Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013

Ἡ Μάχη τοῦ Κιλκίς

«Ὅλα τά εἶχα προβλέψει, τά εἶχα σκεφθεῖ, ὅλα ἐκτός ἀπό τήν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων». Εἶναι λόγια τοῦ Νικολάου Ἰβανώφ, ἀντιστρατήγου, διοικητῆ τῆς 2ης Βουλγαρικῆς Στρατιᾶς, μετά τήν ἥττα του στό Κιλκίς. Χωρίς νά τό γνωρίζει ὁ Βούλγαρος στρατηγός ἐπαναλαμβάνει τά λόγια τοῦ θρυλικοῦ Γέρου τοῦ Μοριά, τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, πού ἔλεγε λίγα χρόνια μετά τήν ἁγιασμένη Ἐπανάσταση τοῦ ’21: «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελλούς. Ἠμεῖς, ἄν δέν ἤμεθα τρελλοί, δέν ἐκάναμεν τήν ἐπανάστασιν, διατί ἠθέλαμεν συλλογισθῆ πρῶτον διά πολεμοφόδιαν, καβαλλαρία μας, πυροβολικό μας, πυροτοθῆκες μας, τά μαγαζιά μας, ἠθέλαμεν λογαριάσει τήν δύναμιν τῆν ἐδικήν μας, τήν τούρκικη δύναμη. Τώρα ὅπου ἐνικήσαμεν, ὅπου ἐτελιώσαμεν μέ καλό τόν πόλεμό μας, μακαριζόμεθα, ἐπαινόμεθα. Ἄν δέν εὐτυχούσαμεν, ἠθέλαμεν τρώγει κατάρες ἀναθέματα…» (
«Ἅπαντα περί Κολοκοτρωναίων», ἐκ. «ΙΔΕΒ», σελ. 215) 

Ναί, ἡ ἴδια «τρέλλα», ὁ ἡρωισμός, ἡ «νηφάλιος μέθη» τῶν Ἑλλήνων, φανερώθηκε καί στή Σαλαμίνα καί στήν Πόλη καί στό Μεσολλόγι καί στό ἔνδοξο ’40.
Ἡ ελληνική ἱστορία ἔχει μία ἰδιοτυπία, μοναδική ἴσως στήν οἰκουμένη. Εἶναι ἱστορία ἀδιάλειπτων ἀγώνων γιά ἐπιβίωση. Μῆλον τῆς ἔριδος οἱ γεωγραφικές ἑστίες του στή συμβολή δύο ἠπείρων, ἀντιμετωπίζουν εἰσβολές, ἐπιθέσεις, κατοχές καί φρικτές σκλαβιές, ἐρημώσεις κατά τήν διάρκεια ἀδιάκοπων ἐπεκτατικῶν ἐξορμήσεων ἀπό ὅλα τά σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα. Ὅλοι τίς διεκδικοῦν, ὅλοι τίς ποδοπατοῦν μέ τά στίφη τους. Ἀλέθεται ὁ Ἑλληνισμός, ἡ «Πονεμένη Ρωμηοσύνη» στίς μυλόπετρες τῆς ἱστορίας, ἀλλά «… ἰδού ζῶμεν». Ή, ὅπως ὡραία τό διατύπωσε ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης στά «ἀπομνημονεύματά» του: «τι ρχή καί τέλος, παλαιόθεν καί ς τώρα, λα τά θερία πολεμον νά μς φνε καί δέν μπορονε· τρνε πό μας καί μένει καί μαγιά».
Ἀπό τήν ἴδια τήν μαγιά τῶν ἡρώων τοῦ ’21 ἦταν φτιαγμένοι καί οἱ μαχητές τῶν Βαλκανικῶν πολέμων, οἱ ὁποῖοι εἶναι συνέχεια τῆς μεγάλης Ἐπανάστασης. Ἑκατό περίπου χρόνια μετά, τό Γένος, ἑδραζόμενο στήν λαϊκή ὁμοψυχία: «Ἕλληνας ὁμοφρονέοντας… χαλαπούς εἶναι περιγίγνεσθαι», ὅταν ὁμονοοῦν οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀνίκητοι διαλαλεῖ ὁ Ἡρόδοτος («Ἱστορία» ΙΧ, 2) χάρις καί στήν θυσία τῶν παλληκαριῶν τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα, διπλασιάζει τά φτερά του.
Οἱ Βαλκανικοί Πόλεμοι τοῦ 1912-13 εἶναι ἀπελευθερωτικοί πόλεμοι. Καί ὁ στρατός μας ἐλευθέρωνε σκλάβους Ρωμηούς, οἱ ὁποῖοι γιά 500 καί πλέον χρόνια διατήρησαν ἄσβεστη τήν ἐθνική τούς συνείδηση, γιατί –αναμφίλεκτη ἀλήθεια αὐτό– κρατήθηκαν ἀπό «τό ἄμφιο» τῆς ἑλληνοσώτειρας Ἐκκλησίας μας.
Στίς 30 Αὐγούστου τοῦ 1907 ὁ λαός τῆς Δράμας ἀποχαιρετᾶ τόν ἐθνο-ιερομάρτυρα Ἐπίσκοπο Χρυσόστομο, πού ὅδευε γιά τόν τόπο τοῦ μαρτυρίου του, τήν αἱματοκυλισμένη Σμύρνη. Λίγο πρίν τήν ἐπιβίβασή του στό τρένο, ὁ δημογέροντας Νίκας, προσφωνόντας τον, ὑψώνει τήν φωνή του, ὀρθώνει τήν λεβέντικη κορμοστασιά του, ἀτενίζει ἀγέρωχα τόν ποιμενάρχη καί τοῦ φωνάζει: «Δέσποτα, μς παρέλαβες λαγούς καί μς καμες λιοντάρια. Μείνε συχος. Θά γίνει τό θέλημά σου.» (Ν. Βασιλειάδη: «Γιά τήν Ἐλευθερία», σελ. 265) Ἡ Ἐκκλησία στάθηκε ὁ Κυρηναῖος τοῦ Γένους σ’ ὅλη τήν πολυαίωνη σκλαβιά, αὐτή, μέ τούς ἀτρόμητους Μητροπολίτες της, ἦταν ἡ ψυχή τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα. Ἄς τό θυμοῦνται αὐτό ὅσοι ἐκκλησιομάχοι κουνοῦν σήμερα τό δάχτυλο καί βυσσοδομοῦν κατά τῆς ἀμωμήτου πίστεώς μας.
Ἔλεγε μεταξύ ἄλλων ὁ μεγάλος λογοτέχνης μας Στρατής Μυριβήλης, σέ ὁμιλία του, τό 1953: «Σάν ἔπεσε τό Βυζάντιο, ἡ Ἐκκλησία ἀντικατέστησε τόν τσακισμένο κρατικό ὀργανισμό σάν ὑποκατάστατος μηχανισμός τῆς ἐθνικῆς ἑνότητας. Τά σύμβολα τῆς Αὐτοκρατορίας τά κράτησε ἡ Ἐκκλησία καί τά διατήρησε μέσα στούς μαύρους αἰῶνες τῆς σκλαβιᾶς. Καί μέσα σ’ αὐτούς τούς φοβερούς αἰῶνες, αὐτή στάθηκε τό πνευματικό καί ἐθνικό κέντρο τῆς μαρτυρικῆς φυλῆς. Ἐνάντια στούς ἀρχηγούς της ξέσπαγε κάθε ἐπίθεση τῶν ἐχθρῶν τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τόσο ἀπό μέρους τῶν κατακτητῶν, ὅσον καί ἀπό μέρους τῶν Φράγκων. Καί σωστά τόπανε, πώς σέ πολλές κρίσιμες ὧρες τό ράσο στάθηκε ἡ ἐθνική σημαία τῆς Ἑλλάδας στά χρόνια της σκλαβιᾶς. Σ’ αὐτό τό διάστημα, ἑκατοντάδες χιλιάδες Ἕλληνες χάθηκαν γιά τό ἑλληνικό ἐθνικό σύνολο. Ποιοί ἦταν αὐτοί; Ἦταν ὅλοι ὅσοι μέ τή βία ἤ μέ τόν φόβο ἄφησαν τή θρησκεία τους.» Συμπέρασμα διάσειστο: «ν πάρχουμε σήμερα σάν λληνική φυλή, εναι γιατί κρατηθήκαμε πό τό μφιο τς κκλησίας μας λα ατά τά χρόνια».
(Ὁ Μυριβήλης πολέμησε στούς Βαλκανικούς πολέμους καί τραυματίστηκε. Ὅταν ὁ πατέρας του ἔμαθε στή Λέσβο τό νέο, ἀπό τή χαρά του κέρασε ὅλο τό χωριό. «Ἄλλοι καιροί, ἄλλα ἤθη». Τότε μεγαλουργοῦσαν οἱ καρδιές, τώρα μεγαλουργοῦν τά χρήματα, ὅπως ἔλεγε ὁ Κανάρης).
Ἔτσι φτάσαμε στούς Βαλκανικούς πολέμους καί στήν τριήμερη μάχη τοῦ Κιλκίς, στίς 19-21 Ἰουνίου τοῦ 1913 πού φέτος τιμοῦμε τά ἑκατόχρονα ἀπό τήν διεξαγωγή της. Ἡ μάχη τοῦ Κιλκίς – Λαχανά, ἤ δίδυμη μάχη ὡς εἴθισται νά λέγεται, ἦταν ἡ πρώτη ἀποφασιστική σύγκρουση μεταξύ τῶν Ἑλλήνων καί τῶν Βουλγάρων κατά τόν Β’ Βαλκανικό Πόλεμο (Β’ ΒΠ) ὑπῆρξε ἡ πιό κρίσιμη καί ἡ πλέον φονική μάχη, ὄχι μόνο τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων, ἀλλά καί τῆς νεότερης ἐλλληνικῆς ἱστορίας. Χάρις στήν νίκη τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ, ἡ Μακεδονία, ἡ Ἤπειρος, τά νησιά τοῦ Αἰγαίου, ἀκόμη καί ἡ Κρήτη καί ἡ Θράκη ἑνώθηκαν ὁριστικά μέ τό λυμφατικό τότε ἑλληνικό κράτος καί απετράπη ἡ προσπάθεια τῶν Βουλγάρων νά ὑλοποιήσουν το ὄνειρο τῆς «Μεγάλης Βουλγαρίας» (Συνθήκη Ἁγίου Στεφάνου, 1878).
Ἔλεγε ὁ ἀθηναιογράφος λογοτέχνης Δημήτρης Καμπούρογλου: «Ὅλα τά ἔθνη γιά νά προοδεύσουν πρέπει νά βαδίσουν ἐμπρός πλήν τοῦ ἑλληνικοῦ πού πρέπει νά στραφεῖ πίσω», ὄχι βέβαια ὡς στείρα προγονολατρία ἀλλά ὡς μελέτη τῶν τιμαλφῶν ἀξιῶν τοῦ Γένους, μέ σκοπό τήν παιδαγωγία κυρίως τῶν νέων. Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ σπουδή τῆς ἱστορίας ἐμφυσεῖ στό παιδί ἀγάπη γιά τήν πατρίδα, τοῦ προσφέρει πρότυπα ζωῆς, τοῦ γνωρίζει τά ἐλλατώματα καί τά προτερήματα τοῦ Γένους, ἐνεργεῖ, μ’ ἕναν λόγο, ἐντός του διαπλαστικά, ὡς κατ’ ἐξοχήν παράγοντας αὐτοσυνειδησίας. Καί δή τί καλύτερο παράδειγμα φιλοπατρίας ἀπό τήν μάχη τοῦ Κιλκίς, τήν ὁποία ἐν συντομία θά ἐξιστορήσουμε, ἐπιμένοντας κυρίως στά βιώματα αὐτήκοων καί αὐτοπτῶν μαρτύρων.

Τό ἀθάνατο ἔπος
Τό κίνημα τῶν Νεοτούρκων (Ιούνιος τοῦ 1908) κι ὁ κίνδυνος νά ἐξοντωθοῦν ἀπό τήν τουρκική μισαλλοδοξία ὅλοι οἱ Χριστιανοί τῆς Μακεδονίας καί τῆς Θράκης, ὁδήγησε τό 1912 τούς Ἕλληνες, τούς Βούλγαρους, Σέρβους καί Μαυροβούνιους νά ξεχάσουν προσωρινά τίς διαφορές τους καί νά συσσωματωθοῦν κατά τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας.
Ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος ἔληξε νικηφόρος γιά τά βαλκανικά κράτη, ὅμως οἱ Βούλγαροι «ἐμνήσθησαν ἡμερῶν ἀρχαίων», ξαναθυμήθηκαν τόν χάρτη τῆς Μεγάλης Βουλγαρίας καί νόμισαν ὅτι ἔφτασε ἡ ὥρα νά πραγματοποιήσουν τά παλιά χιμαιρικά τους σχέδια εἰς βάρος καί τῆς Σερβίας καί τῆς Ἑλλάδας. Ἡ ἀπληστία τῆς Βουλγαρίας, ἡ ὑπερφίαλη συμπεριφορά της πρός τούς συμμάχους κι ἕνα πλῆθος ἀπό δόλιες ἐνέργειες, ἔστρεψαν τήν Ἑλλάδα καί τήν Σερβία ἐναντίον της καί ὁδήγησαν στόν Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο (Β’ ΒΠ).
Στίς 19 Μαίου τοῦ 1913 ὑπεγράφη στη Θεσσαλονίκη ἡ συνθήκη συμμαχίας μεταξύ Ἑλλάδας καί Σερβίας γιά νά ἀντισταθμίσει τίς ἐνέργειες τῶν Βουλγάρων, πού συγκέντρωναν μυστικά τό στρατό τους, γιά νά χτυπήσουν αἰφνιδιαστικά τούς πρώην συμμάχους τους. Μία τελευταία προσπάθεια τῶν κυβερνήσεων Ἑλλάδας καί Σερβίας, γιά νά ἀποφευχθεῖ ἡ σύγκρουση, ματαίωσαν οἱ ἴδιοι οἱ Βούλγαροι μέ τήν ἀξίωσή τους νά ἁπλωθοῦν σ’ ὁλόκληρη τή ΝΔ Μακεδονία, τήν ὁποία κατεῖχε ὁ ἑλληνικός στρατός. Ἔτσι ὁδηγήθηκαν τα πράγματα στήν σύγκρουση.
Στίς 16 Ἰουνίου τοῦ 1913 οἱ Βούλγαροι, ἀφοῦ μετέτεφεραν τίς περισσότερες δυνάμεις τους ἀπό τή Θράκη στή Μακεδονία πρός τήν πλευρά τῶν Ἑλλήνων καί τῶν Σέρβων ἄρχισαν σφοδρότατη ἐπίθεση. Γιά τούς Ἕλληνες καί τούς Σέρβους δέν ἀπέμενε παρά μονάχα ἡ γενική ἀντεπίθεση. Ἀλλά πρίν ἀπό κάθε ἄλλη ἐνέργεια ὁ στρατός μας ξεκαθάρισε τήν Θεσσαλονίκη ἀπό τούς Βουλγάρους, πού μέ δόλο εἶχαν εἰσδύσει στήν πρωτεύουσα τῆς Μακεδονίας, ἀπό τήν ἡμέρα κιόλας τῆς ἀπελευθέρωσής της. Καί ὕστερα ἄρχισαν οἱ μεγάλες ἐπιχειρήσεις. Καί πρώτη στή σειρά ἡ ἔνδοξη μάχη τοῦ Κιλκίς.
Τό Γενικό Ἐπιτελεῖο Στρατοῦ στήν ἔξοχη πολύτομη ἔκδοσή του, πού ἐπιγράφεται «ὁ Ἑλληνικός στρατός κατά τούς Βαλκανικούς Πολέμους τοῦ 1912-1913 (Ἀθήνα, 1932)» περιγράφει μέ θαυμαστό καί ἀναλυτικό τρόπο ὅλες τίς φάσεις τῆς πολεμικῆς ἐκείνης ἐπιχείρησης, πού δόξασε γιά μία φορά ἀκόμη τά ἑλληνικά ὄπλα καί ὑπῆρξε θέατρο ἀσύγκριτων ἡρωισμῶν τῶν ἀξιωματικῶν καί τῶν ἀνδρῶν τοῦ στρατοῦ μας.
Στά νότια του Κιλκίς ἤσαν γερά ὀχυρωμένοι οἱ Βούλγαροι καί 4 μεραρχίες τοῦ κέντρου τούς χτύπησαν δυνατά στίς 19 Ἰουνίου 1913. Στίς 20 Ἰουλίου, δεύτερη μέρα της μάχης, τό Γενικό Στρατηγεῖο πρόσταξε γενική ἐπίθεση ἀπό τήν αὐγή σέ ὅλο τό μέτωπο. Κι ἐνῶ στό δεξιό ἄκρο τοῦ μετώπου ἡ 7η Μεραρχία ἀνέτρεψε τούς ἀπέναντι ἐχθρούς της καί μπῆκε στή Νιγρίτα, οἱ μεραρχίες τοῦ κέντρου προχωροῦν πρός τό Κιλκίς μέ πολύ ἀργό ρυθμό, γιατί ἡ ἄμυνα τῶν Βουλγάρων, πού ἔκαναν συνεχῶς ἰσχυρές ἀντεπιθέσεις, ἦταν ἀποφασιστική καί πεισματώδης. Στόν τομέα τοῦ Λαχανά ἡ 1η Μεραρχία (στρατηγός Μανουσογιαννάκης) προχώρησε πιό γρήγορα πρός τίς νότιες προσβάσεις τῆς ὀχυρωμένης τοποθεσίας καί κυρίευσε καί 6 ἐχθρικά κανόνια.
Τό δειλινό τῆς 20ης Ἰουνίου ἡ κατάσταση εἶναι πολύ κρίσιμη. Ἡ ἀντίσταση τῶν Βουλγάρων εἶναι λυσσαλέα. Τό ἑλληνικό πεζικό ἔπρεπε νά τούς βγάζει μέ τίς λόγχες ἀπό τά χαρακώματά τους καί οἱ ἀπώλειες ἦταν τεράστιες. Τό Γενικό Στρατηγεῖο ἔστειλε νέα διαταγή στίς Μεραρχίες τοῦ κεντρικοῦ μετώπου νά κυριεύσουν «πάση θυσία» τό Κιλκίς, πρίν σκοτεινιάσει. Ἡ 2η Μεραρχία (στρατηγός Καλάρης) σέ ἐκτέλεση τῆς διαταγῆς ἐνήργησε νυκτερινή ἐπίθεση. Μέ ἐπικό ἀγώνα, φοβερές ἀπώλειες (οἱ περισσότεροι ἀξιωματικοί τέθηκαν ἐκτός μάχης). Ἀνατρέποντας τήν μία μετά τήν ἄλλη τίς 3 γραμμές ἄμυνας τῶν Βουλγάρων, στίς 9:40 τό πρωί τῆς 21ης Ἰουνίου, ἡ γαλανόλευκη κυματίζει στήν πόλη καί περιχαρής ὁ διοικητής στρατηγός Καλάρης τηλεγραφεῖ στό Γενικό Ἐπιτελεῖο: «Ἀγγέλω νίκην Κιλκίς. Ἐχθρός ὑποχωρεῖ ἐγκαταλείψας ὀχυρωμένας θέσεις…» Τό κάστρο τοῦ Βουλγαρισμοῦ πάρθηκε. Ἀλλά μέ πόσες θυσίες! Κατά ἀνακοίνωση τοῦ Στρατηγείου οἱ ἀπώλειες ἀνῆλθαν σέ 10.000 νεκρούς καί τραυματίες. (Ὁ Γαβριήλ Συντομόρου, στό βιβλίο τοῦ «Σαραντάπορο, Κιλκίς, Λαχανᾶς: οἱ πρῶτες μας νίκες», ἔκδ. Ζῆτρος, γράφει: «Στήν πραγματικότητα οἱ ἀπώλειες αὐτές δέν πρέπει νά ξεπέρασαν τούς 8.670 νεκρούς καί τραυματίες, σέ σύνολο περίπου 110.000 περίπου ἀνδρῶν τῶν 8 Μεραρχιῶν καί τῆς Ταξιαρχίας Ἱππικοῦ, πού πῆραν μέρος στή τριήμερη μάχη Κιλκίς – Λαχανά). Εναι χαρακτηριστικό της μάχης θάνατος 10 διοικητν μονάδων, οποοι πρόβαλλαν τήν προσωπική τους συμπεριφορά καί θελοθυσία ς παράδειγμα μίμησης στούς νδρες τους. Παραθέτουμε τά ὀνόματα τῶν ἡρώων, τιμώντας ἔτσι καί τούς χιλιάδες «ἀγνώστους στρατιῶτες» τους, πού πάντοτε θά τούς εὐγνωμονεῖ τό ἔθνος μας: Καμάρας, Καμπάνης, Παπακυριαζῆς, Κορομηλᾶς, Καραγιαννόπουλος, Διαλέτης, Κουτήφορης, Κατσιμήδης, Χατζόπουλος, Ἰατρίδης… Αἰωνία ἡ μνήμη… Τά «κόκκαλα» τους τά ἱερά πότισαν τήν λευτεριά μας.
Μαθητής μικρός τήν δεκαετία τοῦ 30, ὁ Σ. Λίβας, μετέπειτα στρατιωτικός γιατρός, ἔγραψε τίς ἀναμνήσεις του, μέ τίτλο «Ἡ παλιά, μικρή μας πόλη». Σέ κείμενο μέ τίτλο «οἱ Μαχητές τοῦ Κιλκίς», γράφει τά ἑξῆς συγκινητικά:
«Ἕνα ἀπέραντο «Ἐθνικό Νεκροταφεῖο», πού κρύβει στά σπλάχνα τοῦ τά κορμιά χιλιάδων παλληκαριῶν, εἶναι ὁ τόπος μας. Καί πάνω στά κορμιά αὐτά στήθηκαν τά θεμέλια αὐτῆς τῆς πόλης. Καί τό σιτάρι πού φτιάχνει τό ψωμί μας, θεριεύει καί μεστώνει ρουφώντας ἀπό τή γῆ αἷμα ἀντί για νερό. Κάθε λόφος γύρω μας κι ἕνας «κρανίου τόπος». Κάθε χωράφι κι ἕνας «ἀγρός αἵματος» για νά χρησιμοποιήσω τοῦ χαρακτηρισμούς τοῦ Εὐαγγελίου πού τόσο ταιριάζουν στήν περίπτωση».
Τά πρῶτα χρόνια, τ΄ ἀλέτρια πού ὄργωναν τή γῆ, ἔφεραν στήν ἐπιφάνεια λευκά κόκκαλα «κόκαλα Ἑλλήνων ἱερά», ἀντάμα μέ σκουριασμένες ξιφολόγχες καί δερμάτινες παλάσκες, περασμένες σέ ζωστῆρες πού ἔζωναν, κάποτε λυγερά σώματα παλληκαριῶν. Κι ὅλοι μας λίγο – πολύ, ἔχουμε νά θυμόμαστε πώς κάποτε, σκάβοντας τίς αὐλές τῶν σπιτιῶν μας εἴχαμε βρεῖ σκουριασμένα ὄπλα κι ἀνθρώπινα κρανία. Σάν στοιχειωμένος ἔμοιαζε ὁ τόπος μας καί τά παιδιά φοβόταν νά βγοῦν τό βράδυ ἀπό τά σπίτια τους.
Θυμᾶμαι τούς πρώτους περιπάτους πού κάναμε μέ τό νηπιαγωγεῖο, ἐκεῖ κοντά στούς πρόποδες τοῦ Ἀη- Γιώργη. « δασκάλα μς λεγε τι ο παπαρονες στόν τόπο μας, εναι πιό κόκκινες πό λλο, γιατί παίρνουν τό χρμα τους πό τό αμα τν σκοτωμένων παλληκαριν. Κι μες διστάζαμε νά τίς κόψουμε, πό φόβο, μήπως καί ματώσουμε τά χέρια μας…» (σελ. 179).

Μαρτυρίες πρωταγωνιστῶν
Μεταξύ τῶν ἡρώων διοικητῶν συνταγμάτων πού ἔπεσαν στήν μάχη τοῦ Κιλκίς, εἶναι καί ὁ Ἀντώνιος Καμπάνης, διοικητής τοῦ 8ου Συντάγματος τῆς 4ης Μεραρχίας. Τόν ἴδιο καιρό ὁ γιός τοῦ Δημήτριος, ὑπηρετεῖ καί αὐτός ὡς στρατιώτης. Στό βιβλίο τοῦ «Ἀναμνήσεις τοῦ Πολέμου καί τῆς Εἰρήνης» περιγράφει τήν σκηνή πού σπεύδει γιά τόν «τελευταίο ἀσπασμόν» τοῦ ἠρωϊκοῦ σκηνώματος τοῦ γονιοῦ του. Φτάνει στή μεγάλη σκηνή πού ἦταν τό χειρουργεῖο τῆς IV Μεραρχίας:
«Μπῆκα στή σκηνή καί πάνω σ’ ἕνα φορεῖο είδα τόν πατέρα. Εἶχε τά μάτια ἀνοιχτά. Τό πρόσωπο γελαστό καί εὐχαριστημένο. Μόνο τό στῆθος του ἦταν γεμάτο τρύπες. Στά χέρια του φοροῦσε γάντια καλοκαιρινά χακί, ἀλλά ὅπως ἦταν σκισμένα καί κρεμασμένα, κατάλαβα ὅτι εἶχαν κοπεῖ τά δάχτυλά του. Ἀργότερα, ὅταν εἶδα τά κιάλια του, πού ἦταν καί αὐτά γεμάτα βλήματα, ἀντελήφθηκα πώς ἡ ὀβίδα εἶχε σκάσει τήν ὥρα πού τά σήκωνε, γιά νά παρατηρήσει τίς ἐχθρικές θέσεις.
Τό θέαμα γιά μένα ἦταν τραγικό, ἀλλά μεγαλύτερη ἀκόμη συγκίνηση μοῦ προξένησαν οἱ ἑκατοντάδες τραυματίες τοῦ Συντάγματός του, πού περνοῦσαν καί τόν ἀσπάζονταν κλαίγοντας. Ἄκουσα μερικούς νά λένε: Ἦταν αὐστηρός, ἀλλά δίκαιος καί ἀγαποῦσε τούς ἄνδρες του».
Νομίζω πώς ὁ ἐπικήδειος αὐτός, ἄν μποροῦσε νά τόν ἀκούσει, θά τόν εἶχε ἀπολύτως ἱκανοποιήσει. Γιατί πραγματικά πρόσεχε ξεχωριστά τους ἄνδρες του, καί γιά νά προστατεύσει τή ζωή τούς εἶχε σκοτωθεῖ ὁ ἴδιος» (σελ. 123).
Μέ τέτοιους ξιους γήτορες φθάσαμε στή νίκη. νας στρατός γενναίων μέ ρχηγούς «λιοντάρια» πς νά μήν νέλθει στήν κορυφή τς δόξης καί τς θανασίας.
Τό 1964 ἐκδίδεται τό «Ἀναμνηστικό Λεύκωμα» ἐπί τή 50/ἐτηρίδι ἀπό τῆς μάχης τοῦ Κιλκίς. Στήν σελίδα 44 διαβάζουμε: «Ἦταν δύο σύγγαμβροι ἀπό τήν Κύμη τῆς Εὐβοίας, ὁ συνταγματάρχης Ἰωάννης Παπακυριαζής καί ὁ ταγματάρχης Ἰωάννης Βελισσαρίου. Καί οἱ δύο λεβέντες. Τά ἀνδραγαθήματα τους ὑπῆρξαν ἀπό τά φωτεινότερα δείγματα ἀτομικῆς γενναιότητος. Οἱ δύο αὐτοί συγγενεῖς εἶχαν τσακωθῆ… σάν σύγγαμβροι πού ἤσαν. Στήν μάχη τοῦ Κιλκίς βρέθηκαν οἱ μονάδες τους νά πολεμοῦν πλάι- πλάι καί ὁ συναγωνισμός τῶν δύο τσακωμένων ἔφθασε στό ἀποκορύφωμα.» Στήν τελευταία μάχη, ὅπως ἀναφέρει ὁ στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος στά ἡμιτελῆ ἀπομνημονεύματά του, ἐπῆλθε τό δράμα «…Ἤρξατο τότε σφοδρότατος καταιγισμός πυρός, κατά τήν διάρκειαν τοῦ ὁποίου οἱ 6 λόχοι τοῦ Βελισσαρίου, προχωροῦντες ταχέως ἔφθασαν εἰς ἀπόστασιν ἑφόδου ἀπό τῆς πρώτης γραμμῆς τῶν βουλγαρικῶν ὀρυγμάτων. Καί εἶδον τό ἀλησμόνητον θέαμα τῆς ἑφόδου τῶν 6 εὐζωνικῶν λόχων τοῦ Βελισσαρίου, οἱ ὁποῖοι καθ’ ἄς εἶχον ὁδηγίας ὑπό τοῦ διοικητοῦ των, ἔβαλον αἰφνιδίως ταχύτατον ὀλιγόλεπτον πῦρ ἐναντίον τοῦ ἐχθροῦ, μετά τό ὁποῖον ὤρμησαν ἀκάθεκτοι καί μέ βροντώδεις ἀλαλαγμούς ἐναντίον τῶν ἐπί τῆς πρώτης ὀφρύος τοῦ λόφου βουλγαρικῶν χαρακωμάτων. Ἡ γραμμή τῶν ἐφορμούντων λόχων μέ τάς ἀπαστραπτούσας ὑπό τόν ἥλιον ὑπερχιλίας λόγχας ὠμοίαζεν πρός χαλύβδινην ταινία, ἡ ὁποία ἀπειλητική ἐπήρχετο ἐναντίον τῶν ἐχθρικῶν ὀρυγμάτων. Ὁ ἀγών ὑπῆρξεν μεγαλειώδης. Οἱ Βούλγαροι ἀνετράπησαν ἤ ἐξοντώθησαν διά τῆς λόγχης. Αὐτό ἦτο τό μεγαλύτερον κατόρθωμα τοῦ Βελισσαρίου καί μέ δικαίαν ὑπερηφάνειαν ἐφώναξεν εἰς τόν λοχαγόν Ζήραν, ἄλλον γενναῖον, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσεν εἰς τό σύνταγμα τοῦ Παπακυριαζῆ, τοῦ μπατζανάκη τοῦ Βελισσαρίου.
Βρέ Ζήρα, ποῦ εἶναι ὁ διοικητής σου νά δή;
ΖΗΡΑΣ. Σκοτώθηκε…
Εἶχε πέσει πρό ὀλίγου μόλις, μαχόμενος μέ τόν ἴδιον ἀπαράμμιλον τρόπον. Καί τότε τό πρόσωπον τοῦ συγγάμβρου «ἐμαύρισεν ἀπό τό πένθος». Ἔβγαλε τό πηλήκιόν του, ἔκαμε τόν σταυρό του, ἐδάκρυσεν καί ἐτράβηξεν μπροστά μέ περισσοτέραν ὁρμήν. Ἐκεῖ παρακάτω στή Τζουμαγιά, στό ὑψόμετρο 1378, τόν περίμενε κι’ αὐτόν ὁ Χάρος».
Ἕνα ἐξαιρετικό βιβλίο, πραγματικός θησαυρός, πού ἀναφέρεται στή μάχη τοῦ Κιλκίς εἶναι τοῦ π. Δημητρίου Καλλίμαχου, ἐθελοντή ἱεροκήρυκος τῆς Ἐ’ Μεραρχίας. Ὁ Καλλίμαχος παρακολουθεῖ ἐκ τοῦ σύνεγγυς τήν μάχη παίρνει μέρος σ’ αὐτήν, ἐμψυχώνει τούς στρατιῶτες, παρηγορεῖ τούς πληγωμένους καί ἀναλαμβάνει, πολλές φορές, τό βαρύ καθῆκον τῆς ταφῆς τῶν νεκρῶν πολεμιστῶν. Τό 1942, ἐξέδωσε στή Νέα Ὑόρκη τίς ἐμπειρίες του, σέ βιβλίο μέ τίτλο: «Ἀθάνατη Ἑλλάς» Ἀπό τό ἔξοχο αὐτό πόνημα, ἀποσποῦμε κάποιες σελίδες του, στίς ὁποῖες μοσχοβολᾶ ἡ πίστη καί ἡ φιλοπατρία τοῦ στρατοῦ μας. Στήν μακραίωνη ἱστορία μας πάντοτε τό Γένος ἀγωνίζεται «ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος» καί ματαιοπονοῦν ὅσοι θέλουν νά χωρίσουν τά δύο αὐτά «ριζιμιά λιθάρια» τοῦ ἱστορικοῦ μας βίου. Ἀπό τά βάθη τῶν αἰώνων ἡ φωνή τοῦ Μακρυγιάννη μᾶς κανοναρχεῖ: «Ἡ πατρίδα τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί ἡ θρησκεία εἶναι τό πᾶν… Καί τότε λέγονται ἔθνη, ὅταν εἶναι στολισμένα μέ πατριωτικά αἰσθήματα· τό ἐναντίον λέγονται παλιόμαθες τῶν ἐθνῶν καί βάρος τῆς γης
Περιγράφει ὁ Καλλίμαχος τόν θάνατο τοῦ ἥρωα Καμάρα, τήν στιγμή πού τραυματίζεται, μπροστά καί ὄρθιος, θανάσιμα:
«Γονατίζει ὁ εὐγενικός συνταγματάρχης καί μέ τό λάμπον ξίφος του ἀκόμη εἰς τά χέρια ἀπευθύνει τόν τελευταῖον πρός τούς ἄνδρας του χαιρετισμόν:
Θάρρος παιδιά, θάρρος, γενναῖοι μου!
Τό αἷμα τρέχει κρουνηδόν ἀπό τό τραῦμα καί ο Καμάρας σωριάζεται:
Πονῶ, πονῶ πολύ, καίομαι…
Ὅταν μετεφέρετο πρός τά χειρουργεῖα, ἀτενίσας διά τελευταίαν φοράν τούς ἄνδρας του ἐδάκρυσε καί εἶπε:
Ἄχ, πού σ’ ἀφήνω, σύνταγμά μου. Σᾶς χαιρετῶ, καλά μου παλληκάρια, καί μέ τήν εὐχήν μου ὅλοι ἐμπρός νά δοξάσετε τήν τιμημένη μας πατρίδα!
Καί τώρα ζῆ εἰς τήν ἀθανασίαν ὁ ἀλησμόνητος Καμάρας μας, ἰδεώδης τῦπος ἀνθρώπου καί στρατιώτου, ἐπιβαλλόμενος μᾶλλον μέ τήν ἀπέραντον καλοκαγαθίαν τοῦ πατρός, παρά μέ τήν συνηθισμένην τραχύτητα τοῦ στρατιωτικοῦ.
Εὐσεβής, φιλεύσπλαχνος, ἀγαθώτατος, εὐθύς καί εἰλικρινής καί πράος, ἠδύνατο νά εἶναι καί ἰδεώδης τύπος λειτουργοῦ τοῦ Ὑψίστου. Εἰς τά Βοδενά, ὅπου ἔμεινεν ἐπί μήνας τό σύνταγμά του, ἔγινεν ἱεροφάντης τῆς Ἑλληνικῆς Ἰδέας, προσηλυτίζων τά ἑτερογενῆ στοιχεῖα μέ μέσα ἀνθρωπιστικά. Καί ὅταν προυκάλει χορούς καί διασκεδάσεις καί ἐορτᾶς καί ὅταν συνωμίλει μειλίχιος στρατιώτης, πάντοτε ἐν εἶχεν ἰδεῶδες, πῶς νά ἐμπεδώση τήν πεποίθησιν εἰς τήν ἐκπολιτιστικήν ἀποστολήν τῆς Ἑλληνικῆς διοικήσεως. Ὅταν ἔφυγεν ἀπό τά Βοδενά, δέν ἔμεινε κανείς ἀδάκρυτος πάσης φυλῆς καί θρησκείας.
Αὐτός ἦτο ὁ Καμάρας, ὁ πρωτομάρτυς τῆς γιγαντομαχίας τοῦ Κιλκίς. (σελ. 71)»
Συγκινητικότατες ὅμως εἶναι καί οἱ ἀναφορές στούς ἁπλούς στρατιῶτες. Ἔδειξε ἀπαράμιλλο ἡρωισμό ὁ Ἕλληνας στρατιώτης στήν μάχη τοῦ Κιλκίς. Ἦθος ὀρθόδοξο καί ἀγάπη ἄδολη καί ἀπρασάλευτη προς την πατρίδα εἶναι οἱ δύο ὀδοδεῖκτες πού τόν ὁδηγοῦν στά «κρημνά τῆς ἀρετῆς».
Διαβάζουμε στήν σελίδα 165:
«Εἶδα ματωμένο γράμμα νεκροῦ· τό ἐπῆρα καί ἀνέγνωσα: (παρατίθεται ὅπως το ἔγραψε ο ἡρωικός μαχητής)
«Ἦνε τόρα δυό μέρες Ἀγαπημένη μου Βασιληκούλα, πού κάμωμε πόλεμο μέ αὐτά τά παληόσκυλα· μᾶς βαροῦνε πολί μί οὐβίδες· χαθήκανε πουλᾶ πεδιά θκάμας· πάγ κι’ ἡ Γιανςμας τὸν πῆρε οὐβίδα τοῦ κεφάλτ. Τόρα περιμένομ σέ μιά ρεματιά νά ξαπουστάσουμ λιγουλάκι κι σί γράφο. Βασιληκούλα σί χάνο γιά τή Πατρίδα· αὐτό τό χουριό πού θέλουμ νά πάρουμ τού λέν Κιλκίδα κέ λέν πὼς τό μουσχάρη θά πλέξ στό ἔμα· ἔχο ἕνα ἔστημα πώς κεγῶ θά πάγο νά φάγο κούμαρα νά βρό τόν παπούλημ ἀλά νά μή κλάψσ Βασιληκούλαμ· ἅμα ἦνε γιά τί Πατρίδα δάκρια δέν ἐχ’ κλάματα μοναχά γιά ὅσοι ψοφοῦν στό στρόμα· θημᾶμε τί ἔλεγε κι Μῆτρος τοῦ Παπούλ γιά τσεγναίκες τό παλιό κερό στή Σπάρτ: ἡ τάς ἡ ἐπιτᾶς. Κλάματα δέ θέλο· ντροπῆς πράματα νά σκοῦζτε γιά μᾶς ἐδό τσβουλγαροχτόν, ἐγκδιτάδες ντίπ κι γιά οὖλες τσατιμίες πού πράξαν σταδέλφια μας Μακεδόνοι. Μόνο ἕνα κερί στήν ἅγια Παρασκεβί φτάνι· γιά διαθήκ ἴνε τά πεδάκιά μας· ἅμα μιγαλόσν νά πᾶν κιφτά στόν πόλεμο, στή Πόλ μί τόν Βουλγαροχτόνο βασιληά μας νά μνιμονεύσν τόν τάφουν μί ἔμα.
Σί φιλό Βασιληκούλαμ πολύ· γιά χαρά γιά τή Πατρίδα. Ἁπτό ρέμα Κιλκίδας Ἀντρέας».
Μεγαλειώδης ὕμνος ἀγωνιστού τῆς νέας μας ἐποποιίας. Ἀπό τό γράμμα αὐτό τοῦ ἁπλοϊκοῦ ὀρεσιβίου σπαρταρίζει θυσία τοῦ ἀθανάτου μαχητοῦ, ὅστις βαδίζει εἰς τόν θάνατον ὡς νυμφίος καί ἀπαγορεύει τά δάκρυα, ἐνθυμίζων τήν ἡρωικήν καρτερίαν τῶν Σπαρτιατίδων εἰς τήν ἁπλοϊκήν σύντροφον τῆς ζωῆς του».
Εἶναι γνωστό πώς ἡ μάχη διεξήχθη ἐν μέσω φοβεροῦ καύσωνος (περίπου 40 βαθμούς Κελσίου). Τά σιταροχώραφα τοῦ κάμπου του Κιλκίς, ἐξαιτίας τῶν ὀβίδων πῆραν φωτιά. Πολλοί βαριά τραυματισμένοι στρατιῶτες, μή μπορώντας νά μετακινηθοῦν, κάηκαν ζωντανοί…
Ἄλλο ἡρωικό παράδειγμα αὐταπάρνησης καί ἀνδρείας στή σελίδα 76:
«Στρατιώτης τοῦ 22ου ἐτραυματίσθη εἰς τόν βραχίονα.
Τυχηρός ἤσουνα, συνάδελφε, πού πῆρες τό παράσημο, τοῦ λέγει ὁ παραπλεύρως του, αἶντε τράβα τώρα στό χειρουργεῖο…
Τί ἔκανε, λέει; Μέ μία τσουγκρανιά νά φύγω; Τό παληοτόμαρό μου βαστάει ἀκόμα· ἔχω νά φάγω καί ἄλλους ἀπ’ αὐτούς τούς ἄτιμους πού σφάξανε γυναικόπαιδα!
Καί συνεχίζει τόν ἀγώνα.
Παίρνει δεύτερο βόλι καί ἐξακολουθεῖ νά μάχεται καί τό δεύτερον τραῦμα γίνεται τρίτον καί ἕπεται συνέχεια… Καί ὅταν πλέον ἡ δυνατή αἱμορραγία τόν ἀναγκάζη νά πέση κάτω, οἱ τραυματοφορεῖς, ὅταν ἐπλησίασαν νά τόν παραλάβουν, ἐπέδσεαν ἐν ὄλω ἑπτά τραύματα! Καί παρεπονεῖτο ὁ Ρουμελιώτης στρατιώτης, διότι δέν ἦτο δυνατόν πλέον νά συνεχίση τόν ἀγώνα του.
Μωρ’ δέν μποροῦσε νά εἶχα κι’ ἄλλο παληοτόμαρο, νά βγάλω αὐτό τό τρυπημένο καί νά τό βάλω τό καινούργιο!»
Μία τελευταία μαρτυρία ἀπό τό τέλος τῆς μάχης. Ὁ Ἕλληνας στρατιώτης ἔχει συνείδηση τῆς ἀποστολῆς:
«Ὤ τριακόσιοι, σηκωθεῖτε
Καί ξανάλθετε σ’ εμᾶς
Τα παιδιά σας θελ’ ἰδῆτε
Πόσο μοιάζουνε μέ σᾶς»
έψαλλε ὁ ἐθνικός μας ποιητής. Καί ὁ μαχητής τοῦ Κιλκίς ἀπό τό ἴδιο χρέος ἐμφορεῖται. Σηκώνει στίς πλάτες τοῦ τήν ἱστορία τοῦ Γένους καί «ντροπή νά ντροπιασθεῖ».
«Μετά τήν μάχην ἐγύρισα νά μεταβῶ πρός τά χειρουργεῖα, νά παρακολουθήσω τόν βουβόν πόνον τῶν ἡρώων. Ἤθελα νά ἐπισκοπήσω συγχρόνως τήν ἀκτίνα, ὅπου διεδραματίζετο πρό ὀλίγου ἀκόμη μία ἀπό τάς ἀγριωτέρας πολεμικᾶς τραγωδίας τῶν νεωτέρων χρόνων.
Ἐνδιαφερόμην νά ὑπολογίσω τόν ἀριθμόν τῶν εὐγενῶν θυμάτων, διά τούς ὁποίους ἤμην ὑποχρεωμένος νά μεριμνήσω πρός ταφήν καί τέλεσιν τῶν νομίμων.
Ὁ ἀπέραντος χῶρος τοῦ θεάτρου τῆς μάχης ὠμοίαζε πρός μακελλεῖον. Καί ὅταν ἀντίκρυσα τήν φρικιαστικήν εἰκόνα καμμένων σπαρτῶν καί ψημένων σωμάτων καί εἶδα σκοτωμένους μέ τήν λόγχην στά χέρια καί μέ ἀποκρυσταλλωμένην εἰς τό πρόσωπον τήν ψυχολογίαν της ὁρμῆς καί τῆς χαλυβδίνης ἀποφασιστικότητος, ἐδάγκασα ἀσυναισθήτως τά χείλη ἀποθαυμάζων. Ἀγγελιοφόρος τῆς Δ’ Μεραρχίας ἐστάθη καί ἤκουσα νά ἀπαγγέλη:
Στοῦ Κιλκίς τήν ὁλόμαυρη ράχη
Περπατώντας ἡ δόξα μονάχη
Μελετᾶ τά λαμπρά παλλικάρια
Καί στήν κόμη στεφάνη φορεῖ
Γινομένο ἀπ’ ὀλίγα χορτάρια
Πούχαν μείνη στήν ἔρημη γῆ
Ἔρημη ἡ γῆ μέ τά ὀλίγα της ἐναπομείναντα χόρτα ἐστολίζετο ἀπό τῆς ἡμέρας αὐτῆς μέ τόν στέφανον τῆς Ἀθανασίας καί τά ἄσημα ἕως χθές καί πτωχά ἐκεῖνα ὑψώματα παρεδίδοντο εἰς τήν δόξαν καί τόν θαυμασμόν τῶν αἰώνων» (σελ. 83).
Γι’ αὐτό νίκησαν ἐκεῖνα τά λαμπρά παλλικάρια. Ἦταν φτιαγμένα ἀπό τή μαγιά τῶν πολέμαρχων τοῦ Εἰκοσιένα. Ἦταν φτωχά παιδιά, ἡ ψυχή τους ὅμως σπίθιζε ἀπό φιλοπατρία. Ἡ πατρίδα εἶναι ἡ μάνα μας καί τήν ἀγαπᾶμε καί ὅταν εἶναι φτωχή καί ἀναγκεμένη σάν σήμερα. «Φίλει τήν πατρίδα καν ἄδικος ἤ» ἔλεγε ὁ Πλάτων. Πατρίδα εἶναι οἱ τάφοι τῶν προγόνων, τά ἁγιασμένα κόκκαλα τῶν ἡρώων, τά ξωκλήσια τῆς Παναγίας μας.
«Δέν θά μο πήγαινε ατό τό ντούφεκι, ν δέν σουν σύ γλυκό χμα πού νιώθεις σάν νθρωπος. ν δέν ταν πίσω μας λίκνα καί τάφοι πού μουρμουρίζουν, ν δέν ταν άνθρωποι, κι αν δεν ήταν βουνά με περήφανα μέτωπα, κομμένα στόν λιο μέ τό σπαθί το Θεοῦ» γράφει περήφανα ὁ Νίκ. Βρεττάκος.
«Ἡ μεγαλωσύνη στά Έθνη δέν μετριέται μέ τό στρέμμα, μέ τῆς καρδιᾶς τό πύρωμα, μετριέται και μέ τό αἷμα» λέει ὁ ποιητής.
Τώρα πού μᾶς ταλανίζει ἡ κρίση καί σκύψαμε τό κεφάλι, ἄς στραφοῦμε «πίσω» γιά νά ἀντλήσουμε δύναμη. Ἄς κλείσουμε μές στήν ψυχή μας ἕνα Μεσσολόγι, ἕνα Κιλκίς, ἕνα Σαράντα καί ἄς βαδίσουμε στίς ἀτραπούς τῆς ἱστορίας ὁλόρθοι. «Εἴμαστε παλαβοί ἐμείς οὶ Ἑλληνες, ἁλλά ἔχουμε γνωστικό Θεό» ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης καί Αὐτός θά μᾶς σώσει. Δέν μᾶς πρέπει ὁ φόβος, καταγόμαστε ἀπό γενιές ἡρώων σάν αὐτούς πού δόξασαν τήν πατρίδα στόν τόπο τόν ἱερό τοῦ Κιλκίς.
Κλείνουμε μέ τούς στίχους τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Κωστῆ Παλαμᾶ, πού τούς ἀπήγγειλε τό 1928, κατά τά ἀποκαλυπτήρια του μνημείου πού δεσπόζει στό ἡρῶον τῆς μάχης. Ὁ ὕμνος ὀνομάζεται «ἡ Πατρίδα στούς νεκρούς της» Νά, πῶς τελείωνε ὁ ποιητής:
« – Παιδιά μου, ὅσοι, προφῆτες μου, στρατιῶτες, ἀρχηγοί,
σάν τά λιοντάρια στήσατε κορμιά καί σάν τά κάστρα,
καί μεσ’ στή μακεδονική ματοθρεμμένη γῆ
βάλατε τήν εἰκόνα μου φερτή σάν ἀπό τ΄ ἄστρα
στοῦ Λαχανά καί στοῦ Κιλκίς τήν ἐκκλησιά τήν πλάστρα,
πνοές κι ἄν πλανάστε σ’ ἄλλη ζωή, λείψανα κι ἄν κοιμάστε,
σᾶς λειτουργῶ στή δόξα μου. Μακαρισμένοι νά ‘στέ».

Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013

Γιορτή Κατηχητικού Ένορίας Παναγίας Έλεούσας Μαλακώντα 2013








Όλοι προσερχόμενοι στήν γιορτή μας παίρνουν το σπιτικό γλυκό τους και δροσίζονται με ένα άναψυκτικό 


Φροντίζει ή όμορφη Νεφέλη μας γι αύτό!





 Έν τώ μεταξύ τά παιδιά μας στήν Παναγία τήν Έλεούσα ύποδέχονται τούς ίερείς μας










Ήρθαν όλοι.... χαμογελαστοί καί μέ τήν χαρά ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους  ξεκινούν γιά τό σχολείο..... είναι πολύ κοντα... δίπλα σχεδόν στήν έκκλησία μας














Καί μιά έκπληξη! Τήν γιορτή μας τίμησε και ό Θεοφιλέστατος Έπίσκοπος Τανάγρας κ. Πολύκαρπος!


























Έκδηλη ή άγωνία ζωγραφισμένη στό πρόσωπο τής όμορφης Μαρίας για τήν έκβαση τής έορτής!

Μαρία!!!.... ΜΗ ΦΟΒΟΥ!!!.... Όλα θά πάνε καλά!!!


Άχ!!! Βασίλη Τικταπανίδη!!! Μόνο αύτό σου λέω!!! Αχ!!!




















Κυρία Σοφία είμαστε σχεδόν έτοιμοι.... τί λέτε; να ξεκινήσουμε; ... έν τώ μεταξύ ό κόσμος συνεχίζει να έρχεται... τήν ώρα τής προβολής δέν θά πέφτει καρφίτσα!!!













Καλησπέρα.

Καλώς ήρθατε στην γιορτή μας.
Θα ήθελα με όσο λιγότερα λόγια γίνεται να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία της ενορίας μας από την ώρα της δημιουργίας της μέχρι σήμερα.
Ο Μαλακώντας είναι μία από τις  ωραιότερες περιοχές της Ερέτριας με 1700 περίπου μόνιμους κατοίκους πάρα πολλά εξοχικά σπίτια και δυο εκκλησάκια: τον Αγ. Ανδρέα και την Παναγία την Ελεούσα. 
Τα οποία όμως, άνοιγαν μόνο στις γιορτές τους. 
Αυτό ήταν ο μεγάλος καημός όλων μας· να βλέπουμε  τα εκκλησάκια  μας κλειστά και χωρίς ζωή.
 Οι ήλικιωμένοι και αυτοί που δεν είχαν μεταφορικό μέσον δεν μπορούσαν να εκκλησιαστούν.
Όλα αυτά όμως άλλαξαν, όταν δυο γυναίκες,  η Άννα Κωστούρου και η Αιμιλία Ψαρρά, τον Οκτώβριο του 2006 επισκέφτηκαν τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας  και ζήτησαν αύτοί οί δύο ναοί να άνοίξουν, να γεμίσουν από  αγάπη και ανθρώπους.
Τις δέχτηκε με αγάπη, τις άκουσε με μεγάλη υπομονή και κατανόηση.
Από εκείνη την ημέρα όλα άλλαξαν. Μπήκε στη ζωή μας η ελπίδα και το όνειρο. Άρχισε ένας μεγάλος αγώνας στον οποίο ο καθένας από εμάς  είχε το μερίδιό του και έκανε την προσπάθειά του.
Με την βοήθεια του Θεού, του Σεβασμιωτάτου, που ήταν πάντα δίπλα μας, και των ανθρώπων της μητρόπολεως μας τα καταφέραμε.

 Στις 8/6/2010 βγήκε  η τελική απόφαση.

Ο Μαλακώντας επιτέλους είχε τη δική του ενορία!!! 
Την Ενορία της Παναγίας Ελεούσας Μαλακώντα. Είναι η πιο νέα  ενορία της Ιεράς Μητροπόλεώς μας και ίσως η τελευταία ενορία που έγινε στην πατρίδα μας.
Όλοι ξέρουμε ότι Εκκλησία δεν είναι οι ναοί, οι τοίχοι και τα έγγραφα που την δημιουργούν, αλλά οι άνθρωποι που πιστεύουν, ελπίζουν, στηρίζουν, βοηθάνε και δίνουν ζωή στην Εκκλησία.
Ζούμε σε μια έποχή πού έχει έξορίσει τα θαύματα άπό την ζωή μας. Όμως  θαύματα γίνονται και ένα από αυτά είναι και η εμφάνιση του ανθρώπου που θα γινόταν καταλύτης στην προσπάθειά μας να αναγεννηθούμε.
Για να τα καταφέρουμε, χρειαζόμασταν κάτι παραπάνω από έναν απλό ιερωμένο. 
Χρειαζόμασταν κάποιον που θα γινόταν ένα με εμάς, κάποιον που, για να καταφέρει να μας διδάξει, να μας καθοδηγήσει πνευματικά, θα έπρεπε πρώτα να μας κερδίσει· να κερδίσει την εμπιστοσύνη μας. Χρειαζόμασταν έναν καλό ιερέα, αλλά και έναν φίλο, έναν δικό μας άνθρωπο· τον άνθρωπό μας. 
Εκείνον που θα μας έκανε να νιώσουμε ότι είναι δίπλα μας ,στην ευημερία αλλά και στην ανάγκη, στη χαρά και στη θλίψη, στα γέλια και στις στιγμές περισυλλογής. 
Εκείνον που θα μας έκανε να νιώσουμε ότι θα ήταν πάντα εκεί. Έναν άνθρωπο για τους ανθρώπους! Και αυτός… βρέθηκε.
 Δεν είναι άλλος από τον π. Θεαγένη, τον ιερέα μας. 
Όταν μιλάει, όλοι κρεμόμαστε από τα χείλη του, γαληνεύει η ψυχή μας .Είναι ένας υπέροχος , πολύ καλός ιερέας και πάνω από όλα Άνθρωπος. Το μόνο που ζητάει από εμάς, είναι να αγαπάμε ο ένας τον άλλον και να είμαστε μονοιασμένοι.
 Μας λέει πάντα: «Εγώ είμαι εδώ. Να μην φοβάστε τίποτα!»
Από την πρώτη μέρα λειτουργίας της ενορίας μας, 1/8/2010, ο Μαλακώντας άλλαξε.
Οι εκκλησίες μας άνοιξαν,  φροντίστηκαν,  ομόρφηναν,  πήραν ζωή .
Η μεγαλύτερη χαρά για μας είναι το γεγονός ότι το Κατηχητικό μας είχε μεγάλη ανταπόκριση και έτσι τα παιδιά ήρθαν κοντά στην Εκκλησία, αγάπησαν τον π.Θεαγένη, λάτρεψαν τις κατηχήτριές μας Μαρία Παπακωνσταντίνου και Σοφία Κομνηνού-Παπακωνσταντίνου. Περνούν όμορφες και δημιουργικές στιγμές , έχουν μία διέξοδο, κάτι που τους δίνει χαρά. 
Διδάσκονται και βιώνουν την πίστη μας, μαθαίνουν να αγαπούν την Πατρίδα μας την ίστορία της τις παραδόσεις μας.

‘Ο κ. Βασίλη Τικταπανίδης τα μαθαίνει να χορεύουν ελληνικούς χορούς.  Με τις φωνούλες και τα γέλια τους μας δίνουν χαρά και δύναμη να συνεχίζουμε και να κάνουμε ακόμα περισσότερα πράγματα για αυτά.
Μαθήματα παραδοσιακών χορών βέβαια γίνονται και για τους ενήλικες κάθε Σάββατο κάτω από τον γέρικο πεύκο της αύλής μας. 

Η ακούραστη και χαμογελαστή αγιογράφος μας, κυρία 
Λίτσα Μπόρου, μας κάνει μαθήματα Βυζαντινής Αγιογραφίας και είναι αξιέπαινη για την υπομονή και την προσπάθειά της.

Έχουμε ιδρύσει στην ενορία μας κοινότητα, με σκοπό να βοηθάει ο ένας τον άλλο και να είναι δίπλα σε όποιον από εμάς χρειάζεται βοήθεια στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. 
Μία φορά το μήνα διοργανώνουμε συνάντηση με καφεδάκι –και κρασάκι ενίοτε– και ένας από εμάς κάθε φορά μιλάει για ένα θέμα. Το συζητάμε, εκφράζουμε τη γνώμη μας και γενικά κάθε συνάντηση αποτελεί ένα ευχάριστο διάλειμμα στην καθημερινότητά μας .
Από την ημέρα που γίναμε ενορία, έχουμε επισκεφτεί πολλές Ιερές Μονές της πατρίδας μας, κάνοντας προσκυνηματικές εκδρομές, με πιο πρόσφατη στην Παναγία Σουμελά στη Βέροια.

Όλα αυτά μας έχουν φέρει πιο κοντά, έχουμε γνωριστεί, έχουμε γίνει μία μεγάλη οικογένεια, μία μεγάλη αγκαλιά.

Για τη σημερινή γιορτή του Κατηχητικού μας δουλέψαμε, μαγειρέψαμε, προσέφερε ο καθένας  ό,τι μπορούσε και στρώσαμε τραπέζι για όλους.

Είναι χαρά μας και τιμή μας που ήρθατε.

Σήμερα στον ΜΑΛΑΚΩΝΤΑ η Ενορία της Παναγίας  ΕΛΕΟΥΣΑΣ  έχει γιορτή και όλοι εσείς την ομορφαίνετε με την παρουσία σας!

Πατέρα Θεαγένη έλάτε να ανοίξετε την γιορτή.



Θεοφιλέστατε έπίσκοπε Τανάγρας κ. Πολύκαρπε, π.Φιλόθεε γενικέ άρχιερατικέ επίτροπε της Μητροπόλεώς μας και έκπρόσωπε του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. ΧΡυσοστόμου, σεβαστοί πατέρες, κ. Δήμαρχε, κυρίες καί κύριοι του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου της Έρετρίας μας, αγαπητοί μου χριστιανοι σας καλωσορίζω στην γιορτή των κατηχητικών σχολείων της ενορίας μας της ενορίας της Παναγίας Ελεούσης Μαλακωντα. 

Βρισκόμαστε στον προαύλιο χώρο του δημοτικού σχολείου μας όχι μόνο για το πλήθος των ανθρώπων που ήρθαν στην γιορτή μας, όχι μόνο για την προσπάθειά μας να αναβαθμιστεί το δημοτικό σχολείο της περιοχής μας, αλλά και γιατί σφυριλατούμε μονίμως και έκ πεποιθήσεως τήν ενότητα Σχολείου και Εκκλησίας, ενότητα που μανιωδώς προσπαθεί η επίσιμη πολιτεία να διασπάσει.

 Και γιατι το κανουμε αυτο; γιατι πιστευουμε ακραδαντα αυτο που ελεγε ο σπουδαιος ελληνας Γιάννης Τσαρούχης οτι:
''Γενικὰ οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀγράμματοι καί ἀγνοοῦν τοὺς θησαυροὺς τῆς πατρίδας τους. Θὰ γίνουν θρῆσκοι ὅσο μορφώνονται. Ἀντίθετα μέ ἄλλους πού ὅσο μορφώνονται, παύουν νά εἶναι θρῆσκοι.''

Σχολείο λοιπόν και Έκκλησία για το καλό της πατρίδας και το συμφέρον των παιδιών σας να τα έχετε πάντα ενωμένα στο μυαλό σας.

Η ιδιαιτερότητα της σημερινής γιορτής βρίσκεται στο κάλεσμα των παιδιών μας που μπορείτε να διαβάσετε πάνω στις προσκλήσεις που έχετε στά χέρια σας..  Έπιτρέψτε μου όμως να το διαβάσω να το ακούσετε ξανά και εσείς αλλα και οι ακροατές του ραδιοφωνικού σταθμού της Μητροπόλεως μας, μιας και η γιορτή μας μεταδίδεται απ' ευθείας και απο το ραδιόφωνο.

''Μέ παράπονο καί άπορία βλέπουμε τήν πατρίδα μας νά όδηγεί τούς γονείς μας στήν άπελπισία. Τό χαμόγελο χάθηκε άπό τά χείλη τους καί όλο γιά χρήματα καί γιά τά χρέη τους στίς τράπεζες μιλούν. Ή τηλεόραση τούς λέει (τους έλεγε γιατί τώρα την έκλεισαν)  νά άγοράζουν  λαχεία καί νά παίζουν λοττο τζοκερ προπο καί στοίχημα γιά νά σωθουν άλλά πιο χαμένοι βγαίνουν. 
Όμως έμείς τά παιδιά τού κατηχητικού τού Μαλακώντα γιά νά βοηθήσουμε τούς γονεις μας ψάξαμε καί βρήκαμε ένα Θησαυρό.

΄Ένα άμύθητο Θησαυρό. 

Έλάτε τήν Κυριακή στίς 16 Ίουνίου στίς 8 ή ώρα τό βράδυ στήν αύλή τού Δημοτικού σχολείου τού Μαλακώντα νά σάς τόν δείξουμε καί νά τόν μοιραστούμε μαζί σας. Θά σάς κεράσουμε καί σάμαλι καί πορτοκαλάδες καί λεμονάδες καί κώκ καί στό τέλος θά σάς κανουμε καί τό τραπέζι. 
Σάς περιμένουμε όλους.''

Κοιτάξτε να δείτε τι έγινε: μια Κυριακή εκεί που έπαιζαν τα παιδιά μας υπο την καθοδήγηση των εξαίρετων φιλολόγων κατηχητριών τους Μαριας-Νεκταριας Πανακωνσταντίνου και  της Σοφίας Κομνηνού Παπακωνσταντίνου στο προαύλιο της εκκλησίας βρήκαν ένα ΘΗΣΑΥΡΟ.  
Γεμάτα χαρά φωναξαν τις δασκαλες τους και αξιωσαν να τον μοιραστουν με ολους μας. 
Φωναξαμε λοιπον το ενορίτη μας και σπουδαίο σκηνοθέτη Γιώργο  Νικολαίδη (παρεπιπτόντως,πέραν τών άλλων δραστηριοτήτων μας, στήσαμε και θεατρικό εργαστήρι στην ενορία μας με δάσκαλο τον κ. Νικολαίδη, εργαστήρι στο οποίο μπορούν να ερθουν και όσοι απο σας θέλουν) και κινηματογράφησε την εύρεση αυτού του Θησαυρού.

Θα μου πείτε τωρα: 
-Παπά μας δουλεύεις; τι θησαυρο και πράσινα άλογα μας λες... 
-ΟΧΙ!!!  Σάς λέω ΑΛΗΘΕΙΑ!!! ... και για να πειστήτε κοιτάξτε γυρω σας.... τα στρωμένα τραπέζια... φαγητά.. γλυκά... νερά... αναψυκτικά... κρασί... μουσική... για να περάσετε όμορφα. 
Ποιός άλλος σε εποχή κρίσης που όλοι κοιτούν να την βολέψουν κλείνονται στα σπίτια τους, ζητούν κούρεμα των δανείων τους απο τις τράπεζες, μείωση των οικονομικών τους υποχρεώσεων απο τις προιστάμενες  αρχές τους, ποιός θα μπορούσε τόσο πλουσιοπάροχα να στήσει αυτή την γιορτή αν δεν ειχε βρεί ενα ΘΗΣΑΥΡΟ.
Βρήκαμε λοιπόν ΘΗΣΑΥΡΟ; ....τί λέτε; 

-ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!!!!!!!!

- :-) :-) :-)

Παρακολουθήστε τήν Γιορτή μας δείτε τήν ταινία τών παιδιών μας και μετά ό π. Φιλόθεος θά σάς άποκαλύψει τήν άνεκτίμητη άξία τού Θησαυρού μας!!!

Λίγη υπομονή λοιπόν και όλα θα αποκαλυφθούν μπροστά στα μάτια σας.

Μαρία μέ τά παιδιά μας έχετε τόν λόγο!!!


























ΜΗ ΦΟΒΟΥ!

Γιατί ψηλά δεν κοιτάζεις, δικοί σου είναι οι ουρανοί;
Γιατί τα μάτια το δάκρυ σβήνει το φως στη ζωή;
Μη φοβού! Κι αν είσαι ο πιο φτωχός.
Μη φοβού! Κι αν είσαι μοναχός.
Συνοδοιπόρος σου θα ‘ναι στον δρόμο σου πάντοτε ο Θεός.
Είναι ο Πλάστης σου και ο Πατέρας σου, είναι ο Ποιμήν ο Καλός.

Στον Κύριο όποιος ελπίζει ανέμελη έχει καρδιά,
Αφήνει κάθε του έγνοια στην πατρική του αγκαλιά.
Μη φοβού! Κι αν είσαι ο πιο φτωχός.
Μη φοβού! Κι αν είσαι μοναχός.
Συνοδοιπόρος σου θα ‘ναι στον δρόμο σου πάντοτε ο Θεός.
Είναι ο Πλάστης σου και ο Πατέρας σου, είναι ο Ποιμήν ο Καλός.

Περνούμε πέτρινα χρόνια, είναι οι καιροί χαλεποί,
Μα πάντοτε τα χελιδόνια θα φέρνουνε τη Λαμπρή.
Μη φοβού! Κι αν είσαι ο πιο φτωχός.
Μη φοβού! Κι αν είσαι μοναχός.
Συνοδοιπόρος σου θα ‘ναι στον δρόμο σου πάντοτε ο Θεός.
Είναι ο Πλάστης σου και ο Πατέρας σου, είναι ο Ποιμήν ο Καλός.

Δέσποινα Δαμιανίδου




















ΒΑΣΩ: Να που είμαστε και φέτος εδώ!
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Στη γιορτή του Κατηχητικού μας, στην αυλή του σχολείου μας, υπό το στοργικό βλέμμα της τοπικής εκκλησίας μας.
ΔΕΣΠΟΙΝΑ: Και αν αναρωτιέστε πώς είναι δυνατό να είμαστε τόσοι πολλοί, η απάντηση είναι απλή:
ΚΩΣΤΗΣ: Η γιορτή του Κατηχητικού, δηλαδή η γιορτή των παιδιών της ενορίας μας, είναι γιορτή όλης της ενορίας.
ΦΩΤΕΙΝΗ: Γιατί ενορία σημαίνει ένωση, αγάπη. Και όλοι εσείς αγαπάτε τα παιδιά.
ΘΑΝΑΣΗΣ: Επειδή σας αγαπάμε κι εμείς, αποφασίσαμε να σας πούμε το μυστικό μας:
ΕΥΗ: Φέτος, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, όλη τη χρονιά ψάχναμε για κάποιο Θησαυρό. Είμαστε εδώ, γιατί Τον βρήκαμε.
ΚΩΣΤΗΣ: Και μια και είναι πολύ μεγάλος, ανεξάντλητος, θέλουμε να τον μοιραστούμε μαζί σας.
ΕΥΗ: Μακάρι όλοι να πλουτίσετε από τον Θησαυρό μας, για να είστε πάντα χαρούμενοι.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Μα δεν σας το είπαμε! Τη χρονιά που μας πέρασε κάναμε Κατηχητικό,
ΦΩΤΕΙΝΗ: Χορέψαμε,
ΘΑΝΑΣΗΣ: Τραγουδήσαμε,
ΔΕΣΠΟΙΝΑ: Παίξαμε,
ΚΩΣΤΗΣ: Χορέψαμε.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Γυρίσαμε και ταινία! Θα τη δούμε μετά!




ΓΙΑΝΝΗΣ: Προς το παρόν, μην ξεχάσουμε να σας πούμε πως το τραγούδι που ακούσατε, με το οποίο ξεκίνησε η γιορτή μας, το έγραψε η κυρία Δέσποινα Δαμιανίδου με αφορμή τη δύσκολη κατάσταση που περνάει η πατρίδα μας. Μη φοβού λέγεται το τραγουδάκι κι εσείς, καθώς θα προχωράει η γιορτή μας, μην ξεχνάτε τους στίχους του.
ΕΥΗ: Γιατί ό,τι θα δείτε και θα ακούσετε απόψε θέλει να σας φέρει πίσω σε αυτούς τους στίχους.
ΒΑΓΓΕΛΙΤΣΑ: Μη φοβάσαι!
ΕΛΕΝΑ: Τίποτε!
ΘΑΝΑΣΗΣ: Αν επιλέξεις στη ζωή σου…
ΒΑΓΓΕΛΙΤΣΑ: Να έχεις Συνοδοιπόρο σου τον Θεό.
ΦΩΤΕΙΝΗ: Τώρα θα χορέψουμε. Θα χορέψουμε παραδοσιακά.
ΔΕΣΠΟΙΝΑ: Απόψε με τον δάσκαλό μας, τον κύριο Βασίλη Τικταπανίδη, θα σας παρουσιάσουμε κάποιους από τους χορούς που μάθαμε φέτος.
ΒΑΣΩ: Τα μικρότερα παιδιά μας θα χορέψουν τους εξής χορούς: Μέρμηγκας από τα Επτάνησα, Περιόλι από τη Νίσυρο και Χασάπικο νησιώτικο. Στη συνέχεια, τα μεγαλύτερα παιδιά θα χορέψουν χορούς της Θράκης και συγκεκριμένα Καστρινό, Ζωναράδικο και Χασαπιά.
ΚΩΣΤΗΣ: Στον χορό ο ένας κρατούσε το χέρι του άλλου.
ΘΑΝΑΣΗΣ: Κάνουμε  μια ευχή:
ΦΩΤΕΙΝΗ: Στη ζωή μας πάντα να υπάρχει κάποιος να μας δείχνει τον δρόμο, για να μπορούμε να  κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου, ώστε το τέλος να είναι όμορφο.
ΕΥΗ: Όπως στον κινηματογράφο.
ΚΩΣΤΗΣ: Και τώρα; Θερινό σινεμά!
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Αφού σας το είπαμε, κάναμε ταινία. Ήταν δύσκολο.
ΘΑΝΑΣΗΣ: Δύσκολη η δουλειά του ηθοποιού!
ΒΑΓΓΕΛΙΤΣΑ: Ευτυχώς όμως είχαμε καλό σκηνοθέτη. Ήρεμο και με μεγάλη υπομονή! Τον κύριο Γιώργο Νικολαΐδη. Τον ευχαριστούμε θερμά.
ΕΛΕΝΑ: Ευχαριστούμε την κυρία Ιωάννα Ντεκώ, την κυρία Όλγα Κιοσόγλου και τον κύριο Γιώργο Βαρούχα, που μας φρόντιζαν τις ώρες των γυρισμάτων. Ευχαριστούμε βεβαίως και τον πατέρα Θεαγένη…
ΘΑΝΑΣΗΣ: Που έπαιξε μαζί μας και για χάρη μας στην ταινία.
ΔΕΣΠΟΙΝΑ: Τώρα πάρτε το γλυκάκι σας, καθήστε αναπαυτικά στις καρέκλες σας και χαρείτε την ταινία μας.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εν τω μεταξύ, θα δείτε και μερικές φωτογραφίες από τις δραστηριότητές μας στην Ενορία…
ΒΑΣΩ: Σε μια σύντομη προβολή που έχουμε ετοιμάσει για εσάς.
ΕΥΗ: Μόλις τελειώσει η ταινία, μη φύγετε!
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Έχει κι άλλα ενδιαφέροντα!
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: Να τα απολαύσετε!

































































Άκολούθησε τό παουερ πόιντ και μετα έγινε 

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΟΛΙΓΩΝ ΛΕΠΤΩΝ 

να προσφερθούν σέ όλους άπό τα παιδιά μας 

ΠΟΡΤΟΚΑΛΑΔΕΣ .... ΛΕΜΟΝΑΔΕΣ ..... ΣΑΜΑΛΙ.... ΚΩΚ .... ΜΠΥΡΑΛ.....  ΦΥΣΤΙΚΙΑ ΠΑΣΑΤΕΜΠΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ













Αύτή τήν ώρα πού τα παιδιά διαλαλούν τήν πραμάτια τους, ό άκούραστος καί ήρεμότατος σκηνοθέτης μας Γιώργος Νικολαίδης έτοιμαζει τίς τελευταίες λεπτομεριες της προβολής!! Αύτό θά πεί νά είσαι έπαγγελματίας  και καθηγητής στήν δουλειά σου!

Ή μεγάλη ώρα έφτασε ΙΔΟΥ ή ταινία τών παιδιών μας

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ





Treasure from George Nikolaidis on Vimeo.






Τά παιδιά άνεβαίνουν στήν σκηνή χαιρετούν καί άποχωρούν. 
Ολοι είναι συγκινημένοι μερικοί δέν κράτησαν τα δακρυά τους. 
Τούς εύχαριστούμε γι αύτό!























Έκεί πού είναι ό Θησαυρός μας είναι καί ή καρδιά μας. 
Σήμερα τά παιδιά μάς δίδαξαν. 
Τά εύχαριστούμε. 
Μπράβο στούς γονείς πού τά έμπιστεύονται στήν έκκλησία. 
Είθε αύτές οί άγνές καρδιές νά γίνουν τά θησαυροφυλάκια πού θά φυλάξουν μέσα τους Χριστό καί Έλλάδα. 
Τόν άμύθητο ΘΗΣΑΥΡΟ μας. 



















Όλα πήραν τό δωράκι τους και άκολουθεί τό γλέντι. 
Ψυχή καί σώμα ή έκκλησία. 
Καί τά δύο χρήζουν τής φροντίδας μας!








Όλα τα ωραία τελειώνουν ,έτσι εδώ τελείωσε 
και η γιορτή των παιδιών μας!!
Μα δεν ήταν καταπληκτικά;
Δεν τους αξίζει ένα ακόμα χειροκρότημα;

Εκ μέρους του εκκλησιαστικού συμβουλίου,
 θέλω να πω ένα ευχαριστώ:
* Στον Δήμο Ερέτριας για τον φωτισμό
 και τα καθίσματα που μας διέθεσε.

* Τις δασκάλες του σχολείου για την βοήθεια τους 
και την παραχώρηση του  σχολείου.

* Τον σύλλογο γονέων και κηδεμόνων του σχολείου , για την πολύτιμη βοήθεια τους και άψογη συνεργασία τους.

* Το κτήμα «ΑΜΠΕΛΗΣ» στον Μύτικα,
& το ρέσταραν «ΘΕΑΛΟΣ» στην Ερέτρια για τα τραπέζια.

* Στους κύριους  , Μπασινά Βαγγέλη , 
Μπασινά Χαράλαμπο ,Μπασινά Κυρίκο,
Μπασινά Παναγιώτη , Μπασινά Αθανάσιο , 
Μπασινά  Κυρίκο του Αθανάσιου ,
Μπασινά Ηλία , Νερούτσο Αντώνη του Σπύρου, 
και το κρεοπωλείο «Βλάχος » στην Ερέτρια για το  κρέας .

* Το οινοποιείο «ΛΥΚΟΣ» στο Μαλακώντα.

* Τα Super market : « ΑΒ» στο Βασιλικό ,                                    Συριανός στον Μαλακώντα ,
«Κρητικός » και «ΕΝΑ» του κύριου Παπαγεωργίου  στην Ερέτρια.

* Τα καταστήματα του κ.Κωστάντιου , Σκουμπρή Γιάννη ,
 «Πανέρι της Βασούλας»  και «Γλυκιά γωνία» στην Ερέτρια.

* Τον φούρνο «Παπαθανασίου Τάσος & Υιοί » στο Βασιλικό.

* Ένα ευχαριστώ στις κυρίες που έφτιαξαν το Σάμαλι, σε όλους όσους μαγείρεψαν, βοήθησαν, και δούλεψαν για να ετοιμάσουμε αυτή την γιορτή.

Τέλος ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που μας τιμήσατε με την παρουσίας σας στην γιορτή μας.
 Η γιορτή των παιδιών μας τελείωσε αρχίζει όμως το δείπνο και το γλέντι!

Παρακαλώ περάστε !!









Σάς εύχαριστούμε όλους και ίδιαίτερα έσένα Μαρία-Νεκταρία! 
Είθε αύτό τό χαμόγελο να φωτίζει πάντα τό προσωπό σου με τήν χάρη τού Θεού καί τήν βοήθεια τής Παναγιάς μας!!!

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!!!