Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Μεγάλη Τρίτη - Των Δέκα Παρθένων



mores par8enes Πάσχα: Μεγάλη Τρίτη


Κατά την Μεγάλη Τρίτη επιτελούμε ανάμνηση της περί των δέκα παρθένων γνωστής παραβολής του Κυρίου. Η Εκκλησία μας καλεί να είμεθα έτοιμοι για να υποδεχθούμε, κρατούντες τις λαμπάδες των αρετών μας, τον ουράνιον Νυμφίο, τον Κύριον Ιησού, ο Οποίος θα έλθει αιφνίδια, είτε ειδικά κατά τη στιγμή του θανάτου μας, είτε γενικά κατά τη Δευτέρα Παρουσία.

Επίσης μας καλεί, φέρουσα ενώπιό μας και τη παραβολή των ταλάντων, να καλλιεργήσουμε και να αυξήσουμε τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Θεός.

Ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, όταν ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα και πλησίαζε προς το εκούσιο Πάθος, έλεγε στους μαθητές Του ορισμένες παραβολές για να τους προετοιμάσει. Μερικές, μάλιστα, τις έλεγε για να καυτηριάσει και να χτυπήσει του Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Μια από αυτές, τη σημερινή των δέκα παρθένων, την είπε για να παρακινήσει μεν όλους προς την ελεημοσύνη, αλλά και να διδάξει όλους μας να είμαστε έτοιμοι πριν μας προλάβει το τέλος του θανάτου. Επειδή έχει πολλή δόξα η παρθενία (πραγματικά είναι μεγάλο κατόρθωμα!) και για να μη βρεθεί κάποιος που κατορθώνει αυτό το μεγάλο έργο, αλλά παραμελεί τα άλλα και ιδίως την ελεημοσύνη, προβάλλει αυτή τη παραβολή. Τρέχει πολύ γρήγορα η νύκτα της παρούσης ζωής, έτσι οι παρθένες όλες νύσταξαν και κοιμήθηκαν, δηλαδή πέθαναν, γιατί ο θάνατος λέγεται και ύπνος. Καθώς κοιμόντουσαν, στη μέση της νύχτας ακούσθηκε μια δυνατή φωνή που έλεγε: «Να ΄τος ο Νυμφίος, έρχεται! Βγείτε όλες να Τον προϋπαντήσετε!». Τότε οι φρόνιμες παρθένες που είχαν φροντίσει να έχουν άφθονο λάδι, συνάντησαν τον Νυμφίο και μπήκαν μέσα μαζί Του, όταν ανοίχθηκαν οι πύλες. Αυτές κοντά στις άλλες αρετές και μάλιστα της παρθενίας, φρόντισαν να έχουν άφθονο και το λάδι της ελεημοσύνης. Αντίθετα οι άλλες πέντε παρθένες που δεν είχαν αρκετό λάδι, όταν ξύπνησαν ζητούσαν λίγο από τις φρόνιμες, αλλά μετά θάνατο δεν είναι εύκολο να αγοράσεις λάδι από αυτούς που το πουλούν, δηλαδή τους φτωχούς. Αυτές, η παραβολή, τις ονομάζει μωρές, γατί ενώ κατόρθωσαν το δυσκολώτερο, την ''παρθενία'', παραμέλησαν το ευκολώτερο γιατί ήταν ανελεήμονες καρδιές.

Όποιος λοιπόν κατορθώσει μια αρετή - έστω μεγάλη - αλλά δε φροντίσει και για τις άλλες και ιδίως την ελεημοσύνη, δε μπορεί να μπει μαζί με το Χριστό στην αιώνια ανάπαυση και γυρίζει πίσω ντροπιασμένος. Και τίποτα δεν είναι πιό λυπηρό και πιο ντροπιαστικό από μια "παρθένο" που νικιέται απ' τον έρωτα των χρημάτων.

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

H Αγία και Μεγάλη Δευτέρα


Ἡ Μεγάλη Δευτέρα εἶναι ἀφιερωμένη εἰς μνήμην τοῦ ἁγίου Ἰωσήφ τοῦ παγκάλου, υἱοῦ τοῦ πατριάρχου Ἰακώβ. Ὁ Ἰωσήφ, ὡς γνωστόν, ἐφθονήθη ὑπό τῶν ἀδελφῶν του, ἐρρίφθη εἰς λάκκον καί ἐπωλήθη ὑπ᾿ αὐτῶν καί ὑπέφερε πολλά, ἀλλ᾿ ἐπί τέλους ἐδοξάσθη καί ἀνεδείχθη ἄρχων τῆς Αἰγύπτου. Διά τά παθήματά του λοιπόν ἀλλά καί διά τήν ἀρετήν του, καί κυρίως διά τήν πραότητα καί ἀνεξικακίαν του, ἐθεωρήθη ἀνέκαθεν τύπος τοῦ Κυρίου. Διότι καί ὁ Κύριος ἐφθονήθη ὑπό τῶν ἀρχιερέων καί τῶν γραμματέων, ἐπωλήθη ὑπό τοῦ Ἰούδα καί, ἀφοῦ ὑπέφερε πολλά διά τήν σωτηρίαν μας, ἐτέθη νεκρός εἰς τόν τάφον, ἐπί τέλους ὅμως ἐδοξάσθη διά τῆς Ἀναστάσεώς του. Διά τοῦτο ἡ μνήμη τοῦ Ἰωσήφ ἐτέθη εἰς τήν πρώτην ἡμέραν τῆς Μ. Ἑβδομάδος, ἡ ὁποία
«τά πάθη τά σεπτά...
ὡς φῶτα σωστικά
ἀνατέλλει τῷ κόσμῳ».
Εἰς τόν Ἰωσήφ ἀναφέρεται τό κοντάκιον «Ὁ Ἰακώβ ὠδύρετο τοῦ Ἰωσήφ τήν στέρησιν», τό δοξαστικόν τῶν ἀποστίχων τοῦ Ὄρθρου «Δευτέραν Εὔαν τήν Αἰγυπτίαν» καί ἀρκετά τροπάρια τοῦ τριῳδίου τοῦ Ἑσπερινοῦ.
Κατά τήν Μ. Δευτέραν τελεῖται ἐπίσης ἀνάμνησις τῆς ὑπό τοῦ Κυρίου καταραθείσης καί ξηρανθείσης συκῆς. Τό θαῦμα τοῦτο ἔγινε κατά τήν εὐαγγελικήν διήγησιν τήν ἑπομένην τῆς θριαμβευτικῆς εἰσόδου τοῦ Κυρίου εἰς τήν ῾Ιερουσαλήμ (Ματθ. κα´ 17-18). ῏Ητο δέ ἡ ἄκαρπος ἐκείνη συκῆ σύμβολον τῆς συναγωγῆς τῶν Ἰουδαίων, ἡ ὁποία δέν εἶχε νά παρουσιάσῃ καρπούς πνευματικούς καί διά τοῦτο κατεδικάσθη ὑπό τοῦ Κυρίου. Ἀλλ᾿ εἶναι ἐπίσης σύμβολον καί παντός ἀνθρώπου μή ἔχοντος πνευματικήν καρποφορίαν. Καί εἰς τήν ἄκαρπον συκῆν ἀναφέρεται ἓν ἰδιόμελον τῶν ἀποστίχων καί μερικά τροπάρια τοῦ τριῳδίου τοῦ Ἑσπερινοῦ. Διά τῶν ὕμνων αὐτῶν ἡ Ἐκκλησία μᾶς παρακινεῖ εἰς ἀγῶνας πνευματικούς διά τήν ἀπόκτησιν τῶν ἀρετῶν, ὥστε νά ἀποφύγωμεν τό πάθημα τῆς συκῆς.
Τό Εὐαγγέλιον τοῦ Ὄρθρου τῆς Μ. Δευτέρας (Ματθ. κα´ 18-43) ἀφηγεῖται ὄχι μόνον τό ἐπεισόδιον τῆς συκῆς ἀλλά καί τάς παραβολάς τῶν δύο υἱῶν καί τῶν κακῶν γεωργῶν, διά τῶν ὁποίων ὁ Κύριος προεῖπε τήν ἀπόρριψιν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καί τήν ἐκλογήν τῶν ἐθνῶν διά τήν βασιλείαν του. Αἱ παραβολαί αὐταί ἐλέχθησαν κατά τήν αὐτήν ἡμέραν καί διά τοῦτο ἡ Ἐκκλησία ὥρισε νά ἀναγινώσκωνται κατά τήν Μ. Δευτέραν.
Τέλος ὁ κανών τῆς ἡμέρας καί μερικά ἰδιόμελα τῶν αἴνων καί τῶν ἀποστίχων ἀναφέρονται εἰς τάς προρρήσεις τοῦ Κυρίου περί τοῦ πάθους του, εἰς τό παράλογον αἴτημα τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου, οἱ ὁποῖοι ἐζήτησαν τάς πρωτοκαθεδρίας εἰς τήν βασιλείαν του καί εἰς τήν ἐξ ἀφορμῆς τοῦ αἰτήματος αὐτοῦ γενομένην ὑπό τοῦ Κυρίου διδασκαλίαν περί ταπεινώσεως καί ἀλληλοεξυπηρετήσεως. ῾Η σχετική περικοπή ἀνεγινώσκετο ἄλλοτε εἰς τήν Προηγιασμένην τῆς Μ. Δευτέρας.
Αὐτά εἶναι ἐν συντομίᾳ τά θέματα τῆς Μ. Δευτέρας. Δι᾿ ὅλων αὐτῶν ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἀνοίγει τήν αὐλαίαν διά τήν παρακολούθησιν τῶν ὑπερφυῶν γεγονότων, τά ὁποῖα διεδραματίσθησαν κατά τήν Μ. Ἑβδομάδα.
Δόξα. Καί νῦν. Κοσμᾶ μοναχοῦ. ῏Ηχος πλ. α´.
«Κύριε, ἐρχόμενος πρός τό πάθος, τούς ἰδίους στηρίζων μαθητάς ἔλεγες, κατ᾿ ἰδίαν παραλαβών αὐτούς· Πῶς τῶν ῥημάτων μου ἀμνημονεῖτε, ὧν πάλαι εἶπον ὑμῖν, ὅτι προφήτην πάντα οὐ γέγραπται, εἰ μή ἐν ῾Ιερουσαλήμ ἀποκτανθῆναι; Νῦν οὖν καιρός ἐφέστηκεν, ὃν εἶπον ὑμῖν· ἰδού γάρ παραδίδομαι, ἁμαρτωλῶν χερσίν ἐμπαιχθῆναι, οἵ καί σταυρῷ με προσπήξαντες, ταφῇ παραδόντες, ἐβδελυγμένον λογιοῦνται ὡς νεκρόν· ὅμως θαρσεῖτε· τριήμερος γάρ ἐγείρομαι, εἰς ἀγαλλίασιν πιστῶν, καί ζωήν τήν αἰώνιον».


[Ἀπό τό βιβλίο-ἐγκόλπιο: Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Ἑβδομάς, Εἰσαγωγαί καί ἐπιμέλεια κειμένου ὑπό Πρωτ. Κωνσταντίνου Παπαγιάννη, 5η ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἀποστολική Διακονία, 2010). Ἀπόσπασμα].





























Ἀπ᾿ τὸν καιρὸ πού, μαθητούδια ἀκόμη, παίρναμε ἀπ᾿ τὸ ζεστὸ χέρι τῆς μάνας μας τὴ σύνοψη καὶ τὸ κερί, ποὺ καθὼς ἦταν ἁγνὸ μοσκοβολοῦσε σὰν λιβάνι ὅταν ἔκαιγε, καὶ πηγαίναμε στὶς ἀκολουθίες τοῦ Νυμφίου

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Τελική πρόβα! ..... αύριο γυρίζουμε!!!









Ό,τι ράβουμε στο σχολείο, ξηλώνεται πολλές φορές στο σπίτι (Δημήτρης Νατσιός)

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια, θυμάμαι όμως κάτι που μου συνέβη μες στην τάξη. Ήταν η εποχή που κυβερνούσε τούτον τον ταλαίπωρο τόπο ο «αρχιερέας της διαπλοκής» και τα σπιθαμιαία τσιράκια του. Είχαν αποθρασυνθεί τα κομματικά «στελέχια», διόριζαν, έκλεβαν, εκβίαζαν, διέλυαν την πατρίδα, γιατί νόμιζαν ότι θα κυβερνούν και θα βυσσοδομούν δία βίου. Κατά τις θλιβερές νεοδημοκρατικές παρενθέσεις, ανενόχλητοι και το ίδιο ισχυροί και αναιδείς, απολάμβαναν την σοδειά των χρόνων εξουσίας και ακόνιζαν τα νύχια τους για την επικείμενη… επανάταξη. 

Τέλος πάντων. Διδάσκω στην Στ’ Δημοτικού το μάθημα «Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή». Συζητούμε με τους μαθητές την σπουδαιότητα της εργασίας. Επιμένω στην ευλογία και τη χαρά του κόπου-«τα αγαθά κόποις κτώνται»- να κατανοήσουν οι μαθητές αυτό που μας άφησε παρακαταθήκη ο ελευθερωτής μας, Γέρος του Μοριά, Θοδωρής Κολοκοτρώνης: «Παιδιά μου… να δοθήτε εις τας σπουδάς σας και καλλίτερα να κοπιάσετε ολίγον δύο και τρεις χρόνους και να ζήσετε ελεύθεροι εις το υπόλοιπο της ζωής σας, παρά να περάσετε τέσσαρους πέντε χρόνους τη νεότητά σας και να μείνετε αγράμματοι». (Από το περίφημο λόγο στην Πνύκα, το 1838. Ας προσεχθεί ότι ο Κολοκοτρώνης συνδέει τα «γράμματα» με την ελευθερία. Και μιλούσε για τα «γράμματα που διαβάζουνε οι αγράμματοι κι αγιάζουνε», όπως λέει ο ποιητής και όχι για τα σημερινά «άθεα γράμματα», που μας επέβαλλαν οι ημιμαθείς, «οι ξεθυμασμένοι φυλετικά Έλληνες», όπως τους ονόμαζε ο Μυριβήλης). 

Συζητούμε, λοιπόν, για την αξία της εργασίας με τους μαθητές μου και τις αρετές που πρέπει να την δορυφορούν, εντιμότητα, αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη, γιατί «πάσα επιστήμη χωριζόμενη αρετής πανουργία εστί». 

Την επομένη μέρα μια μαθήτριά μου, μου λέει αυθόρμητα: 

«-Κύριε, ο μπαμπάς μου είπε ότι αυτά που λέτε είναι ανοησίες». (Έτσι ακριβώς. Κάνουν τεράστιο λάθος οι γονείς που υποτιμούν και χλευάζουν, μπροστά στα παιδιά τους, τους δασκάλους ή καθηγητές. Η μειωτική εικόνα του δασκάλου λειτουργεί αρνητικά στην μάθηση και ενσπείρει στα παιδιά εριστικότητα και επιθετικότητα επί δικαίων και αδίκων. Χάνεται ακόμη η αρετή του σεβασμού. 

Ο άγιος Χρυσόστομος γράφει: «… ει γαρ αδελφόν ου δει κρίνειν, πολλώ μάλλον διδάσκαλον», δηλαδή, «αν δεν πρέπει να κατακρίνουμε κάποιον αδελφό-συνάνθρωπο, πολύ περισσότερο δεν πρέπει να κατακρίνουμε τους δασκάλους». Λόγοι όμως δικαιοσύνης επιβάλλουν να τονίσουμε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, για την «προκλητική» στάση των παιδιών υπεύθυνοι είναι και οι δάσκαλοι, οι ράθυμοι και οι αδιάφοροι. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν ψέγουμε τον δάσκαλο ενώπιον του παιδιού, αλλά πηγαίνουμε στο σχολείο και ζητούμε εξηγήσεις). 

Και συνεχίζει η μαθήτρια: «Μου είπε ότι σήμερα για να βρεις δουλειά πρέπει να έχεις βύσμα. Εγώ έχω. Μεγάλωσε είσαι και μη σε νοιάζει. Θα σε βολέψω». Ήταν κομματόσκυλο, τρανό και χωμένο στον βούρκο, έως τις τρίχες της κεφαλής, ο «συνετός» πατέρας. Διορίστηκε ο ίδιος στο Δημόσιο, διαπρέποντας στην αφισοκόλληση και την δουλοπρέπεια στα «πράσινα» μεγαλοερπετά και φρόντισε να μεταγγίσει και στο παιδί του την εμετική, σκωληκοειδή τακτική του. Τι να του πεις αυτού του παιδιού; Το κατέστρεψε ο ίδιος ο γονέας του. 

Μεγάλο πρόβλημα αντιμετωπίζουμε σήμερα στο σχολείο με την γλώσσα των παιδιών. Μας κουβαλούν από το σπίτι τις βρισιές που εκτοξεύουν οι γονείς τους στο σπίτι, φαινόμενο λυπηρότατο, το οποίο αδυνατούμε να αντιμετωπίσουμε δραστικά οι δάσκαλοι, γιατί κινδυνεύουμε να βρεθούμε εκτεθειμένοι με την κατηγορία της «λεκτικής βίας». Εκεί καταντήσαμε. Γράφει η απαράμιλλη Γαλάτεια Σουρέλη σε ένα κείμενό της στο βιβλίο «Αγιότητα: Ένα λησμονημένο όραμα»:

Άφησα τελευταίες τις τουρκοσαπουνόπερες. Ας το καταλάβουμε όλοι μας ότι πρόκειται για ύπουλο εξισλαμισμό. Ό,τι δεν μπόρεσαν να κάνουν οι Τουρκοκρατίες με τα παιδομαζώματα και τις εξωμοσίες, γίνεται τώρα μέσω της τηλεόρασης. Οι ψηφίδες μπαίνουν, μία μία, στις θέσεις τους. Ασκέρια λαθρομεταναστών μουσουλμάνων, τζαμιά στην Αθήνα, εθισμός στην γλώσσα, την τουρκική, την οποία ακούν τα παιδιά νυχθημερόν στο σπίτι, περισσότερο από την φωνή των γονιών τους, αφαίρεση από τα σχολικά βιβλία εικόνων και κειμένων που μιλούν για σφαγές Μουσουλμάνων (Τουρκοαιγυπτίων, Τουρκαλβανών) εις βάρος Ορθοδόξων Ελλήνων, κατάργηση ιθαγένειας, θρησκειολογία αντί για ορθόδοξο μάθημα Θρησκευτικών, διά του οποίου επιβάλλεται από την Γ’ Δημοτικού να μαθαίνουν τα παιδιά για τον Μουσουλμανισμό, και αποκαλύπτεται το σχέδιο μετατροπής της πατρίδας μας, ανεπαισθήτως, σε μουσουλμανική αποικία. Προσθέστε τον εκπατρισμό χιλιάδων νέων μας – τα καλύτερα μυαλά λεηλατούνται – και την προδοσία των κομματικών νάνων και αρλεκίνων. (Κοινό υπουργικό συμβούλιο Ελλάδος-Τουρκίας, γεγονός που ποτέ δεν έγινε με την Κύπρο, χώρα ελληνική). 

Φέτος στην Στ’ Δημοτικού, στην οποία διδάσκω – μαθαίνουμε την νεοελληνική ιστορία, από την άλωση της Πόλης ως τις μέρες μας- το γεγονός στο οποίο δίνουμε βαρύτητα είναι η Ευλογημένη Επανάσταση του ’21. Ερωτώ: Είναι δυνατόν να διδάσκεις στο σχολείο την Έξοδο του Μεσολογγίου, το ηρωικότερο ίσως κατόρθωμα της ιστορίας μας, και στο σπίτι να ξηλώνονται όσα πέτυχες, γιατί οι γονείς του παιδιού εισπνέουν τις αναθυμιάσεις του Σουλεϊμάν του Γενοκτόνου μας; 

«Έρμη, σκλάβα, πικρή Ρωμιοσύνη… 
Μην αφήσεις τον άθεο να πάρη 
το στερνό θησαυρό!», λέει ο Παλαμάς. 

Και ο στερνός και αδιατίμητος θησαυρός μας είναι μες στο σπίτι μας. Τα παιδιά μας.

Εχεις άντρα χρυσοχέρη


















Με ιδρώτα και αξία
και το μέτωπο ψηλά, αχ!
αγωνίζομαι για σένα,
αγαπούλα μου γλυκιά.

Έχεις άντρα χρυσοχέρη
και ποτέ μην φοβηθείς,
στα δυο χέρια του τεχνίτη
σίγουρα να βασιστείς
και αρχόντισσα θα ζεις.

Ο τεχνίτης δεν φοβάται,
είν' τα χέρια του χρυσά, αχ!
στη ζωή δεν θα πονέσεις
αγαπούλα μου γλυκιά.

Έχεις άντρα χρυσοχέρη
και ποτέ μην φοβηθείς,
στα δυο χέρια του τεχνίτη
σίγουρα να βασιστείς
και αρχόντισσα θα ζεις.