Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Τα καρκινώματα τα «ξηλώνουν», δεν τα αναζωογονούν

Γνωστή, πασίγνωστη η φράση του Αβραάμ Λίνκολν (1809-1865), «μπορείς να τους εξαπατάς όλους γιά λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους γιά όλο τον καιρό». Κι όμως σε τούτη εδώ την χώρα «ποτέ τόσο λίγοι, δεν εξαπατούν τόσο πολλούς, όλο τον καιρό». Το «εξαπατούν» είναι ενεστώτας διαρκείας, όπως λέμε στην γραμματική, διότι διαρκεί και διαιωνίζεται η εξαπάτηση του λαού από το πυορρέον απόστημα που ονομάζεται ΠΑΣΟΚ.

Είναι καταπληκτικό! Κανέναν δεν εκφράζει, οι πάντες το απεχθάνονται, πλην ευαρίθμων, αμετανοήτων ζητωκραυγαστών. Κι όμως, το καρκίνωμα βρίσκεται στην εξουσία. Κρίσιμες και κομβικές θέσεις του κρατικού μηχανισμού, τις κατέχουν κομματικοί σαλταδόροι, ανίκανες μετριότητες. Οι βατραχομυομαχίες και οι καμποτινισμοί των στελεχών του ακόμη αποτελούν είδηση. Χυδαιολογεί- «εκ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί»- κάποια Τώνια Αντωνίου, η οποία ψήφιζε με χέρια και ποδάρια, τα καταστρεπτικά «μνημόνια» και τα ΜΜΕ (Επιρροής-Επιβολής-Εκχαυνώσεως-Εκμαυλισμού-Εξαχρειώσεως) προβάλλουν τα λεκτικά κοπρίσματά της, ένα είδος επαίνου γιατί «τα λέει έξω από τα δόντια».

Κι εδώ είναι και ο τρισάθλιος Φαρισαϊσμός και η εμετική υποκρισία του συστήματος. Όταν ακούγονται από Χρυσαυγίτες υβρεοβωμολοχίες, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους οι συνήθεις γυμνοσάλιαγκες της παραπολιτικής, υποδύονται τους πνευματικούς θεματοφύλακες της ηθικής του λαού. Όταν βρίζει η κ. Τώνια είναι ελευθεροστομία και μαγκιά (τσογλανομαγκιά). Όσοι καντιποτένιοι κηφήνες αυτοεντάσσονται εντός του λεγομένου ευφημιστικώς «δημοκρατικού τόξου» απολαμβάνουν ασυλία και ανοχή λόγων και πράξεων. Η βορβορώδης ευτέλεια, η φαυλολογία και η αισχροήθεια επιτρέπονται στους τοξοδημοκράτες και ας καταρρακώνεται το δημόσιο ήθος.

Ο δε πρωθυπουργός αντί να διώξει κλωτσηδόν τα υπολείμματα τα σέρνει μαζί του. Δεν κατανοεί ότι στην παρούσα συγκυρία, η μεγαλύτερη ευεργεσία για τον τόπο θα ήταν να αποτινάξει από πάνω του το πασοκικό όνειδος. Να τους αφαιρέσει τον έσχατο συγκολλητικό τους ιστό, το κίνητρο της καννιβαλικής συνύπραξής τους: Την εξουσία. Δεν καταλαβαίνει ότι με την εξαφάνιση αυτού του κόμματος κλείνει ένας υπόνομος αναθυμιάσεων, που δηλητηριάζει εδώ και δεκαετίες έναν ολόκληρο λαό!

Είναι δυνατόν να έχουμε υπουργό παιδείας στέλεχος του κόμματος που μαγάρισε την παιδεία του λαού;

Ερωτώ: Ποιός δίδαξε σε παιδιά 13 ετών να πραγματοποιούν καταλήψεις και βανδαλισμούς, στα σχολεία με αίτημα, παλαιότερα, την κατάργηση των εξετάσεων; Μήπως βελτιώθηκε η εκπαίδευση από τις καταλήψεις;
Ποιός, μέσω του καταστρεπτικού νόμου-πλαισίου του 1982, ευνόησε την αναξιοκρατία, την ευνοιοκρατία, τον Νεπωτισμό και την… «ενδογαμία» στα ΑΕΙ. (Δηλαδή η πλήρωση θέσεων ΔΕΠ σ’ ένα τμήμα από άτομα που έκαναν το διδακτορικό τους εκεί). Το 2007 ο καθηγητής Χυρ.Μουτσόπουλος δήλωσε, ότι περισσότεροι απ’ τους μισούς καθηγητές στο τμήμα του (ιατρική) «κληροδότησαν» τις θέσεις τους στα παιδιά τους («Βήμα», 14.1.2007). Ποιός ποινικοποίησε την πειθαρχία και επέβαλε την ατιμωρησία στο σχολείο, καρυκεύοντας την διάλυση με το απατηλό σύνθημα «ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ»;

Έχω κρατήσει επιστολή μιάς καθηγήτριας τεχνικού λυκείου, στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 5ης Νοεμβρίου 1991. Ήμουν νεοδιόριστος δάσκαλος, άψητος και «άβγαλτος» και μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση.

«Μέσα στην τάξη την ώρα του μαθήματος κάθε παιδί συμπεριφέρεται όπως νομίζει. Άλλος κάθεται με τα πόδια απλωμένα στο διπλανό θρανίο, άλλος κοιμάται ή προκλητικά κάνει πως κοιμάται. Άλλος μιλάει ή χασκογελάει με τον διπλανό του και άλλοι τραγουδούν χτυπώντας ρυθμικά τα θρανία. Συχνά μαθήτριες βγάζουν καθρεφτάκι και τσατσάρα και χτενίζονται ή βάφουν τα νύχια τους. Συμβαίνει, επίσης, ένας μαθητής να βγαίνει από την τάξη χωρίς να ζητήσει άδεια. Όταν τον ρωτήσεις πού πάει, μπορεί να λάβεις την πιό προκλητική απάντηση: Ότι πηγαίνει έξω να πάρει αέρα ή ότι πείνασε και πηγαίνει να φάει. Η πιό συνηθισμένη απάντηση σε παρατήρηση είναι: Και τι έγινε; Ή «ποιός το πρόβλημα ή ποιόν ενοχλώ;».
Σήμερα έχουν τα κινητά και «συζητούν» εν ώρα μαθήματος. Ποιό το πρόβλημα εξ άλλου;

Διαβάζω τον επίλογο βιβλίου «Η Παιδεία σε κρίση», το Γ.Τσέντου, εκδ. «Τήνος»:

«Το σχολείο είναι εικόνα της κοινωνίας. Από αυτή την άποψη, δεν θα έπρεπε να είναι τόσο εύκολο γιά μερικούς από εμάς να καταδικάζουμε τους νέους, ότι έχουν πάρει λάθος δρόμο. Οι νέοι δεν έχουν πάρει λάθος δρόμο, όχι. Απλώς –και αυτό είναι το πιό τραγικό- βαδίζουν μπροστά από εμάς στον δρόμο που εμείς τους δείξαμε να βαδίζουν. Εμείς είμαστε αυτοί οι οποίοι στην πράξη βάζουμε πάνω απ’ όλα τα υλικά αγαθά και τα χρήματα. Εμείς με τα λόγια μεν εξαίρουμε τα υψηλά, αλλά ασχολούμαστε ολημερίς με τα χαμηλά. Εμείς, στην καλύτερη περίπτωση, μιλάμε για αρχές και αξίες, αλλά στην πράξη αποκοπτόμαστε όλο και περισσότερο από αυτές. Όταν, λοιπόν, εμείς ενεργούμε έτσι, θα ήταν παράλογο να έχουμε από τους νέους την απαίτηση να βαδίζουν άλλο δρόμο. Απλώς, αφού πρώτα τους διδάξαμε εμείς, τώρα μάς διδάσκουν αυτοί, δείχοντάς μας που οδηγεί ο δρόμος που εν τη αφελεία μας επιλέξαμε να βαδίσουμε».

Και, για να επανέλθω στο θέμα, ποιό κόμμα σάρωσε την γλώσσα μας, επιβάλλοντας την μονόχνωτη «δημοτικιά», το ξύλινο αριστεροκομματικό ιδίωμα, το «κάλεσμα» και «πισωγύρισμα» και λοιπές μπουρδολογίες; (Να μην μιλήσω γιά την βίαιη κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας, της αρτιμελούς μορφής της γλώσσας μας, διότι οι περισσότεροι, ιδίως οι νεώτεροι, και δικαίως, τα βρίσκουν… κινέζικα αυτά).

Ποιός κατέστρεψε αδίστακτα, εν ονόματι κάποιου νεφελώδους «προοδευτισμού» και αβασάνιστου, δήθεν εξευρωπαϊσμού, τις εθνικές μας ρίζες, μέσω των σχολικών βιβλίων;

Λιμοκτονούν πνευματικά τα παιδιά σε μία χώρα που κορδακίζεται και διαλαλεί- τώρα λόγω και Αμφιπόλεως- ότι υπήρξε λίκνο του πολιτισμού και θεματοφύλακας τιμαλφών αξιών παναθρώπινης εμβέλειας. Τα βιβλία, η αλλαγή τους, εκπονήθηκε το 2003 επί ΓΑΠ και εισήλθαν το 2006 στα σχολεία, επί Γιαννάκου. Ο ηθικός και φυσικός αυτουργός που λέει το ποινικό Δίκαιο. (Το δε ινστιτούτο εκπαιδευτικής πολιτικής, άντρο και αυτό «εκσυγχρονιστών», θεωρεί τα βιβλία «εξαιρετικά»! Θυμίζω την περίπτωση Ρεπούση).

Ο κατάλογος των πασοκικών ανομιών δεν κλείνει εδώ. Μόλυνε τα πάντα αυτή «η κατάρα της φυλής». Κι όμως αυτό το «εξαίσιον πτώμα» το αιματοδοτεί η ΝΔ, το συνητρεί στην ζωή, διότι η απώλεια της εξουσίας τρομάζει τα δύο κόμματα. (Το εναπομείναν 20% που ψηφίζει τους κ. Κυριάκο, Μίλτο, Άδωνι και λοιπούς συντηρητικούς νοικοκυραίους της πάλαι ποτέ Δεξιάς). Το ΠΑΣΟΚ παρασύρει στον βούρκο και τον συγκάτοικο, η μέθη της εξουσίας ναρκώνει.

«Προς γαρ το τελευταίον εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται». Η τελευταία πράξη αυτή κρίνει και τα προηγούμενα. Η σαμαρική νεοδημοκρατία θα μείνει στην Ιστορία, εκτός των άλλων δυσωδιών, και γιά την έσχατη αναζωογόνηση του μεγάλου ονείδους αυτή, της μεγάλης Ιστορίας.

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Παναγιά μου Μυρτιδιώτισσα σκέπε φρούρει τούς δούλους Σου και καλούς μας φίλους και συνεργάτες


Η μεγαλύτερη μονή των Κυθήρων! Βρίσκετε στην περιοχή των Μυρτιδίων στα δυτικά του νησιού και είναι χτισμένη σε ένα φυσικό βραχώδης άνοιγμα, ανάμεσα από πάρα πολλές μυρτιές! 



Η εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας είναι το πολυτιμότερο κειμήλιο του νησιού και είναι η απανταχού προστάτιδα των Κυθηρίων. 




Η παράδοση λέει ότι ένας βοσκός είδε στον ύπνο του έναν άγγελο να του υποδεικνύει ένα σημείο στην περιοχή που είχε τα πρόβατά του. Εκεί μέσα σε μια μυρτιά υπήρχε μία εικόνα με την Παναγία. Ο βοσκός ξύπνησε θορυβημένος. Το πρωί πήγε και βρήκε την εικόνα. Την πήρε στο σπίτι του στο γειτονικό χωριό Καλοκαιρινές.

Τη νύχτα η εικόνα εξαφανιζόταν, επέστρεφε στη μυρτιά. 

Ο βοσκός είδε ξανά τον άγγελο να του λέει πως η εικόνα έπρεπε να μείνει εκεί κοντά στη μυρτιά. Έτσι ο βοσκός έκτισε ένα μικρό εκκλησάκι δίπλα στη μυρτιά και τοποθέτησε την εικόνα εκεί, την οποία την ονόμασε Μυρτιδιώτισσα. Αυτό το εκκλησάκι παραμένει έως σήμερα και ονομάζετε παλαιό Καθολικό όπου εκεί στεγάζεται η εικόνα της Παναγίας μαζί με τα τάματα των επισκεπτών της, μερικά τεράστια κεριά φτιαγμένα από τους ιερείς της εποχής και μερικές άλλες μικρές εικόνες. 
Η εικόνα όταν βρέθηκε δεν είχε τις σημερινές διαστάσεις. Αυτές τις απέκτησε αργότερα όταν τοποθετήθηκε σε ξύλινο πλαίσιο. 
Το 1837 φιλοτεχνήθηκε το χρυσό ένδυμα, έργο του καλλιτέχνη Νικόλαου Σπιθάκη. Από αυτή την αρχαία εικόνα φαίνονται μόνο τα πρόσωπα, στα οποία με την πάροδο των αιώνων δεν διακρίνονται πλέον τα χαρακτηριστικά. Στο κάτω μέρος της χρυσής επένδυσης απεικονίζονται τρία θαύματα της Μυρτιδιώτισσας. 
Το θαύμα της ευρέσεως, η ίασης του παραλύτου και το θαύμα της διασώσεως του φρουρίου της πόλεως των Κυθήρων από την πτώση κεραυνού το 1829. Πάνω ακριβώς από το παλαιό Καθολικό, το 1857, χτίστηκε ο νεότερος μεγαλοπρεπής ναός σε ρυθμό τρίκλιτης βασιλικής. Βόρεια και νότια του νεότερου Καθολικού βρίσκονται τα κελιά των πιστών που επισκέπτονται την μονή την περίοδο της νηστείας των πρώτων δεκαπέντε ημερών του Αυγούστου. 
Αξιοθαύμαστο έργο στο εσωτερικό της μονής είναι το πώρινο κωδωνοστάσιο 26 μέτρων με τοξοειδείς σχηματισμούς στις προσόψεις των τεσσάρων ορόφων του καλλιτέχνη Νικολάου Φατσέα. Σε όλα αυτά τα έργα πρωτοστάτησε ο ιερομόναχος Αγαθάγγελος Καλλίγερος. Στα χρόνια των πειρατικών επιδρομών, η εικόνα για λόγους ασφαλείας φυλασσόταν στο φρούριο της πόλεως των Κυθήρων στον ομώνυμο ναό. 
Το κορυφαίο θρησκευτικό έθιμο των Κυθήριων είναι η λιτάνευση κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας από τα Μυρτίδια στη Χώρα. 
Η περιφορά της εικόνας διαρκεί 15 ημέρες περνώντας μέσα από τα περισσότερα χωριά του νησιού καταλήγοντας στην Χώρα 
 Πολλοί πιστοί ακολουθούν την εικόνα κατά την περιφορά της και τις 15 μέρες! 
Η Μυρτιδιώτισσα γιορτάζει στις 24 Σεπτεμβρίου, ημερομηνία ευρέσεως της εικόνας.......  πηγή















Είς μνήμην Κωστούλας Πετρογιάννη


Ένα τσιπουράκι από τα Σφακειά, για να ανοίξει η όρεξη!!!



Καλώς τον καπετάνιο. Τί νέα από τα πέλαγα τού Μαλακώντα;


Δόξα τω Θεώ!!! Όλα ανθηρά, όλα  καλά!!!


Παναγιώτης: Σήμερα δεν ειναι σειρά μου για την γιορτή μου να κεράσω;
Δημήτρης: Όχι, σήμερα είναι η σειρά μου, κερνάω  για την γιαγιά μου!!!










Ούτε αυτές σου αρέσουν; Τί θα κάνω εγώ με σένα; Αλλά ξέρω ποιός φταίει, ο μπεμπέκος με τα βέλη!!!

Ας όψεται ο έρωτας που πιάστηκα κορόιδο
και όλα μου, και όλα μου τα όνειρα,
να μου τα κα, να μου τα κάνει ρόιδο.

Έρε ξύ, έρε ξύλο που το θέλει,
ο μπεμπέ, ο μπεμπέκος με τα βέλη.

Ας όψεται ο έρωτας που μ' έκανε αλήτη
και τη δουλειά, και τη δουλειά παράτησα
και ξέχασα, και ξέχασα το σπίτι.

Έρε ξύλο, έρε ξύλο που το θέλει,
ο μπεμπέ, ο μπεμπέκος με τα βέλη.

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Το μπαγλαμαδάκι πιάσε Πέτρο μάγκα μερακλή


Παίζει το μπαγλαμαδάκι παίζει το μπαγλαμαδάκι
παίζει το μπαγλαμαδάκι και χορεύω ζειμπεκάκι

Οι πενιές του με ζαλίζουν οι πενιές του με ζαλίζουν
οι πενιές του με ζαλίζουν μιαν αγάπη μου θυμίζουν

Παίζει το μπαγλαμαδάκι παίζει το μπαγλαμαδάκι
παίζει το μπαγλαμαδάκι της καρδιάς μου το μεράκι

{Φέρτε μου το λουλαδάκι για να πιω ένα τσιμπουκάκι
για να πιω ένα τσιμπουκάκι φέρτε μου το λουλαδάκι

Μια και βρέθηκα μαζί σας θα φουμάρω στο τσαρδί σας
θα φουμάρω στο τσαρδί σας μια και βρέθηκα μαζί σας

Κι όταν γίνουμε μαστούρια θα σας πω και δυο τραγούδια
θα σας πω και δυο τραγούδια όταν γίνουμε μαστούρια

Άρωμα Ψυχής




Μέσα στον κήπο της δικιάς μου μοναξιάς
κάτι πουλιά που πετούν πάνω απ' τη στάχτη
μου τραγουδάνε "η αγάπη θα `ρθει, θα `ρθει...".

Θα `ρθει, ένα απόγευμα ζεστό,
θα μπει στον κήπο αυτό
θα κοιταχτεί μέσ' στο νερό
και θα ρωτάει να μάθει.

ποιός τα φροντίζει τ' άνθη.

Τρεις καλοήροι Κρητικοί και τρεις 'που τ' Άγιον Όρος













Τρεις καλοήροι Κρητικοί και τρεις 'που τ' Άγιον Όρος
καράβιν αρματώσανε.
Καράβιν αρματώσανε με το Χριστός Ανέστη
και με το Κύρ' ελέησον
και με το Κύρ' ελέησον στην Κρήτη για να πάσι.
Κι ο ναύτης τους αρρώστησε
κι ναύτης τους αρρώστησε στου καραβκιού την πλώρη
δεν έχει μάναν να τον κλαί'.
Δεν έχει μάναν να τον κλαί', κύρην να τον λυπάται
μήτ' αδερφόν, μήτ' αδερφήν
μητ' αδερφόν, μήτ' αδερφήν να τον μοιρολοάται
τον κλαίει ο καπετάνιος του
τον κλαίει ο καπετάνιος του, τον νιόν το παλικάρι.
Αχ, σήκου πάνω ναύτη μας
αχ, σήκου πάνω ναύτη μας, σήκου να κουμπασάρεις.
Πκιάστε με για να σηκωθώ
πκιάστε με για να σηκωθώ, και βάλτε με να κάτσω
και φέρτε μου τη χάρτα μου
και φέρτε μου τη χάρτα μου, τον αργυρόν κουμπάσον
να κουμπασάρω τον καιρόν.
Να κουμπασάρω τον καιρόν, να βγούμε σε λιμάνι.
Θωρείτ' εκείνα τα βουνά;
Θωρείτ' εκείνα τα βουνά, ανάμεσα να πάτε
δεξιά ρίξτε την άγκυραν.
Δεξιά ρίξτε την άγκυραν, κι αριστερά εμέναν
κι εσείς μικρά ναυτόπουλα
κι εσείς μικρά ναυτόπουλα να βγάλετε το μνήμαν
να μη το βγάλετε μακράν.
Να μη το βγάλετε μακράν, κοντά στο παραγιάλι
να μ' αχτυπούν τα κύματα
να μ' αχτυπούν τα κύματα, να 'χω δροσιά μεάλην.
Να μ' αχτυπούν τα κύματα.

Γιαννάκης ο φωτογενής


φωτογενής < απόδοση της γαλλικής λέξης photogénique που με τη σειρά της είχε προέλθει από την ελληνική λέξη φως και το -γενής (γίγνομαι)







 αυτός που έχει φωτογένεια, τού οποίου τα χαρακτηριστικά φαίνονται ζωηρά κατά τη φωτογράφηση ή την κινηματογράφηση («έχει πολύ φωτογενές πρόσωπο»)


 Μερικοί από μας κινούμε γη και ουρανό για να πετύχουμε μια καλή φωτογραφία στην οποία να φαινόμαστε σχετικά αξιοπρεπείς και άλλοι  άνθρωποι καταφέρνουν να παραμένουν “εξωφρενικά” φωτογενείς ακόμη και στις πιο απίθανες καταστάσεις