Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Πάγκαλες χαιρεκακίες

«Ωραίο, φρικτό, και απέριττο τοπίον!
Ελαιογραφία μεγάλου διδασκάλου.
Αλλά του λείπει μια σειρά ερειπίων
κι η επίσημος αγχόνη του Παγκάλου».

 Καρυωτάκης «Η πεδιάς και το νεκροταφείον»


«Θεόδωρος Πάγκαλος! Τι ενδιαφέρον όνομα! συνήθιζε να λέει ο Καβάφης». (Το αναφέρει ο Γ. Σαββίδης στο βιβλίο του «πάνω νερά», σελ. 97, εκδ. Ερμής).


Καβάφης και Καρυωτάκης ασχολούνται με τον Πάγκαλο, τον πάππο βέβαια. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι πολλάκις οι τρανοί ποιητές εμπνέονται από μεγάλες τραγωδίες και εξαίσια τέρατα και …σημεία τους. Κατά μία περίεργη σύμπτωση ο Καρυωτάκης τιτλοφόρησε το ποίημά του «η πεδιάς και το νεκροταφείον». Πριν από λίγο καιρό δημοσιεύτηκε ότι ο εγγονός Θεόδωρος, για να συμβάλλει στην ανάπτυξη της καθημαγμένης πατρίδας, προτίθεται να ασχοληθεί με την εισαγωγή και εμπορία μηχανημάτων για την καύση των νεκρών. Κάτι ψυχανεμιζόταν ο ποιητής… (Ο τυμπανιαίας αποφοράς «πολιτισμός» της Νέας Εποχής θέλει τα σκυλιά να θάβονται και οι άνθρωποι να αποτεφρώνονται. Σημειωτέον ότι ο Θ.Πάγκαλος ζήτησε, όταν αναχωρήσει από τον μάταιο τούτο κόσμο, η σορός του να καεί. Υποψιάζομαι ότι πολλοί, πολύ θα ήθελαν να ανάψουν το φιτίλι).
Πρόσφατα, ανοίξας το στόμα του, δήλωσε ότι οι εκπαιδευτικοί είναι τεμπέληδες. Όλοι. Βεβαίως, «όπου γενικότης εκεί επιπολαιότης» κατά τον αείχλωρο λόγο του Παπαδιαμάντη. Η θωριά του κ. Πάγκαλου δεν προδίδει άνθρωπο που ιδρωκόπησε στην ζωή του. Ο Πάγκαλος, γόνος στρατιωτικών, δικτατόρων για να αποσείσει το στίγμα της καταγωγής, έγινε αριστερός. (Όταν ακόμη ζούσε η μακαρίτισσα η Σοβιετική Ένωση, για να αποδείξει την κομματική του αφοσίωση, κάποιος νεαρός, ο Πάβελ Μορόζιν, κατήγγειλε τους γονείς σαν κουλάκους προκαλώντας τον χαμό τους. Του έστησαν άγαλμα. Κάτι παρόμοιο, από την ανάποδη, έπρατταν και οι γόνοι φασιστικών οικογενειών. Το γνωστό φαινόμενο του γενιτσαρισμού). Έχοντας λοιπόν οικονομική άνεση, πήγε στα Παρίσια, αντιστάθηκε στη Χούντα απολαμβάνοντας την κραιπαλώδη ζωή του «Μάη του ‘68», γύρισε, εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, μισό αιώνα υπουργός, διαζύγιο, νέα «σύντροφος» γιατί η πρώτη γέρασε -εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Ανδρέας και ο Άκης- και στην δύση του βίου του, χολερικά σχόλια. Όπως συμβαίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις «ανήρ δύσοργος εν γήρα βαρύς», άνθρωπος ευέξαπτος εν γήρα ανυπόφορος και βαρετός.
Το 2002 είχε δηλώσει ότι «οι δάσκαλοι πηγαίνουν στα σχολεία τους αξύριστοι και άπλυτοι». Σε τοπική εφημερίδα του Κιλκίς είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Πάγκαλες χαιρεκακίες». Το ανασύρω και το παραθέτω ως είχε. Είναι σατιρικό, γιατί η ανοησία μόνο έτσι μπορεί να ερμηνευτεί και να αναχαιτιστεί.
<<Χαράς ευαγγέλια. Εντοπίστηκε ο ιός που προσβάλλει το ημιθανές σώμα της παιδείας μας. Αρχή και ρίζα του κακού είναι η εμφάνιση των εκπαιδευτικών. Σκιρτούν από χαρά και αγαλλίαση, για τις προκοπές του εγγονού του, τα οστά του Θεόδωρου Πάγκαλου πάππου, του πολιτικού και στρατηγού, ο οποίος στις 4 Ιανουαρίου του 1926, κατέλυσε το δημοκρατικό πολίτευμα της ασπαίρουσας από το μικρασιατικό μακελλειό, τότε, χώρας και ανέλαβε μόνος την εξουσία, ως δικτάκτωρ. «Η δικτατορία του στρατηγού Πάγκαλου», γράφει ο Αλ. Σβώλος λίγα χρόνια μετά την ανατροπή της «εγελοιοποίησεν εαυτήν διά των ανερμάτιστων και αλλοπρόσαλλων της πράξεων, αλλά εζημίωσεν όσον ηδύνατο την χώραν, διότι, όπως συνήθως συμβαίνει εις τας δικτατορίας, διέφθειρε τα πολιτικά ήθη…». Εκτός της επικίνδυνης φαιδρότητάς της, η δικτατορία του Πάγκαλου, έμεινε στην ιστορία και για το εξής γεγονός που προκαλούσε την γενική θυμηδία: αστυνομική διάταξη απαγόρευε να φορούν οι γυναίκες φούστα που να απέχει πάνω από 30 πόντους από το έδαφος. (Οι χωροφύλακες κυκλοφορούσαν με μια μεζούρα στο χέρι). Αν λάβουν τον κόπο και μετρήσουν οι αναγνώστριες την απόσταση, θα διαπιστώσουν ότι ο ιδιόρρυθμος παππούς Πάγκαλος επέτρεπε να εκτίθεται στην κοινή θέα μόνον ο γυναικείος, περίπου, αστράγαλος. Ζηλώσας, προφανώς, την δόξα του αλήστου μνήμης πάππου του, ο εγγονός, Θεόδωρος κι αυτός, Πάγκαλος διεπίστωσε ότι η Παιδεία μας νοσεί βαρύτατα εξαιτίας των πωγωνοφόρων εκπαιδευτικών. (Ο πώγων-ος, =γένι. «Εκ πώγωνος η σοφία» έλεγαν οι αρχαίοι, σατιρίζοντας αυτούς που έτρεφαν πλούσιο πώγωνα, μόνο και μόνο, για να φαίνονται σοφοί) . Προχωρώντας ο  Θεόδωρος εγγονός, στηλίτευσε και τους δασκάλους οι οποίοι προσέρχονται στα σχολεία, χωρίς να έχουν επισκεφτεί το, εν τω οίκω, βαλανείον τους (=λουτρό, μπάνιο. Το ελληνικό βαλανείον εισήχθη από την λατινική, ως αντιδάνειο, και σήμερα λέμε όλοι μας μπάνιο, αγνοώντας την ελληνική προέλευση του μεταμορφωμένου όρου), εισέρχονται, λοιπόν, οι εκπαιδευτικοί, σύμφωνα με τον κυρ Θόδωρο, άπλυτοι στο σχολείο με αποτέλεσμα η άσχημη οσμή που αναδίδουν, να προκαλεί δυσφορία στους μαθητές, με θλιβερή συνέπεια την παρατηρούμενη καθίζηση της Παιδείας. («Παχεία γαστήρ ου λεπτόν τίκτει νόον» το παχύ στομάχι δεν γεννά «λεπτόν», έξυπνο νου, έλεγε ο Μέγας Βασίλειος. Πάντα επίκαιροι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας).
Έχοντας, λοιπόν, υπ’ όψιν τον «βίο και την πολιτεία» του δικτάτορος Θεόδωρου Πάγκαλου, διαβάζοντας και τα λεγόμενα του εγγονού του δικτάτορος Θεόδωρου Πάγκαλου, η στήλη προτείνει τα εξής ρηξικέλευθα και ριζοσπαστικά μέτρα, τα οποία, πιστεύω, «ακραδάντως», ότι και τα προβλήματα της Παιδείας μας θα λύσουν διά παντός και τον «βαρύμηνιν» κ. Πάγκαλο θα ικανοποιήσουν.
Πρώτον: Με χρήματα του Γ’ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης και με ταχύτατες διαδικασίες να ανεγερθούν στην είσοδο όλων των, εν Ελλάδι, εκπαιδευτηρίων «βαλανεία» (λουτρά). Μετά την ανέγερση των λουτρώνων όλοι οι εκπαιδευτικοί θα είναι υποχρεωμένοι, πριν από την είσοδο στο σχολείο, να λούζονται και να πλένονται. Το μέτρο, παράλληλα, θα μας αναβιβάσει στα μάτια των ξένων, διότι αποτελεί λαμπρή απόδειξη πως είμαστε γνήσιοι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων, στους οποίους ήταν «λίαν διαδεδομένη» η χρήση του λουτρού. Κατ’ απομίμησιν των αρχαίων θα υπάρχουν εντός των λουτρών θεραπαινίδες, οι αλλιώς λεγόμενες και λουτροχόοι, οι οποίες θα χύνουν το νερό επί της κεφαλής των λουομένων εκπαιδευτικών και θα αλείφουν με αρωματικά έλαια κατόπιν τους «κεκαθαρμένους» σε ειδική αίθουσα, η οποία θα ονομάζεται, όπως στους αρχαίους, αλειπτήριον. Λαμπρή, θαυμαστή ιδέα. Θα «λάμπουν» οι Έλληνες εκπαιδευτικοί. Να υλοποιηθεί τάχιστα, «να μην μας αφήσουν στα κρύα του λουτρού».
Δεύτερον: Απαγορεύεται «διά ροπάλου» η γενειοφορία. Οι εκπαιδευτικοί που φέρουν ή τρέφουν γενειάδα- το μέτρο προτείνω να επεκταθεί και στους μυστακοφόρους- οφείλουν να ξυρίσουν τον προσφιλή τους πώγωνα και να εισέρχονται στις τάξεις τους με πρόσωπο φωτεινό σαν τον ήλιο του θέρους. Έχει διαπιστωθεί, μετά από πολύχρονες, πολύμοχθες και έγκυρες επιστημονικές μελέτες, πως η «α -γένεια» επιδρά θετικότατα στην ψυχή των μαθητών και προάγει την εκπαιδευτική διαδικασία, θα πρότεινα ριζική αποτρίχωση του προσώπου, όμως το μέτρο είναι επώδυνο και δραχμοβόρο. (Το σωστό ευρωβόρο).
Τρίτον: Να ανασυρθεί από το χρονοντούλαπο της ιστορίας ο, περιφρουρών την δημοσίαν αιδώ, νόμος του παππού Πάγκαλου και να τεθεί σε ισχύ μόνον, βεβαίως, για τις γυναίκες εκπαιδευτικούς. Να βελτιωθεί η αστυνομική διάταξη καταργώντας τους «αποκαλυπτικούς» 30 πόντους. Ούτε πόντος, καμία λύπηση, «εσθήτα ποδήρης», ως τα πέλματα των υποδημάτων, στις δασκάλες και τις καθηγήτριες. Μόνον έτσι θα νεκροαναστηθεί η Παιδεία μας.
Θα τελειώσω και θα κλείσω το άρθρο γράφοντας ένα γεγονός, ένα περιστατικό που καταγράφει ο Αθηναίος αγωνιστής του Εικοσιένα Γ. Ψύλλας, που αποδεικνύει πως ο λαϊκισμός και οι λεκτικές πομφόλυγες προς εντυπωσιασμό και διαβουκόληση της κοινωνίας είναι γνώρισμα διαχρονικό των πολιτικών: «Ένας Θεσσαλός προεστός, εντελώς αγράμματος, χρησιμοποιεί τον δάσκαλο του χωριού και ως γραμματικό του. Επειδή όμως ο δάσκαλος δεν ήταν υπάκουος σε όλα, ο προεστός προτείνει στην γενική συνέλευση των κατοίκων την απόλυση του. Γιατί; ρωτάει ο δάσκαλος εμβρόντητος. Γιατί δεν ξέρεις γράμματα! Και ποιος το λέει αυτό; Εγώ! Απαντά ο προεστός. Γράψε τη λέξη βόδι να δούμε αν ξέρεις. Ο δάσκαλος έγραψε σ’ ένα χαρτί βόδι. Τότε ο προεστός ζωγραφίζει σε άλλο χαρτί ένα βόδι, το δείχνει στους χωρικούς το ίδιο αγράμματους και ρωτάει: Πέστε μου, ποιο χαρτί γράφει βόδι; Το δικό σου! Απαντούν όλοι. Και έδιωξαν τον δάσκαλο».
Ο προεστός κ. Πάγκαλος ζωγραφίζει «βόδια», έχοντας την εντύπωση πως ο λαός εντυπωσιάζεται από τις επιθανάτιες επιδείξεις του και τα φραστικά του πυροτεχνήματα. Έρχεται η ημέρα που θα διωχτεί ο «προεστός», ο αγράμματος, το «βόδι» και θα μείνει ο δάσκαλος, επειδή δεν υπακούει σε όλα και σε όλους>>.

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Ο σερ Άλεξ και τα άδεια κανάτια

«Οι άνθρωποι καταντήσανε σαν άδεια κανάτια και προσπαθούνε να γεμίσουν τον εαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ένα σωρό σκουπίδια, μπάλες, εκθέσεις με τερατουργήματα, ομιλίες και αερολογίες, καλλιστεία που μετριέται η εμορφιά με τη μεζούρα, καρνάβαλους ηλίθιους (σ.σ.: εδώ ανήκει και η «γιουροβιζιονική» σαχλαμάρα και σαπουνόφουσκα) συλλόγους λογής-λογής με γεύματα και με σοβαρές συζητήσεις για τον ίσκιο του γαϊδάρου… κι ένα σωρό άλλα τέτοια», μας έλεγε από την δεκαετία του ’50 ο Φώτης Κόντογλου στα «Μυστικά άνθη» του. Κι από όλα αυτά τα «γεμίσματα» του εαυτού και λοιπά πνευματικά παραισθησιογόνα, «εξέχουσα» θέση κατέχει το ποδόσφαιρο, ένα είδος θρησκείας. (Η μπάλα ονομάζεται και «στρογγυλή θεά». Πολλά συνθήματα φανατικών οπαδών είναι… θρησκευτικού χαρακτήρα. «Θρύλε, θεέ μου,…». Αυτές τις ημέρες εκστασιάζονται οι κολοκυθολογούντες αθλητικολόγοι με τον “σερ άλεξ”, τον οποίο παρουσιάζουν περίπου ως ευεργέτη της ανθρωπότητας. Την ίδια προβολή απολαμβάνει και ο σερ Μπέκαμ, διάσημο τηλεοπτικό σούργελο).
Αν και ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το ποδόσφαιρο εμφανίστηκε στην Αγγλία, μάλλον το σωστό είναι πως το παιχνίδι της μπάλας πρωτοεμφανίζεται στην ελληνική αρχαιότητα. Ήταν το «φούλικλον», ή «φαινίνδα», η «σφαίρα» και το «αρπαστόν». («Το δε καλούμενον διά της σφαίρας αρπαστόν φαινίνδα εκαλείτο», γράφει ο Αθήναιος στον Δειπνοσοφιστή του). Αποτελούσε ομαδική γυμναστική και όχι αγώνισμα για ανάδειξη νικητών. Δεν έλειψαν όμως και κατά την αρχαιότητα οι υπερβάσεις και οι σωματικές ταλαιπωρίες. Το αγώνισμα της «μπάλας» χαρακτηρίζεται από τον Αθήναιο ορμητικό και κοπιαστικό, αλλά και επικίνδυνο εξαιτίας των βίαιων τραχηλικών κινήσεων. («Κατά τους τραχηλισμούς ρωμαλέον»).
Στην Αγγλία εμφανίστηκε τον 14ο αιώνα. Στην αρχή έκανε χειρίστη εντύπωση. Ο Άγγλος λόγιος Τ. Έλιοτ χαρακτήριζε το ποδόσφαιρο «κτηνώδη μανία και ακραία μορφή βίας». Ο Σαίξπηρ χρησιμοποιεί την φράση «ταπεινέ ποδοσφαιριστή» ως ύβριν. Το 1350 περίπου απαγορεύθηκε η ποδοσφαιρική παιδιά, επειδή έτεινε να εκτοπίσει την τοξοβολία, που γύμναζε τους πολεμιστές. Επανεμφανίζεται και επικρατεί από τα μέσα του 19ου αιώνα και εξαπλώνεται σ’ όλον τον κόσμο, κατέχοντας «βασιλική» θέση. Σήμερα είναι «το όπιο του λαού». Ο Όργουελ σε μία συνέντευξή του το 1950 στον Ουμπέρτο Έκο, και αναφερόμενος στο ποδόσφαιρο, θα πει: «Είναι αναγκαστικά ταυτισμένο με τη ζήλια, το μίσος, τον φανφαρονισμό και την σαδιστική ηδονή του βίαιου θεάματος. Με άλλα λόγια είναι ένας πόλεμος χωρίς πυροβολισμούς».
Άκουσα πρόσφατα κάποιον βετεράνο ποδοσφαιριστή να λέει πως είναι αφύσικο οι σημερινοί ποδοσφαιριστές να παίζουν τόσα παιχνίδια, είναι υπεράνθρωπο. Στηλίτευσε ακόμη τον εκ του πονηρού ποδοσφαιρικό κατακλυσμό. Κάθε βράδυ, χειμώνα καλοκαίρι, υπάρχει στην τηλεόραση ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Η πρώτη παρατήρηση είναι ευεξήγητη. Είναι γνωστό πως σήμερα για τους περισσότερους αθλητές – και ποδοσφαιριστές – το ξεπέρασμα των δυνατοτήτων τους, με τοξικές ουσίες και αναβολικά, αποτελεί όχι μόνο φιλοδοξία, αλλά και πρόβλημα διαβίωσης. Ο αθλητισμός γενικά έχει εξελιχθεί σε ένα είδος τεχνολογίας και οι αθλητές σε εργαλεία. Χωρίς υπερβάσεις, πρωταθλήματα και ρεκόρ, αποστερούνται αμοιβών, διακρίσεων στα τηλεοπτικά μέσα, λαϊκών πανηγυρισμών και χρυσοπλήρωτων μεταγραφών. (Τα να έχουμε αγοραπωλησίες ποδοσφαιριστών με ποσά που ξεπερνούν τον προϋπολογισμό φτωχών κρατών, αποδεικνύει περιτράνως την ξεφτίλα, την υποκρισία, την αναισχυντία του δήθεν «πολιτισμένου» κόσμου. Στα καθ’ ημάς παλαιότερα, όταν διεξήγοντο οι Ολυμπιακοί της λαμογιάς, η οδυνηρή περιπέτεια με τους Κεντέρη-Θάνου και άλλων «πρωταθλητών” στα αναβολικά, αποκάλυψε πως κάτω από το προσωπείο του «μεγάλου» αθλητή, κρύβονταν άπληστα για χρήμα και μανιακά για φήμη υποκείμενα). Το να μιλήσεις σήμερα στην Ελλάδα για την αχρειότητα των επαγγελματικών, πρωταθλητικών και ποδοσφαιρικών, εταιρειών συνιστά παραβίαση ανοιχτών θυρών. Η όλη διάρθρωση του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα παραπέμπει στις γκανγκστερικές συμμορίες, που αποτύπωσε αριστοτεχνικά στην μεγάλη οθόνη ο Κόπολα με τον «Νονό» του.
Η δεύτερη παρατήρηση, για τις αυξημένες «δόσεις» ποδοσφαίρου στον «κυρίαρχο» λαό, προκαλεί εντύπωση. Αντί σχολιασμού, παραθέτω ένα χαρακτηριστικό ποίημα του Α. Πανσέληνου, καυστικότατο, με τίτλο «Το ποδοσφαιρικό ματς»:
«Είκοσι δύο λεβέντες και μια μπάλα
τις ώρες της δουλειάς και της σχολής μας
με «ιδανικά» τις γέμισαν μεγάλα-
να φτιάξουν, λέει, το μέλλον της φυλής μας!
Πόδια στραβά, στραβά μυαλά και χέρια
κωλοπηδούν να πιάσουνε τ’ αστέρια.
Ορμούν, χτυπούν και κουτουλούν σα βόδια,
να βρουν το νόημα της ζωής στην πάλη·
όλο το μυαλό τους πήγε στα πόδια
και λες κλωτσάν πια τ΄ άδειο τους κεφάλι
και ζουν αυτοί και ο λαός μια καταδίκη
ανάμεσα στην ήττα και στην νίκη.
Νοικοκυραίοι, φτωχοί, μαγαζατόροι,
κινούν νωρίς τ’ απόγευμα σαν λύκοι·
της ζωής οι νικημένοι με το ζόρι
της νίκης ν’ απολάψουν το αλκοολίκι-
και κλειούν σ’ ενός μαντράχαλου τα σκέλια
του κόσμου την αρχή και την συντέλεια!
Στείρα καρδιά και δύναμη τυφλή
παράγουν «ήρωες» μαζικά στους τόπους
Ω! Κι αν βρισκόταν δύο άνθρωποι δειλοί
να σώσουν απ’ τέτοιους ήρωες τους ανθρώπους,
που ζουν σ’ ενός πολέμου μες στη δίνη
για να ξεσυνηθίζουν την ειρήνη!»
Κοινωνική παρακμή αποτελεί η φανατική προσκόλληση πολιτών σε ποδοσφαιρικές ομάδες – όπως και στις φαυλεπίφαυλες κομματικές εξουσίες. Κάποιος θα αντιτάξει το επιχείρημα πως το ποδόσφαιρο μας χαρίζει χαρά, διασκεδάζουμε. Μα αυτό ακριβώς επιθυμεί η εξουσία, να ασχολείται με φανατισμό «το ζαλισμένο κοπάδι» με το ποδόσφαιρο. Ο ποδοσφαιρικός αγώνας, ιδίως για τους αφιονισμένους φανατικούς οπαδούς, είναι το παραισθησιογόνο τους-η βία, η λυτρωτική τους εκτόνωση. Πότε οι εθνικά υπερήφανοι φίλαθλοι και οι λοιποί καναπεδόβιοι των καφενείων (ή μάλλον κηφηνείων), ξεχύθηκαν στους δρόμους για να καταγγείλουν τις αυθαιρεσίες της εξουσίας, την κοινωνική αδικία, την ασυδοσία των ισχυρών, την φρίκη της ανεργίας και τους εθνικούς εξευτελισμούς; Η εξουσία προτιμά τις συγκρούσεις ή τους πανηγυρισμούς για τα γκολ, παρά διαδηλώσεις εναντίον των ανισοτήτων και της πολιτικής διαφθοράς. Υποδέχεται με συγκατάβαση τα παράφορα ή παρανοϊκά ξεσπάσματα των οπαδών, αρκεί να μην στρέφονται εναντίον της. Όσο η κοινωνία είναι εκχαυνωμένη «ποδοσφαιρικώς», όσο τα «οργισμένα νιάτα» ξεσπούν στα γήπεδα και στα «πέριξ» καταστήματα, όλα είναι καλά. Ανενόχλητοι οι παρακεντέδες της εξουσίας – κομματικοί και αθλητικοί – ροκανίζουν το δημόσιο χρήμα.
Δυστυχώς οι νέοι, στις μέρες μας, «ξεθυμαίνουν» και επαναστατούν ενώπιον του διαδικτύου, καθισμένοι αναπαυτικά ολημερίς και ολονυχτίς σε μια πολυθρόνα. Όλη η οργή και ο θυμός «απορροφάται» από την μαγική οθόνη. Υποπτεύομαι ότι γι’ αυτό και ο εξ απαλών ονύχων εθισμός με τις νέες τεχνολογίες, από την Πρώτη Δημοτικού κιόλας. Ποδόσφαιρο και διαδίκτυο είναι οι σύγχρονες σειρήνες που αιχμαλωτίζουν τον νου των ανθρώπων. Πράγμα βολικότατο για τις εξουσίες, οι οποίες μένουν ανενόχλητες για να συνεχίσουν την «αγαθοποιό» πολιτική τους.

Βεργίνα - Βέροια - Έδεσσα - Παναγία Σουμελά - Νάουσα



Εμείς, του `60 οι εκδρομείς,
απόμακροι εξ αρχής
εκτός παραδομένου κόσμου εμείς,
ανήλικοι διαρκώς,
μα κι απ’ το καθεστώς
αμόλυντοι ευτυχώς, εμείς.

Εμείς, μιας δίψυχης ωδής
παράλογα ανοιχτής,
με συμπεριφορές ανατροπής,
και της βαθιάς μας ζωής
της συντηρητικής,
εμείς οι εκκρεμείς.

Χρονιές, με αίμα και φωτιές
και Χούντας κι Ιουλιανές,
και της μεταπολίτευσης φωνές,
αυτού του συρφετού,
του δημοκρατικού
του νέου εγωισμού, εμείς.

Εμείς, υπόγειας διαδρομής,
το ‘83 παχείς,
με "Τραπεζάκια Έξω" ευτυχείς,
σε κύμα ξαφνικό, στο "Ολυμπιακό",
στο απόλυτο κενό.

Ο ιερέας χρυσώ κεκοσμημένος,
η κιμωλία, οι συλλαβές, ο δάσκαλος Φωτίου
κι ο στρατιώτης ακίνητος
και μόνο αυτός ο ήχος σημαίας και ιστίου.
Εδώ η μνήμη έχει ένα κενό.
Πώς αποσχηματίσθη αίφνης;
Υπνώθη σε καρέκλα σωματείου
ή πήγε και απετάγη;
Η μνήμη κρυπτοελογοτομήθη.
Πώς σκέπττονται οι άλλοι;
Όπως νομίζουν το σκότος
δεν χρεώνεται αλλού.
Τι φταίνε τώρα οι μαύροι κυβερνώντες,
οι "Κάππα", τα "ΠΑΣΟΚ" και τα "Νου Δου;"
Εμείς το εμφυσήσαμε το νέφος
που εντός του επωάσθηκαν όλοι αυτοί,
εμείς με τις αιώνιες τις δυσθυμίες μας
με το κενό και με το αμφισβητώ
σαν πετρωμένοι μέσα στο καθιστικό
να ζεις τον θάνατό σου,
για τους άλλους, δεν έχει τέτοιο επάγγελμα εδώ,
δεν έχει πια τραγούδι θεϊκό.

Χιονιάς, βραδιές αστροφεγγιάς,
το βούισμα της συκιάς,
σ’ αυτή την ηλικία, ή μιλάς
της καθεμιάς γενιάς
καινούριας και παλιάς,
ή κλείνεις και σιωπάς, για μας.

Σχεδόν 45 ετών,
με μπλοκ επιταγών,
χωρίς κανένα αντίκρισμα εξόν
την γη του θησαυρού,
τους τίτλους τ’ ουρανού
το αίμα του Θεού.



























Μιά μικρή ένδιάμεση στάση και άφιξις στό μουσείο, ένα άπό τά σπουδαιότερα τής πατρίδας μας.


Τα ανάκτορα και οι βασιλικοί τάφοι της Βεργίνας

Στην περιοχή αυτή υπήρξε η παλιά πρωτεύουσα του αρχαίου Μακεδονικού κράτους, οι ΑΙΓΕΣ. Εδώ υπάρχουν τα Ανάκτορα, το αρχαίο θέατρο και οι Βασιλικοί Τάφοι.

Ο Τάφος του Φιλίππου με τα μοναδικής αξίας ευρήματά του (χρυσή λάρνακα, υδρία, στεφάνια, ασπίδα κ.λ.π.), που αποτελούν στοιχεία παγκόσμιας ακτινοβολίας. Ο χώρος των Βασιλικών Τάφων με τα στέγαστρά του, είναι ιδιαίτερα επιβλητικός για τον επισκέπτη.



ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:

Η αρχαία πόλη, που βρίσκεται στις βόρειες υπώρειες των Πιερίων, ταυτίζεται με βεβαιότητα με τις Αιγές, την αρχαία πρωτεύουσα του βασιλείου της κάτω Μακεδονίας. Ο χώρος κατοικείτο, σύμφωνα με τις ενδείξεις, συνεχώς από την Εποχή της πρώιμης Χαλκοκρατίας (3η χιλιετία π.Χ.), ενώ ήδη κατά την πρώιμη Εποχή του Σιδήρου (11ος – 8ος αιώνας π.Χ.) ήταν ένα σημαντικό πλούσιο και πολυπληθές κέντρο.

Η εποχή όμως της ακμής της πόλης ήταν τα αρχαϊκά (7ος – 6ος αιώνας π.Χ.) και τα κλασικά χρόνια (5ος και 4ος αιώνας π.Χ.), οπότε αποτελούσε το σημαντικότερο αστικό κέντρο της περιοχής, έδρα των Μακεδόνων βασιλέων και τόπο όπου συγκεντρώνονταν τα σημαντικότερα πατροπαράδοτα ιερά.

Οι Αιγές ήταν περίφημες στην αρχαιότητα για τον πλούτο των βασιλικών τάφων που βρίσκονταν στην εκτεταμένη νεκρόπολη της πόλης. Τα ευρήματα από τους βασιλικούς τάφους εκτίθενται στο υπόγειο κτίριο – στέγαστρο που προστατεύει τα αρχαία μνημεία, και σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο του Αρχαιολογικού Mουσείου Θεσσαλονίκης.

Στην περιοχή αυτή υπήρξε η παλιά πρωτεύουσα του αρχαίου Μακεδονικού κράτους, οι ΑΙΓΕΣ. Εδώ υπάρχουν τα Ανάκτορα, το αρχαίο θέατρο και οι Βασιλικοί Τάφοι.
Οι ανασκαφές στην περιοχή άρχισαν το 19ο αιώνα από τον Γάλλο αρχαιολόγο L.Heuzey. Συνεχίστηκαν μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τον καθηγητή Κωνσταντίνο Ρωμαίο τη δεκαετία του ’30. Μετά από το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, την σκυτάλη ανέλαβε ο Μανόλης Ανδρόνικος, ο οποίος κατά τη δεκαετία του ’50 και ’60 ανέσκαψε το νεκροταφείο των τύμβων.

Παράλληλα, ανασκάφηκε το ανάκτορο από το Αρχαιολογικό Τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τμήμα της νεκρόπολης από την Αρχαιολογική Υπηρεσία του Υπουργείου Πολιτισμού.

Το 1977 η σκαπάνη του Μ. Ανδρόνικου έφερε στο φως τους βασιλικούς τάφους της Μεγάλης Τούμπας, ανάμεσα στους οποίους σημαντικότερος ήταν εκείνος του Φιλίππου Β΄ (359-336 π.Χ.), μία ανακάλυψη που θεωρήθηκε ως ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά γεγονότα του αιώνα μας. Από τότε η ανασκαφή συνεχίζεται και έχει αποκαλύψει σειρά σημαντικών μνημείων.

Τα σημαντικότερα μνημεία και αρχιτεκτονικά σύνολα του αρχαιολογικού χώρου της Βεργίνας – Αιγών είναι:

Οι βασιλικοί τάφοι της Μεγάλης Τούμπας. Στην ομάδα περιλαμβάνονται τρεις Μακεδονικοί τάφοι και ένας κιβωτιόσχημος. Ανάμεσά τους συγκαταλέγεται ο ασύλητος τάφος του Φιλίππου Β΄ (336π.Χ.) και ένας συλημένος κιβωτιόσχημος τάφος που ανήκε πιθανότατα στον βασιλιά Αλέξανδρο Δ΄ (310π.Χ.). Οι δύο αυτοί τάφοι κοσμούνται με λαμπρές τοιχογραφίες, έργα μεγάλων επώνυμων καλλιτεχνών.

Οι βασιλικοί τάφοι στα ΒΔ της πόλης. Στην ομάδα περιλαμβάνονται δύο μακεδονικοί τάφοι, ο λεγόμενος “τάφος του Ρωμαίου” ιωνικός, ναόσχημος των αρχών του 3ου αιώνα π.Χ., και ο “τάφος της Ευρυδίκης”, που πιθανότατα ανήκει στη μητέρα του Φιλίππου Β΄ και χρονολογείται γύρω στο 340 π.Χ. Επίσης, τρεις κιβωτιόσχημοι του 5ου και 4ου αιώνα π.Χ. και τέσσερις λακκοειδείς της υστεροαρχαϊκής εποχής.

Το νεκροταφείο των τύμβων. Πρόκειται για την επιβλητική νεκρόπολη της Εποχής του Σιδήρου (11ος-8ος αιώνας π.Χ.), που αποτελείται από περισσότερους από 300 χωμάτινους τύμβους οι οποίοι καλύπτουν συστάδες πλούσια κτερισμένων τάφων.

Το Ανάκτορο και το Θέατρο. Τα δύο πολύ σημαντικά αυτά μνημεία είναι ενταγμένα στο ίδιο οικοδομικό σύνολο, που χρονολογείται στον 4ο αιώνα π.Χ. Το ανάκτορο οργανώνεται γύρω από μεγάλη περίστυλη αυλή και περιλαμβάνει ιερό (Θόλοι) αφιερωμένο στον Ηρακλή Πατρώο και πολυτελείς χώρους συμποσίων για τον βασιλιά και τους αξιωματούχους. Σε έναν από αυτούς σώζεται μωσαϊκό δάπεδο.

Το ιερό της Εύκλειας. Βρίσκεται στα βόρεια του Θεάτρου και περιλαμβάνει δύο ναούς του 4ου και του 3ου αιώνα π.Χ., μνημειακό περιστύλιο και σειρά αναθημάτων, ανάμεσα στα οποία και δύο βάσεις από αναθήματα της βασίλισσας Ευρυδίκης, γιαγιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η Ακρόπολη και το τείχος της πόλης. Βρίσκεται στα νότια του οικισμού σε έναν αρκετά απόκρημνο λόφο. Το τείχος εκτείνεται και προς τα ανατολικά της πόλης. Από την Ακρόπολη έχουν ανασκαφεί τμήματα του περιβόλου και του εσωτερικού (οικίες της ελληνιστικής εποχής). Η οχύρωση των Αιγών χρονολογείται στα πρώιμα ελληνιστικά χρόνια (τέλος 4ου αρχές 3ου αιώνα π.Χ.).

ΤΟ ΣΤΕΓΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΤΑΦΩΝ:

Με την αποκάλυψη των βασιλικών τάφων των Αιγών, το 1977, άρχισε αμέσως η συντήρηση των περίφημων τοιχογραφιών που τους διακοσμούσαν. Παράλληλα, δημιουργήθηκε επιτόπου εργαστήριο συντήρησης για την διάσωση και αποκατάσταση των εξαιρετικά σημαντικών κινητών ευρημάτων που περιείχαν. Για την προστασία των βασιλικών τάφων κατασκευάστηκε το 1993 υπόγειο κτίριο που εγκιβωτίζει και προστατεύει τα αρχαία μνημεία, διατηρώντας σταθερές τις συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας, πράγμα απαραίτητο για την διάσωση των τοιχογραφιών.

Το κτίσμα αυτό εξωτερικά έχει τη μορφή χωμάτινου τύμβου, ενώ στο εσωτερικό του εκτίθενται από το Νοέμβριο του 1997 οι θησαυροί που βρέθηκαν μέσα στους βασιλικούς τάφους.

Το δέος μπροστά στο θάνατο, η αίγλη της βασιλικής λάμψης, η συγκίνηση που γεννά το τραγικό τέλος του βασιλικού οίκου των Τημενιδών, είναι ιδέες σύμφυτες με το χώρο των βασιλικών τάφων των Αιγών. Οι ιδέες αυτές καθόρισαν το σενάριο της έκθεσης, ενώ οι βασικές αισθητικές επιλογές στηρίχτηκαν στην αντίληψη ότι σε ένα χώρο ουδέτερο και σκοτεινό πάμφωτα και θερμά πρέπει να κυριαρχούν μόνο τα αρχαία αντικείμενα.

Ο επισκέπτης που κατηφορίζει στον υπόγειο χώρο των τάφων ξεκινά την περιήγησή του με την αναπαράσταση της Μεγάλης Τούμπας, του μνημείου που σημάδευε τη θέση των βασιλικών ταφών και δεν υπάρχει πια.

Επιτύμβιες στήλες και ευρήματα από τάφους απλών Μακεδόνων, που μετά το θάνατό τους έγιναν γείτονες του βασιλιά, δίνουν το μέτρο σύγκρισης.

Ο κατεστραμμένος τάφος του 3ου αιώνα π.Χ., το γκρεμισμένο ηρώο, τόπος νεκρικής λατρείας των βασιλιάδων, η γοητεία και η θλίψη που αποπνέει η αρπαγή της Περσεφόνης προετοιμάζουν τον επισκέπτη να προσεγγίσει το νεκρό βασιλιά.

Τότε έρχεται στο προσκήνιο ο Φίλιππος. Τα λαμπρά όπλα δίνουν την αίσθηση της δύναμης του ηγεμόνα. Ο σωρός των υπολειμμάτων της νεκρικής πυράς που βρέθηκαν όλα μαζί ριγμένα επάνω στον τάφο θυμίζει το τραγικό ολοκαύτωμα και συγχρόνως υπαινίσσεται το πέρασμα σε μία άλλη διάσταση.

Ακολουθεί η χρυσή λάρνακα που περιείχε τα οστά του αφηρωισμένου βασιλιά Φιλίππου Β΄ και το στεφάνι βελανιδιάς που φορούσε ο νεκρός. Η χρυσή λάρνακα που ζύγιζε 11 κιλά είναι διακοσμημένη στο κάλυμμά της με το μακεδονικό αστέρι και στις πλευρές της με φυτικά κοσμήματα και επίθετους ρόδακες. Το χρυσό στεφάνι βελανιδιάς είναι το πιο βαρύτιμο στεφάνι που σώθηκε από την ελληνική αρχαιότητα. Αποτελείται από 313 φύλλα και 68 βελανίδια. Ζυγίζει 714 γραμμάρια.

Στον ίδιο χώρο βρίσκεται η χρυσή λάρνακα με τα οστά της βασιλικής συζύγου και το χρυσοκέντητο ύφασμα που τα τύλιγε, και οι δυο χρυσελεφάντινες κλίνες, διαχρονικοί μάρτυρες των λαμπρών βασιλικών συμποσίων.

Οι κλίνες, που ήταν χρηστικά αντικείμενα, είχαν σκελετό από ξύλο και ήταν πλούσια διακοσμημένες με ελεφαντόδοντο, γυαλί και χρυσό. Κατασκευασμένες από το χέρι σπουδαίων αρχαίων καλλιτεχνών, αποτελούν δύο μοναδικά αριστουργήματα της ελληνικής μικροτεχνίας. Στην κλίνη του θαλάμου, στη ζωφόρο της μακριάς πλευράς, υπάρχει ανάγλυφη παράσταση βασιλικού κυνηγιού, στο οποίο συμμετέχει ο ίδιος ο Φίλιππος και ο νεαρός γιός του Αλέξανδρος μαζί με Μακεδόνες αυλικούς.

Στην κλίνη του προθαλάμου, που ήταν διακοσμημένη με ελεφαντοστέινα ανάγλυφα, σε όλες της τις πλευρές, στις μεγάλες ζωφόρους παριστάνονταν μάχες Ελλήνων και βαρβάρων. Με τη συμμετοχή ενός πολύ σημαντικού σύγχρονου ΄Ελληνα καλλιτέχνη, του Χρήστου Μποκόρου, τα αριστουργήματα αυτά που είχαν εντελώς διαλυθεί, ανασυντέθηκαν σε φυσικό μέγεθος και παρουσιάζονται στο κοινό.

Στην τελευταία ενότητα της έκθεσης συναντά κανείς τα ευρήματα από τον τάφο ΙΙΙ, που ανήκει πιθανότατα στον Αλέξανδρο Δ', τον γιό του Μεγαλέξανδρου και της Ρωξάνης, που δολοφονήθηκε από τον Κάσσανδρο το 310 π.Χ.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η ασημένια τεφροδόχος με τα οστά του νεαρού νεκρού, πλαισιωμένη από τα αριστουργηματικά ελεφαντοστέινα ανάγλυφα της κλίνης.

Η έκθεση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του καθηγητή Μανόλη Ανδρόνικου, του αρχαιολόγου που έφερε στο φως τους θησαυρούς και είχε τη γνώση και την πνευματική εγρήγορση να τους αναγνωρίσει.

Στο τέλος της πορείας, σε ένα χώρο ειδικά διαμορφωμένο για το σκοπό αυτό, οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να ακούν τον ίδιο τον ανασκαφέα να τους ξεναγεί στα μνημεία.






















Μιά άναμνηστική φωτογραφία πρίν τήν είσοδο καί τήν ξενάγηση στο μουσείο
















Καταπληκτική ή ξενάγηση άπό τόν ίστορικό Άθανάσιο Τσεκούρα. Συγκλονιστικός ό τρόπος μετάδοσις τών πληροφοριών καθώς και ή άναφορά στήν ίστορία καί στό χρονικό άνεύρεσης τών τάφων. Άναπτέρωσις τού ήθικού καί περηφάνεια γιά αύτή την πατριδα ύπό τήν ''σκέπη'' ένός κράτους πού άν μή τί άλλο αίσθάνεται άμήχανα μπροστά σέ  τέτοιες άνακαλύψεις!




































Παλι σέ έστιατόριο σελφ σερβισ πήγαμε (μάς πήγαν), δεύτερη φορά πού τήν πατάμε. Τελικά όσο καί να θέλεις νά εξυπηρετήσεις άνθρώπους πού συνεργάζεσαι καί άγαπάς κατανοώντας τίς δεσμεύσεις τους έκείνο πού προέχει είναι τό ''καλό'' τού συνόλου! 

Τρίτη φορά δέν θά ξαναγίνει τό ίδιο λάθος!





Έν άναμονή τού λεωφορείου, έπιβίβασις καί ''φύγαμε'' γιά Βέροια!












Προτεραιότης στά  ''ζώα''  όπως καί στήν Ζωή άλλωστε!










Έπιτέλους φτάσαμε στό ξενοδοχείο! Καλή ξεκούραση σέ όλους μας εύχεται και ό Κωνσταντίνος!


-Ξεκουράστηκατε;

-ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!

Φορέσατε τά καλά σας;

-ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!

- ''Φύγαμε'' γιά Έδεσσα!






Την ερχομένη Κυριακή θα τα οικονομήσω,
την ερχομένη Κυριακή θα τα οικονομήσω,
θα σε τραβήξω μάνα μου να πάω να σε γλεντήσω,
θα σε τραβήξω μάνα μου να πάω να σε γλεντήσω.

Πού θα με πας, πού θα με πας,
όπου γουστάρεις κι αγαπάς,
όπου γουστάρεις κι αγαπάς
μόνο μ' εμένανε θα πας.

Ως και ο γάτος έβγαλε τη γάτα στην ταράτσα,
ως και ο γάτος έβγαλε τη γάτα στην ταράτσα,
και μοναχά εμείς οι δυο χαθήκαμ' απ' την πιάτσα,
και μοναχά εμείς οι δυο χαθήκαμ' απ' την πιάτσα.

Πού θα με πας, πού θα με πας,
όπου γουστάρεις κι αγαπάς,
όπου γουστάρεις κι αγαπάς
μόνο μ' εμένανε θα πας.

Το άκουσα που το 'λεγαν οι κότες στο κοτέτσι,
το άκουσα που το 'λεγαν οι κότες στο κοτέτσι,
για κοίτα κάτι άνθρωποι που την περνάνε έτσι,
για κοίτα κάτι άνθρωποι που την περνάνε έτσι.

Πού θα με πας, πού θα με πας,
όπου γουστάρεις κι αγαπάς,
όπου γουστάρεις κι αγαπάς
μόνο μ' εμένανε θα πας




















































































Είναι μακροζω'ί'α καί εύλογία νά κοιμάτε κανείς μέ τό χαμόγελο στά χείλη! 
Άχ! γιατί νά μήν είναι ή ζωή μας μιά έκδρομή!!! 
Ή είναι άλλα δέν τό έχουμε καταλάβει!!!!
Καλό ξημέρωμα! Καλή ξεκούραση! 




































Η Γλυκία Μαριαλέννα


























Πάρκο Αγ.Νικολάου- Νάουσα