Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Περί σκουλικιών




 
Τελευταία μου συμβαίνει όποιος έχει λερωμένη την συνείδηση του να απαιτεί από μένα ανοιχτό μυαλό. Σε λίγο θα ξεχειλώσουμε τόσο πού θα μείνουμε με την ιδέα του ανοιχτού μυαλού στο χέρι, σαν σύνθημα χωρίς νόημα και περιεχόμενο.

Από τότε πού η νουθεσία για ακεραιότητα και τελειότητα θεωρείται αρρωστημένη ηθικολογία και κατάκριση, πήξαμε στην μοιχεία και την ανωμαλία. Άντε να εξηγήσεις στον άλλο πώς κατακρίνεις την μοιχεία και όχι τον μοιχό,άντε να του εξηγήσεις πως τον προειδοποιείς επειδή είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος για τον Θεό, εξαγορασμένος με το αίμα του ιδίου του Χριστού;

Άντε να εξηγήσεις στον μοιχό πως τον προειδοποιείς από αγάπη, γιατί νομοτελειακά τον περιμένει ο θάνατος, η ασθένεια, γίνεται ο ίδιος φορέας και πρόξενος πόνου για τον αδελφό.

Ηθικολογίες θα σου πεί. Το κορμί μιλά. Η ψυχή είναι για καλογήρους. Και ούτως ειπείν η ζωή είναι μικρή και ωραία.

Σήμερα η μοιχεία είναι το πιο συνηθισμένο αμάρτημα.  Είναι ευστροφία, καπατσωσύνη, ανδρισμός, θηλυκότητα, μόδα, σύγχρονος τρόπος ζωής, απόδειξη συγχρονισμού με τα αποδεκτά κοινά ήθη, πρωτοπορία. Ο Ηρώδης έσφαξε τον Πρόδρομο, ακριβώς γιατί μοίχευσε με την γυναίκα του αδελφού του η οποία ταυτόχρονα ήταν και συγγενής του. Επίσης, τον έσφαξε επειδή μοίχευσε με τα μάτια κοιτώντας την Σαλώμη( πριγκήπισσα κατά τα άλλα) να χορεύει μπροστά στους μεθυσμένους. Αν αυτό το παράδειγμα δεν φέρνει μεταμέλεια τί να πώ;

Ο Χριστός την μοιχαλίδα την συγχώρεσε την ώρα που όλοι την λιθοβολούσαν, χωρίς όμως να αμνηστεύσει την μοιχεία. Αυτή η αγάπη και το μεγαλείο την έκανε να αλλάξει ίσως ζωή. Ίσως αυτός είναι ο τρόπος. Αλλά όπως και νά χει χάθηκε το φιλότιμο. Όχι απέναντι στους ανθρώπους. Ο άνθρωπος σήμερα δεν αξίζει παραπάνω από μια κατσαρίδα. Τον ψεκάζουν με χημικά στο όνομα της θρησκείας και φέυγει από την μέση. Χάθηκε το φιλότιμο ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Και όταν ο Θεός είναι ανύπαρκτος και φευγάτος από την ψυχή του ανθρώπου όλα επιτρέπονται.

Πολλές φορές ακούμε πώς ο παπάς πρέπει να προσφέρει αγάπη. Χρησιμοποιούμε αυτή την λέξη πολύ άκριτα και ανεύθυνα.

Ποιός μπορεί να φανταστεί πόσο αίμα και πόνο κρύβει αυτή η λέξη; Ότι η αγάπη είναι ομοούσια της αλήθειας. Όχι της αλήθειας μου και της αλήθειας σου. Της απόλυτης αλήθειας πού υπάρχει για να είναι κριτήριο για το ψέμα.Αγάπη χωρίς αλήθεια δεν στέκεται. Είναι ωφελιμισμός, υπαναχώρηση, κολακεία, συναισθηματισμός, σύνθημα, φούσκα πού σκάει στον αέρα. Έχω συνείδηση σαν ιερέας πώς δεν είμαι υπηρέτης των ανθρώπων και ας σκανδαλίζει αυτό όσους θέλουν να ελέγχουν την ιερατική προτίμηση και διακονία.

Ο ιερέας είναι υπηρέτης του Θεού. Ο Θεός είναι το κριτήριο. Και ευτυχώς πού είναι. Γιατί έτσι γεννιέται η ευσπλαχνία και η συμπόρευση με τον άλλο, έτσι ασκείται η αγάπη πού δεν περιμένει ανταλλάγματα και έχει πλήρη ταύτιση με τον ύμνο του απ Παύλου. Ο ιερέας επίσης δεν φτανει να είναι υπηρέτης της αλήθειας, αλλά αλήθεια ο ίδιος για να εμπνεει. Τότε είναι όλος αγάπη για τον άλλο.Ομοούσιος της. Αν λοιπόν ο ιερέας ήταν απλά υπηρέτης της αγάπης και μόνο,ως φτηνού και ωφελιμιστικού συναισθήματος και εμπορικού ιδεολογικού συνθήματος, μπορεί και να έμοιαζε με την δουλειά της εταίρας. Και σκεφτείτε πόσο μακρυά είναι αυτό από την γνησιότητα!

Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

Τα παράσιτα και ο…Παράσιτος

«Έλα της θάλασσας θεριό
και του πελάγου μπόρα
το φοβερό σκουπιδαριό
να διώξεις απ’ τη χώρα»

Ν.Γκάτσος


Εν πρώτοις ένα ανέκδοτο, το οποίο δημοσιεύθηκε στο αθηναϊκό περιοδικό «Παρθενών», το 1878, και υποδηλώνει την αναξιοκρατία και τις ποταπές συναλλαγές του διεφθαρμένου πολιτικού κόσμου και… υπόκοσμου. Νυν και αεί… «Ο σουλτάνος διόρισε βεζύρη έναν άνθρωπό του, ολότελα αστοιχείωτο και κακοήθη, Χασάνης το όνομά του. Αρρωσταίνει βοριά κάποια στιγμή ο πατέρας του Χασάνη, καλεί το γιό του, τον ασπάζεται, τον αποχαιρετά και του λέει:
–   Παιδί μου, τώρα που θα πάω στον Κάτω Κόσμο, αν με ρωτήσουν πώς πάει το δοβλέτι (=το κράτος), τι να τους πω;
–   Πες τους πως ο Χασάνης, έγινε βεζύρης και θα καταλάβουν!…»
Θα λέγαμε σήμερα στον πατέρα του Χασάνη:
Πες τους, ότι ο Βενιζέλος έγινε περίπου πρωθυπουργός, ο Χρυσοχοϊδης, η Θεοφιλοπούλου, ο Μητσοτάκης, ο Βαρβιτσιώτης, ο Γεωργιάδης και λοιποί παρόμοιοι έγιναν υπουργοί και θα καταλάβουν πώς πάει το δοβλέτι!…
Ερώτηση: Οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας, όταν ψήφιζαν τον κ. Σαμαρά του έδωσαν εντολή να συμπορευτεί με το ψυχορραγών ΠΑΣΟΚ; Σίγουρα όχι. Το ΠΑΣΟΚ κατάντησε αναρριχητικό φυτό. Σφιχτοτυλίγεται γύρω από το κορμό, που προς το παρόν στέκει όρθιος, και επιβιώνει. Ο ξενιστής και το παράσιτο για να χρησιμοποιήσουμε όρους της βιολογίας. Κάποια στιγμή το παράσιτο εξαντλεί και καταστρέφει τον ξενιστή. (Ωραιότατη η γλώσσα μας. Ξενιστής από το ρήμα ξενίζω που σημαίνει φιλοξενώ και παράσιτο,  από τή πρόθεση παρά+σίτος. Στην αρχαιότητα παράσιτος ονομαζόταν ο ευτελής και χαμερμπής άνθρωπος, ο οποίος πήγαινε απρόσκλητος στα συμπόσια των πλουσίων και μέσω κολακειών, γαλιφιών και άλλων ταπεινών τρόπων, εξασφάλιζε την ανοχή των συνδαιτημόνων και την εύκολη σίτισή του. Ο σπουδαίος αρχαίος συγγραφέας «σπουδαιογελοίων» ή «κλαυσιγελώτων», όπως ονόμαζαν τα σατιρικά κείμενα, Λουκιανός είχε συγγράψει χαριέστατο διάλογο με τίτλο «περί παρασίτου». Οι παράσιτοι, τα παράσιτα νεοελληνιστί, εξελίχθηκαν, συν τω χρόνω, σε γελωτοποιούς. Και έκτοτε δεν απώλεσαν την ιδιότητά τους αυτή.
 Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων οι ετυμολογικές παρεκβάσεις δεν έχουν καμμία σχέση με πρόσωπα που ζουν ή γεγονότα που συμβαίνουν σήμερα. Εξάλλου, στην αρχαία Αθήνα, ο Παράσιτος ήταν και αξίωμα, που ανατίθετο σε επιφανή και γενικής υπολήψεως απολαύοντα άνδρα- να, όπως ο κ. Βενιζέλος, ο αντιπρόεδρος- επιφορτισμένο με την αποθήκευση και διαφύλαξη των προσφερομένων στους ναούς προϊόντων και κυρίως σιτηρών).
Επανερχόμεθα. Θα αντιτείνει κάποιος. Τι να έκανε ο Σαμαράς; Μετά την «αποτείχιση» του κ. Κουβέλη και της κ. Ρεπούση του Ζαλόγγου, «του βουνού και του λόγγου» που θα έλεγε και ο Γρανίτσας, αν δεν συνεργαζόταν με τον «Παράσιτο», θα έπρεπε να προκηρύξει εκλογές. Και τότε η χώρα θα καταστρεφόταν και οι αγορές θα μας διαμέλιζαν και οι Τρόϊκες θα μας ποδοπατούσαν και οι Γερμανοί θα «ξανάρχονταν» και λοιπά και λοιπά. Έτσι μας τα είπαν η Όλγα, ο Παύλος, ο Πρετεντέρης και τα ποικιλώνυμα κύμβαλα της εξουσίας και παραεξουσίας· άρα έτσι πρέπει να είναι.
Γιατί να γίνουν εκλογές; Η χώρα μπήκε σε τροχιά ανάπτυξης. Το αποφώλιον τέρας της κρίσης ξεδοντιάστηκε, μας επαινούν ο Σόιμπλε, η Μέρκελ, «το» Κομισιόν, για να επιβεβαιωθούν και πάλι οι σοφοί ημών πρόγονοι, όταν έλεγαν «επαινούμενος γαρ υπό την εναντίων αγωνιώ μη τι κακόν είργασμαι», όταν με επαινούν οι εχθροί αγωνιώ μήπως κάνω κάτι κακό.
Εκλογές βεβαίως, αφού αλλιώς δεν μπορούμε να χαλάσουμε τα τέρατα. Να μην στρογγυλοκάθονται τέσσερα χρόνια οι καντιποτένιοι που τρώνε την ψυχή μας. Ίσως έτσι ξετρυπώσει από την λάσπη και κάποιος ηγέτης με τόλμη και αρετή. Πόσο Βαρβιτσιώτη ή Χρυσοχοϊδη αντέχουμε ακόμη; Αυτοί θα βάλουν τάξη ή ο Κυριάκος ο πορφυρογέννητος; Εκλογές και λίγοι-λίγοι στις βίλες τους, να χαθούν απ’ τα μάτια μας. Ως πότε ο Παράσιτος που λέγαμε, θα αναλαμβάνει αξιώματα, τα οποία είναι κι αυτά περιουσία του λαού;
Αν είχαμε πολιτικούς με αρετή και τόλμη θα έπρατταν, την εποχή που ζούμε, αυτό που έκαναν τα λιοντάρια της Εθνεγερσίας.
Η γενιά του Εικοσιένα είχε ήθος, ατομικό και συλλογικό. Το 1834, ο Μακρυγιάννης, βλέποντας τη δυστυχία των αγωνιστών και την εξαχρείωση των ανθρώπων της εξουσίας, που ενώ στους «γυμνούς και ξυπόλυτους» λένε ότι «η πατρίς είναι πτωχή», σκορπίζουν το δημόσιο χρήμα σε ανάξιους, «εις τους δούλους και κόλακάς των», προτείνει περικοπή όλων ανεξαιρέτως των μισθών για να επιβιώσουν οι ανέστιοι και πένητες αδελφοί. Ακόμα και μέσα στο κλίμα της διαφθοράς και της παραλυσίας που κυριαρχούσαν στην ξενοκρατούμενη μετεπαναστατική Ελλάδα οι αγωνιστές διατηρούσαν ακέραιο τον ζήλο τους για το καλό της κοινότητας και κυρίως το προσωπικό ήθος τους. Ο Ν. Δραγούμης αφηγείται ότι σε μία επίσκεψή του στον ναύσταθμο του Πόρου, διαβαίνοντας την πύλη στο πλευρό του ναύαρχου Σαχτούρη, βλέπει ένα γέροντα να σκουπίζει σκυφτός. «Γιατί δεν δίνεις τη σκούπα σε κάποιο νεότερό σου;», τον ρωτάει. «Κάμνω το χρέος μου! Απεκρίθη μετά τραχύτητος ο πρεσβύτης» και ύψωσε το παράστημά του.
Είχε και πλήρη επίγνωση του ιστορικού παρελθόντος και της προγονικής εύκλειας η γενιά του Εικοσιένα. Έβλεπε ως πολυτίμητη περιουσία του ελεύθερου και ανεξάρτητου έθνους τα λείψανα του αρχαίου πολιτισμού. «Δι’ αυτά πολεμήσαμεν!», είπε ο Μακρυγιάννης σε δύο στρατιώτες που στα χρόνια του Αγώνα παζάρευαν να πωλήσουν σε ξένους δύο αγάλματα. «Να μη καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας». Έδωσε στους στρατιώτες 350 τάληρα και τα έσωσε. Θα τα προσφέρει αργότερα στον Όθωνα «να χρησιμέψουν διά την πατρίδα». Ποιά πατρίδα, αγαθέ Μακρυγιάννη; Πουλήθηκαν ή χαρίστηκαν μαζί με μύρια άλλα σε ξένους.
Το παράδειγμα του Μακρυγιάννη, του πατριδοφύλακα στρατηγού, ας συγκριθεί και με το τωρινό ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας  «σε κάτι Ευρωπαίγους» και άλλους παραλυμένους της οικουμένης. Από την τσέπη του πλήρωσε για να σωθούν τα τιμαλφή του αρτιγενούς κράτους. Τώρα οι παράσιτοι άδειασαν την τράπεζα, στην οποία συνδαιτημόνες έπρεπε να είναι ο λαός,  και γέμισαν τις τράπεζες με τον «κόπο» τους….

Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2013

«Αυτός και νυν, Δέσποτα, εξαπόστειλον την χείρα σου εξ αγίου κατοικητηρίου σου, και αρμοσον τον δούλόν σου Γεώργιον και την δούλην σου Ίωάνναν, ότι παρά σου αρμόζεται ανδρί γυνή»


Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει
μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή
δεν αξίζει τον κόπο.



Επειδή σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ ακόμη

κι ας μην είναι όπως παλιά,
δε θα πει πως πέθανε η αγάπη,
κουράστηκε ίσως, σαν καθετί που ανασαίνει.

Επειδή περνάς δύσκολες μέρες

σκυμμένη σε χαρτιά και γκρεμούς
που δεν κλείνουν, κι εγώ πηδάω
τις νύχτες επί κοντώ λαχανιάζοντας,
δε θα πει πως δεν έχουμε
μοίρα στον ήλιο, έχουμε
τη δική μας μοίρα.

Επειδή πότε είσαι άνθρωπος

και πότε πουλί, φέρνεις στο σπίτι μας
ψωμάκια μικρά της αποδημίας
κι ελπίζουνε τα παιδιά μας
σε καλύτερες μέρες.

Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι

και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι
για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου,
μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,
αν αλλάζαμε θα ‘μαστε πάλι
δυο άγνωστοι και θ’ αρχίζαμε
απ’ το άλφα.

Τώρα ξέρουμε πού πονάς

πού σωπαίνω πότε γίνεται παύση,
διακοπή αίματος και κρυώνουν
τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό
να φορτίσει πάλι τα μέλη
με δύναμη κι έλξη και δέρμα ζεστό.

Επειδή είναι δύσκολο ν’ αγαπάς

και δυσκολότερο ν’ αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο
για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά
και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη
κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές
και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά
και καμένα, θέλοντας ο καθένας
να ‘ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο
και πηγή, κατά τις περιστάσεις
ή και όλα μαζί στην ανάγκη,
δε θα πει πως εγώ δε μπορώ
να γίνω κάτι απ’ όλα αυτά ή και όλα μαζί,
κι αν είναι να περάσω
μια ζωή στη σκλαβιά –έτσι κι αλλιώς–
ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2013

Γάμος Κωνσταντίνου & Έλένης....Νά ζήσει καί ό νεοφώτιστος Γεώργιος!!!








































Μια μαντινάδα θέ νά πω
όπου είναι πολύ ώραία
νά ζήσει ή νύφη κι ό γαμπρός
καί όλη ή παρέα


Καί τό παιδί πού βαφτίσαμε
εύχόμαστε νά ζήσει
να τό φυλάει ό Θεός
μά και να εύτυχήσει


 Όσο για τούς έλέυθερους
που είναι ή σειρά τους
εύχομαι πολύ σύντομα 
νά 'ρθούμε στά δικά τους


Δυό μαντινάδες είπαμε
άς πούμε κι άλλη μία
και οί κουμπάροι κι ό παπας
νάχουν πάντα ύγεία


Κι άφού τούς εύχηθήκαμε 
ας πιούμε στήν ύγειά μας
ολος ό κόσμος να ν΄καλά
καί ΄μείς καί τα παιδιά μας