Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΙ ΟΛΓΑ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΤΡΑΠΟΣ ΜΥΗΣΗΣ (ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ)


597px-Andrea_Appiani_circle_Jupiter_und_Merkur_bei_Philemon_und_Baucis1

Κάποια ημέρα στον Θεϊκό Όλυμπο καθώς ο Δίας καθόταν στον θρόνο του, σκέφτηκε πως ίσως θα ήταν καλή ιδέα να έλθει σε άμεση επαφή με τους ανθρώπους για να τους γνωρίσει καλύτερα. Ήθελε να ακούσει την γνώμη τους για τους Θεούς του Ολύμπου, αλλά και να εξακριβώσει το πόσο ειλικρινείς και πιστοί ήταν οι θνητοί. Έτσι αποφάσισε να επισκεφθεί τις πολιτείες των ανθρώπων. Ως συνοδό του επέλεξε τον αγγελιοφόρο τον Θεών τον γοργοπόδαρο Ερμή, ο οποίος γνώριζε τους τρόπους των ανθρώπων. Ο Ερμής πρότεινε στον Δία να μην παρουσιαστούν στους θνητούς με την πραγματική τους ταυτότητα, καθώς τότε οι θνητοί δεν θα ήταν ειλικρινείς εφόσον θα φοβόντουσαν την δύναμη των Θεών. Είπε λοιπόν στο Δία ότι θα ήταν καλύτερα να μεταμορφωθούν σε κοινούς θνητούς, ώστε να κινούνται με άνεση μέσα στα πλήθη, και να αποσπούν τις πληροφορίες που ήθελαν με ευκολία. Ο Δίας βρήκε εξαιρετική την ιδέα του Ερμή, και έτσι οι δύο θεοί μεταμορφώθηκαν σε δύο απλούς θνητούς, και άρχισαν να τριγυρνούν σε μικρές και μεγάλες πολιτείες, σε φτωχικά και πλούσια μέρη, ρωτώντας και διαπιστώνοντας την ευσέβεια και τους τρόπους των ανθρώπων.
Κάποια στιγμή έφτασαν στην Φρυγία, στη βορειοδυτική Μικρά Ασία. Εκεί όμως οι άνθρωποι ήταν αλαζόνες καχύποπτοι και αφιλόξενοι, κάτι που εξόργισε τον Δία. Μετά από πολλές περιπλανήσεις στην περιοχή έφθασαν στο βάθος μίας λαγκάδας δίπλα σε ένα ποτάμι όπου υπήρχε ένα φτωχόσπιτο. Εκεί κατοικούσε ένα αγαπημένο ζευγάρι, ο Φιλήμων και η Βαυκίς. Το σπίτι τους ήταν τόσο χαμηλό, όσο να χωράει τον έρωτα των δύο ενοίκων του, και τόσο φτωχικό και άμεμπτο, που ήταν αντάξιο μίας Θεϊκής επίσκεψης. Διότι των Θεών οι συνήθειες καθώς λένε, είναι στην φτώχεια να συχνάζουν, και από αυτή πρώτα να ξεκινούν.
Ήταν παραμονή της εορτής του Κάρνειου Απόλλωνα, το ηλικιωμένο ζευγάρι δεν περίμενε κανέναν να μοιραστεί την γιορτινή χαρά καθώς οι συντοπίτες τους δεν τους επισκέπτονταν επειδή ήταν γέροι και φτωχοί, παρόλα αυτά φόρεσαν τα καλά τους ρούχα, και μοιράσθηκαν τα λίγα αγαθά που είχαν, καθώς οι ημέρες αυτές ήταν για αυτούς πιο πολύ γιορτή αγάπης, και λιγότερο πληθώρας αγαθών… !
Ξαφνικά χτύπησε η πόρτα και στο κατώφλι εμφανίστηκαν δύο ρακένδυτοι ζητιάνοι, με παράστημα όμως αρχοντικό, και με τρόπους που πρόδιδαν ευγένεια καταγωγής. «Δεν έχουμε που να περάσουμε την νύχτα», είπε ο ένας από τους δύο ξένους.«Όπου και να χτυπήσαμε στην πόλη κανείς δεν μας φιλοξένησε, τιμώντας τον ξένιο Δία. Δεχτείτε μας, δεν έχουμε που να περάσουμε την νύχτα μας» .«Περάστε σαν στο σπίτι σας», είπαν με μία φωνή τα δύο γεροντάκια. «Χαρά μας να σας φιλοξενήσουμε, ελπίζουμε να καταδεχτείτε να μοιραστείτε μαζί μας το φτωχικό μας δείπνο».
Οι δύο κουρελήδες ξένοι οι οποίοι ήταν στην πραγματικότητα ο Ξένιος Δίας και ο Ψυχοπομπός Ερμής, πέρασαν το βράδυ τους με το φιλόξενο ζευγάρι. Οι καλόκαρδοι οικοδεσπότες Φιλήμων και Βαυκίς, πρόσχαροι και καλοσυνάτοι, κουβέντιαζαν χαμογελαστά στους ασυνήθιστους ξένους, ευχαριστώντας τους για την συντροφιά τους. Είχαν λίγο ψωμί και τυρί, έτσι το φιλόξενο ζευγάρι, αργομασούσε τρώγοντας πολύ μικρές ποσότητες, έτσι ώστε να φάνε περισσότερο οι επισκέπτες τους. Το ίδιο συνέβαινε και με το κρασί.
Παρόλο όμως που ο Φιλήμονας γέμιζε συνέχεια τα ποτήρια με το λιγοστό ΚΡΑΣΙ αυτό δεν τελείωνε, κάτι που τον έβαλε σε υποψίες…. Μόλις έγινε αυτό οι ξένοι άρχισαν να λαμποκοπούν, φωτοστέφανο σκέπασαν τα κεφάλια τους και ένα εκτυφλωτικό φως κάλυψε το μικρό δωμάτιο. Ο Φιλήμων και η Βαυκίς έπεσαν αμέσως στο έδαφος μόλις κατάλαβαν ποίοι Θεοί είχαν εμφανιστεί μπροστά τους.. !!!
«Οι συμπολίτες σας θα ανταμειφθούν για την ύβρη που διέπραξαν», είπε ο Δίας, και έδειξε την ασεβή πόλη, με το δάχτυλο του φανερώνοντας την οργή του. Μάταια ο Φιλήμων και η Βαυκίς παρακαλούσαν να συγχωρέσει ο Δίας την συμπεριφορά των συμπολιτών τους καθώς δεν είχαν μετρήσει ποτέ την κακία που τους είχαν δείξει. Ο Δίας αμετάπειστος όμως με την συμπεριφορά των κατοίκων της Φρυγίας ζήτησε από τους έντρομους γέροντες να τον ακολουθήσουν, και όταν έφθασαν στην κορυφή ενός υψώματος ο Δίας προξένησε έναν τρομακτικό κατακλυσμό. Τα πάντα σκεπάστηκαν από νερό εκτός από το φτωχικό σπιτάκι που τον φιλοξένησε το οποίο μετατράπηκε μπροστά στα μάτια τους σε έναν περίλαμπρο ναό. Ο Δίας τους έκανε ζωντανό παράδειγμα της ευσέβειας, ορίζοντας τον Φιλήμωνα και την Βαυκίδα ως τους πρώτους θεράποντες ιερείς του ναού, για να δέχονται τους ευσεβείς προσκυνητές.
Στην συνέχεια ο Ζευς ζήτησε από την Βαυκίδα και τον Φιλήμονα να του πουν ποια επιθυμία θα ήθελαν να τους πραγματοποιήσει. Οι δύο σύζυγοι επιβεβαιώνοντας την ειλικρινή αγάπη τους, ζήτησαν να ζήσουν για το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί, αλλά και να πεθάνουν μαζί. Ο Δίας τους διαβεβαίωσε πως η επιθυμία τους θα γίνει πραγματικότητα και μαζί με τον Ερμή επέστρεψαν στον χιονισμένο Όλυμπο.

philemon

Η Βαυκίς με τον Φιλήμονα έζησαν από τότε αρκετά χρόνια ακόμα, πάντοτε μαζί και αγαπημένοι. Ο έρωτάς τους έμεινε παροιμιώδης και έγινε υπόδειγμα για τους άλλους ανθρώπους. Κάποια μέρα μετά από χρόνια, πολύ γέροι πια καθώς κάθονταν στα σκαλιά του άλλοτε φτωχικού τους σπιτιού και έβλεπαν την λίμνη, που άλλοτε ήταν η πόλη και πλημμύρισε ο Δίας, άρχισαν να «σβήνουν» να χάνονται, ενώ ταυτόχρονα τα πόδια τους άρχισαν να γίνονται ρίζες, τα χέρια τους κλαριά, έως ότου ο Φιλήμονας μεταμορφώθηκε σε δρυ, η δε Βαυκίς σε φλαμουριά (φιλύρα) . Έτσι, ο μύθος των δύο συζύγων έγινε το αιώνιο σύμβολο της ανιδιοτελούς αγάπης
Σε ένα δεύτερο επίπεδο ο μύθος περιέχει ακόμα περισσότερους όμως συμβολισμούς, τους οποίους θα προσπαθήσω να εντοπίσω. Θα ήθελα να τονίσω εκ νέου πως μία τέτοια προσπάθεια αποτελεί ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα και πως δεν διεκδικώ την μοναδικότητα ή την ορθότητα της ερμηνείας, καθώς αυτή αφορά μία υποκειμενική ερμηνεία βάση της προσωπικής μου αντίληψης και γνώσης.
Το ότι βέβαια οι μύθοι σε ένα ανώτερο πνευματικά στάδιο, σε αντίθεση με το παρά-μυθι, έκρυβαν μέσα τους μία δομημένη συγκαλυμμένη αλήθεια τόσο για τον άνθρωπο όσο και για τον κόσμο, αναγνωρίζεται τόσο από τους ίδιους τους αρχαίους φιλοσόφους όσο και από σύγχρονους μελετητές.
Ο νεοπλατωνιστής Σερήνος Σαλλούστιος αναφέρει για την χρησιμότητα των μυθων: «Αξίζει να εξετάσουμε, λοιπόν, γιατί οι παλαιοί εγκατέλειψαν τα δόγματα και χρησιμοποίησαν τους μύθους. Και το πρώτο όφελος που έχουμε από τους μύθους είναι ότι πρέπει να αναζητούμε να μην αφήνουμε το Νου μας να μένει αργός. Ότι οι μύθοι είναι Θεϊκοί φαίνεται από εκείνους που τους χρησιμοποίησαν. Τους μύθους χρησιμοποίησαν θεόληπτοι ποιητές, οι καλύτεροι των φιλοσόφων, όσοι θέσπισαν μυστήρια και οι ίδιοι οι Θεοί στους χρησμούς. Το γιατί όμως οι μύθοι είναι θεϊκοί πρέπει να το ερευνήσει η Φιλοσοφία. Επειδή κάθε όν χαίρεται με ό,τι είναι όμοιό του και αποστρέφεται τα ανόμοιά του, πρέπει και οι ιστορίες για τους Θεούς να είναι όμοιες με τους Θεούς, ώστε να γίνουν άξιες της θεϊκής ουσίας και να γίνουν οι Θεοί ευμενείς προς εκείνους που τις διηγούνται: τούτο θα επιτευχθεί μόνο με τους μύθους. Οι μύθοι παρουσιάζουν τους ίδιους και την αγαθότητα των Θεών -σύμφωνα πάντα με τον διαχωρισμό ανάμεσα στο ρητό και το άρρητο, το αφανές και το φανερό, το σαφές και το κρυφό. Εφόσον, όπως ακριβώς οι Θεοί έχουν κάνει κοινά για όλους τα αγαθά των αισθήσεων, τα αγαθά όμως της νόησης τα έχουν δώσει μόνο στους σοφούς, έτσι και οι μύθοι λένε σε όλους ότι υπάρχουν οι Θεοί, αλλά ποιοί είναι αυτοί και ποιές οι δυνάμεις τους το φανερώνουν μόνο σε εκείνους που μπορούν να το κατανοήσουν. Παρουσιάζουν επίσης και τις ενέργειες των Θεών. Διότι μπορούμε να ονομάσουμε και τον Κόσμο Μύθο, όπου σώματα και πράγματα είναι ορατά, αλλά ψυχές και νόες είναι κρυφοί. Επιπλέον, αν θέλεις να διδάξεις σε όλους την αλήθεια για τους Θεούς, από τη μια οι ανόητοι θα την περιφρονήσουν επειδή δεν είναι σε θέση να την κατανοήσουν, από την άλλη οι καλοί θα την βαρεθούν. Ενώ αν κρύψεις την αλήθεια με τους μύθους, αποτρέπεις την περιφρόνηση των ανοήτων και αναγκάζεις τους καλούς να ασκήσουν Φιλοσοφία. Γιατί όμως οι μύθοι μιλούν για μοιχεία, κλοπές και δέσμιους πατέρες και όλες τις άλλες ανοησίες; Μήπως είναι αυτό αξιοθαύμαστο, καθώς μέσω της φαινομενικής ανοησίας η Ψυχή αισθάνεται αμέσως ότι τα λόγια είναι προκαλύμματα και πιστεύει ότι η αλήθεια είναι ένα μυστήριο;».
Ο Μαμονίδης, Ιουδαίος θεολόγος και φιλόσοφος είπε σχετικά, με τις αλληγορίες και τα συγκεκαλυμμένα μηνύματα που κρύβουν τα αρχαία κείμενα: «Δεν πρέπει κανείς να ακούει ούτε να παίρνει κατά γράμμα ότι είναι γραμμένο στα βιβλία της δημιουργίας, ούτε να έχει ιδέες σαν κι αυτές που έχει το κοινό, αλλιώς οι αρχαίοι σοφοί μας δεν θα μας συμβούλευαν με τόση φροντίδα να κρύβουμε το νόημα τους και να μην σηκώνουμε καθόλου το αλληγορικό πέπλο που κρύβει τις αλήθειες που περιέχει. Όταν αυτό το έργο το παίρνεις κατά γράμμα σου δίνει τις πιο παράλογες και εκτός πραγματικότητας ιδέες για την θεότητα. Οποιοσδήποτε όμως ήθελε να μαντέψει την αληθινή έννοια, πρέπει να αποφύγει πολύ να την κοινολογήσει. Είναι ένα απόφθεγμα που μας το επαναλαμβάνουν όλοι οι σοφοί μας, προ παντός για τις βαθιές έννοιες που περιέχει το έργο των έξι ημερών. Είναι δυνατόν είτε μόνος του είτε με την βοήθεια των φώτων ενός άλλου κάποιος να φτάσει μέχρι να μαντέψει το νόημα. Τότε πρέπει να σιωπά ή και αν μιλήσει να μιλάει καλυμμένα, όπως κάνω εγώ, αφήνοντας τα υπόλοιπα να τα μαντέψουν σε εκείνους που μπορούν να με ακούσουν».
Για τον γνωστό Ελβετό ψυχολόγο Κάρλ Γιούνγκ, τα σύμβολα που χρησιμοποιήθηκαν στους μύθους είναι πανάρχαια και γεννήθηκαν σε εποχές που ο άνθρωπος δεν είχε αναπτύξει την λογική. Δεν κατασκευάζονταν παράγονταν αυτόματα από την ίδια την ψυχή. Ηταν προϊόν ανάμνησης της μακραίωνης εξέλιξης, μία αναπαράσταση του παγκόσμιου αρχέτυπου. Οι μύθοι χρησιμοποιούσαν αρχετυπικά σύμβολα και εικόνες των οποίων η καθορισμένη διάταξη επενεργούσε στο ασυνείδητο.
Στην ιστορία που εξετάζουμε πρωταγωνιστές είναι ένα Θεικό ζευγάρι ο Δίας και ο Ερμής, και ένα θνητό, ο Φιλήμων και η Βαυκίς. Έχουμε συνεπώς ως αρχικό σημείο αναφοράς τα τέσσερα στοιχεία της φύσης, το πύρ, τον αέρα, την Γη, το νερό.
Ο Δίας αντιπροσωπεύει το πυρ, την ζωοποιό εκείνη δύναμη στην οποία οφείλεται η δημιουργία και η συντήρηση του κόσμου, αλλά και σε ένα ανώτερο πεδίο τον Νου την Υπερσυνέιδηση. Ακριβώς λόγω της ζωοποιούς του αυτής δύναμης στην αρχαιότητα ονομαζόταν και Ζήνας (ο δίδων ζωή), επειδή οι άνθρωποι πιστεύαν πως εκείνος ήταν το αίτιο του ζην. Τον ονομάζαν επίσης, πατέρα για τη φροντίδα και την εύνοια που έδειχνε προς όλους τους ανθρώπους, αλλά και γιατί τον θεωρούσαν ως πρώτη αρχή του γένους των ανθρώπων, καθώς και ύπατο βασιλιά, από την αρχή της εξουσίας του, αλλά και Ευβουλέα και Πάνσοφο από τη σοφία που είχαν οι σωστές συμβουλές του. (1)

Zeus
Ο Ερμής αντιπροσωπεύει τον αέρα, που συμβολίζει το Θείο πνεύμα και την συμπαντική ψυχή. Ας μην ξεχνάμε πως ο Ερμής ήταν ψυχοπομπός που οδηγούσε τις ψυχές στον Άδη. Η ψυχή εισέρχεται στο σώμα με την πρώτη αναπνοή, το εγκαταλείπει δε με την τελευταία. Πνεύμα και ψυχή είναι οι ενεργειακές δυνάμεις που καθιστούν την ζωή συνειδητή.
Η Βαυκίς αντιπροσωπεύει την Γη, την μήτρα της ζωής, την ύλη, την ύπαρξη στο γήινο στοιχείο. Σε Θεικό επίπεδο αντιπροσώπευε την Δήμητρα που προσωποποιούσε την γονιμοποιό ιδιότητα της Γαίας, η δε κόρη της Περσεφόνη εκφράζει την ζωοποιό δύναμη της φύσης.
Τέλος ο Φιλήμων αντιπροσωπεύει το νερό την πρωταρχική και ανεξάντλητη πηγή ενέργειας της φύσεως. Σε Θεικό επίπεδο αντιπροσώπευε τον Ποσειδώνα τον κυρίαρχο της Θάλλασας.
Το Θεϊκό δίδυμο Δίας και Ερμής η δημιουργική δηλαδή δύναμη και το Θεϊκό πνεύμα αποφασίζουν την κάθοδο στην Γη, στην ύλη δηλαδή.
Ο Δίας αντιπροσωπεύει το Θεϊκό πνεύμα την ανάγκη για τους αρχαίους Έλληνες, τον ένα πόλο της ύπαρξης που εκδηλώνεται με τη θέληση του δημιουργού, και κατευθύνει την εκδηλωμένη ζωή και την εξέλιξή της από τα πνευματικά πεδία στην ύλη, που αποτελεί τον άλλο πόλο της εκδήλωσης. «Νόμος είναι και η πειθαρχία στη θέληση του ενός. Ο δρόμος που ανεβαίνει κι ο δρόμος που κατεβαίνει είναι ένας κι ο ίδιος δρόμος», αναφέρει ο «σκοτεινός» Ηράκλειτος.
Η ενέργεια στο σύμπαν είναι ιεραρχημένη με βάση την σταδιακή διαβάθμιση του αόρατου προς το ορατό, του ΕΝΟΣ προς την πολλαπλότητα , του πνεύματος προς την ύλη. Με το Θεϊκό δώρο της Νόησης και της πνευματικότητας δίνεται η δυνατότητα στον άνθρωπο να αναπτύξει την συνειδητότητα του που είναι εκείνη η δύναμη που δίνει τη δυνατότητα να θέλει, να αποφασίζει και να σκέπτεται. Η Ύλη είναι το αποτέλεσμα που μπαίνει σε κίνηση από την Πνευματική Πνοή. Η Ζωή που μπορούμε να αντιληφθούμε είναι το αποτέλεσμα της ανάμειξης του πνεύματος και της ύλης. Συνδετικός κρίκος του πνεύματος και της ψυχής είναι μια ενδιάμεση δύναμη που ονομάζεται Κοσμική Ψυχή, που αντιπροσωπεύεται από τον Θεό Ερμή. Η κοσμική ψυχή εμπεριέχοντας όλες τις ιδιότητες του πνεύματος, τις μεταδίδει στην ύλη και έτσι της προσδίδει τις δυνατότητες για βελτίωση, εξέλιξη, και πρόοδο.
Για τον Πλωτίνο, η Ψυχή έχει τρεις υποστάσεις, ζει με τον Νου και διαμέσου του Νου ενώνεται με το Ένα. Το άλλο τμήμα της αυτό που κοιτάζει προς τον βυθό, είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία των σωμάτων. Όμως και αυτό το τμήμα ποτέ δεν χάνει την επαφή του με τον Νου. Βρίσκεται ανάμεσα στον Νου και τις αισθήσεις.
Η ψυχή είναι η ενδιάμεση αιτία των αισθήσεων και ο εκπρόσωπος του Νου, η οποία έχει την δυνατότητα να υπερυψώνεται πάνω από την λογική, εφόσον προέρχεται από τον Νου και την Παγκόσμια Ψυχή, αλλά και γιατί ένα τμήμα της παραμένει πάντοτε στους κόλπους του Νου. Η ψυχή είναι η παραγωγική δύναμη του κόσμου, ενεργεί σε διαφορετικά επίπεδα και με διαφορετικούς τρόπους, παράγοντας έτσι διαδοχικά πυκνότερες εικόνες ή αντανακλάσεις του εαυτού της, εμψυχωμένες όμως με όλο και λιγότερη δύναμη. Το χαμηλότερο σημείο της εκδήλωσης της σχηματίζει τον κόσμο της ύλης και των σκιών της σπηλιάς του Πλάτωνα, όπου η δύναμη της συνείδησης είναι ανύπαρκτη, βυθισμένη στην αδράνεια και στον λήθαργο της ύλης. Στο χαμηλότερο επίπεδο της ζωής, οι ατομικές ψυχές έχουν έντονη την τάση της χωριστικότητας και της απομόνωσης.
Στον μύθο που ιχνηλατούμε είναι οι ασεβείς και αφιλόξενοι άνθρωποι της Φρυγίας που έχουν ξεχάσει τον Θεϊκό σπινθήρα που κρύβουν μέσα τους. «Θα φθάσει η ψυχή όχι σε κάτι άλλο αλλά στον εαυτό της, τα πάντα βρίσκονται μέσα μας», αναφέρει ο Πλωτίνος, σύμφωνα με τον οποίο, αυτή η χωριστικότητα, είναι το αμάρτημα της ανθρώπινης ψυχής, το οποίο και πληρώνει αφενός στον μεταθανάτιο Άδη και αφετέρου μετενσαρκωμένη σε σώματα που ταιριάζουν όσο το δυνατό καλύτερα στις ποιότητές της.
H απορροή των πνευματικών δυνάμεων από τη μία πρώτη αιτία, μέσω μιας διαδοχικής καθοδικής μετατροπής, καταλήγει στον σχηματισμό των φυσικών φαινομένων και του ανθρώπου. Aυτή δε η καθοδική διαφοροποίηση των δυνάμεων καθορίζει τον σκοπό της ζωής, που είναι η ατομική εμπειρία μέσω όλων των διαστάσεων του σύμπαντος. Παράλληλα η πορεία αυτή προδιαγράφει την κλίμακα που αναρριχάται η ατομικότητα ανάστροφα ώστε να επανέλθει στο ουράνιο λίκνο της απορροής της. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι Ορφικές πινακίδες: «Της γης παιδί είμαι και του έναστρου ουρανού αλλά το γένος μου είναι βεβαίως (μόνον) ουράνιο».
Πίσω από όλες τις εκδηλώσεις του αισθητού κόσμου υπάρχει μία πρωταρχική δύναμη ένας πόθος για επιστροφή στην κατάσταση ενότητας, στο όλον (ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ), από εκεί από όπου όλα προήλθαν και θα καταλήξουν.
Πίσω από την πεπερασμένη ατομικότητα κρύβεται η πραγματικότητα της δημιουργίας, η οποία είναι το άπειρο, η συνέχεια, το άτμητο, το όλον. Εκεί όπου χάνεται το εμείς. Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος : «Το βύθισμα εντός του «αιωνίου» είναι το τέλος της φιλοσοφίας, όπως ακριβώς το τέλος της θρησκείας είναι το βύθισμα εντός των μυστηρίων».
Σκοπός της εξέλιξης είναι η πορεία της συνειδητότητας μέσα από τα σχήματα και είδη διαφορετικής ζωής με σκοπό την εμπειρία και μοναδικό στόνο την κατάκτηση της πνευματικής συνειδητότητας.
Αυτό συνειδητότητα είναι η ικανότητα να αντιλαμβάνεται κάποιος τα φαινόμενα του πεδίου του, την σχέση τους με τις αιτίες που τα προκαλούν, δηλαδή την σχέση αιτίου και αιτιατού, και να δρα ανάλογα . Υπερ συνειδητότητα είναι η ικανότητα να αντιλαμβάνεται κάποιος φαινόμενα που ανήκουν σε ανώτερα παιδία, η βίωση του ΟΛΟΥ.
Οι κάτοικοι της Φυργίας αφιλόξενοι στις Θεϊκές δυνάμεις θα τιμωρηθούν, αντίθετα οι Φιλήμων και η Βαυκίς, εξατομικεύοντας μία από τις ισχυρότερες συμπαντικές δυνάμεις του έρωτα και της αγάπης, (για τις οποίες αναφορά έχω κάνει στο άρθρο Αφροδίτη, έρωτας και ψυχή)  αλλά και της ταπεινότητας, μετέχουν του Θείου και τους φιλοξενούν στο σπίτι τους, που δέν είναι άλλο από το θνητό τους σώμα. Για αυτό τον λόγο και το σπίτι τους μετατρέπεται από τον Δία σε ναό.
Ο Πλάτωνας αναφέρει πως το σώμα είναι ο ναός της ψυχής, αλλά και στην Χριστιανική θεολογία ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να κάνει τον άνθρωπο Θεό. Ο Θεός ενσαρκώθηκε για να θεωθεί ο άνθρωπος. Ο Θεός έγινε σάρκα, για να γίνει ο άνθρωπος πνευματοφόρος και πνευματοκίνητος. Ο Θεός, παίρνοντας την ανθρώπινη σάρκα, πρώτος την κάνει ναό της θεότητάς του. Ο ίδιος ο Κύριος το σώμα του το ονομάζει ναό (Ιω. 2, 19-22). Το «υμείς εστέ ναός Θεού ζώντος» βρίσκει την εφαρμογή του εν πρώτοις και κυριολεκτικά στον Θεάνθρωπο Χριστό, στο πρόσωπο του οποίου «κατοικεί παν πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (Κολ. 2, 9), Αδελφοί, υμείς έστε ναός Θεού ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός ότι ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω, και έσομαι αυτών Θεός, και αυτοί έσονται μοι λαός. Αδελφοί, εσείς είστε ναός του αληθινού Θεού, όπως ο ίδιος είπε: Θα κατοικήσω ανάμεσά τους και θα πορεύομαι μαζί τους. Θα είμαι Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου.
Οι Φιλήμων και η Βαυκίς πιστοποιούν την Θεική καταγωγή του Διός και του Ερμή, δια μέσου του Θαύματος του κρασιού το οποίο δεν τελειώνει. Το κρασί αρχετυπικό σύμβολο συμβολίζει την μεταστοιχείωση. Σε ανθρώπινο επίπεδο συμβολίζει την διαδικασία της ανθρώπινης εξατομίκευσης, της αυτοπραγμάτωσης. Το κρασί ήταν το δώρο του Θεού Διόνυσου στους ανθρώπους.


Bacchus

Η λέξη «Διόνυσος» αποτελεί αναγραμματισμό του «Διός Νους». Μετέχοντας στον Θεϊκό Νου μπορεί να οδηγηθεί η ψυχή του ανθρώπου, στην Θέωση. Η μητέρα του Διόνυσου Σεμέλη ήταν θνητή, υποδυκνείοντας πως το θνητό γήινο σώμα μας είναι συνδεδεμένο και με το Θεϊκό στοιχείο. Είναι ο φύλακας της ψυχής που θα την φτάσει στη θέωση, στο πνεύμα, ώστε να εκφραστεί η δύναμη του Λόγου. Για αυτό και ο Διόνυσος επονομάζεται Ζαγρέας, δηλαδή κυνηγός, που «κυνηγάει» τις ψυχές και τις οδηγεί προς τη θέωση, παίζοντας έτσι το ρόλο του ως Λυτήριος ή Λυσεύς αλλά και ως Ελευθερωτής. Σε αντιδιαστολή με τον Ερμή, που εξασφαλίζει το πέρασμα στα αντίθετα ως Θεός οδηγός, ο Διόνυσος καταργεί τα σύνορα που υπάρχουν και αποδέχεται τα αντίθετα, τα ενσαρκώνει με αποτέλεσμα να καταργεί τους αυστηρούς διαχωρισμούς σε σχέση με τα υλικά και τα πνευματικά πεδία. Η παρουσία του σηματοδοτεί ένα είδος βαθύτατης θείας μέθης που είναι ταυτόσημο με την ένωση με τον Ανώτερο Εαυτό και την πόλωση προς τα πνευματικά επίπεδα. Είναι εκείνη η πνευματική παρουσία που μετουσιώνει την ύλη και εκφράζεται ως ζωτική δύναμη και ως μεστή χαρά για τη ζωή σε κάθε της έκφανση. Είναι εκείνη που οδηγεί στην αντίληψη της ζωή ως μιας εκστατικής περιπέτειας και ως ενός μαγικού ταξιδιού αυτογνωσίας και προσφοράς. Είναι η πνευματική αναγέννηση για την οποία μιλούν οι εσωτερικές παραδόσεις των λαών του κόσμου, εκείνη η δεύτερη γέννηση του Διονύσου κατά την οποία ο άνθρωπος πλέον αναγεννημένος ως θεός περιδιαβαίνει στη Γη απ’ άκρο σ’ άκρο μετουσιώνοντας τα πάντα με την ευλογία που σκορπά. (2)
Στην Χριστιανική θεολογία επίσης το κρασί αποτελεί «φάρμακον αθανασίας, αντίδοτον του μη αποθανείν αλλά ζην εν Χριστώ Ιησού δια παντός… Ο μεταλαμβάνων την θεία Ευχαριστία ενώνεται μυστικώς με τον ίδιο τον Ιησού Χριστό». (3)
Σύμφωνα με τον Κάρλ Γιουνγκ η εξατομίκευση, μπορεί να επιτευχθεί με την αλχημιστική μετουσίωση της φύσης του ανθρώπου, που είναι η επίγνωση της ψυχής πως μόνο αν αποδεχτεί τις ταλαιπωρίες και τις δοκιμασίες, θα μεταμορφωθεί σε καθρέφτη, πάνω στον οποίο θα αντικατοπτριστούν οι Θεϊκές δυνάμεις του Εαυτού, δηλαδή ο Κοσμικός Αρχετυπικός Άνθρωπος. H αντίληψη της ενότητας των κόσμων, το σπάσιμο των φραγμάτων και των ορίων και η συνειδητοποίηση πως στην αφαίρεση και την ενότητα κρύβεται το μυστικό για την αποκάλυψη του Πνευματικού Σπινθήρα που ορίζει την ύπαρξή μας.
Ο Φιλήμων και η Βαυκίς οι ταπεινοί θνητοί αναγνωρίζουν τον Θεϊκό σπινθήρα εντός τους, διευρύνουν την συνείδηση τους, αναγνωρίζοντας την Θεική ατραπό που οδηγεί τον άνθρωπο πίσω στην πηγή του. Για αυτό τον λόγο ο Φιλήμων και η Βαυκίς γίνονται οι πρώτοι ιερείς, οι οποίοι όταν πεθαίνει η θνητή τους φύση, βγάζουν ρίζες γίνονται δέντρα, παραπέμποντας στο δέντρο της Ζωής και την επιστροφή του Θεϊκού τους τμήματος , στις ρίζες τους, που δεν είναι άλλες από το Όλον. Φυσικά δεν είναι τυχαίο πως ο Φιλήμων μεταμορφώνεται σε δρυ, καθώς ο Δρυς με την ικανότητα του να έλκει τον κεραυνό είναι το ιερό δέντρο του Διός.
Όσο περισσότερο πλαταίνουν τα σύνορα -κάθε είδους σύνορα- πλαταίνει και βαθαίνει συνάμα και η ανθρώπινη συνείδηση. Τι άλλο είναι η μύηση από μια διεύρυνση της συνείδησης; Καθώς η συνείδηση πλαταίνει, αγκαλιάζει όλο και περισσότερα κομμάτια της Δημιουργίας. Έτσι ξεπολώνεται από το γεωκεντρισμό, από τον ανθρωποκεντρισμό, από τον εγωκεντρισμό και αντιλαμβάνεται πως είναι ένα κομμάτι του κόσμου και όχι κάτι ανεξάρτητο από αυτόν.
Κατά τον ΄Εριχ Φρομ, η δυνατότητα αυτογνωσίας, η λογική και η φαντασία ξεχωρίζουν τον άνθρωπο από την υπόλοιπη φύση, χωρίς όμως να τον αποδεσμεύουν από τους νόμους της. Έτσι ο άνθρωπος γνωρίζει την τρομερή αν και επίπλαστη αντίφαση της ύπαρξής του. Δεν μπορεί να απαλλαγεί από το μυαλό του, αλλά ούτε και από το κορμί του, ώστε να ανήκει αποκλειστικά σε ένα από τα δύο. Αυτή η αντίφαση τον ωθεί συνέχεια σε μια προσπάθεια να αναζητά λύσεις στο δίλημμά του και έτσι προχωρά αδιάκοπα σε νέες φάσεις. Από φύση του είναι υποχρεωμένος να βαδίζει προς τα εμπρός, σε μια αέναη προσπάθεια να καταστήσει γνωστό το άγνωστο, να γεμίσει με απαντήσεις τους κενούς χώρους της γνώσης. Πρέπει να κάνει απολογισμό στον εαυτό του για τον εαυτό του και για το νόημα της ύπαρξής του. Ωθείται να ξεπεράσει τον εσωτερικό του διχασμό γεμάτος από μια επιθυμία για το απόλυτο, για ένα είδος αρμονίας που θα μπορεί να αποτινάξει επιτέλους την κατάρα που τον χώρισε από τη φύση, τους συνανθρώπους του και από τον ίδιο του τον εαυτό. (4)
Tο ταξίδι αυτό της ανθρώπινης ψυχής περιγράφηκε συμβολικά  από τον Ομηρο στην Oδύσσεια με τις περιπέτειες του Οδυσσεά. Εκεί περιγράφεται ο κύκλος της ανθρώπινης εμπειρίας μέσα στη φύση, στη διάρκεια του οποίου μετά από πολλές περιπέτειες και οδύνες, ο άνθρωπος κατορθώνει να θυμηθεί την πραγματική του πατρίδα, την πνευματική Iθάκη. Στη δική μας ιστορία, το ταξίδι δεν είναι τόσο μακρυνό, αλλά είναι τόσο δύσκολο  που ελάχιστοι επιτυγχάνουν, καθώς αφορά ένα ταξίδι στα βάθη της υπάρξης μας, στο ιερότερο κομμάτι της ψυχής μας..

Παραπομπές:
1. Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος 5, 71 – 72
2. e-zine.gr . Θεός Διόνυσος – Μύθοι και Λατρείες
http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=183
)
3. Κατά τον Ιγνάτιο Φιλαδελεφείας.
4. e-zine.gr . Εαυτός: η πορεία προς την εξατομίκευση
http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=49
)

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ






Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Οσοι περίμεναν την επανάσταση ή τη λαϊκή εξέγερση κουράστηκαν να περιμένουν και δεν περιμένουν άλλο. Δεν θα γίνει, λοιπόν, επανάσταση; Κάποιος στοχαστής απέδωσε την εξαφάνιση της επανάστασης στις γυναίκες οι οποίες αγαπούν τη ζωή περισσότερο από τους άντρες και δεν την θυσιάζουν εύκολα. Έπειτα είναι πράγμα οξύμωρο από τη μια να μεγαλώνεις παιδιά κι από την άλλη να σκοτώνεις.

Ρώτησα μια αμερικανίδα μητέρα- χεριστή βομβαρδιστικού στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας από τα κράτη του ΝΑΤΟ, πως μπορεί να ρίχνει βόμβες στον άμαχο πληθυσμό, ενώ είναι μητέρα, και μου απάντησε ότι δεν την πειράζει καθόλου και ότι μπορεί να είναι καλή μητερα και καλή χειρίστρια βομβαρδιστικού!

Με τέτοιες "καλές μητέρες" θα μπορούσαμε να περιμένουμε επανάσταση όπως την εννοούν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, ως πρόφαση για να εξοντώνουν τον κόσμο και να επιβάλουν σκληρότερα μέτρα, δηλαδή επανάσταση που τους μόνους που ευνοεί είναι αυτούς που κατεξουσιάζουν τους λαούς, δηλαδή τους φεουδάρχες. Παράδειγμα οι Άγγλοι που ήταν και με τους αντάρτες και με το στρατό.

Εμείς επιμένουμε πως μπορεί να γίνει αληθινή επανάσταση όχι ψευδοεπανάσταση που ευνοεί τον φεουδάρχη. Πώς μπορεί να γίνει αυτό;

Μπορεί να γίνει. Συνάμα είναι περιττό να αναπτύξουμε εδώ τη σκέψη μας, όσο δεν γίνεται κατανοητή η απλή αλήθεια πως η δικτατορία των τραπεζιτών δεν κάνει τίποτε στα τυφλά. Η νυχτομαχία είναι μόνον αυτών που είναι τα θύματα, δηλαδή των πολλών.

Περειττεύει να εξηγήσουμε πώς θα γίνει η επανάσταση και την άλλη μέρα θα τα μαζέψουν και θα φύγουν όλοι αυτοί που κατεξουσιάζουν τον λαό, όσο δεν γίνεται κατανοητό πως ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΕΜΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ.

Αν τους εμποδίσουμε να βλέπουν μέσα από την τηλεόραση, πετώντας τους δέκτες μας στα σκουπίδια, θα γίνουν σαν τους τυφλούς του Μπος και σαν τους νεκρούς στον Άδη.

Αν με διαβάζει κάποιος υπεύθυνος σε κάποιο κανάλι, τον προκαλώ να συζητήσουμε δημόσια με θέμα "ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ".

Επίσης αν πιστεύετε ότι μπορούμε να ενωθούμε εναντίον της τηλεόρασης, τηλεφωνήστε μου να ιδρύσουμε την πρώτη εταιρία στην Ελλάδα, με αντικείμενον " ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΤΗΛΟΨΙΑΣ".

Πιστεύω ότι εξαπατούμε τους εαυτούς μας δεχόμενοι να μας χειραγωγούν μέσω της τηλοψίας και να πιστεύουμε ότι ζούμε πνευματική ζωή.


Οί άνθρωποι πού λένε ΟΧΙ

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Καθαρά Δευτέρα στήν δεξαμενή στά Πλακάκια






































Χρόνια πολλά με υγεία σε όλες και όλους σας.

Με την Καθαρά Δευτέρα ξεκινά η Σαρακοστή για την Ορθόδοξη εκκλησία, ενώ ταυτόχρονα σημάνει το τέλος των Απόκρεων. 
Η Καθαρά Δευτέρα ονομάστηκε έτσι γιατί οι Χριστιανοί "καθαρίζονταν" πνευματικά και σωματικά.
Είναι μέρα νηστείας αλλά και μέρα αργίας για τους Χριστιανούς. Η νηστεία διαρκεί για 40 μέρες, όσες ήταν και οι μέρες νηστείας του Χριστού στην έρημο.


Καθαρά Δευτέρα συνηθίζεται να... τρώγεται λαγάνα (άζυμο ψωμί που παρασκευάζεται μόνο εκείνη τη μέρα),ταραμάς και άλλα νηστίσιμα φαγώσιμα, κυρίως λαχανικά, όπως και φασολάδα χωρίς λάδι. Επίσης συνηθίζεται το πέταγμα χαρταετού.
Η Καθαρά Δευτέρα εορτάζεται 48 ημέρες πριν την Κυριακή του Πάσχα.
Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι χριστιανική χρονική περίοδος νηστείας. Είναι η αρχαιότερη από τις μεγάλες νηστείες της Ορθόδοξης Εκκλησίας. 
Καθιερώθηκε τον 4ο αιώνα. Αρχικά διαρκούσε έξι εβδομάδες ενώ αργότερα προστέθηκε και η έβδομη εβδομάδα. Ονομάζεται "Σαρακοστή" γιατί περιλαμβάνει σαράντα ημέρες νηστείας, δηλ. από την Καθαρή Δευτέρα μέχρι και την Παρασκευή πριν το Σάββατο του Λαζάρου, οπότε ακολουθεί η Κυριακή των Βαΐων και η Μεγάλη Βδομάδα. "Μεγάλη" Σαρακοστή ονομάζεται όχι για τη μεγάλη διάρκειά της αλλά για τη σημασία της που γίνεται σε ανάμνηση των Παθών του Χριστού. Αποτελεί την προετοιμασία των πιστών για τη γιορτή της Ανάστασης του Χριστού. Στη πραγματικότητα μαζί με την εβδομάδα των Αγίων Παθών είναι πεντηκονθήμερη περίοδος.
Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν περιλαμβάνεται στη Σαρακοστή αν και συνεχίζεται η νηστεία που είναι ιδιαίτερα αυστηρότερη.
Σε όλες τις ημέρες της Μεγάλης Σαρακοστής τηρείται αυστηρή νηστεία εκτός του Σαββάτου και Κυριακής, όπου γίνεται κατάλυση οίνου και ελαίου, επιτρέπεται δηλαδή η κατανάλωση κρασιού και λαδιού.

Εξαίρεση αποτελεί η γιορτή των Αγίων Τεσσαράκοντα μαρτύρων όπου καταλύεται το λάδι καθώς και ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου οπότε καταλύεται το ψάρι, όποια μέρα και να γιορτασθεί.
Κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα τηρείται αυστηρή νηστεία ακόμα και το Μεγάλο Σάββατο όπου είναι και το μόνο Σάββατο του έτους που, σύμφωνα με τους κανόνες της εκκλησίας, δεν καταλύεται το λάδι.
Εκ της ονομασία αυτής τα προς κατανάλωση νηστίσιμα τρόφιμα της περιόδου αυτής, αλλά και οποιαδήποτε έχουν σχέση μ΄ αυτή ονομάζονται σαρακοστιανά σε αντίθεση με τα πασχαλινά.



Με την Καθαρά Δευτέρα ξεκινά η Σαρακοστή για την Ορθόδοξη εκκλησία, ενώ ταυτόχρονα σημάνει το τέλος των Απόκρεω. Η Καθαρά Δευτέρα ονομάστηκε έτσι γιατί οι Χριστιανοί «καθαρίζονταν» πνευματικά και σωματικά. Είναι μέρα νηστείας αλλά και μέρα αργίας για τους Χριστιανούς. Η νηστεία διαρκεί για 40 μέρες, όσες ήταν και οι μέρες νηστείας του Χριστού στην έρημο.

Την Καθαρά Δευτέρα συνηθίζεται να τρώγεται λαγάνα (άζυμο ψωμί που παρασκευάζεται μόνο εκείνη τη μέρα), και άλλα νηστίσιμα φαγώσιμα, κυρίως λαχανικά, όπως και φασολάδα χωρίς λάδι. Επίσης συνηθίζεται το πέταγμα χαρταετού.

Η Καθαρά Δευτέρα εορτάζεται 48 ημέρες πριν την Κυριακή του Πάσχα.


Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Η κρίση των λέξεων

Αντί προλόγου: Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το πρόσφατο, της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης, της πολύ μεγάλης…


Τα «μέσα» της διαπλοκής αφιέρωσαν ικανό χρόνο στην προβολή του, εις ανταπόδοσιν των παλαιών ευεργεσιών. Η ατμόσφαιρα μύριζε «ολική επαναφορά» και… αποφορά. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ο καταζητούμενος και επικηρυγμένος ΓΑΠ. Καπνίζουν τα μάτια μας από οργή. Υποδοχή μεσσία. Στημένοι ζητωκραυγαστές και κρανιοκενείς χειροκροτητές σπεύδουν, παραληρώντας, να τον υποδεχτούν. Και είναι πολλοί… «Ενός βλακός μύριοι έπονται».
«Μα, τον καλούν ξένα, ονομαστά πανεπιστήμια και διδάσκει», αποφαίνεται συνομιλητής. Και το μάτι του θολώνει.
«Προς τι ο θυμός;» του απαντώ. Αυτό είναι καλό για μας. Και εξηγώ.
Την Μεγάλη εβδομάδα, όσοι πηγαίνουν στις ωραιότατες κατανυκτικές ακολουθίες, ακούν, όταν ψάλλονται τα «αλληλουάρια» τον εξής «προκλητικό» στίχο: «Πρόσθες αυτοίς κακά, Κύριε, πρόσθες αυτοίς κακά, τοις ενδόξοις της γης».
Η παρουσία του Γιωργάκη σε ξένα θερμοκήπια παραγωγής πειθήνιων υπαλλήλων τους και, το χειρότερο γι’ αυτούς, οι διαλέξεις του περί την οικονομίαν, συνιστά, ακριβώς, πρόσθεση κακού και κακών «τοις ενδόξοις της γης». Μακάρι να σκοτισθεί ο νους όλων των ισχυρών της γης και να τον καλούν για μαθήματα. Θα καταρρεύσουν όλοι και όλα. Οπότε…
«Τρε μπιεν», που λέει κι ο Μακρυγιάννης για τον Ντερνύς στους Μύλους, και σώπασε ο συζητητής.
Ας αφήσουμε όμως τα… υποκείμενα και ας ασχοληθούμε με τα κείμενα. Και, αφού και ξεκινήσαμε με ευτράπελους και γελοιότητες, ας συνεχίσουμε έτσι. Εξάλλου ακόμη και η πένα θέλει την ξεκούρασή της από την περιρρέουσα και αβάσταχτη ελαφρότητα.
Ο γράφων, πολλές φορές, αναγκάζεται να προστρέχει στα έγκυρα λεξικά της γλώσσας μας, μια όντως απολαυστική περιήγηση.
Δυστυχώς εκείνη η ηδονική τελετουργία του ξεφυλλίσματος των σελίδων, με το σκόνταμα του βλέμματος σε αφανέρωτες λέξεις, αντικαταστάθηκε από το πάτημα ενός πλήκτρου. Με το λεξικό προασπίζεις το κείμενο σου από τυχόν ασάφειες, παρερμηνείες, ανορθογραφίες και γενικά από τα καιροφυλακτούντα «γλωσσικά ολισθήματα». «Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις», ή σοφία, κατά τον Επίκτητο, εκκινεί από την γνώση της σημασίας των λέξεων. Η γνώση προϋποθέτει την ερμηνευτική ακρίβεια των λέξεων, την μύηση στο μέγα ετυμολογικό πέλαγος της ελληνικής, την εις βάθος οικείωση των γραμματοσυντακτικών κανόνων, την διάκριση των εννοιολογικών αποχρώσεων με τις οποίες είναι στολισμένες οι λέξεις του λόγου μας. Αυτή όμως η γονιμοποιός και καθ’ όλα τερπνή αναζήτηση της σημασιολογικής ακρίβειας των λέξεων-όρων στα λεξικά, θέτει, σε αρκετές περιπτώσεις, τον αναζητητή, ενώπιον ενός αβάσταχτου βασανισμού, διλημματικής μορφής. Λέξεις ευρέως διαδεδομένες και συχνόχρηστες κυκλοφορούν με διαφορετικές ερμηνείες. Στο λεξικό εύσημη ερμηνεία και στον προφορικό λόγο, στην καθημερινή συναναστροφή, κακόσημη. Στο λεξικό περιβάλλονται από σημασίες ευγενικές και σπουδαίες και στο «στόμα του λαού», αποϊεροποιούνται, απαξιώνονται, φεύγει ο εύχημος καρπός και μένει το προς απόπτυσιν κουκούτσι.
Μια ελάχιστη περιδιάβαση σε κάποιες κοινόλεκτες περιπτώσεις, είναι απαραίτητη. Έτσι, για παράδειγμα, διαβάζουμε και λέμε: (παραθέτω πρώτα την ευγενή σημασία και κατόπιν την… κατάντια του. Βεβαίως δεν φταίει η λέξη, αλλά οι άνθρωποι που τις… σαρκώνουν).
Κόμμα (στο λεξικό): πολιτικός οργανισμός που εκφράζει, προασπίζει και προωθεί τα συμφέροντα και τις απόψεις, ορισμένου κοινωνικού συνόλου, τάξης ή ομάδας.
Κόμμα (στον καθημερινό λόγο): «Ομάς ανθρώπων ειδότων ν’αναγιγνώσκωσιν και ν’ ανορθογραφώσιν, εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπό έναν οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν’αναβιβάσωσιν αυτόν διά παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι». (Ροΐδης).
Συνδικαλισμός (στο λεξικό): Κίνηση οργανώσεως των εργαζομένων για την αποτελεσματική διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.
Συνδικαλισμός : Κηφηνείον ή «ωραία Ελλάς».
Υποζύγιο της εξουσίας. Ασφαλής οδός αναρρίχησης σε κυβερνητικούς θώκους. Βολεμένος χαραμοφάης. Απεργολάτρες στην αντιπολίτευση, απεργοσπάστες στην εξουσία.
Προοδευτικός (Λεξικό): Αυτός που επιθυμεί την πρόοδο, την εξέλιξη προς το καλύτερο, που τείνει προς αυτήν και την επιδιώκει.
Προοδευτικός : Αυτός που επιθυμεί την πρόοδο του, που επιδιώκει και τείνει προς αυτήν. Αυτός που στα νιάτα του, όταν ήταν ακόμη αριστερός, άντεξε ακόμη και σε βασανιστήρια, και όταν ενηλικιώθηκε και γνώρισε τον εαυτό του, λύγισε στις προσφορές . Και τώρα υποστυλώνει το σύστημα, το οποίο τον χρησιμοποιεί, επί πληρωμή, ως περιτύλιγμα, ως λαδόκολλα, για να περνούν, κυρίως, νεοταξικές αθλιότητες. Είναι οι πνευματικοί ταγματασφαλίτες της Νέας Εποχής.
Εργαζόμενος (Λεξικό): Αυτός που εργάζεται στα πλαίσια της κοινωνίας και προσφέρει μισθωτή εργασία.
Εργαζόμενος : Είδος υπό εξαφάνιση. Κατασπαράσσεται από τα θηρία του Μνημονίου. Διά βίου κορόιδο και ο συνήθης εξαπατώμενος, προδομένος και ευκολόπιστος. Κατά τον Ροΐδη και πάλι: «οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίας, α) εις συμπολιτευόμενούς, ήτοι έχοντας κοχλιάριον (=κουτάλι) να βυθίζωσιν εις την χύτραν του προϋπολογισμού, β) εις αντιπολιτευόμενους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον και ζητούντος παντί τρόπω να λάβωσι τοιούτον, γ) εις εργαζομένους, ήτοι (=δηλαδή) ούτε έχοντας κοχλιάριον ούτε ζητούντας, αλλ’ επιφορτισμένους να γεμίζωσιν την χύτραν διά του ιδρώτος αυτών».
Πατριώτης (λεξικό): Αυτός που αγαπάει την πατρίδα του, ο συμπολίτης, ο συντοπίτης.
Πατριώτης : Την έστησαν, την ωραία λέξη, οι προοδευμένοι στον τοίχο και την εκτέλεσαν. Αν την επικαλεστείς αυτομάτως στιγματίζεσαι ως Ελληναράς, σωβινιστής, οπισθοδρομικός, σκοταδιστής και λοιπά παρόμοια ρεκάσματα. Η γνωστή συνταγή δηλαδή: εξόντωση διά της γραφικότητας.
Σοσιαλισμός (λεξικό): Κοινωνικοοικονομική θεωρία και σύστημα που πρεσβεύει την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.
Σοσιαλισμός : Δεν ξέρουμε τι ακριβώς είναι, αλλά ξέρουμε τι δεν είναι: αυτό που βιώσαμε για περίπου τρεις δεκαετίες εδώ στην Ελλάδα, επί ΠΑΣΟΚ.
Πολιτικός (λεξικό): Αυτός που έχει ως κύρια απασχόληση την πολιτική, τα κοινά.
Πολιτικός : «Πολιτικός είσαι όταν μπορείς να αποσπάς από τους πλούσιος χορηγίες και από τους φτωχούς ψήφους, με την υπόσχεση πως θα προστατεύσει, τους μεν από τους δε».
Κάπου διάβασα πως οι Γάλλοι λένε ότι μόνο οι πόρνες και οι πολιτικοί κρατούν ολοζωής τον τίτλο που απέκτησαν έστω και για λίγο κατά την «λαμπρά» σταδιοδρομία τους. Έτσι ακούμε να προσφωνείται κάποιος υπουργός, αν και έχουν παρέλθει αιώνες από τότε που ανέλαβε το αξίωμα.
Ιστορικός (λεξικό): Ο επιστήμονας που ασχολείται με τη μελέτη και την έρευνα της ιστορίας.
Ιστορικός : Ημιμαθές σαπρόφυτο, που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός, συνήθως νεόπλουτος, λόγω απορροφήσεως κονδυλίων, που σκοπό έχει να μαγαρίσει την εθνική μας ιστορία. Και επειδή ζούμε στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, ενίοτε ανταμείβεται και με βουλευτικό έδρανο…
Ευρωπαϊκή πολιτική: Το αίσθημα αλληλεγγύης που διέπει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, με κοινή συνισταμένη τα αγαθά της Δημοκρατίας, της Ισότητας και της Ελευθερίας και λοιπά εύηχα.
Ευρωπαϊκή πολιτική : «Αυτό που ονομάζουμε ευρωπαϊκή πολιτική, δεν είναι τίποτα άλλο παρά πολτός ανθρωπίνων περιττωμάτων εντός μεταξίνης κάλτσας». Κατά τον Μέγα Ναπολέοντα. (Ο υπεύθυνος για μέγα αιματοκύλισμα της Ευρώπης, όπως και ο «μέγας» Σουλεϊμάν. Και ο Ντοστογιέφσκι έλεγε «μεταβαίνω στην Ευρώπη, γνωρίζοντας ότι πηγαίνω σ’ ένα νεκροταφείο»).
Φορολογία (λεξικό): Η υποχρέωση φυσικών ή νομικών προσώπων να καταβάλλουν φόρο στο δημόσιο.
Φορολογία : «Την πλιατσικολογίαν διαδέχθη η φορολογία και έκτοτε όλος ο περιούσιος λαός (των Ελλήνων) εξακολουθεί να δουλεύει διά την μεγάλην κεντρικήν γαστέρα, την ώτα μη έχουσα». (Παπαδιαμάντης, «Φόνισσα»). Η κεντρική γαστέρα μπορεί να μην έχει ώτα (=αυτιά), έχει όμως τεράστιες τσέπες και μασέλες.
Επίλογος: «Όσοι μας κυβερνούν μεγάλοι και μικροί, υπουργοί και βουλευταί, το ‘χουν σε δόξα, σε τιμή, σε ικανότητα να τους ειπείς ότι έκλεψαν, ότι πρόδωσαν, ότι έφεραν τόσα κακά εις την πατρίδα». (Μακρυγιάννης).

Φάρμακα και καλλυντικά τής φύσης



Στίς 10 Μαρτίου ήμέρα Κυριακή μετά τήν Θεία Λειτουργία στά πλαίσια τών μηνιαίων καθιερωμένων συναντήσεων τής κοινότητας τής ένορίας τής Παναγίας Έλεούσης Μαλακώντα άναπτύχθηκε τό θέμα: τό φαρμακείο τής φύσης. 
Τήν είσηγηση έκανε ή Όλγα Κιοσόγλου Βαρούχα. 

Παρασκευασθηκε δέ μέ τήν βοήθεια τών συμμετεχόντων άνάλογο προιόν.

Εντυπωσιακό τό ένδιαφέρον πάρα πολλών γιά τήν  melissa officinalis   ή μέλισσα την φαρμακευτική τής όποίας το βάμμα από τα φύλλα βοηθά στήν καταπολέμηση τού άγχους,  τής στεναχώριας, και τής κατάθλιψης, δεινά πού έφερε στην πατρίδα μας, τήν χώρα τού ήλιου καί τής δημιουργικής άνεμελιάς, ή βλακεία μας ..... με τούς άνθρώπους που δεκαετίες τώρα ψηφίζουμε γιά νά μας έκμεταλεύονται νά μας δουλεύουν και να δολοφονούν έμας και τό μέλλον τών παιδιών μας





Σήμερα ,  θα μιλήσουμε για φαρμακευτικά φυτά και πώς μπορούμε να τα βάλουμε στην καθημερινότητα μας εκμεταλλευόμενοι τις ιδιότητες τους ,είτε για φαρμακευτική δράση είτε για καλλυντική δράση.
Είναι πολύ δύσκολο σε μία συνάντηση να καταπιαστούμε με το τεράστιο κεφάλαιο που λέγεται ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΑ ΦΥΤΑ, απλά μια ιδέα θα παρουμε.Το κέρδος θα είναι αν δείξετε ενδιαφέρον μετά να τα καλλιεργήσετε στους κήπους σας ,να συλλέξετε από τη φύση τα αυτοφυή, να επισκευθήτε  ένα βοτανοπωλείο και να διαβάσετε ένα καλό βιβλίο σχετικό με φαρμακευτικά φυτά. Υπάρχουν  πολύ καλά βιβλία που έχουν και καλλιεργητικές οδηγίες και όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζουμε,δραστκές ουσίες ,ιδιότητες, χρησιμοποιούμενα μέρη ,
εποχή συλλογής , μέθοδοι αποξήρανσης κλπ . Ετσι σιγα σιγα μπαίνει κανείς στον εκπληκτικό κόσμο της φύσης όπου τα άγρια ζώα γνωρίζουν αυτό που και ο Παράκελσος   είχε διαπιστώσει ότι οι λόφοι της γης και τα λιβάδια  είναι φαρμακεία.
Ας προσέξουμε ένα ελάφι που το δάγκωσε φίδι,θα πάει να φάει ευφόρβια,κάτι που ποτέ δεν τρώει.  Με αυτό τον τρόπο παίρνει ένα πολύ ισχυρό καθαρτικό και αμέσου δράσεως και απαλλάσσεται από την τοξίνη του φιδιού. Ο λύκος σε παρόμοια περίπτωση σκάβει και ξεθάβει για να φάει τη ρίζα του πολύκομπου [polygonum bistorta]
και θα ανακουφιστεί με τον ίδιο τρόπο. Εχουν δει αρουραίο που είχε πληγωθεί πολύ περνώντας μέσα από αγκαθωτό φράχτη να ανεβαίνει αμέσως πάνω σε ένα πεύκο και να αλείβει τις πληγές του με ρετσίνι και μετά να πηγαίνει μια στον ήλιο μια στη σκιά για να επιταχύνει τη θεραπεία του.
Οι ελαφίνες ξέρουν ότι πρέπει να φάνε φύλλα ενός κρίνου[lilium martagon ] για να καταληφθούν από οίστρο.Όλοι έχουμε δει γάτες και σκύλους να τρώνε ένα χόρτο το οποίο ανάλογα με τη δόση τους προκαλεί απόχρεμψη ,ή έμετο ,ή μαλακτική δράση .
Ο σημερινός επιστήμονας   παρατηρεί και  αντιγράφει
τη φύση. Έχει τη δυνατότητα να απομονώσει να καθαρίσει και να κρυσταλλώσει τις δραστικές ουσίες από τα φυτά και έτσι να γνωρίσει με ακριβή ανάλυση τη σύσταση τους και στη συνέχεια να τα ξαναφτιάξει συνθετικά ,χρησιμοποιώντας απλά στοιχεία.
Η χημική βιομηχανία ευτυχώς βοήθησε γιατί αν θα έπρεπε να βρούμε στη φύση τους τόνους των πρώτων υλών που χρησιμοποιεί το εμπόριο,τα δάση και τα λιβάδια της γης δε θα αρκούσαν.Για παράδειγμα αν σήμερα αναζητούσαμε το σαλικυλικό οξύ στα φύλλα και στο φλοιό των δένδρων της ιτιάς αυτά τα μεγάλα και πανέμορφα δένδρα θα είχαν γίνει πολύ σπάνια στη χώρα μας.
Σήμερα οι συνθετικές ενώσεις αποτελούν τη βάση πολλών φαρμάκων που δοκιμάζονται κλινικά και εγκρίνονται για τη δράση τους είτε προς τη βελτίωση της κατάστασης του ασθενούς είτε στην εξάλειψη της ασθένειας.
Μπορεί όμως μια δραστική ουσία που υπάρχει στη φύση και την έχουνε φτιάξει συνθετικά να έχει το ίδιο θεραπευτικό αποτέλεσμα με το βότανο ?
Όχι, παρατηρήθηκε ότι μεταβάλλεται σημαντικά η θεραπευτική δράση και η ασφάλεια .
Σε κάθε φυτό υπάρχει πολύ λεπτή ισορροπία
πολλών συστατικών και κάθε ένα από αυτά έχει το  ρόλο του τόσο ως προς τη διασφάλιση της μέγιστης αποτελεσματικότητας όσο και της ασφάλειας κατά τη χρήση του.
Με κατάλληλες χημικές διαδικασίες οι επιστήμονες απομόνωσαν το δραστικό συστατικό ενός  βοτάνου και το χρησιμοποίησαν σαν φάρμακο μόνο του. Παρατηρήθηκε τότε να μεταβάλλεται σημαντικά η θεραπευτική δράση και η ασφάλεια του βοτάνου  .
Τα φαρμακευτικά φυτά ,που χησιμοποιούνται για θεραπεία ενός προβλήματος έχουν ήπια δράση και ποτέ ένας γιατρός δε θα θεραπεύσει μια πνευμονία με τσάι από μενεξέδες και φιλιπέντουλες
παρά το γεγονός ότι μπορεί να είναι αποτελεσματικό. Η ευθύνη τον αναγκάζει να δώσει στον άρρωστο ένα φάρμακο άμεσης δράσης για να σταματήσει η λοίμωξη. Τα φαρμακευτικά φυτά έχουν ήπια και βραδεία δράση. Όμως σε περιπτώσεις όπως τα κρυολογήματα, ο βήχας ,η φλεγμονή των βλενογόνων ,η διάρροια ,η δυσκοιλιότητα , οι πεπτικές διαταραχές στις οποίες τα φυτά είναι εξίσου ωφέλιμα και αποτελεσματικά όπως οι χημικές ουσίες , και μάλιστα ταλαιπωρούν λιγότερο τον οργανισμό.
Σε άλλες ασθένειες όπως η φυματίωση και ο διαβήτης τα φαρμακευτικά φυτά δίνονται σαν πηγή ανοργάνων αλάτων ή σαν διουρητικά μαζί με την κανονικά θεραπεία που ορίζει ο γιατρός.
Η σύγχρονη  επιστήμη μελετά τα θεραπευτικά αποτελέσματα των φυτών και τις ιδιότητές τους και τα έχει ταξινομήσει σε ομάδες με παρεμφερείς ιδιότητες.
Φαρμακευτικό φυτό είναι  κάθε φυτό που έχει δραστικά συστατικά τα οποία έχουν την
 ικανότητα να προλάβουν να ανακουφίσουν ή να θεραπεύσουν ασθένειες.
Ο Ιπποκράτης είχε πει
΄΄ η τροφή σου το φάρμακο σου και το φάρμακο σου η τροφή σου΄΄
Δηλαδή η τροφή σου να είναι αυτή που θα σου κάνει καλό,που θα σε γεμίζει υγεία,που θα προλαβαίνει την αρρώστια,και το φάρμακο
σου πάλι και η θεραπεία σου να είναι μέσα από τη τροφή σου.
Στη σημερινή εποχή διακρίνουμε τα φυτά σε βότανα,λαχανικά,φρούτα ή ακόμα και ζιζάνια.Για τον Ιπποκράτη αυτά όλα είναι βότανα στην κουζίνα. Εμείς συχνά ξεχνάμε πως τα ενεργά συστατικά όπως τα αλκαλοειδή και οι σαπωνίνες δεν περιορίζονται μόνο στα φυτά που ονομάζουμε βότανα ,αλλά φρούτα και λαχανικά μπορούν επισης να είναι και θεραπευτικά ή σε υπερβολικές ποσότητες βλαβερά.
Τι είναι δηλαδή βότανο για τον  Ιπποκράτη ? είναι κάθε φυτό που οι ρίζες ή τα φύλλα ή οι βλαστοί ή τα άνθη ή οι καρποί ή οι σπόροι του χρησιμεύουν ως τροφή ή θεραπεία.
Στη φαρμακευτική γλώσσα το μέρος του φυτού από το οποίο παίρνουμε τα δραστικά συστατικά λέγεται δρόγη.
Τα φαρμακευτικά φυτά έχουν επίγεια και υπόγεια μέρη.Τα επίγεια είναι ο βλαστός ,ο κορμός,τα φύλλα , οι σπόροι, τα άνθη ,οι καρποί.Τα υπόγεια είναι τα ριζώματα και οι κόνδυλοι που στην ουσία είναι υπόγειοι βλαστοί.Σε άλλα φυτά τη δραστική ουσία που μας ενδιαφέρει θα τη βρούμε στα ριζώματα [ αγρόπυρο το έρπον agropyron repens αγριάδα ή Echinacea angustifolia ].Σε άλλα φυτά η δρασική ουσία βρίσκεται στα άνθη  [τροπαίολον το μέγα ] στους σπόρους [sinapis alba σινάπι το λευκό] στα φύλλα [laurus nobilis] στις ράγες [juniperus communis].
Συνεπώς συλλέγουμε το μέρος του φυτού εκείνο που έχει την μεγαλύτερη συγκέντρωση σε δραστική ουσία.
Ο χρόνος  συλλογής πρέπει να είναι κατάλληλος ,ώστε η δρόγη να είναι στην καλλίτερη στιγμή της για να έχουμε το θεραπευτικό αποτέλεσμα αλλά και η ώρα της ημέρας παίζει ρόλο.Ποτέ δε μαζεύουμε νύχτα ή πριν βγει ο ήλιος.Συνήθως η συγκομιδή γίνεται με ηλιόλουστη μέρα,και αν πρόκειται να συγκομίσουμε φυτά με αιθέρια έλαια όπως μέντα , δυόσμο ,ρίγανη , φλισκούνι ,μαντζουράνα πολύ νωρίς το πρωί. Για το χαμομήλι η καλλίτερη ώρα είναι 11 με 12 το πρωί. Ποτέ δε μαζεύουμε όταν έχει βρέξει ή  με χιόνι ή παγετό.
Για τη συγκομιδή χρησιμοποιούμε τον κατάλληλο κόφτη αφού πρώτα τον αποστειρώσουμε στο οινόπνευμα και κατά διαστήματα τον βουτάμε στο οινόπνευμα ώστε να προστατέψουμε το  φυτό .
Τα βότανα που έχουμε συγκομίσει θα τα πάμε για ξήρανση.Η ξήρανση είναι καλό να γίνεται υπο σκιά και σε θερμοκρασία που να μη ξεπερνά τους 50 βαθμούς σε χώρο χωρίς υγρασία χωρίς οσμές και πολύ καλά αεριζόμενο.
Τα άνθη πρέπει να συλλέγονται στην αρχή που ανοίγουν, πριν τα χαλάσουν πολύ τα έντομα, και να απλώνονται για ξήρανση πάνω σε καθαρό χαρτί, σε σκιερό μέρος. Οι ανθισμένες κορυφές καλλίτερα να γίνονται μικρά ματσάκια να δένονται απαλά και να κρεμιούνται ανάποδα σε μέρος σκιερό καλά αεριζόμενο και τα σκεπάζουμε με γάζα ώστε να μη σκονίζονται.
Τα φύλλα μπορούμε να τα αποξηράνουμε σε τεντωμένα δύχτια ψαράδικα ή πάνω σε καλαμωτές. Ποτέ δε τα πλένουμε  πριν τα αποξηράνουμε γιατί μαυρίζουν και οξειδώνονται. Κάποια φυτά που περιέχουν αουκουμπίνη όπως το πεντάνευρο [plantago] μαυρίζουν κατά την αποξήρανση ,αυτό δε μπορούμε να το αποφύγουμε.
Οι καρποί πρέπει να αποξηραίνονται σε φούρνο αλλά σε χαμηλή θερμοκρασία.
Οι σπόροι που η φύση τους έχει προικίσει με παράγοντες συντήρησης τους απλώνουμε σε καθαρό χαρτί σε σκιερό μέρος για λίγες μέρες.
Μερικά φύλλα χρησιμοποιούνται φρέσκα όπως του μαιντανού και της μέντας γιατί αν ξεραθούν χάνουν το άρωμα και τη γεύση τους.
Το φύλλο του βάτου που αν το βράσουμε φρέσκο δεν έχει καμία γεύση ,αν μαζέψουμε τα φύλλα σε σωρό και τα αφήσουμε να υποστούν ζύμωση μέχρι να πάρουν σκούρο χρώμα τότε θα πάρουμε ένα αφέψημα απίστευτα αρωματικό. Αυτό συμβαίνει γενικά με όλα τα φύλλα που περιέχουν τανίνη στα οποία ελευθερώνεται το άρωμα έπειτα από ζύμωση ,όπως γίνεται και στο μαύρο τσάι.
Μαζέψαμε λοιπόν τα βότανα που μας ενδιαφέρουν και τα αποξηράναμε για να τα συντηρήσουμε. Πώς θα τα χρησιμοποιήσουμε τώρα ?
Για να πάρουμε λοιπόν τα δραστικά συστατικά των φυτών  χρειαζόμαστε ένα διαλύτη. Το νερό είναι ένας διαλύτης ,η  καθαρή αλκοόλη ,το τσίπουρο ,το κρασί ,το ξύδι ,διάφορα έλαια ,η γλυκερίνη και άλλα.
Αν χρησιμοποιήσουμε για διαλύτη την αλκοόλη τότε θα έχουμε ένα βάμμα. Το βάμμα είναι η πιο δραστική μορφή χορήγησης ενός βοτάνου, γιατί  η αλκοόλη είναι δυνατός διαλύτης και συγκεντρώνει και τα υδατοδιαλυτά συστατικά και τα λιποδιαλυτά συστατικά της δρόγης.
      ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ  ΣΚΕΥΑΣΜΑΤΩΝ
1   η σκόνη [ pulvis ]
Τα φυτά που έχουμε αποξηράνει μπορούμε να τα μετατρέψουμε σε λεπτή σκόνη μέσα σε ένα πέτρινο γουδί ή γουδί πορσελάνης πολύ εύκολα.Τη σκόνη αυτή τη παίρνουμε με μικρό κουταλάκι και την αφήνουμε να λειώσει πάνω στη γλώσσα μας. Αυτή η άμεση επαφή με τις δραστικές ουσίες έχει πολλές φορές καταπληκτικά αποτελέσματα. Τη σκόνη αυτή μπορούμε να την ανακατέψουμε και
 με την τροφή μας. 
2       το αφέψημα   [decoctum ]
Ο πιο συνηθισμένος τρόπος να χρησιμοποιήσουμε τα φαρμακευτικά φυτά είναι να τα κάνουμε αφέψημα.
Τα σκληρά τμήματα ρίζες και φλοιούς τα βράζουμε μαζί με το νερό για 5 έως 20 λεπτά  . Αν τα φυτά είναι ψιλοκομμένα  5 λεπτά είναι αρκετά ,αν είναι σκληρά ή ξυλώδη τα βράζουμε 20 λεπτά . Το αφέψημα δε το κρατάμε περισσότερο από 12 ώρες.    
3   το διάβρεγμα  [maceratio ]
Το διάβρεγμα είναι ένα εκχύλισμα σε νερό που γίνεται σε θερμοκρασία δωματίου για 2- 12 ώρες. Για φυτά που έχουν βλεννοπηκτίνες όπως οι σπόροι του λιναριού.
4   το έγχυμα   [ infusum ]
Τα ευαίσθητα μέρη ,δηλαδή τα άνθη τα φύλλα και τους σπόρους δε τα βράζουμε μαζί με το νερό παρά βράζουμε το νερό σκέτο και ρίχνουμε το βραστό νερό πάνω από τα βότανα σκεπάζουμε αμέσως καλά για να μην έχουμε απώλεια των πτητικών αιθερίων ελαίων και σε 15 λεπτά φιλτράρουμε και  το πίνουμε ζεστό σιγά σιγά.
5     το εκχύλισμα   [extractum ]
Μουλιάζουμε τη δρόγη μέσα σε νερό ή οινόπνευμα και κατόπιν κάνουμε συμπύκνωση με εξάτμιση.
6    το βάμμα  [ tincture ]
Το βάμμα παρασκευάζεται από ένα μέρος ψιλοκομμένης δρόγης που μουσκεύει σε πέντε μέρη οινοπνεύματος για 21 μέρες σε βάζο καλά κλεισμένο . Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε νωπή δρόγη ή αποξηραμένη. Για το βάμμα πρέπει να προσέξουμε τους βαθμούς της αλκοόλης και θα ήταν χρήσιμο ένα αλκοολόμετρο για μεγαλύτερη ακρίβεια. Τα πιο ευαίσθητα μέρη του φυτού ,τα άνθη, τα μουσκεύουμε σε αλκοόλη 24 έως 27 βαθμών ,τα φύλλα  25 έως 45 βαθμών. Αν τα φύλλα είναι πλούσια σε αιθέρια έλαια τότε χρησιμοποιούμε ελαφριά αλκοόλη.
7       το σιρόπι
Τα εκχυλίσματα των φαρμακευτικών φυτών τα προσθέτουμε σε ένα βασικό σιρόπι που γίνεται αν διαλύσουμε 200 γρ. ζάχαρη σε 100 γρ. νερό ζεστό.






















         ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ
1      βάμμα τσουκνίδας
20 γραμμάρια φρέσκια τσουκνίδα μαζεμένη από χωράφι καθαρό από
                        φυτοφάρμακα και λιπάσματα
100 ml αλκοόλης 45 βαθμών
Τα αφήνουμε 21 μέρες σε βάζο καλά κλεισμένο και δε ξεχνάμε να ανακινούμε το βάζο κάθε μέρα. Κατόπιν σουρώνουμε και φυλάμε το βάμμα σε καραμελέ φιάλη σε σκοτεινό μέρος.
Πίνουμε 20 σταγόνες δύο φορές τη μέρα. Είναι διουρητικό αντιισταμινικό, τονωτικό του αίματος.
Πολύ καλό για παθήσεις όπως αναιμία, αυξημένο ουρικό οξύ, ουρική αρθρίτιδα ,αρθρίτιδα ,υπερτροφία προστάτη, κνησμώδη εκζέματα.
Πολύ καλό για αποτοξίνωση.
 
2        taraxacum officinalis
 
Η φύση μας δίνει την τροφή, μας δίνει και το φάρμακο, πολύ συχνά δε το ίδιο φυτό είναι και τροφή και φάρμακο, όπως το πικροράδικο ή πικραλίδα ή ταραξάκο, οι Γάλοι το λένε dent de lion γιατί τα φύλλα του είναι οδοντωτά και θυμίζουν τα δόντια του λιονταριού. Το επιστημονικό του όνομα είναι taraxacum officinalis δηλαδή ταραξάκο το φαρμακευτικό και είναι η ΄΄βεντέτα ΄΄της θεραπευτικής βοτανολογίας.

Τα φύλλα του τρώγονται βραστά σαλάτα με λάδι και λεμόνι,και το νερό μέσα στο οποίο έβρασαν τα φύλλα δηλαδή το αφέψημα πίνεται με λεμόνι. Ολόκληρο το φυτό χρησιμοποιείται σαν φάρμακο, τα φύλλα οι σπόροι και η ρίζα που γίνονται βάμμα. Τα άνθη αν ζυμωθούν με το μούστο δίνουν ωραίο και ελαφρύ κρασί .
Είναι ένα από τα καλύτερα χολαγωγά φυτά, για όλες τις ηπατικές παθήσεις, χολολίθους , ασκίτη,  ίκτερο ,τονωτικό ,εξαίρετο διουρητικό, αποτοξινωτικό.
Από τη ρίζα του  , που θα μαζέψουμε το φθινόπωρο, μπορούμε να φτιάξουμε καφέ. Τις καθαρίζουμε προσεχτικά ,τις κόβουμε ροδέλες, τις ψήνουμε στο φούρνο και τις αλέθουμε στο μύλο του καφέ.
Οι ρίζες της πικραλίδας είναι πολύ βαθειά και χρειάζεται οπωσδήποτε τσάπα για να τις βγάλουμε. 
Βάμμα πικραλίδας
20 γρ . ξηρού βοτάνου [ φύλλα και ρίζα ]
 100 ml  αλκοόλης 50 βαθμών
Σε 21 μέρες σουρώνουμε και φυλάμε το βάμμα σε σκουρόχρωμη φιάλη. Παίρνουμε 20 σταγόνες 3φορές τη μέρα
3  achillea  millefolium    χιλιόφυλλο
Μαζεύουμε τα επίγεια μέρη του φυτού όταν είναι ανθισμένο δηλαδή από Μάιο ως Οκτώβριο.
Τα επίγεια μέρη του φυτού χρησιμοποιούμε σαν βάμμα για διαταραχές του ουροποιητικού ή για εμμηνοροικά προβλήματα ή για καρδιαγγειακά προβλήματα.
Το έγχυμα για να ρίξουμε τον πυρετό και για στομαχικές διαταραχές.
Ένα φρέσκο φύλλο στη μύτη  σταματά τη ρινορραγία.

4  hypericum perforatum    βάλσαμο
Μαζεύουμε τις ανθισμένες κορυφές  στο τέλος του Ιουνίου για να φτιάξουμε το βαλσαμόλαδο .Σε ένα μεγάλο βάζο βάζουμε νωπή τη δρόγη και καλύπτουμε με ελαιόλαδο. Το αφήνουμε 40 μέρες σε μέρος που να το βλέπει ο ήλιος αλλά όχι για πολλή ώρα. Σουρώνουμε και το φυλάμε σε σκουρόχρωμη φιάλη. Είναι  εξαιρετικό για καψίματα  σαν επουλωτικό και αντιφλογιστικό, για πληγές και έλκη.
Το έκχυμα χρησιμοποιείται για διάφορες παθήσεις των πνευμόνων και του ουροποιητικου συστήματος ,για το άγχος , τη νευρική υπερένταση και εξασθένηση του σώματος .
     
 ΚΕΡΑΛΟΙΦΗ
80 %  βαλσαμόλαδο
20 %  αγνό κερί μελισσών
αιθέριο έλαιο λεβάντας 
5  aloe vera    αλόη
Τα φύλλα του φυτού περιέχουν μία  γέλη που τη χρησιμοποιούμε σε καψίματα , πληγές , ξηροδερμία  για το έκζεμα γύρω από τα μάτια και για το ευαίσθητο δέρμα του προσώπου.
Τα φύλλα έχουν ισχυρές καθαρτικές ιδιότητες ,διεγείρουν την έκκριση χολής και διεγείρουν την όρεξη  αν χορηγηθούν σαν βάμμα. Έχει όμως δυσάρεστη γεύση.

6   Calendula officinalis      καλέντουλα η φαρμακευτική
Χρησιμοποιούμε τα πέταλα των λουλουδιών για δερματικά προβλήματα και φλεγμονές .Για να φτιάξουμε το λάδι καλέντουλας
βάζουμε σε γυάλινο βάζο τα πέταλα από τα άνθη και καλύπτουμε με αμυγδαλέλαιο ή λάδι ελιάς. Αφήνουμε 40 μέρες το βάζο να το βλέπει ο ήλιος όχι πολλή ώρα κάθε μέρα. Σουρώνουμε και φυλάμε το λάδι σε σκουρόχρωμη φιάλη.
Αλοιφή καλέντουλας
80 γρ λάδι καλέντουλας
20 γρ αγνό κερί μελισσών
αιθέριο έλαιο tea tree
αυτή η αλοιφή είναι κατάλληλη για φλεγμονές, ξηροδερμία, φαγούρα, έκζεμα ,ερεθισμένες θηλές στο θηλασμό, έγκαυμα, χιονίστρες, αιμορροίδες.

7       melissa officinalis   μέλισσα η φαρμακευτική

Το βάμμα από τα φύλλα του φυτού για άγχος,  στεναχώρια , κατάθλιψη ,ένταση, πεπτικές διαταραχές  ,εμπύρετα κρυολογήματα.
Το συλλέγουμε πριν την άνθιση.
Το λάδι από τα φύλλα παρασκευασμένο με θερμοδιαβροχή είναι πολύ καλό για εντριβές σε άσθμα ή βρογχίτιδα.