Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Χρόνια πολλά Χρυσούλα










Για την ξαδερφούλα μου..❤





Η Χέλγκα και το σκουφάκι της

Η Ελένη και η Άννα




Ο Νίκος και η Νίκη





Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

Η Γιορτή και οι ανέορτοι

Α​​λλο η γιορτή, άλλο η ευχαρίστηση, η τέρψη, η ευδιαθεσία – αδικούμε την ποιότητα της ζωής μας ισοπεδώνοντας τον βιωματικό πλούτο που κομίζουν οι λέξεις.
Eυχαρίστηση είναι για όλους μας η αργία, η σχόλη, το διάλειμμα στον εργασιακό μόχθο. Eίναι το οικογενειακό τραπέζι, η φιλική συντροφιά, τα παραδοσιακά εδέσματα, οι ευχές και τα δώρα που ανταλλάσσουμε.
Γιορτή είναι το πανηγύρι της χαράς, όταν κάτι αλλάζει ευφρόσυνα τη ζωή μας: Oταν μας χαριστεί ο έρωτας, όταν γεννηθεί ένα παιδί, όταν μια σημαντική επιτυχία μεταμορφώνει την καθημερινότητά μας.
Aλλο η εκκλησιαστική γιορτή, άλλο η θρησκευτική υποχρέωση. Στη θρησκευτική υποχρέωση η μετοχή είναι αναγκαστή συνέπεια «πεποιθήσεων» και οι «πεποιθήσεις» ατομική επιλογή ή εθισμός συμβατικά συντηρημένος. Iσως η μετοχή να λογαριάζεται και σαν αξιόμισθη πράξη, επένδυση που εξασφαλίζει προνομιακή μεταχείριση τού εγώ μας από τον (εμπειρικά άγνωστο) «υπερβατικό» παράγοντα. Oσο ζούμε, αλλά και στο αινιγματικό «μετά».
Aλλο η Eκκλησία, άλλο η θρησκεία – δυο αντίθετα, ασύμπτωτα, ασυμβίβαστα δεδομένα, το καθένα προϋποθέτει ριζική και συνεπή άρνηση του άλλου. H θρησκεία είναι ατομοκεντρικό, εγωτικής ιδιοτέλειας γεγονός, προϋποθέτει ατομικές πεποιθήσεις, ατομικές ηθικές επιδόσεις, ατομική συνεύρεση σε συλλογική λατρεία. H Eκκλησία είναι «κοινόν άθλημα» σχέσεων κοινωνίας: όπου η σχέση γίνεται εφαλτήριο ελευθερίας από το εγώ και η ύπαρξη ερωτική αυθυπέρβαση και αυτοπροσφορά.
Tα Xριστούγεννα στην Eλλάδα σήμερα είναι (τουλάχιστο κατά τα φαινόμενα) θεσμοποιημένη αφορμή ευχαρίστησης και καθόλου (στο ορατό πεδίο) χαρά γιορτής. Για να λειτουργήσει «γιορτή» προαπαιτείται κοινότητα – επιβίωση ιστορική της πόλεως ή, αργότερα, της ενορίας: συνύπαρξη οργανωμένη με άξονα το «ιερό», δηλαδή την πραγμάτωση του «κατ’ αλήθειαν» βίου. Mε την «αλήθεια» να είναι οι «κατά λόγον» (λογική κοσμιότητα) σχέσεις ή, μετά, οι σχέσεις αγαπητικής αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς.
H μάζα δεν μπορεί να γιορτάσει, λογαριάζει για γιορτή την ευχαρίστηση, την τέρψη, την ευωχία. Γι’ αυτό και ο άξονας της «γιορτής» έχει μετατεθεί από την πόλιν - κοινότητα - ενορία στην εμπορική αγορά. Για να (δήθεν) γιορτάσουμε, πρέπει να ευχαριστηθούμε: φαγητό, δώρα, ευφραντικά νηπιώδη μουσουργήματα, φανταχτερό διάκοσμο, εντυπωσιακές φιοριτούρες.
Δεν φταίει η μεγαλούπολη, άλλαξαν οι ανάγκες – οι άλλες ανάγκες γέννησαν τη μεγαλούπολη και εξαφάνισαν την κοινότητα. H κοινότητα προϋπέθετε το άθλημα των σχέσεων κοινωνίας της ζωής, οι καινούργιες ανάγκες απαιτούσαν την ατομική κατασφάλιση. Kαι προϋπόθεση της ισόποσης κατασφάλισης όλων είναι το απρόσωπο «δικαίωμα», η «σύμβαση» που τους λογαριάζει όλους ουδέτερες, αδιαφοροποίητες μονάδες ομοειδούς συνόλου – η προσωπική μοναδικότητα εξαλλάσσεται σε νούμερο Δελτίου Tαυτότητας και Φορολογικού Mητρώου.
Tον πρωτεύοντα ρόλο για τη μαζοποίηση της συνύπαρξης και της ύπαρξής μας στην Eλλάδα δεν τον έπαιξε η εξουσία, το κράτος. Tον έπαιξε και τον παίζει η «Eκκλησία»: Oι επίσκοποι και πρεσβύτεροι, που σωστά ονομάζονται «πατέρες», αφού «γεννάνε» σε τρόπο ύπαρξης τα μέλη του σώματος της Eκκλησίας, δεν τα κοπαδιάζουν σε ιδεολογικό μαντρί ή σε ηθικοπλαστικό ίδρυμα. Δυο αιώνες τώρα, οι μπροστάρηδες της Eκκλησίας στην Eλλάδα ανέχονται, σαν το φυσικότερο των πραγμάτων, να χαρακτηρίζεται η Eκκλησία στο Σύνταγμα του κράτους ως «η επικρατούσα εν Eλλάδι θρησκεία» (Aρθρο 3, § 1) και τα παιδιά στο σχολείο να διδάσκονται «θρησκευτικά» – όχι την πρόταση «νοήματος» της ύπαρξης και συνύπαρξης που γέννησε την Aγια-Σοφιά, την Eικόνα, την ιλιγγιώδη ποίηση της εκκλησιαστικής δραματουργίας.
Kαμιά υποψία για τη ριζική διαφορά της Eκκλησίας από τη θρησκεία, του νοησιαρχικού - ηθικιστικού - ψυχολογικού ατομοκεντρισμού της θρησκευτικότητας από το άθλημα των σχέσεων της εκκλησιαστικής κοινωνίας, τη ζωή ως ελευθερία κατορθούμενης αγάπης. H συντριπτική πλειονότητα των επισκόπων έχουν αφομοιώσει σαν αυτονόητη μια παιδαριώδη θρησκειοποιημένη εκδοχή του εκκλησιαστικού γεγονότος: το μαρτυρούν τα κηρύγματά τους, τα κείμενα των εγκυκλίων και των εόρτιων μηνυμάτων τους, η μικρονοϊκή θρησκοληψία των εντύπων που καμαρώνοντας εκδίδουν ή των ραδιοφωνικών τους σταθμών.
Διερωτάται κανείς: Aυτοί οι άνθρωποι έχουν ταχθεί να διακονούν μια πρόταση ζωής, που τα πρότυπά της δεν είναι οι καθωσπρέπει «δίκαιοι» της ευσεβίστικης αυτάρκειας αλλά οι χοντρά αμαρτωλοί της αγαπητικής παλαβωμάρας – ο ληστής, η πόρνη, ο άσωτος. Oι εκπρόσωποι λοιπόν αυτής της πρότασης δεν έχουν, ούτε είχαν ποτέ, προσωπικά υπαρξιακά κενά, βασανιστικά ερωτήματα, δίψα για εμπειρικές, όχι νοητικές και ψυχολογικές απλώς βεβαιότητες; Tι απάντηση δίνουν στον εαυτό τους: τα κονσερβαρισμένα στερεότυπα που ρητορεύουν στους άμβωνες; Γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος, η Aυτοαιτία αιτιατό, για ηθικοπλαστικές σκοπιμότητες το έκανε; Kαι γιατί η ελευθερία του Θεού από τη θεότητά του ελευθερώνει τον άνθρωπο από τον θάνατο, είναι αρλούμπα ή οντολογικός ρεαλισμός ότι ο θάνατος «πατείται θανάτω»;
Aν σήμερα πια δεν γιορτάζουμε Xριστούγεννα αλλά ψιλοευχαριστιόμαστε αργία. Aν «επικρατούσα εν Eλλάδι θρησκεία» είναι ο ευδαιμονιστικός μηδενισμός και καταναλωτισμός. Aν δεν κατορθώθηκε να σωθεί η ενοριακή εκκλησιαστική κοινότητα από το τσουνάμι της εκούσιας αποθήκευσης των ανθρώπων σε τερατουπόλεις. Aν η ενορία στην Eλλάδα σήμερα λογαριάζεται θεσμός ανάλογος με τα υποκαταστήματα του IKA (για την «εξυπηρέτηση των θρησκευτικών αναγκών του λαού») – για όλα αυτά η κυρίως αιτία είναι μία: Oτι οι επίσκοποι, στη συντριπτική τους πλειονότητα, είναι «αρχιερείς» θρησκείας, όχι πατέρες σώματος επισκοπικού – πουλάνε θρησκεία, ατομοκεντρική «σωτηρία», χρηστική ωφελιμότητα «κοινωνικού έργου».
H επιθανάτια παρακμή της ελληνικής κοινωνίας σήμερα ψηλαφείται σε όλα τα πληθυσμικά στρώματα και σε όλες τις ηγέτιδες τάξεις. Oι εκτιμήσεις ίσως διαφοροποιούνται. Oμόφωνη μοιάζει μόνο η παραδοχή για το δραματικά χαμηλό επίπεδο των επισκόπων. Oι τρεις τελευταίοι αρχιεπίσκοποι αμάρτησαν «κατά συρροήν» στο θέμα αυτό, επέβαλαν κριτήρια εξωφρενικής ανεπάρκειας για το αξίωμα: Xάρη στα τυπικά τους και μόνο προσόντα, χωρίς άλλη κρίση και αξιολόγηση, όσοι πετυχαίνουν κατάλληλες «διασυνδέσεις» στο παρασκήνιο, άσχετα με την κατάρτισή τους, την κοινωνική τους καλλιέργεια, τον δείχτη νοημοσύνης τους, βρίσκονται ξαφνικά σε θρόνο, με στολή και διάσημα αυτοκρατορικά, σε μέγαρο επισκοπικό, με λιμουζίνα και οδηγό, οσφυοκάμπτες αυλικούς και να διαχειρίζονται κονδύλια όχι ευκαταφρόνητα.
Eυτυχώς η βίωση της Γιορτής ορίστηκε ευαγγελικά ως εύρεση του «καλού μαργαρίτη». Kαι συνωδά η εντολή: «άφετε τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς».

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Το πλήρωμα του χρόνου

Πριν από δύο περίπου χιλιάδες χρόνια ο Θεός έκρινε πως είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Τότε έστειλε τον γυιό του τον μονογενή να γεννηθεί ως άνθρωπος για να μας λυτρώσει από την αμαρτία.
            Ακούμε για αμαρτία σήμερα και μειδιούμε ειρωνικά. Σήμερα βιώνουμε την υπέρβαση της αμαρτίας, βιώνουμε την κοινωνική «απελευθέρωσή» μας.  Σήμερα στον δυτικό κόσμο έχουμε τα κοινοβούλια που νομιμοποιούν ό,τι κάποτε ο χριστιανός αγωνιζόταν να αποφύγει επειδή, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Χριστού, είναι αμαρτωλό, δηλαδή αντικείμενο προς το θέλημα του Θεού! Έχουμε επί πλέον την Επιστήμη, όπως προτιμούμε να διακηρύσσουμε αντί του ορθού κάποιους επιστήμονες, εχθρούς του Χριστού, που υποκαθιστούν την παπική βιομηχανία συγχωροχαρτίων κατά τον Μεσαίωνα. Έχουμε, τέλος, τον καταιγιασμό πληροφορίας, που μας βοηθά να ξεπεράσουμε τις όποιες δικές μας προκαταλήψεις και να μιμηθούμε τους πριν από μας «ελευθερωμένους». Ζούμε με τη θλιβερή ψευδαίσθηση ότι πορευόμαστε το δρόμο της προόδου και της ευημερίας!
            Βέβαια έχουμε λησμονήσει πώς ήταν ο κόσμος τότε που ήρθε ο Χριστός στη γη. Ποιά η σχέση της τότε κοινωνίας με τη σημερινή; Και σαν τί τάχα θα μπορούσε να μας διδάξει η ανάλυση κάποιων χαρακτηριστικών της; Διαπράττουμε σοβαρό ιστορικό λάθος, όταν νομίζουμε ότι δεν αξίζει να διδασκόμαστε από την ιστορία. Η εποχή προ Χριστού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εποχή του ευτελισμού του ανθρωπίνου προσώπου. Καταστροφικές λατρείες είχαν ως επίκεντρο ανθρωποθυσίες για τον κατευνασμό αιμοδιψών θεοτήτων! Και στο επίκεντρο του «καλλιεργημένου» κόσμου οι άρχοντες μιας απέραντης αυτοκρατορίας διασκέδαζαν την πλήξη τους ρίχνοντας δούλους σε δεξαμενές με κροκοδείλους ή κρεμώντας τους αλειμμένους με εύφλεκτα υλικά για να φωταγωγήσουν τους κήπους των επαύλεών τους κατά τις «διασκεδάσεις» τους! Η γυναίκα ήταν πράγμα (res) και τα ανεπιθύμητα βρέφη αφήνονταν βορά στους λύκους των Απεννίνων!
            Ήρθε ο Χριστός και με το αίμα του και το άλλο των μαρτύρων του χόρτασε όλες τις αιμοδιψείς θεότητες. Βρήκαν και οι άρχοντες της Ρώμης απασχόληση στην αναζήτηση και εφαρμογή μεθόδων βασανισμού. Κι ο κόσμος μεταμορφώθηκε και ημέρεψαν τα ήθη και γνωρίζουμε πλέον την αιώνια αξία του ανθρωπίνου προσώπου. Δεν ήρθε να μεταβάλλει τις κοινωνίες, αλλά να ζητήσει και να σώσει το χαμένο πρόβατο. Κατηγορήθηκε για μεσσιανικές δοξασίες για σπορά ουτοπίας. Όμως από εκείνους που κάλεσε να τον ακολουθήσουν εν ελευθερία έσπευσε να δώσει την εντολή να σηκώσουν τον σταυρό τους. Και τους προσγείωσε στη διαχρονική πραγματικότητα με την καθησυχασμό: «Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον». ΟΙ εχθροί του διαχρονικά στηρίχτηκαν στις στατιστικές των «χριστιανικών κοινωνιών»! Έκριναν με ακραία εμπάθεια τον Χριστό της φάτνης, τον Χριστό που προκαλεί και σήμερα με το ερώτημα «τις ελέγχει με περί αμαρτίας», τον Χριστό επί του σταυρού με επιχειρήματα τις διαχρονικές αστοχίες-αμαρτίες των χριστιανών και κυρίως των «χριστιανών»! Και κατέληξαν στην εωσφορική αυτοδικαίωσή τους με το τραγικά λανθασμένο συμπέρασμα: Τίποτε δεν άλλαξε από τότε. Αυτό επιφανειακά εξεταζόμενο φαίνεται να έχει δόση αλήθειας.
            Οι καταστροφικές λατρείες επανήλθαν! Πότε εδώ και πότε εκεί λάτρεις του Σατανά προσφέρουν ανθρωποθυσίες για να κορέσουν τη δίψα του! Ομαδικές αυτοκτονίες με την προτροπή «χαρισματούχων σωτήρων» και άγριες σφαγές ανυπόπτων θυμάτων πού έτυχε να βρεθούν στο δρόμο των λειτουργών του Σατανά βεβαιώνουν την επάνοδο. Τα παιδιά βέβαια δεν εγκαταλείπονται βορά των λύκων αλλά απορρίπτονται αγέννητα στους υπονόμους. Όσα είναι τυχερά να δουν το φώς του ήλιου διατρέχουν κινδύνους διαφορετικούς στα διάφορα σημεία του πλανήτη. Αλλού ίσως να φύγουν νωρίς χωρίς να καταφέρουν να χορτάσουν την πείνα τους ή να αντιμετωπίσουν απλές αρρώστιες που καταπολεμούνται μ’ ένα πάμφθηνο εμβόλιο (Γι’ αυτό το δράμα η επιστημονική κοινότητα τηρεί σιγήν ιχθύος)! Αλλού θα γίνουν θύματα της αντίληψης ότι θρεφτάρια είναι για πάχυνση. Κι ύστερα θα πεταχτούν σε μια αδηφάγα κοινωνία που έχει μετατραπεί, ως εκ του ανταγωνισμού, σε ζούγκλα αγρίων θηρίων. Και καθώς οι κοινωνικοί κανόνες δεν επιτρέπουν πια στους ισχυρούς να «διασκεδάζουν» με δούλους, «διασκεδάζουν» με πολεμικές συρράξεις, τις οποίες προκαλούν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Και εμείς τις «απολαμβάνουμε», χωρίς χρονική καθυστέρηση, καθισμένοι σε αναπαυτικές πολυθρόνες. Κυκλώματα παιδεραστίας, σεξοτουρισμός, οικονομικά σκάνδαλα ολκής, μεθοδευμένη «επιστημονικά» αρπαγή του πλούτου και οικονομική σύνθλιψη πλείστων κοινωνιών μαρτυρούν το ήθος των «πολιτισμένων», που ανακάλυψαν την αθεΐα και οι οποίοι πορεύονται εναγκαλισμένοι με τους υποκύψαντες στο κοσμικό πνεύμα «χριστιανούς» του καιρού μας! Και γι’ αυτήν την αθλιότητα εκφράζοντας την αηδία οι νέοι μας ρέπουν προς το οινόπνευμα, τα ναρκωτικά, τον αχαλίνωτο ερωτισμό και την αντικοινωνικότητα! Όντως ξαναγυρίσαμε στην εποχή του Χριστού! Πρέπει όμως να παρατηρήσουμε ότι η επιλογή ήταν δική μας. Εμείς σπεύσαμε να αρνηθούμε τον Χριστό αποφεύγοντας να δώσουμε τη μαρτυρία ακόμη και όταν αυτή δεν οδηγεί στο μαρτύριο του αίματος, αλλά σε ελαφρή ειρωνία ή, το πολύ, σε περιφρόνηση. Εμείς επιμένουμε να αγνοούμε τους μάρτυρες εκείνους των πρώτων αιώνων ως τους άλλους της εποχής μας (κατά τον 20ο αιώνα από αντίχριστα καθεστώτα, κατά τον 21ο από το φανατικό ισλάμ). Επιμένουμε να αγνοούμε ακόμη τους οσίους πρώτους Πατέρες της Εκκλησίας ως τους άλλους των καιρών μας, καθώς είμαστε δουλωμένοι στο έπακρο σε πλήθος από πάθη και αδυναμίες. Η μεγαλύτερη τραγωδία του συγχρόνου δυτικού ανθρώπου είναι η αυθυποβολή στη βεβαιότητα ότι πορεύεται καλά!
            Θα ξαναγεννηθεί άραγε ο Χριστός και για μας; Αλλά ο Χριστός γεννάται συνεχώς, γι’ αυτό και η Εκκλησία μας ξεπερνώντας τα βασανιστικά όρια του χρόνου ψάλλει το «Χριστός γεννάται δοξάσατε» και «Η παρθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει». Σε μας εναπόκειται να μετατρέψουμε την καρδιά μας σε ταπεινή φάτνη για να τον δεχθεί ή να πορευθούμε τον δρόμο της αλαζονείας με την αίσθηση της κοσμικής αυτάρκειας.
                                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

Χριστούγεννα: ας κεραστούμε με οίνο ρωμαίικο

«Την 20ην Ιουλίου 1821 συνέτρωγαν ο Δημήτριος Υψηλάντης και ο Κολοκοτρώνης στους ίσκιους των δέντρων του Άστρους. Γίδα ψητή στρωμένη σε φύλλα, ασκί με ρετσινόκρασο, μισό φλασκί για ποτήρι και μαύρο ψωμί ήταν η ετοιμασία του γεύματος. Όταν εκάθησαν, κόβοντας ο Κολοκοτρώνης το ψητό με τα χέρια του, είπε στον Υψηλάντη: “Αυτά είναι τα χρυσά πιρούνια και τα χρυσά μαχαίρια της Ελλάδας, και αυτό το ρετσινάτο είναι τα πολύτιμα κρασιά της”. Άρεσε στον φιλόπατριν Υψηλάντην το γεύμα του Κολοκοτρώνη, επειδή εννόησε το πνεύμα του. Ήθελε να τον προλάβει ο Κολοκοτρώνης με μάθημα, αυτόν αναθρεμμένον με όλην την πολυτέλειαν της ευζωΐας, και να του εικονίσει τας δεινοπαθείας του ελληνικού αγώνος».
Ωραία εικόνα! Κερνά ο Γέρος του Μοριά, τον φιλόπατριν Υψηλάντη, τα πολύτιμα κρασιά της Ελλάδος, που είναι η απλότητα και η ολιγόδεια. Ας κεράσουμε, τούτες τις ημέρες, κι εμείς από αυτόν τον ρωμαίικο οίνο, το ρετσινάτο του Κολοκοτρώνη.
Και ας γιορτάσουμε διότι «βίος ανεόρταστος μακριά οδός απανδόκευτος», έλεγαν οι αρχαίοι. Οι γιορτές είναι σαν τα πανδοχεία που αναπαύουν τους κουρασμένους ταξιδιώτες. Τα Χριστούγεννα, που αυτές τις μέρες γιορτάζουμε, «χαίρει η φύσις όλη», χαίρονται και οι άνθρωποι. Μία κατ’ εξοχήν οικογενειακή γιορτή. Τα τελευταία μόνο χρόνια αντί για οικογενειακές συνάξεις, έχουμε αποδράσεις σε ειδυλλιακά θέρετρα. Αντί οι οικογένειες να ενώνονται, διαλύονται. Θα στηθεί, λοιπόν, το μεγαλοπρεπές χριστουγεννιάτικο τραπέζι, με τα χοιρινά και τα λοιπά εκλεκτά κρεατικά, θα λησμονηθεί πάραυτα ο κόπος της νηστείας. Εξέχουσα θέση στο τραπέζι έχει όμως ο οίνος, για τον οποίο θα κάνουμε μερικές ετυμολογικές …περιπολίες.
Μία αναδρομή σ’ ένα συμπόσιο (συν+πόσις), μια γιορτή των αρχαίων Ελλήνων, θα μας πείσει ότι πράγματι είμαστε απόγονοί τους.
Κατ’ αρχήν το συμπόσιο περιλάμβανε δύο αυτοτελή μέρη: το δείπνον και το πότον. Το πρώτο, κατά το οποίο οι συνδαιτημόνες ικανοποιούσαν την πείνα τους, διαρκούσε λίγο και αποτελούσε, κατά κάποιο τρόπο, την προετοιμασία για τον πότο, που ακολουθούσε. Το συμπόσιο δεν γινόταν μόνο για φαγοπότι, αλλά κυρίως για να συζητηθούν σοβαρά θέματα. Για τους αρχαίους ίσχυε το ρητό: «η άνευ λόγων τράπεζα ουδέν φάτνης διαφέρει», δηλαδή, το να τρώει κανείς χωρίς να συζητά, δεν έχει καμία διαφορά από το φαγητό των ζώων. Η αντίληψη αυτή έρχεται βέβαια σε πλήρη αντίθεση με την σημερινή προτροπή των μανάδων στα παιδιά τους «όταν τρώμε δεν μιλάμε και το φαγητό κοιτάμε». Ας γνωρίζουν οι μητέρες ότι έτσι πηγαίνουν κόντρα στην… φύση του Έλληνα. Για να διαρκέσει όμως το συμπόσιο και για να αποφευχθούν, λόγω μέθης, φιλονικίες και ασυναρτησίες από τους συμποσιαστές, οι αρχαίοι έπιναν τον οίνο «κεκαρμένον δι’ ύδατος». Ανακάτευαν, δηλαδή, τον οίνο με ζεστό νερό τον χειμώνα ή παγωμένο το καλοκαίρι. Η κράσις του οίνου γινόταν μέσα σε ειδικά αγγεία, τους κρατήρες. Όλοι αυτοί οι όροι προέρχονται από το αρχαίο ρήμα κεράννυμι, που σημαίνει αναμειγνύω. Ουδέποτε λοιπόν έπιναν, τον οίνο άκρατον. Το ακρατοποτείν εθεωρείτο γενικώς αξιόμεμπτη κατάχρηση. Μάλιστα ο μεγάλος Αθηναίος σοφός και νομοθέτης Σόλων όρισε: «εν τοις συμποσίοις μη πίνειν άκρατον τον οίνον». Από το ίδιο ρήμα, «το κεράννυμι», προέρχεται και η νεοελληνική λέξη κρασί, που αντικατέστησε στα χρόνια της αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως, την αρχική λέξη, οίνος. Η διαδικασία της αλλαγής, δεν μας είναι σαφής. Μερικοί υποθέτουν ότι προήλθε από την καθημερινή εντολή που ακουγόταν στα καπηλειά: «δώσ’ μοι κράσιν οίνου», που συγκόπηκε σε «δώσ’ μοι κράσιν» και τελικά «δώσ’ μοι κρασί». Άλλοι θεωρούν πιθανότερη την υποκατάσταση της λέξης οίνος από τη λέξη κρασί, με παρότρυνση της εκκλησίας. Ο οίνος χρησιμοποιείται στη Θεία Ευχαριστία, το κρασί –ως λέξη- για τα υπόλοιπα του βίου. Άλλωστε κάτι ανάλογο θα πρέπει να συνέβη και με τη λέξη ύδωρ που αντικαταστάθηκε από τη λέξη νερό. Αρχικά έλεγαν «δώσ’ μοι νεαρόν ύδωρ», έπειτα «δώσ’ μοι νεαρόν», και τελικά δώσε μου νερόν (με συγκοπή). Η λέξη νεαρός σημαίνει δροσερός, φρέσκος. Από την ίδια ρίζα κερ- του ρήματος κεράνυμμι, προέρχεται και το νεοελληνικό ρήμα κερνάω-ώ, που ενώ αρχικά είχε τη σημασία του προσφέρω κρασί, κατόπιν η έννοιά του διευρύνθηκε για κάθε είδους προσφορά.
Τα αγγεία, τώρα, του πότου, τα ποτήρια (από κει προέρχεται η λέξη) διακρίνονταν σε: αγγεία μεταφοράς και αποθήκευσης του κρασιού (πίθοι, αμφορείς και στάμνοι, εξού και η σημερινή στάμνα), σε αγγεία ανάμειξης του με νερό και ψύξης του (κρατήρες, ψυκτήρες), σε αγγεία σερβιρίσματος (οινοχόες, και στα ελληνιστικά χρόνια, λάγυνοι εξού και το σημερινό λαγήνι), και σε αγγεία πόσεως (ποτήρια, κύλικες). Οι ονομασίες που έπαιρναν τα μέρη των αγγείων (χείλος, στόμιο, λαιμός, σώμα, ωτία=λαβές) φέρνουν στο νου μας τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα της αρχαίας ελληνικής τέχνης, αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας, που είναι φανερός ακόμη και σε απλά καθημερινά δημιουργήματα. Ο οίνος, λοιπόν, το κρασί, που ευφραίνει καρδιές, ο παυσίπονος και παυσίλυπος οίνος, ο ελευθερωτής του πνεύματος, η πηγή έμπνευσης των τεχνών, του θεάτρου και της φιλοσοφίας, έχει αυτές τις ημέρες κυρίαρχη θέση. Προσοχή όμως στις ακρατοποσίες, που κάνουν τον άνθρωπο ακράτητο και ασυγκράτητο. «Οίνος και γυναίκες αποστήσουσιν συνετούς», το κρασί και οι γυναίκες καταστρέφουν τους συνετούς, λέει η Αγία Γραφή, Χρόνια πολλά σε όλους τους συνδαιτημόνες και… «παίδες θραύσατε τας κύλικας», παιδιά σπάστε τα ποτήρια. (Και το έθιμο του σπασίματος πάνω στο γλέντι, λαμπρό ελάττωμα, αρχαία κληρονομιά είναι).
Και ας γιορτάσουμε ρωμαίικα, όπως μας συμβουλεύει ο Φώτης Κόντογλου.
«Αδέλφια μου. Φυλάξτε τα ελληνικά συνήθεια μας, γιορτάστε όπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, και μη ξεγελιώσαστε με α ξένα κι άνοστα πυροτεχνήματα. Οι δικές μας οι γιορτές αδελφώνουν τους ανθρώπους, τους ενώνει η αγάπη του Χριστού. Μην κάνετε επιδείξεις. “Ευφράνθητε εορτάζοντες”. Ακούστε τι λένε τα παιδάκια που λένε τα κάλαντα: “Και βάλετε τα ρούχα σας, εύμορφα ενδυθήτε, στην εκκλησίαν τρέξετε, με προθυμίαν μπήτε, ν’ ακούσετε με προσοχήν όλην την υμνωδίαν, και με πολλήν ευλάβειαν την θείαν λειτουργίαν. Και πάλιν σαν γυρίσετε εις το αρχοντικόν σας, ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας. Και τον σταυρόν σας κάνετε, γευθήτε, ευφρανθήτε. Δώστε και κανενός φτωχού όστις να υστερήται”. Αθάνατη ελληνική φυλή! Φτωχή μα αρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μα χαρούμενη και καλόκαρδη περισσότερο από τους ευτυχισμένους της γης, που τους μαράζωσε η καλοπέραση.
Ναι, αδερφοί μου Έλληνες, χαίρετε μαζί με κείνους που χαίρουνται και κλαίτε μαζί με κείνους που κλαίνε. Αυτή είναι η παραγγελία του Χριστού, και σ’ αυτή μονάχα θα βρήτε ανακούφιση. Δίνετε στους άλλους απ’ ό,τι έχετε. Το παραπάνω απ’ ό,τι έχει κανένας ανάγκη, το κλέβει από τον άλλον. “Μακάριον το διδόναι μάλλον, ή λαμβάνειν».
Καλά κι ευλογημένα Χριστούγεννα, αδελφοί!

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Η Παιδεία δεν χρειάζεται «ισοδύναμα»

Ο​​ υπουργός Παιδείας κ. Nικόλαος Φίλης οφείλει να αποσύρει πάραυτα την τροπολογία (σε νομοσχέδιο για τα βοσκοτόπια!) που επαναφέρει την επιλογή στελεχών της εκπαίδευσης (διευθυντών στα σχολεία) με, κραυγαλέας αναξιοπιστίας, «συνεντεύξεις».
Oφείλει σε ποιον αυτή την απόσυρση ο κ. Φίλης; Tην οφείλει στην ελληνική κοινωνία που, παρά την εξαθλιωτική παρακμή της, δείχνει ότι μπορεί πια να διακρίνει ότι η επιβολή κομματικού κράτους, ιδιαίτερα στην Παιδεία, είναι ο κύριος, πρώτιστος και μέγιστος συντελεστής της παντοδαπής καταστροφής που βιώνει σήμερα, σαν καθημερινό εφιάλτη, βασανιστικόν, η χώρα.
Oφείλει ο κ. Φίλης την απόσυρση στο ίδιο του το κόμμα. Oχι γιατί η μηδενιστική ιδεολογία του «προοδευτικού» αμοραλισμού συνεπάγεται ενδοιασμούς για το κομματικό κράτος. Aλλά επειδή είναι όρος επιβίωσης για το κόμμα του (το κατάλαβε ακόμα και ο διαβόητος, για την εκδοχή του της αριστείας ως «ρετσινιάς», κ. Aριστείδης Mπαλτάς) να διαφοροποιηθεί από τα προκάτοχα της εξουσίας κόμματα. Διότι πράσινο και γαλάζιο ΠAΣOK απέδειξαν και στον πιο μειονεκτικό διανοητικά Eλλαδίτη ότι το πελατειακό των κομμάτων κράτος είναι η αποκλειστική αιτία για την καταβαράθρωση της οικονομίας, την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας, τον διεθνή διασυρμό του Eλληνισμού.
Πέρα και από την επίγνωση ότι το κομματικό-πελατειακό κράτος είναι η αιτία του εξωφρενικού παράφρονος υπερδανεισμού της χώρας, αιτία της αποσύνθεσης των λειτουργιών του κράτους και της σιωπηρής νομιμοποίησης των λωποδυτών του κοινωνικού χρήματος, πέρα από όλα αυτά, σήμερα δεν υπάρχουν πια άλλα περιθώρια λωποδυσίας. Διορισμοί στο Δημόσιο (ο κύριος συντελεστής δημιουργίας πελατειακού κράτους) έχουν εκ των πραγμάτων αποκλειστεί, μένει μόνο η διανομή διευθυντικών θέσεων που ελάχιστους (συνήθως τους πιο αδικημένους σε φυσικά προσόντα) ενδιαφέρει.
Eίναι αλήθεια ότι ο κωμικός θεατρινισμός της επαναπρόσληψης των καθαριστριών του υπουργείου Oικονομικών, όπως και η επανασύσταση της EPT με ό,τι πιο υποδεέστερο ανθρώπινο υλικό είχε σωρεύσει η κομματική πρεμούρα της τελευταίας στιγμής, έγιναν αφορμή να κυριαρχήσει στη δημοσιοϋπαλληλία η πλαναισθησία ότι: με τον ΣYPIZA έχουμε σίγουρες τις θέσεις μας στο Δημόσιο, με τους «άλλους», τους απόλυτα «προσκυνημένους», κινδυνεύουμε. Mέσα στον πανικό της γενικής κατεδάφισης, που τα κυρίως θύματα παλεύουν απεγνωσμένα να γλιτώσουν την πείνα, η ψύχραιμη πραγματολογική πολιτική ανάλυση εξαφανίζεται, κυριαρχούν τα τυφλά ορμέμφυτα.
Oμως άνθρωποι σαν τον κ. Nικόλαο Φίλη, με διάνοια τροχισμένη δεκαετίες στη μονοτροπία των κομματικών σκοπιμοτήτων, θα έπρεπε να έχουν αντιληφθεί ότι οι κομματικοί τους αντίπαλοι (N.Δ. και ΠAΣOK) έχουν ξοφλήσει πολιτικά τελεσιδίκως, επειδή «πέτυχαν» αυτό που ο κ. Φίλης τώρα, τρίτος και καταϊδρωμένος, ξεκινάει. Tο ΠAΣOK πέτυχε εφήμερα ένα εντυπωσιακό σε διαστάσεις και συνεκτικές εξαρτήσεις πελατειακό-κομματικό κράτος. Σε μια δεύτερη φάση το ίδιο αυτό κράτος αλλαξοχρώμιασε, έγινε γαλάζιο, όταν η N.Δ. εξαγόρασε περισσότερους ψηφοφόρους βυθίζοντας βαθύτερα τη χώρα στο χρέος. Eξαιτίας της επένδυσης των φιλοδοξιών τους αποκλειστικά και μόνο στο πελατειακό τους κράτος έχασαν και τα δύο αυτά, άλλοτε «κόμματα εξουσίας», κάθε ειδοποιό πολιτική διαφορά. H εξομοίωσή τους ολοκληρώθηκε με τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Bενιζέλου – και γραμματέα του κυβερνητικού σχήματος (δείχτη αποκαλυπτικό της ποιότητας του εγχειρήματος) τον Mπαλτάκο.
Oσους λοιπόν κομματοφρουρούς και αν εγκαταστήσει στην εκπαίδευση ο κ. Φίλης, πελατειακό κράτος, όπως το ξέραμε επί πρασινογάλαζου ΠAΣOK, είναι αδύνατο πια να συγκροτήσει. Oμως όλα δείχνουν ότι, δυστυχώς για τη δύσμοιρη κοινωνία μας και για τα παιδιά μας, το πελατειακό κράτος ήταν ο μοναδικός λόγος που ένας τόσο προκλητικά άσχετος με την Παιδεία κομματάνθρωπος τοποθετήθηκε υπουργός Παιδείας. H επιλογή του δεν κολακεύει την πολιτική οξυδέρκεια και τον πολιτικό ρεαλισμό του κ. Tσίπρα, αποδείχνει ισχνά έως ανύπαρκτα τα αντανακλαστικά του αυτοπροστασίας.
H Παιδεία ήταν η ευκαιρία του, το δυνατό του χαρτί, προκειμένου να πείσει για την αξία του. Δεν χρειαζόταν «ισοδύναμα» για ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις, ούτε ένα ευρώ παραπάνω προκειμένου να στήσει σχολειά που να αχρηστεύουν το «φροντιστήριο» και σύνολη την εμπορική (βραχνά για την ελλαδική κοινωνία) παραπαιδεία. Oύτε ένα ευρώ παραπάνω, για να αποκτήσει η Eλλάδα τα καλύτερα Kλασικά Λύκεια της Eυρώπης, τις υψηλότερου επιπέδου Σχολές Θεωρητικών Mαθηματικών, Aρχαιολογίας, Φιλοσοφίας, τις αξιολογότερες διεθνώς Aνώτατες Σχολές Kαλών Tεχνών και Mουσικής.
Σίγουρα, είναι εύκολο να τα λέει κανείς αυτά σαν «ιδέες», δύσκολο να τα πραγματώσει σε μια χώρα ριζικά εκβαρβαρωμένη. Tίποτα όμως δεν εμποδίζει έναν πραγματικά ταλαντούχο πολιτικό, στον ανθό της νιότης του, να τα τολμήσει – αντί να αναθέτει στον πανάσχετο να ασελγήσει εξαγοράζοντας εκπαιδευτικούς για κομματοφρουρούς.
Oι στιγμές είναι κυριολεκτικά ιστορικές, θανάσιμα κρίσιμες. H συνέχιση επιβολής της μονοτονικής γραφής στεριώνει, μέρα με τη μέρα, τη ρήξη (διακοπή, σπάσιμο, παύση, ακρωτηριασμό) του γλωσσικού ομφάλιου λώρου που συνέδεε ζωτικά τους Eλληνες με το πολιτισμικό τους παρελθόν, την ταυτότητά τους, την ψυχή τους. Σε διεθνικές διαστάσεις, η γραφή απειλείται με εξαφάνιση, τη θέση της παίρνει η πληκτρολόγηση – κανένας δεν ξέρει ποιες συνέπειες θα έχει στις νοητικές λειτουργίες και στον ψυχισμό η απώλεια γραπτής αποτύπωσης της ετερότητας (μοναδικότητας-ανομοιότητας) του κάθε ανθρώπου, η απουσία έγκαιρης διαμόρφωσης «γραφικού χαρακτήρα». Aραγε είναι οπισθοδρομικοί οι Γάλλοι, που επιμένουν στο Δημοτικό Σχολείο τα παιδιά να ασκούνται, επί δύο χρονιές, τις πρώτες, στην «καλλιγραφία», με ειδικά τετράδια και ειδικές πένες;
Oχι να πιθηκίσουμε, μια ακόμα φορά, μόνο να προβληματιστούμε: Γιατί άραγε, ο μεγαλύτερος από τους ζώντες ποιητές της Γαλλίας, ο Yβ Mπονφουά (Yves Bonnefoy) να επιμένει ότι πρέπει να επιστρέψει στα σχολειά η απομνημόνευση; Oχι βέβαια η στείρα παπαγαλία χρονολογιών ή υλικού που θα μεταφερθεί κατά λέξη στο «διαγώνισμα», αλλά η αποστήθιση ποίησης, όσο γίνεται περισσότερης και πολυποίκιλης, όπως και γνωμικών, παροιμιωδών φράσεων, φιλοσοφικών αποφθεγμάτων.
Mέσα στη δραματική παρακμιακή αποσάθρωση της ελλαδικής κοινωνίας, τον ευτελισμό, συχνά και πρωτογονισμό νοοτροπιών και συμπεριφορών, τον απολυτοποιημένο κτηνώδη οικονομισμό, το υπουργείο Παιδείας έχει τις ασύγκριτα περισσότερες δυνατότητες να πυροδοτήσει μιαν έκρηξη ανάκαμψης.
Δεν είναι ο κ. Nικόλαος Φίλης ο άνθρωπος που μπορεί να αντιληφθεί αυτή τη δυνατότητα. Aραγε ούτε και ο Aλέξης Tσίπρας; Σίγουρα καθόλου ο κ. Mεϊμαράκης.

Η ΦΑΤΝΗ ΜΑΣ..ΦΤΩΧΗ & ΤΑΠΕΙΝΗ
















Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Εκδρομή 12/12/2015

-Kαλημέρα!
Πού πάτε πρωί πρωί κορίτσια;


άμε εκδρομή σήμερα στην Ιερά Μονή Δαμάστας και στον Γοργοπόταμο.
 Περιμένουμε το πούλμαν.


















Τα αδέλφια Τσακάλη.
 ΛΕΒΕΝΤΕΣ!!!!!


Ώρα  για καφέ μία στάση σας παρακαλώ. 







10.30 φτάσαμε στην Ι.Μ. Δαμάστας 







Μόλις φτάσαμε και είναι πανέμορφα!!!


























Μας καλοδέχτηκαν και μας μίλησαν για την ιστορία της μονής.
Παντού  λουλούδια και ομορφιά!!!!!




Μας ετοίμασαν καφέ και όχι μόνο!!!!






































































Σε αυτό τον τόπο έπιασαν τον Αθανάσιο Διάκο.
Το εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής κτίστηκε στην μνήμη του!










Κάναμε παράκληση και μνημόσυνο στον 
ΗΡΩΑ Αθανάσιο Διάκο!








                   Γέφυρα Γοργοποτάμου

               Ο πανέμορφος   Γοργοπόταμος 










Ήλιος με δόντια...απαπααααά κρύο














Μεσημέρι ώρα για φαγητό...



Στην υγειά μας ..πάντα τέτοια..























Τώρα ένα Χασάπικο,
για να δείτε τη μας μαθαίνει ο δασκαλός μας.





           





Λωτός Δεκέμβρη μήνα??

















Καμένα Βούρλα τελευταία στάση ...





































Σε λίγο φτάνουμε ,το κέφι και το γέλιο δεν τελειώνει ποτέ στην παρέα μας.








Αυτή πανέμορφη και γλυκιά σκυλίτσα 
ψάχνει για σπίτι και αγάπη.