτόχρονα πλήγματα σε πολλούς κλάδους. Η ανεργία, η υποαπασχόληση. Η υποβάθμιση της υγείας, η μείωση των μισθών και των συντάξεων θα προχωρούν με μικρά βήματα, ώστε να μας συμβεί εκείνο που συμβαίνει στους βατράχους. Λέγεται, δεν γνωρίζω αν είναι και επιστημονικά ορθό, ότι αν θερμάνουμε αργά νερό δοχείου, στο οποίο υπάρχει βάτραχος, αυτός δεν θα αντιδράσει, ώσπου το νερό να τον θανατώσει. Αν όμως θέσουμε τον βάτραχο σε δοχείου ζεστού νερού αυτός θα εκτιναχθεί και θα διασωθεί. Το πρώτιστο χρέος του λαού είναι ο αγώνας για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής μέσα από την αλληλεγγύη και την αλληλοϋποστήριξη.
                Έρχομαι στους άλλους που θρηνούν για τη διασαλευμένη τάξη. Ο πρύτανης διαμαρτύρεται για τα εμπόδια που εξωπανεπιστημιακοί κύκλοι προβάλλουν στο έργο που οφείλει να επιτελέσει το ίδρυμα του οποίου προΐσταται! Αλλά ποια υπήρξε μεγαλύτερη συμφορά; Η συσσώρευση σκουπιδιών ή το «ξάφρισμα» των αποθεματικών των ανωτάτων ιδρυμάτων και των ασφαλιστικών ταμείων με το «κούρεμα» του χρέους μας; (Ακολουθούμε τους δυτικούς στη χρήση όρων και εκβαρβαριζόμαστε). Η συσσώρευση σκουπιδιών ή η χορήγηση τίτλων σπουδών χωρίς αντίκρισμα στην ελληνική αγορά, με συνέπεια την μετανάστευση των επιστημόνων μας, των οποίων τα όνειρα στραγγάλισαν όλοι οι συνυπεύθυνοι. Κατήγγειλαν τους υπευθύνους για την υφαρπαγή των αποθεματικών, ώστε να μην είναι σε θέση τα ιδρύματα να ανταποκριθούν σε στοιχειώδεις λειτουργικές ανάγκες; Κατήγγειλαν ποτέ οι πανεπιστημιακοί τις κυβερνήσεις, γιατί, ενώ επί τριακονταετία συρρικνωνόταν η βιομηχανική παραγωγή της χώρας, αυτές ίδρυαν συνεχώς νέα ιδρύματα και σχολές σ’ αυτά;
                Και κάποιες σκέψεις για τα φιλότιμα οπωσδήποτε παιδιά,  που προσφέρθηκαν να συνδράμουν στην αποκομιδή των απορριμμάτων. Σήμερα έχετε όνειρα και μακάρι να τα διατηρήσετε. Όμως η κοινωνία θα σας τα αφανίσει σύντομα, καθώς θα βρεθείτε αντιμέτωποι με άγρια συμφέροντα των αδηφάγων του πλούτου. Πρέπει να αναρωτηθείτε: Μήπως πολύ πιο επικίνδυνα από τα υλικά είναι τα πνευματικά σκουπίδια; Και από αυτά γέμισε ο τόπος μας.
                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»  

άρτος αρπαγής ή φακές ταπεινοφροσύνης

«Αδέρφια μου. Φυλάξτε τα ελληνικά συνήθειά μας, γιορτάστε όπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, και μη ξεγιελιώσαστε με τα ξένα κι άνοστα  πυροτεχνήματα. Οι δικές μας οι γιορτές αδελφώνουν τους ανθρώπους, τους ενώνει η αγάπη του Χριστού. Μην κάνετε επιδείξεις. «Ευφράνθητε εορτάζοντες». Ακούστε τι λένε τα παιδάκια που λένε τα κάλαντα: «Και  βάλετε τα ρούχα σας, εύμορφα ενδυθήτε, στην εκκλησίαν τρέξετε με προθυμίαν μπήτε, ν’ακούσετε με προσοχήν όλην την υμνωδίαν και με πολλήν ευλάβειαν την Θείαν Λειτουργίαν. Και πάλιν σαν γυρίσετε εις το αρχοντικόν σας, ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας. Και τον σταυρό σας κάνετε, γευθήτε, ευφρανθήτε. Δώστε και κανενός φτωχού όστις να υστερήται». Αθάνατη ελληνική φυλή! Φτωχή μα αρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μα χαρούμενη και καλόκαρδη περισσότερο από τους ευτυχισμένους της γης, που τους μαράζωσε η καλοπέραση. Ναι, αδερφοί μου Έλληνες, χαίρετε μαζί με κείνους που χαίρουνται και κλαίτε μαζί με κείνους που κλαίνε. Αυτή είναι η παραγγελία του Χριστού, και σ’ αυτή μονάχα θα βρήτε ανακούφιση. Δίνετε στους άλλους απ’ ότι έχετε. Το παραπάνω απ’ ότι έχει κανένας ανάγκη, το κλέβει από τον άλλον. «Μακάριον το διδόναι μάλλον, ή λαμβάνειν». Τι εξαίσια λόγια! Είναι του Φώτη Κόντογλου στο βιβλίο «Χριστού Γέννησις. Το φοβερόν Μυστήριον» (εκδ. Αρμός, σελ 14).

Κάποτε, εμείς οι Ρωμηοί, έτσι γιορτάζαμε τα Χριστούγεννα. Όσο παραμέναμε στην «έντιμον πενίαν». Όταν μας έπιασε ο καημός του εξευρωπαϊσμού και η νόσος της ευζωίας, αφήσαμε τα «φασούλια σωφροσύνης» που καλομαγείρευε η μάνα μας και ριχτήκαμε στην «όρνιθα ασελγείας» του ταχυφαγείου. Παρένθεση. Τις εντός εισαγωγικών φράσεις, ερανίστηκα από ένα κείμενο του 1760. Είναι μια επιστολή του λόγιου Κωνσταντίνου Δαπόντε, ο οποίος αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Καισάριος.

Έζησε  και εκοιμήθη στο Άγιον Όρος. Διαβάζω λίγες εισαγωγικές γραμμές από την επιστολή, που την απέστειλε σε κάποιον Πούρβουλο, απαντώντας, μάλλον, σε πρόσκληση για τραπέζι.

«Επιθυμίαν επεθύμησα τούτην την εβδομάδα φαγείν μετά της ευγενείας σου· εις το τραπέζι δε δεν θέλω να είναι άρτος  αρπαγής, πρόβατον αδικίας, όρνιθα ασελγείας, ούτε δορκάς υπερηφανείας, ούτε ορτύκι μνησικακίας, ούτε λαγός φιλοχρηματίας, αλλ’  ούτε χοίρος ακαθαρσίας. Θέλω δε και παρακαλώ να είναι άρτος ιδρώτος, φακές ταπεινοφροσύνης, φασούλια σωφροσύνης, ρεβίθια ελεημοσύνης, ιχθύες απλότητος, ελιές ιλαρότητος και λάχανα ευλαβείας…». Στα «δεν θέλω», στα ανεπιθύμητα εδέσματα του Καισάριου, περιγράφεται η Ελλάδα της παρακμής, του χρημαστηρίου, των μνημονίων, του Άκη και λοιπών πτωμάτων τυμπανιαίας αποφοράς. Στα «θέλω» είναι η Ρωμηοσύνη, της νηστείας, του φιλότιμου, της οικογένειας, που γιορτάζει ενωμένη τις χρονιάρες μέρες και δεν «δραπετεύει» στους κατασκότεινους δρυμούς της άθεης Ευρώπης, για να διασκεδάσει την ανοησία της και να επισωρεύσει κι άλλα μπάζα στην άπληστη ψυχή της.

«Επιθυμία επεθύμησα» τούτες τις μέρες, πλησιάζοντας το φοβερόν μυστήριον της ενανθρωπήσεως του Λόγου του Θεού, να γράψω τέσσερις-πέντες αράδες, όχι για τα χαζοχαρούμενα φληναφλήματα περί πνεύματος και μαγείας των Χριστουγέννων, αλλά για το πώς πρέπει να γιορτάζονται τα ρωμαίικα Χριστούγεννα στο σχολείο. Γιατί κι εδώ παρεισέφρησε «η μαγεία» και λοιπές δυτικόφερτες μαγαρισιές και ο Χριστός στέκεται στην εξώθυρα του σχολείου και την «κρούει», αλλά τα παιδιά του δεν την ανοίγουν, γιατί δεν τον γνωρίζουν. Και δεν τον γνωρίζουν, γιατί εμείς οι νέας κοπής δάσκαλοι, παραζαλισμένοι από την αλαζονεία και τα φαρμάκια της απιστίας, λησμονήσαμε ότι δάσκαλος, Ρωμηός, πρωτίστως «εστί άρχων πνευματικός» (άγιος Χρυσόστομος), «αρχέτυπον βίου, νόμος έμψυχος και κανών αρετής» (Μέγας Βασίλειος). Ότι κύρια αποστολή σήμερα – εν μέσω της περιρρέουσας πονηροκρατίας-  του δασκάλου με το ρωμαίικο ήθος, είναι το «ο ποιήσας και διδάξας». Μα για να μην σκανδαλισθεί κανένας πως τα λόγια μου είναι ολότελα κούφια- όπως θα έλεγε ο Κόντογλου- στενεύομαι να πω πως προσπαθώ να μην είμαι ολότελα «ο δάσκαλος που δίδασκε και νόμο δεν εκράτει».

Ας κοιτάξουμε πίσω, τι έκαναν οι παλιοί, καλοί μας δάσκαλοι. Ερωτώ: τέλειωνε ποτέ μαθητής του Δημοτικού χωρίς να γνωρίζει το απολυτίκιο της Γέννησης του Χριστού; Το θαυμάσιο «Η Γεννησίς σου Χριστέ ο Θεός  ημών…». Ή ακόμη το εκπληκτικό Κοντάκιο «Η Παρθένος σήμερον…». Ή το «Πιστεύω».  Ποιος τα μαθαίνει αυτά σήμερα στα παιδιά, που έχουμε σιχαθεί τα γλυκανάλατα φράγκικα μουρμουρητά; Που αφήσαμε τα παντερπνα λόγια των αγίων, τα οποία γαληνεύουν τις πεινασμένες ψυχές των παιδιών – «από την Ευρώπη γυρίσαμε πεινασμένοι», έγραφε ο Σεφέρης – και τα «ταϊζουμε» με τα ξέψυχα, μίζερα και ψευτορομαντικά «μπαχαρικά» και ψελλίσματα της αντίχριστης Δύσης. Κάνουμε γιορτές χριστουγεννιάτικες στα σχολεία και νομίζεις ότι βρίσκεται σε κάποιο κρατίδιο της Γερμανίας ή σε καμμιά γειτονιά της Νέας Υόρκης. Αν θέλουμε να φύγουν τα σάβανα που καταπλάκωσαν την πατρίδα μας, πρέπει να αρχίσουμε από τις σχολικές τάξεις την επανάσταση. Και η καθ’ ημάς Επανάσταση πάντοτε, νυν και αεί, γίνεται πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Το έγραψαν με το γιαταγάνι τους οι Κλεφταρματολοί, βλάστησε  στο αίμα των Νεομαρτύρων.

Ποιος δάσκαλος διαβάζει στην τάξη το Ευαγγέλιο της Γέννησης; Γιατί ανεχθήκαμε την κατάργηση του βιβλίου των Ευαγγελικών Περικοπών, το οποίο συνόδευε τα Θρησκευτικά και στην θέση του διδάσκουμε την μάγισσα  την Φρικαντέλα που μισούσε τα κάλαντα; Γιατί αφήσαμε να φύγει ο Κόντογλου και «το βλογημένο μαντρί», ο Παπαδιαμάντης, ο Σολωμός, ο Παλαμάς και ο Καρκαβίτσας για να μπουν στη θέση τους κάποια Θ. Χορτιάτη ή Κατερίνα Αναγνώστου, που γράφει για τον Αϊ-Βασίλη που στέλνει γατάκια σε μια οικογένεια προσφύγων; (στην Α’Δημοτικού). Ή κάποια Έλσα Χίου που γράφει για τον μουσουλμάνο Νορντίν, που επισκέπεται, μια εκκλησία και δυσφορεί για «τους άσκημους γέρους με τις μακριές γενειάδες» που υπάρχουν στους τοίχους της εκκλησίας «του χριστιανού Αλλάχ»; (στην Γ-Δ Δημοτικού) Γιατί τα «Χριστούγεννα του Τα Κι Κο», στο Ανθολόγιο Ε-Στ΄ Δημοτικού, όπου συγκρίνονται τα μάτια του Χριστού με τα μάτια ενός γατιού, αναθυμιάσεις που μας πνίγουν και φέρνουν αναγούλα στα παιδιά;

Αυτές τις ημέρες, να καταστρέψουμε για λίγο την κρίση μες στις τάξεις. Να την κάνουμε ρωμαίικη, να αναπνεύσουν οι μαθητές μας άρωμα Ορθοδοξίας, δηλαδή Ελευθερίας διότι αυτό σημαίνει ρωμαίικο, ελευθερία.

«Ρωμαίικον. Στις ψυχές όλων των απλών Χριστιανών, που ήταν υποτελείς στο κράτος της Τουρκίας εδώ και τέσσερις αιώνες (αφότου δηλαδή κυριεύτηκε από τους Τούρκους η λεγόμενη Ευρωπαϊκή Τουρκία και έπειτα η ίδια η Κωνσταντινούπολη) διαφυλασσόταν η ιδέα και η ελπίδα της απελευθέρωσης και ανάκτησης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με το όνομα «ρωμαίικον». Έλαβε την ονομασία αυτή από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης, από τους οποίους ονομάστηκε και ολόκληρη η Βυζαντινή Αυτοκρατορία Ρωμαϊκό Κράτος ή και απλώς «Ρωμαίικον», το οποίο ισοδυναμεί με τη λέξη «ελευθερία» για τους χριστιανούς υπόδουλους της Τουρκίας. Αυτή λοιπόν η ιδέα, «ρωμαίικον» έμεινε ριζωμένη στις καρδιές των χριστιανών Ελλήνων και ομοθρήσκων».

(Γεωργίου Γαζή, γραμματικού του Καραϊσκάκη. Λεξικόν της Επαναστάσεως και άλλα έργα, επιμέλεια Λ.Βρανούσης, Ιωάννινα 1971, σ.132. Απόδοση στα νέα ελληνικά)

Ρωτούσαν κάποιοι δάσκαλοι τον Γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη: «Γέροντα, πώς θα διδάσκουμε, πώς θα μιλάμε στα παιδιά;». Και εκείνος έλεγε: «Θέλεις να διδάξεις, θέλεις να μιλήσεις στους μαθητές σου; Πιάσε από το χέρι τον Άγιο Νεκτάριο και κουβάλα τον μέσα στα θρανία, μέσα στην αίθουσα με τον Άγιο Νεκτάριο να διδάξεις. Διδάσκει εκείνος και ο Χριστός και όχι εσύ τα παιδιά». Ας πιάσουμε, λοιπόν, κι εμείς, για να παραφράσω τον άγιο Γέροντα, τον Αϊ-Βασίλη, τον δικό μας, τον Μέγα, από το χέρι, κι εκείνος, μιας και όλους μας καταδέχεται, θα μας διδάξει. Ας πιάσουμε τα χέρια των ηρώων και των αγίων του Γένους μας, γιατί μόνον αυτοί μπορούν, στην κατάσταση που είμαστε, να μας διδάξουν τι σημαίνει Ρωμηοσύνη, δηλαδή ελευθερία…

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

Ι.ΜΟΝΗ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ-ΑΡΑΧΩΒΑ-ΛΙΒΑΔΕΙΑ 8/12/12











                           -Τί πιστεύεις έσύ πιτσιρίκι; -Τόν Θεό τής μάνας μου!

























H Αγία Ιερουσαλήμ



Απολυτίκιο, Ήχος Α΄

Την σπουδήν σου τη κλήσει κατάλληλον, εργασαμένη φερώνυμε, την ομώνυμόν σου δόξαν εις κατοικίαν κεκλήρωσαι, Ιερουσαλήμ αθληφόρε, συν τοις τέκνοις Πανένδοξε. Όθεν προχέεις ιάματα και πρεσβεύεις υπέρ των ψυχών ημών.



Κοντάκιο, Τα άνω ζητούν…

Ασκήσει θερμή τα πάθη θανατώσασα, αθλήσει στερρά τυράννους καταισχύνασα, συν τοις τέκνοις, ένδοξε, Τον αρχαίον, Μάρτυς αντίπαλον, πτερνιστήν ημών καταβέβληκας νεανικώς, και νίκη ουρανόθεν στέφος είληφας.





Η Αγία Ιερουσαλήμ έζησε και μαρτύρησε την εποχή που ήταν Αυτοκράτορας στη Ρώμη ο Μάρκος Αυρήλιος Πρόβος (276-282 μ.Χ.). Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από ευκατάστατη οικογένεια. Οι γονείς της ήταν Χριστιανοί και της εμφύσησαν τις χριστιανικές αρετές και την πίστη προς το Θεό. Η ανατροφή της έγινε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Μελέτησε τα Ιερά Γράμματα και παρ’ όλο που ήθελε να αφοσιωθεί στην πίστη της προς το Θεό, οι γονείς της την πάντρεψαν ακουσίως. Έκανε τρία παιδιά το Σεκένδο, το Σεκένδικο και τον Κήγορο. Η ανατροφή των παιδιών της, όπως ήταν φυσικό, ήταν βασισμένη στο χριστιανικό φρόνημα.

Σύντομα ο σύζυγός της απεβίωσε και έμεινε χήρα. Μετά το θάνατό του και λόγω του ζήλου που είχε να διαδώσει τη  χριστιανική πίστη παντού, ώστε να φωτιστούν οι άνθρωποι και να επιστρέψουν στο Θεό, πήρε τη μεγάλη απόφαση να  ταξιδέψει παντού και να κηρύξει το λόγο του Θεού. Ξεκίνησε με τα παιδιά της από την Αλεξάνδρεια και από πόλη σε πόλη κήρυττε κατά της ειδωλολατρίας, ενώ οι αντιδράσεις και οι κίνδυνοι δεν ήταν λίγοι. 

Έφτασε και στην ξακουστή Ρώμη, την πρωτεύουσα του τότε Ρωμαϊκού κράτους. Η αγία ζωή που διήγε, οι προσευχές της, οι νηστείες, η ταπείνωση, η διδασκαλία της με πραότητα ήταν αρετές που ώθησαν πολλούς στο Χριστιανισμό. Εργαζόταν «εν φόβω και τρόμω την εαυτής σωτηρίαν» και βοηθούσε όσους είχαν ανάγκη. Συμβούλευε τα παιδιά της να ποθούν τα άφθαρτα και αιώνια και να αντιστέκονται στα γήινα και μάταια.

Την εποχή του Αυτοκράτορα Αυρηλιανού  άναψε ο διωγμός κατά των Χριστιανών και λάμβαναν χώρα φρικτά βασανιστήρια. Τότε η Αγία ανέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα, με την επίσκεψη της σε βασανισμένους Χριστιανούς και την παραλαβή των λειψάνων των Μαρτύρων προς ενταφιασμό.

Όταν ο Αυτοκράτορας έμαθε για τη δράση και τα προτερήματα της Ιερουσαλήμ από τη συγγενή αυτής Σεβαστιανή, διέταξε να τη συλλάβουν. Έστειλε το γιο του, Φιλόδωρο, να τη φέρει, όμως στο δρόμο είχε ατύχημα με το άλογο και πονούσε πολύ. Τότε η Σεβαστιανή μίλησε για τη δύναμη της προσευχής της Ιερουσαλήμ και πώς αυτή μπορεί να τον θεραπεύσει. Ο βασιλιάς πείστηκε και έστειλε δώρα στην Αγία, ζητώντας να έρθει να προσευχηθεί για την ανάρρωση του παιδιού του. Η Αγία δεν πήγε, όμως του απέστειλε επιστολή λέγοντας αυτού να πιστέψει στον επουράνιο βασιλέα και τότε θα θεραπευθεί ο γιος του. Ο βασιλιάς όταν έλαβε το γράμμα το τοποθέτησε με ευλάβεια και πίστη στο πόδι του Φιλόδωρου και εκείνος έγινε αμέσως καλά.  Κατόπιν αυτού η Αγία μπόρεσε να τους κηρύξει το λόγο του Θεού και πολλοί βαπτίστηκαν Χριστιανοί.

Η Αγία συνέχισε το ταξίδι της σε άλλες πόλεις. Πέρασε από την Αθήνα, τη Βοιωτία, τη Θεσσαλία και έφτασε στη Βέροια. Την περίοδο εκείνη έγινε Αυτοκράτορας ο Μάρκος Αυρήλιος Πρόβος. Αυτός διέταξε το διωγμό των Χριστιανών και το σκληρό βασανισμό τους.  Ο Δούκας της Θεσσαλονίκης Κιντιανός κατήγγειλε την Αγία Ιερουσαλήμ, καθώς και τα τρία της παιδιά, στον Αυτοκράτορα για τη δράση τους και τη χριστιανική πίστη τους. Και ο Αυτοκράτορας διέταξε τη σύλληψή της. Όταν έμαθε η Αγία Ιερουσαλήμ ότι έρχονται στη Βέροια να τη συλλάβουν, εκείνη δεν πτοήθηκε. Αντίθετα, ανυπομονούσε να ομολογήσει την πίστη της. Επιπλέον με τα λόγια της τόνωσε και ενδυνάμωσε τα παιδιά της.

Τα παιδιά της υπέστησαν τρομερά βασανιστήρια και δεν υπέκυψαν στα βασιλικά δώρα που τους έταζαν. Αντίθετα, με χαμόγελο ομολόγησαν την πίστη τους και υπέμειναν τους βασανισμούς. Μέχρι το τέλος άντεξαν τα σκληρά και απάνθρωπα βασανιστήρια και παρέδωσαν την ψυχή τους στο Θεό.

Κατόπιν βασανίστηκε και η Αγία Ιερουσαλήμ από τους σκληρούς διώκτες των Χριστιανών. Και εκείνη όμως με χαμόγελο υπέμεινε τους βασανισμούς με καρτερία και ταπείνωση, ώσπου δέχτηκε το τελικό χτύπημα του αποκεφαλισμού της. Μερικοί τότε ευσεβείς άνδρες πήραν το άγιο και βασανισμένο σώμα της και το έθαψαν στο Νότιο μέρος της Βέροιας. Αργότερα εκεί χτίστηκε Ναός στο όνομα της Αγίας Ιερουσαλήμ, όπου έλαβαν χώρα πολλά θαύματα σε όσους την παρακαλούσαν με πίστη. Ο Ναός αυτός κάηκε σε μια μεγάλη πυρκαγιά της Βέροιας.

Τα θαύματα της Αγίας που έκανε εν ζωή και μετά θάνατον είναι πολλά. Ενδεικτικά αναφέρουμε το κάτωθι: Κάποτε υπήρχε πείνα στη Βέροια και τα περίχωρά της. Τριάντα μήνες είχε να βρέξει. Στέρεψαν οι βρύσες και τα πηγάδια, τα ποτάμια και η γη ξεράθηκαν. Τότε τους έσωσε η Αγία Ιερουσαλήμ. Παρουσιάστηκε σε ένα λιμάνι της Ιταλίας, όπου ήταν φορτωμένα καράβια με σιτάρι και δεν απέπλεαν επειδή δεν φυσούσε άνεμος. Αγόρασε όλο το σιτάρι και τους ζήτησε να το πάνε στη Βέροια. Τότε άρχισε να φυσά άνεμος και ξεκίνησαν τα πλοία για το ταξίδι τους. Μεσοπέλαγα οι ναυτικοί σκέφτηκαν να μην πάνε στη Βέροια, αλλά σε άλλες περιοχές. Τότε η θάλασσα αγρίεψε και τεράστια κύματα κάλυπταν τα καράβια. Κινδύνευαν και ήθελαν να ρίξουν το σιτάρι στη θάλασσα, αλλά δεν μπορούσαν. Έπειτα παρουσιάστηκε η Αγία και τους είπε ότι κινδυνεύουν επειδή έκαναν πονηρές και δόλιες σκέψεις.  Πήρε το τιμόνι και οδήγησε τα καράβια στο λιμάνι. Μετέφεραν το σιτάρι στη Βέροια και άρχισαν να το μοιράζουν δωρεάν στους κατοίκους, σύμφωνα με τις εντολές της Αγίας. Οι κάτοικοι κατάλαβαν ότι τους το έστελνε η Αγία Ιερουσαλήμ και δοξολογούσαν το Θεό και την ίδια. Μάλιστα το βράδυ αρκετοί την είδαν στον ύπνο τους να προσεύχεται στο Θεό να βρέξει και πράγματι την επόμενη μέρα άρχισε να βρέχει και μπόρεσαν οι κάτοικοι να σπείρουν τα χωράφια τους.

Εξαιτίας του θαύματος αυτού οι κάτοικοι της Βέροιας και των περιχώρων συνέρρεαν στον Ιερό Ναό της και έκαναν πανηγύρεις. Τότε σώζονταν και τα άγια λείψανά της. Όμως μετά την πυρπόληση του Ναού σταμάτησε η πανήγυρη και ξεκίνησε πριν λίγα χρόνια.

Σήμερα τιμάται η Αγία στη Θήβα και τη Λιβαδειά, όπου υπάρχει και γυναικείο Μοναστήρι προς τιμήν της Αγίας. Επίσης υπάρχει μικρός ναός σε ένα σπήλαιο πάνω από την πόλη της Υπάτης. Στις περιοχές αυτές η Αγία είχε διδάξει το λόγο του Κυρίου και για αυτό τιμάται το όνομά της. Στην περιοχή της Ρούμελης γιορτάζουν την Τρίτη της Διακαινησίμου την «Αγιαρσαλή» ή Αγία Ρουσαλή, η οποία ασφαλώς είναι η Αγία Ιερουσαλήμ. Ίσως να έχει σχέση με την πανήγυρη «τα Ρουσάλια», που λάμβαναν χώρα την Τρίτη της Διακαινησίμου στην Αθήνα στο Ναό του Αγίου Γεωργίου Ακαμάτη ή «32 κολώνες», όπως λεγόταν τότε το Θησείο, ενώ στα Μέγαρα στον Ναό του Αγίου Ιωάννου Χορευταρά, μέχρι σήμερα, όπου χορεύεται και ο χορός της τράτας από κοπέλες των Μεγάρων.

Η Αγία Ιερουσαλήμ είναι μια ηρωίδα χριστιανή μητέρα, που με βαθιά πίστη οδήγησε τα παιδιά της στη θυσία υπέρ του Χριστού. Είναι μια μητέρα, που στα δύσκολα χρόνια των μεγάλων διωγμών των Χριστιανών, δε δίστασε να αναθρέψει και να μεγαλώσει τα παιδιά της με το φως, το κάλλος και την αλήθεια του Ευαγγελίου. Δεν φοβήθηκε να μεταλαμπαδεύσει στις ψυχές των παιδιών της το χριστιανικό φρόνημα, τη χριστιανική πίστη, τις αρετές της υπομονής, της καρτερίας, της αυτοθυσίας.  

Η Χριστιανή μητέρα αποτέλεσε παράδειγμα προς μίμηση και στερέωσε το χαρακτήρα και την πίστη των παιδιών της. Και αυτά ως λιοντάρια αγωνίστηκαν για τη χριστιανική πίστη τους και επέδειξαν αντίσταση στους ειδωλολάτρες πολέμιους του Χριστιανισμού. Με θάρρος ομολόγησαν την πίστη τους, με σθένος υπέμειναν τα βασανιστήρια και με πνεύμα αυτοθυσίας σφράγισαν με το αίμα τους την αγάπη τους για το Χριστό.

Έτσι η Αγία Ιερουσαλήμ έγινε μητέρα γενναίων στρατιωτών του Χριστού, έγινε μητέρα Μαρτύρων, έγινε οδηγός των παιδιών της σε πορεία αθάνατης ζωής. Με το μαρτύριό τους έγιναν κοινωνοί της αστείρευτης και αιώνιας ζωής στη βασιλεία του Θεού. Αυτή η μητέρα αποτελεί υπέροχο παράδειγμα για τις Χριστιανές μητέρες.





























































Καταληξαμε στην  Καλύβα  παραδοσιακή ελληνική ταβέρνα στο Λιβάδι του Παρνασσού, κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο. Στο εσωτερικό όπως βλέπετε υπάρχει τζάκι σε καθε δωμάτιο της ταβερνας. Λόγω νηστείας πηραμε όλοι (-ΟΛΟΙ; ψεύδονται οί ίερεις πατερ μου; -ΟΥ ψευδονται ;-) ) την σπεσιαλιτέ του καταστήματος τη φασολαδα της κυρίας Έφης. Τύφλα να εχει η φασολαδα της γιαγιάς