Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Διδακτικές στρεβλώσεις και παρανοήσεις

Από τους τελευταίους δασκάλους του Γένους μας, ο Φώτης Κόντογλου, για να παραστήσει την εικόνα της σημερινής Ελλάδας, κατέφυγε σ’ έναν μύθο: Τον μύθο του χταποδιού, ο οποίος περιέχεται στο περίφημο βιβλίο του, «Μυστικά Άνθη» και με υπότιτλο «χαμογελαστοί εχθροί». Τον παραθέτω:

 «Κάθεται η χταπόδα με το χταποδάκι στον πάτο της θάλασσας. Όπου με την απόχη πιάνουνε το χταποδάκι και τ’ ανεβάζουνε απάνω. Το μικρό φωνάζει στην μάνα του: «Με πιάσανε, μάνα!». Εκείνη τ’ αποκρίνεται: «Μη φοβάσαι, παιδί μου!» Το χταποδάκι φωνάζει πάλι: «Με βγάλανε από το νερό, μάνα!» -«Μη φοβάσαι παιδί μου!» -«Με κόβουνε με το μαχαίρι!» -«Μη φοβάσαι!» -«Με βράζουνε στο τσουκάλι!» -«Μη φοβάσαι!» -«Με τρώνε, με μασάνε!» -«Μη φοβάσαι, παιδί μου!» -«Με καταπίνουνε!» -«Μη φοβάσαι!». -«Πίνουν κρασί μάνα!» -«Αχ! Σ’ έχασα παιδί μου!» (σελ. 11, έκδ. «Αστήρ»).
 Το χταποδάκι, λέει ο Κόντογλου, συμβολίζει την Ελλάδα. «Παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να την φάνε, τρώνε, αλλά πάντοτε έμενε μαγιά», καταπώς θα ‘λεγε ο πατριδοφύλακας στρατηγός Μακρυγιάννης. Η χταποδομάνα είναι η μοίρα, η ιστορία αυτού του τόπου. «Περάσανε από την πλάτη μας άγριες ανεμοζάλες κάθε λογής, αγριανθρώποι σκληροί, φονιάδες με σπαθιά, με κοντάρια και μ’ άρματα κάθε λογής, Πέρσες, Αλαμάνοι, Φράγκοι, Αραπάδες, Τούρκοι κι άλλοι. Μας σφάζανε, μας κομματιάζανε, μας σουβλίζανε, μα δεν πεθάναμε, γιατί μας ατσάλωνε ο αγώνας, δίναμε φωτιά στη φωτιά, είχαμε να κάνουμε με οχτρούς φανερούς και σκληρούς. Τώρα όμως, στον σημερινό καιρό, οι εχθροί αλλάξανε όψη, γινήκανε κρυφοδαγκανιάρηδες, με το χαμόγελο στα χείλια, φίλοι δολεροί, που φαίνονται άβλαβοι, μάλιστα κι ευεργέτες και καλόβουλοι» (Κόντογλου).
 Το κρασί συμβολίζει «τα φώτα» του φράγκικου πολιτισμού, που μετακενώθηκαν στην καθ’ ημάς Ανατολή από τους τετυφωμένους, τους ξιπασμένους νεόπλουτους της μάθησης «πού έχουν την ίδια κίβδηλη ευγένεια με τους νεόπλουτους του χρήματος», γράφει ο Σεφέρης («Δοκιμές Α’τ., σελ. 236, έκδ. «Ίκαρος»). Με το κρασί ξεχνάς ποιός είσαι…
 Έγραφε ο Μ. Χουρμούζης, αγωνιστής του ’21, βουλευτής αργότερα και συγγραφέας, για τους τότε ψευτολογίους- «ψαλιδόκωλους», όπως υπέροχα τους χλεύαζε ο λαός, λόγω του φράγκου-που κατέφθαναν σωρηδόν από την Δύση, μετά την Επανάσταση, για να μας φωτίσουν. «Απροκάλυπτος περιφρόνησις των πατριών ευρωπαϊκής προόδου. Συμπεριφορά γελοιοδεστάτη δήθεν υψηλής ανατροφής και σφαίρας αριστοκρατικής! Πτωχοαλαζονεία αξία οίκτου, γλώσσα παρδαλή. Έμαθε και ξένην γλώσσαν κι όταν ομιλεί κυττάζω./Είναι Έλλην; Είναι Φράγκος; Απορώ και τον θαυμάζω» (Τ.Λιγνάδης «Το μυστήριο το κάλλος και η ιθαγένεια του τοπίου», σελ. 200, έκδ. «Ακρίτας»).
 Θυμίζω και τον επιτυχή νεολογισμό του Κ. Ζουράρι «ευρωλιγούρηδες», «γυρολόγοι της αμερικανικής Νέας Τάξης Πραγμάτων, εξυπνάκηδες, δηθενάδες που βούλιαξαν στο τίποτε του δήθεν τους και στο δήθεν του τίποτέ τους», όπως τα αραδιάζει στο αιχμηρό πόνημά του «Βέβηλα και Κίβδηλα» (έκδ. «Αρμός», σελ. 38).
 Αυτό το σάπιο κρασί, το νεοταξικό αφιόνι, ποτίζει και μολύνει ύπουλα, κυρίως το σχολείο. Παράδειγμα. Βιώνουμε στις μέρες μας κάποιες στρεβλώσεις και παρανοήσεις σχετικά με την διδασκαλία και όχι με τα διδακτήρια. Ο κοινός νους βεβαιώνει πως δεν λείπουν απλώς αίθουσες διδασκαλίας στις μεγάλες πόλεις για διδακτικό προσωπικό, τα οποία θα λείπουν και θα συμπληρώνονται αενάως. Λείπει κάτι κρισιμότερο. Ποιό είναι αυτό;
 Ο μαθητής δεν καταλαβαίνει για ποιό λόγο είναι μαθητής, ο δάσκαλος για ποιό λόγο είναι δάσκαλος, η λεγόμενη πολιτεία τι θέλει από το σχολείο, ποιόν τύπο ανθρώπου οραματίζεται για το αύριο της κοινωνίας.
 Επειδή τα θέματα αυτά είναι μεγάλα, θα περιοριστώ σε δύο τρέχοντα ιδεολογήματα ή καλύτερα όροι-γλειφιτζούρια ευρείας κατανάλωσης-τα οποία κυριαρχούν στα σχολεία αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να μας τα αποκρυπτογραφήσει και κυρίως οι νέας κοπής σύμβουλοι της διά βίου μάθησης.
Πρώτον ότι κέντρο του σχολείου είναι ο μαθητής και όχι ο δάσκαλος και, δεύτερον, ότι το σχολείο πρέπει να είναι ανοιχτό στη ζωή.
 Εν πρώτοις το… πρώτο. Σήμερα η ιδέα ότι το παιδί είναι το κέντρο του σχολείου, όποια κι αν είναι η γενεαλογία της και όσοι κι αν είναι οι επιστημονικοί της καρποί, έχει αποβεί ένα ολέθριο εφεύρημα, καταστρεπτικό της ίδιας της υπόστασης του σχολείου. Ιδρυτική συνθήκη του σχολείου είναι ότι υπάρχει κάποιος που γνωρίζει (ο δάσκαλος) και κάποιος που δεν γνωρίζει (ο μαθητής) και ότι ο δεύτερος προσέρχεται στον πρώτο για να διδαχτεί και να μάθει. «Ο μαθητής πηγαίνει στο σχολείο για να μάθει γράμματα, σπουδάματα (και του Θεού τα πράματα), για να μάθει, δηλαδή, συγκεκριμένα περιεχόμενα και όχι «για να μαθαίνει πώς να μαθαίνει», όπως λέει ένα τρέχον ευφυολόγημα, το οποίο είναι μια πελώρια ανοητολογία-«κέλυφος έρημο εννοίας» όπως θα έλεγε και ο Ροΐδης-για τον απλούστατο λόγο ότι μόνο μαθαίνοντας συγκεκριμένα περιεχόμενα μαθαίνει κανείς τελικά να μαθαίνει. Η περιβόητη κριτική ικανότητα, η ανάπτυξη της οποίας έχει αναχθεί σε πρωταρχικό στόχο της εκπαίδευσης προϋποθέτει μαθητεία, σπουδή, κοπιαστική μελέτη. (Παιδεία σημαίνει, εξάλλου, παιδεμός).
 Το σχολείο δεν είναι χώρος επικοινωνίας ζωής ανέμελης, εξουδετέρωσης κοινωνικών αδικιών, ταξικών ανισοτήτων, ενσωμάτωσης παιδιών μεταναστών, λαθραίων και μη. Είναι κατ’ αρχήν χώρος διδασκαλίας και μάθησης, είναι θεσμός μετάδοσης. Όλα τα μορφωτικά αγαθά και καλούδια τα προσφέρει ο αφοσιωμένος και φιλότιμος δάσκαλος, έχει μεταδοτικότητα, έλεγαν παλιά, σήμερα τον θέλουμε «επικοινωνιακό», ευχάριστο στους μαθητές και όχι εργατικό. Μεταδίδει ο δάσκαλος την γνώση, «σμιλεύει ψυχές» (Παλαμάς) και τότε εισπράττει κι αυτός, ως αντίδωρο, την ευλογημένη αγάπη των μαθητών του. Σήμερα, δυστυχώς, καταστρέψαμε τον δάσκαλο, την ψυχή του σχολείου, για να τον μεταβάλλουμε σε συνδικαλιστή και φροντιστή, σε μίζερο πενταροκυνηγό, που ξέρει μόνο να διεκδικεί και να κομματί(α)ζεται, κατά παράλειψιν υποχρεώσεων. Και βέβαια όλα ακυρώνονται, αν ο δάσκαλος δεν επιστέφει την διδασκαλία του διά του προσωπικού του παραδείγματος. Κατά τον Μέγα Βασίλειο ο δάσκαλος πρέπει να είναι «αρχέτυπον βίου και νόμος έμψυχος και κανών αρετής». «Η μη δίδασκε ή δίδασκε διά του παραδείγματος», αναφωνεί επιγραμματικότατα ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Όπως οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού, χωρίς να έχουν στόμα και λαλιά, αλλά δια του εκπάγλου κάλλους τους, έτσι και ο δάσκαλος, πρέπει να έχει ζωή φωτεινή, για να φωτίζει. («Γενέσθαι φως και είτα φωτίσαι», γράφει ο υπέροχος αυλός της θεολογίας, άγιος Γρηγόριος).
 Να προστρέξουμε, παρενθετικά, σ’ ένα λαμπρό παράδειγμα από την νεότερη ιστορία μας και δη από το έπος του Μακεδονικού Αγώνα. Ξεχωριστή θέση στο «Συναξάρι του Γένους» κατέχουν οι ηρωικές δασκάλες-οι δασκαλίτσες, όπως τις ονόμασαν- νεαρά κορίτσια 17 και 18 ετών, βγαλμένες από το ανώτερο Παρθεναγωγείο Θεσσαλονίκης, το φυτώριο ηρώων, στο οποίο μεταμορφώθηκαν σε πραγματικές εθναποστόλους.
 Η Λίλη Βλάχου, η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου, η Βελίκα Τράικου, η Αγγελική Φιλιππίδου και άλλες, πολλές θύματα των Κομιτατζήδων. Τον Δεκέμβριο του 1906 οι Βούλγαροι, που σφάζουν ανελέητα παπάδες και δασκάλους-πίστη και γλώσσα, δηλαδή, τα δύο απόρθητα αμυντήρια του Γένους-περικυκλώνουν και πολιορκούν το σπίτι στο οποίο βρίσκεται η Αγγελική Φιλιππίδου και ο σύζυγός της δάσκαλος κι αυτός, στην Αγριανή Σερρών. Οι δύο σύζυγοι αμύνονται με τα περίστροφα και τα όπλα τους. Η Αγγελική πληγώνεται στο πόδι. Οι Κομιτατζήδες βάζουν φωτιά και το ηρωικό ζευγάρι κατορθώνει να περάσει σε γειτονικό σπίτι.
 Παραδίδω την πένα στην Αθηνά Τζινίκου-Κακούλη, στο εξαίρετο βιβλίο της «Η Μακεδόνισσα στο θρύλο και στην ιστορία», σελ. 336. «Έδωσε ο Θεός τη μέρα κι οι Βούλγαροι εγκατέλειψαν την Αγριανή (τότε λεγόταν Κλεπούσα). Όταν έφτασε ο πρόξενος Σερρών Σαχτούρης, η Αγγελική, παρά τους πόνους, παρακάλεσε να μην μεταφερθεί απ’ ευθείας στο νοσοκομείο Σερρών, αλλά να την τοποθετήσουν σε φορείο και να σταματούν στην πλατεία κάθε χωριού, να συγκεντρώνονται οι κάτοικοι και να τους μιλά. Οι χωρικοί την σήκωσαν και κίνησαν να την σώσουν. Το αίμα της, στην τραγική εκείνη πορεία, σταγόνα σταγόνα έβαψε τη μακεδονική γη και γινόταν αρραβώνας με τη λευτεριά…
Πέρασαν έτσι από πολλά χωριά. Οι άνθρωποι ξεμύτιζαν τρομαγμένοι από τα σπίτια τους, να δούνε τι συμβαίνει. Κι άκουγαν από το στόμα της ηρωίδας να τους λέει, με όση δύναμη της έμεινε, πώς είναι υπερήφανη γιατί προσφέρει το αίμα της για την πατρίδα και να τους καλεί όλους, άντρες, γυναίκες, γέρους και παιδιά να πάρουν όπλα, τσεκούρια και πέτρες και να εγερθούν κατά των Κομιτατζήδων. Στις Σέρρες τα πλήθη συνέρρεαν στο νοσοκομείο και μ’ ευλάβεια της ασπάζονταν το χέρι, που όλο και πάγωνε, καθώς ο Αρχάγγελος κοντοζύγωνε. Έπειτα την μετάφεραν στο νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Οι προσπάθειες των γιατρών δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν το μοιραίο. Εκεί η ηρωίδα δασκάλα άφησε την τελευταία της πνοή με το όραμα της λευτεριάς στα βασιλεμένα της μάτια. Ήταν μέσα Ιανουαρίου του 1907».
 Μετά το μεγαλείο, ας γυρίζουμε στα τωρινά χθαμαλά, στο δεύτερο ιδεολόγημα που μας ταλανίζει το:«σχολείο ανοιχτό στη ζωή». Όσοι μιλούν για ζωή σίγουρα υπονοούν ότι ζωή σημαίνει διασκέδαση, γλέντι, διακοπές, κοκκινοσκουφίτσες που τραγουδούν και λοιπά χαζοχαρούμενα πράγματα, κάτι, τέλος πάντων, απεριόριστα θετικό,.
 Στη ζωή όμως ανήκουν ο ανταγωνισμός, η βία, ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία, ο δόλος, η ψευτιά και η απάτη, η χυδαιότητα και η βλακεία. Σε ποιά ζωή ανοίγουμε το σχολείο; (εξαιτίας αυτής της άλογης… λογικής εισχώρησαν στα βιβλία γλώσσας τόσες απρέπειες. Επειδή ο κόσμος σήμερα «τηγανίζεται» από την αθεΐα, πρέπει να καταργήσουμε τα θρησκευτικά; Ξεχνάμε ότι στο σχολείο, πρωτίστως, καλλιεργούμε χαρακτήρες και μορφώνουμε άνθρωπο).
 Τουναντίον μάλιστα το σχολείο πρέπει να κλείσει τα πορτοπαράθυρά του σ’ αυτήν την χαμοζωή που σήμερα βιώνουμε. Το σχολείο πρέπει να γίνει κάστρο συντήρησης, απροσπέλαστο στις ανθρωποβόρες ιδέες του αιώνος τούτου του απατεώνος. Και χρησιμοποιώ την λέξη συντήρηση με την πρωταρχική κυριολεκτική της σημασία. Να συντηρεί, δηλαδή, ό,τι παρέλαβε και να το παραδίδει στους νεότερους. Αυτό λέγεται παράδοση και πάνω σ’ αυτό το «ριζιμιό λιθάρι» πρέπει να εδράζεται το σχολείο. Η παράδοση με την παιδαγωγική της εξοχότητα αποτελεί, για μας τους Έλληνες, πνευματικό θησαυρό αδαπάνητο και αείχλωρο, ο οποίος μεταβιβάζεται από γενεά σε γενεά, σαν μία πνευματική σκυταλοδρομία. Η παράδοση προσφέρει τα ηθικά πρότυπα, που τόσο λείπουν σήμερα, ως βιωμένες αξίες, τον άγιο και τον ήρωα, τον άγιο Πατροκοσμά και τον Καραϊσκάκη, και όχι ως άνωθεν επιταγές.
 Έτσι, αφού προσλάβουν οι νεότεροι τα τιμαλφή του Γένους και τις αξίες της Πονεμένης Ρωμηοσύνης, όταν αποφοιτήσουν και βγουν στη ζωή, όταν απλώσουν τα φτερά τους και πετάξουν σαν περήφανα θαλασσοπούλια πάνω από το πέλαγος, θα καινοτομήσουν (Η λέξη «αξίες», προέρχεται από τον μέλλον του ρήματος «άγω», «άξω». Άρα η αγωγή οφείλει να οδηγεί, να άγει, σε αξίες).
 Έλεγε η Χάννα Άρεντ, ήδη από το 1958, στο απροσπέραστο δοκίμιό της «η κρίση της εκπίδευσης». «Μου φαίνεται ότι ο συντηρητισμός νοούμενος ως συντήρηση αποτελεί την ίδια την ουσία της εκπαίδευσης, η οποία έχει πάντοτε ως έργο της να περιβάλλει και να προστατεύει κάποιο πράγμα-το παιδί έναντι του κόσμου, τον κόσμο έναντι του παιδιού, το καινούργιο έναντι του παλαιού, το παλαιό έναντι του καινούργιου. Ακόμη και η ίδια η απέραντη ευθύνη για τον κόσμο συνεπάγεται ασφαλώς μία συντηρητική στάση». (Ν.Πολονύ, «τα χαμένα παιδιά μας», έκδ. «Πόλις», σελ. 23).
 Σήμερα όμως όχι μόνο δεν προστατεύουμε το σχολείο από την τύρβη και την αφροσύνη του κόσμου, αλλά το μετατρέψαμε και σε κακέκτυπό του. (Πώς αλλιώς να εξηγηθούν οι καταλήψεις και οι βιαιοπραγίες).
 «Σχολείον ίσον δάσκαλος», μας κανοναρχεί ο Παλαμάς. Οι σακατεμένοι καιροί μας, απαιτούν δασκάλους, συντηρητές της Παράδοσής μας, μεταλαμπαδευτές αξιών, με «ψυχή και Χριστό», που θα διδάσκουν σε σχολειά κλειστά στον αφόρητο, έξω κόσμο. Κι ας τσιρίζει ο κάθε νηπιόφρων.
 Το «πρώτα ο μαθητής», όπως διατυμπανίζει το υπουργείο Απαιδευσίας, υπονομεύει, την ουσία της Παιδείας. Πρώτα ο δάσκαλος και «καλών των διδασκάλων και οι μαθηταί καλοί καγαθοί γίγνονται» κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο.

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

Η αριστεία ως «ρετσινιά»

Γνωρίσαμε κάποτε στην Ελλάδα μιαν άλλη Αριστερά. Ηταν σε χρόνια που η χώρα έβγαινε, και τότε, από καταστροφή, ασύγκριτα φρικωδέστερη από τη σημερινή. Τότε όμως πρώτο αίτημα της Αριστεράς ήταν, να πάει το 15% του κρατικού προϋπολογισμού στην Παιδεία. Το αίτημα ξεπήδαγε αυθόρμητα από το πλήθος στα συλλαλητήρια, δεν το υπαγόρευε η ντουντούκα. Και οι άνθρωποι που διαδήλωναν για το 15%, είχαν καθημερινό φαγητό ασύγκριτα λιτότερο από τα γεύματα που προσφέρουν σήμερα στους αναγκεμένους τα συσσίτια της Εκκλησίας. Ομως πρώτο αίτημα ήταν τα κονδύλια για την Παιδεία, όχι η αύξηση του κατώτατου μισθού.
Υπήρξε κάποτε στην Ελλάδα μια Αριστερά που ήξερε και σεβόταν το προφανές: ότι μια «ανθρωπιστική κρίση» δεν αντιμετωπίζεται πρωτίστως με μέτρα για την αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος, αλλά πρωτίστως με μέτρα για την αύξηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Ισως εκείνη η Αριστερά του 15% να ήξερε λιγότερο ή καθόλου μαρξισμό, αλλά σπούδαζε τη λαϊκή σοφία και απαίτηση. Είχε γεννηθεί από πραγματικές ανάγκες, δεν είχε προλάβει να την καπελώσει η ξιπασιά των εισαγόμενων ιδεολογημάτων, αργόσχολες αδολεσχίες εκκεντρικών πλουσιόπαιδων στις καφετέριες του Κολωνακίου.
Η σημερινή μεταπρατική «Αριστερά» ανεβάζει στο βήμα της Βουλής υπουργό Παιδείας, να παρουσιάσει τις σχετικές με το υπουργείο του προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, και αυτός σπεύδει να μας διαβεβαιώσει εμφατικά ότι είναι μαρξιστής. Ωσάν η προσχώρησή του στο ιδεολόγημα που κάρπισε τις πιο στυγνές πρακτικές ολοκληρωτισμού στην ανθρώπινη ιστορία, να αποτελεί εγγύηση «πολιτικής ορθότητας» των μέτρων που θα εφαρμόσει στη δεινά δοκιμαζόμενη, χρόνια τώρα, ελλαδική εκπαίδευση.
Ηταν μία από τις εξαιρέσεις επαρχιώτικης ξιπασιάς στην έκπληξη που αποτέλεσε η σύνθεση και ποιότητα της κυβέρνησης του κ. Τσίπρα. Είχε πολλές δεκαετίες να δει η χώρα υπουργούς που η προσωπικότητά τους, τα προσόντα και η αξιοσύνη τους να τους επιβάλλουν ακαριαία στη διεθνή σκηνή, να απορούν οι πάντες γιατί τόσα χρόνια έμενε αχρησιμοποίητο τέτοιο ανθρώπινο δυναμικό, γιατί αφέθηκε η Ελλάδα να τη βυθίζουν στην ανυποληψία και στο χάος σπιθαμιαία ανθρωπάρια, ευτελισμένα και ανίκανα. Μέσα στο κλίμα αυτής της έκπληξης το φάλτσο του υπουργού Παιδείας εντυπωσιάζει δυσοίωνα και προβληματίζει: Μήπως, ειδικά με τις επιλογές για την Παιδεία, νεκρανασταίνονται οι εφιάλτες της «προοδευτικής» τρομοκρατίας και του μηδενιστικού αμοραλισμού, που καταδυνάστευσαν την ελληνική κοινωνία στα σαράντα χρόνια φενακισμένης «Αριστεράς» μετά τη χούντα;
Εντυπωσιακή οπωσδήποτε παρουσία και ο κ. Αριστείδης Μπαλτάς, με λόγο στιβαρό, μετρημένο, δίχως την εγγενή στον κομματικό λόγο αναπηρία του φτηνιάρικου ναρκισσισμού. Αλλά μάλλον δέσμιος στα αφελή στερεότυπα μιας λαϊκίστικης, ισοπεδωτικής εκδοχής της δημοκρατίας. Ανέβηκε στο βήμα της Βουλής για να χαρακτηρίσει την «αριστεία» σαν «ρετσινιά» και τα λεγόμενα στην Ελλάδα «Πρότυπα» σχολεία σαν θεσμοποιημένη ταξική ανισότητα. Πλήρης επιστροφή στον πασοκικό εκπαιδευτικό πρωτογονισμό της δεκαετίας του ’80, με τον φανατισμό της ισοπέδωσης όλων προς τα κάτω και τα κρετινικά συνθήματα, όπως: «κάτω τα αιματοβαμμένα γραπτά»! – να μην διορθώνονται λάθη, στο σχολείο να είναι όλοι ίσοι στην αγραμματωσιά.
Αραγε δεν υποψιάστηκε ποτέ ο εκπαιδευτικός κ. Μπαλτάς ότι η άμιλλα δεν είναι εφεύρημα των καπιταλιστών, αλλά αυτονόητο παρακολούθημα της παιδείας από καταβολής του κοινωνικού γεγονότος; Συνώνυμη η άμιλλα με τη χαρά της δημιουργίας, της προόδου, της καινοτομίας, κίνητρο αυτοπροαίρετης (όχι αναγκαστής) εργατικότητας, καταλύτης για το μεράκι της έρευνας. Η αριστεία είναι «ρετσινιά» μόνο στις «δημοκρατίες» των κολχόζ, που η Ιστορία τις ταξιθετεί μαζί με τα Γκουλάγκ, τα οποιουδήποτε χρώματος στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας. Σχολεία χωρίς άμιλλα και στόχευση στην αριστεία είναι στρατωνισμός – στον καταναγκασμό ή στον ασυμμάζευτο χαβαλέ.
Κι ακόμα: Χωρίς «τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών, τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε, την Αγορά, το Θέατρο και τους Στεφάνους» δεν υπάρχει ούτε και «πολιτικό άθλημα». Υπάρχει μόνο η υποταγή στην αυθεντία ή η στυγνή χρησιμοθηρία της σύμβασης. Δηλαδή το κλίμα του νομιμοποιημένου ατομοκεντρισμού, όπου αυτονόητα βλαστάνει η λαμογιά, η εξάλειψη της «αίσθησης του δημοσίου συμφέροντος», η άπληστη λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος, ο αμοραλισμός.
Το δίλημμα τίθεται για τον πρωθυπουργό: Αν υιοθετήσει (ή ανεχθεί) τη φιλοσοφία του υπουργού στον οποίο εμπιστεύθηκε την Παιδεία της ελληνικής κοινωνίας, φιλοσοφία που συνιστά το θεωρητικό θεμέλιο για μία «δικτατορία της μετριότητας», τότε πώς θα στήσει, όπως δημόσια δεσμεύτηκε, κράτος λειτουργικό, παραγωγικό, κράτος Δικαίου; Ενα τέτοιο κράτος προϋποθέτει διοικητική στελέχωση με συνεπή αξιοκρατική διαβάθμιση ευθυνών και ικανοτήτων, υπαλληλία υποκείμενη σε συνεχή κρίση - αποτίμηση της ποιότητας και της δημιουργικότητας. Οι ριζοσπαστικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις που υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός να τις αντιτάξει σε ένα καινούργιο δουλοπαροικιακό «μνημόνιο», θα ματαιωθούν νομοτελειακά από τους ορκισμένους αντιπάλους της άμιλλας και της αριστείας: τους υπόδικους στις συνειδήσεις συνδικαλιστές της «Αριστεράς και της προόδου».
Υποτίθεται (όχι βέβαια από πολίτες με νοημοσύνη και σοβαρότητα) ότι ο κ. Καμμένος πρόσφερε την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία στον κ. Τσίπρα φιλοδοξώντας να αναλάβει ως αντάλλαγμα την άμυνα «βωμών και εστιών» των Ελλήνων. Του την ανέθεσαν, μοιάζει πολύ ικανοποιημένος, έχει τον αέρα θριαμβευτή. Ασφαλώς επειδή στους «βωμούς» και στα «ιερά» περιλαμβάνει μόνο ό,τι φορολογείται με τον ΕΝΦΙΑ – όχι τη γλώσσα, την ιστορική συνείδηση, το «αιέν αριστεύειν» των Ελλήνων.
Είναι πολύ νωρίς για να αρχίσει η κατεδάφιση των ελπίδων που γέννησε η έκπληξη των πρώτων ημερών της κυβέρνησης Τσίπρα. Η έκπληξη δοκιμάστηκε και από την εκλογή του καινούργιου Προέδρου της Δημοκρατίας. Σίγουρα είναι ο πρώτος μετά τον Κωνσταντίνο Τσάτσο επιλεγόμενος από τον στίβο των αρίστων: Εξαίρετα φυσικά χαρίσματα, έκτακτη καλλιέργεια, επιστημονικό κύρος, δεινή γλωσσική εκφραστική. Αλλά υπηρέτησε για αρκετά χρόνια ευπειθής τη φαυλότητα και φυτική ανικανότητα της τυραννικής για τη χώρα κομματοκρατίας. Αυτό πονάει.

Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

Ανάσα αξιοπρέπειας






































Εκατοντάδες πολίτες συγκεντρώνονται στις πόλεις και στις πρωτεύουσες των νομών της πατρίδας μας αλλα και σε πόλεις των κρατών της Ευρώπης και διαδηλώνουν εναντίον των μέτρων λιτότητας.
Την Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου στην Ερέτρια στο χώρο συγκέντρωσης των ferry boat στις 5 το απόγευμα ενώνουμε κι εμείς την φωνή μας μαζί τους, στηρίζοντας τον αγώνα της κυβέρνησής μας, και διεκδικώντας την επαναλειτουργία της γραμμής των ferry boat Ερέτριας - Ωρωπού καθ' όλο τον χρόνο, πηγή ζωής και προόδου για όλους εμάς.
Θα υπάρχει μουσική, φασολάδα και κρασί για όλους, ευγενική προσφορά των Παναγιώτη Σταματούκου, Γεωργίου Σπανού και των δημοτικών και επαγγελματικών φορέων της πόλης μας.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Περισσότερα από 2 εκατ.ευρώ η φιλανθρωπική προσφορά της Ι.Μ.Χαλκίδος



Την Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2015, επισκέφθηκαν το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Χαλκίδος κ. Χρυσόστομο, μαθητές της Β΄ και Γ΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου Βατώντα Νέας Αρτάκης, συνοδευόμενοι από τις δασκάλες τους. Οι μικροί μαθητές, προηγουμένως, επισκέφθηκαν τις εγκαταστάσεις του ραδιοφωνικού σταθμού της Ιεράς Μητροπόλεως μας όπου συμμετείχαν στην εκπομπή «Η φωνή των παιδιών»,.

Ο Σεβασμιώτατος υποδέχθηκε τους μαθητές στην Αίθουσα του Θρόνου της Ιεράς Μητροπόλεως, οπού τους προσέφερε γλυκίσματα και συζήτησε μαζί τους, ενώ τα παιδιά, ως αντιπροσφορά αγάπης προς τον Επίσκοπό τους , τραγούδησαν παιδικά τραγούδια. Λίγο πριν αναχωρήσουν, ο Σεβασμιώτατος τους προσέφερε από μια ευλογία.

Την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2015, αντιπροσωπεία παιδιών του Λυκείου Βασιλικού, επισκέφθηκαν το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Χαλκίδος κ. Χρυσόστομο στο Γραφείο του, ώστε να του επιδώσουν προσωπικά το προϊόν του Εράνου Αγάπης που διενήργησαν εντός του Σχολείου τους πριν τα Χριστούγεννα, ώστε να ενισχυθεί το φιλάνθρωπικό έργο της Τοπικής μας Εκκλησίας.

Ο Σεβασμιώτατος υποδέθηκε τις μαθήτριες και τη συνοδό τους καθηγήτρια θεολογίας κ. Κωνσταντίνα Γιαλού και συζήτησαν για αρκετή ώρα το ζήτημα της καλλιέργειας της φιλανθρωπίας εντός του Σχολείου, ενώ τις ενημέρωσε για το φάσμα της φιλανθρωπικής δράσης της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος και των Ιδρυμάτων της.

Οι μαθήτριες επέδωσαν το συλλεχθέντα χρήματα στο λογιστήριο της Ι. Μητροπόλεως και έλαβαν αμέσως τη σχετική απόδειξη.

Ο Σεβασμιώτατος συνεχάρη τα παιδιά για την πράξη τους αυτή και τους προσέφερε από μια ευλογία.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 2014

Με αφορμή εντολή της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος (βλ. σχετικά το υπ’ αριθμ. 207/88/15.1.2015 σεπτό Εγκύκλιο Σημείωμά Της), η Ιερά Μητρόπολις Χαλκίδος πληροφορεί και ενημερώνει το ευσεβές Πλήρωμα της Τοπικής Εκκλησίας, αλλά και κάθε ενδιαφερόμενο ότι κατά το παρελθόν έτος 2014 η φιλανθρωπική της προσφορά προς τους έχοντες ανάγκη συνανθρώπους μας έφθασε το ποσό των 2.028.267,74€    (Αναλυτικά)

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος ευχαριστεί ιδιαιτέρως τους ευλαβείς Ιερείς και το ευσεβές Πλήρωμα της Τοπικής μας Εκκλησίας για την πολύτιμη βοήθειά που προσέφεραν ενισχύοντας το φιλανθρωπικό έργο που η Ιερά Μητρόπολις προσφέρει, με συνέπεια να ανακουφιστούν πολλοί αδελφοί μας που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση και στερούνται τα απαραίτητα και να γευτούν τη στοργή και την αγάπη της Αγίας μας Εκκλησίας, της Οποίας όλοι μας –Κλήρος και Λαός- μέλη τίμια υπάρχουμε.

Εκοιμήθη ο 39χρονος ιερέας της Αλοννήσου Αβραάμ Αποστολίδης


Με βαθειά οδύνη αγγέλεται στο ευσεβές πλήρωμα της κατά Χαλκίδα, Ιστιαίαν και Βορείους Σποράδας Εκκλησίας, η αδόκητος προς Κύριον εκδημία του αοιδίμου ήδη Ιερέως Αβραάμ Αποστολίδη, ετών 39, Εφημερίου του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Αλοννήσου.

Ο μακαριστός π. Αβραάμ, γεννήθηκε το Δεκέμβριο του 1975 από ευσεβείς γονείς, τον αείμνηστο ήδη Σωτήριο και την Μαρίνα, οι οποίοι τον γαλούχησαν στην χριστιανική πίστη και ζωή και από μικρή ηλικία είχε τον πόθο του ιερατικού διακονήματος, συναναστρεφόμενος και τον μακαριστό παππού του, Ιερέα Αβραάμ, από τα προσφυγικά και άγια χώματα της Μικράς Ασίας.

Μεγάλωσε στην Ηλιούπολη και ανδρώθηκε εκκλησιαστικά στον Ι. Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ηλιουπόλεως, όπου συνδέθηκε πνευματικά με τον Αρχιμανδρίτη π. Σπυρίδωνα Κατραμάδο, Γραμματέα της Ι. Συνόδου, ο οποίος τον οδήγησε και στην Ιερωσύνη, δίδοντάς του την Κανονική Συμμαρτυρία.

Την εγκύκλιο παιδεία του έλαβε στο Πολυκλαδικό Λύκειο Ηλιουπόλεως, όπου ακολούθησε τον κλάδο της Πληροφορικής και μόλις ολοκλήρωσε την στρατιωτική του θητεία, σπούδασε ψυχολογία στο Αμερικάνικο Κολλέγιο και εργάστηκε επί έξι μήνες στο Δρομοκαΐτειο Ψυχιατρείο.Ο πόθος του, όμως, προς την Ιερωσύνη τον οδήγησε και στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών, όπου σπούδασε την ιερά επιστήμη της Θεολογίας και έλαβε όλα τα κατάλληλα εφόδια για την ιερατική αφιέρωση.

Το 2005 ενυμφέυθη με την κ. Ευγενία Μητσάκη, Γεωπόνο, με την οποία αξιώθηκαν από το Θεό να αποκτήσουν ένα τέκνο και ποθώντας να διακονήσει τον Λαό της υπαίθρου, όπου υπάρχει σπανιότης Ιερέων, προσήλθαν με την σύζυγό του στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ. Χρυσόστομο, αφού ο π. Αβραάμ από την παιδική του ηλικία ερχόταν μαζί με τους γονείς του στο Ιερό Προσκύνημα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσσου, προς τον Οποίον έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια.

Πρόθυμα επέλεξε να διακονήσει στην απομακρυσμένη Ενορία της Αλοννήσου.

Χειροτονήθηκε, δια των χειρών του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας Διάκονος στις 12 Νοεμβρίου 2006, στον Ι. Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ηλιουπόλεως και Πρεσβύτερος στις 9 Δεκεμβρίου 2006, στον Ι. Ναό Αγίας Παρασκευής Αλοννήσου. Φεύγοντας από την Αθήνα και εγκαθιστάμενος μόνιμα στην Αλόννησο, εβάσισε συνειδητά την οδό της προσφοράς, αναπτύσσοντας πολύ σημαντική πνευματική και ευρύτερα κοινωνική δράση. Ως Ιερέας της Νήσου ο π. Αβραάμ και σε αρμονική σχέση με τον Επίσκοπό μας, αλλά και άριστη συνεργασία και με τις Τοπικές Αρχές, αγκάλιασε τους Αλοννησιώτες, προσφέροντας ανιδιοτελώς βοήθεια σε όποιον την είχε ανάγκη, συμβάλλοντας μαζί με την πρεσβυτέρα Ευγενία στην ουσιαστική στήριξη όσων αναζητούσαν πνευματική στήριξη σε δύσκολους καιρούς.

Το ευρύτατο έργο διακονίας του π. Αβραάμ, περιελάμβανε την δημιουργία Πνευματικού Κέντρου στον Ι. Ναό της Αγίας Παρασκευής, τη λειτουργία Κατηχητικών Συνάξεων παιδιών και νέων, Σχολής Γονέων, Ομάδων δημιουργικής απασχόλησης για παιδιά, φροντίδα για απόρους αλλά και ανήμπορους ηλικιωμένους, καθώς και γεύματα αγάπης για μοναχικούς ανθρώπους, ενώ πάντοτε έτεινε ακούραστα ευήκοον ούς στα δεκάδες καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τοπικός πληθυσμός, ενισχύοντας τους πνευματικούς δεσμούς των πιστών κάθε ηλικίας.

Παράλληλα, ως ένας εξαιρετικά δραστήριος άνθρωπος και Ιερέας, ο π. Αβραάμ εκπονούσε το τελευταίο διάστημα, μεταπτυχιακή εργασία στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, στο πεδίο της Ορθόδοξης Θεολογίας, με θέμα την ψυχολογία της θρησκείας.

Τον Αύγουστο του 2013 έλαβε από τον Σεβασμιώτατο το οφφίκιο του Οικονόμου, αφού εργαζόταν με αγάπη, φόβο Θεού, υπακοή προς τον Επίσκοπό του, αίσθηση της Υψηλής του ευθύνης και λειτουργικό ήθος.

Μόλις χθες, Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2015, επισκέφθηκε τη γειτονική του Σκόπελο, και μίλησε το πρωί στους μαθητές του Γυμνασίου - Λυκείου Γλώσσας και το απόγευμα στη Σχολή Γονέων της Ιεράς μας Μητροπόλεως (παράρτημα Γλώσσας).

Το πρωί της σημερινής ημέρας, Πέμπτης 19ης Φεβρουαρίου, μετέβη μαζί με τον εφημέριο της Γλώσσας π. Αλέξιο Παπασταμούλο στην Ι. Μονή Αγίου Ρηγίνου Σκοπέλου για να προσκυνήσει και εκεί, πάνω στο Τάφο του Αγίου, αισθάνθηκε μια εντελώς ξαφνική αδιαθεσία και διεκομίσθη στο Κέντρο Υγείας Σκοπέλου, όπου και παρέδωσε την ψυχή του προς τον Κύριο, τον οποίον λάτρευσε και πιστά υπηρέτησε.

Η εξόδιος Ακολουθία του αιφνιδίως κοιμηθέντος πιστού Ιερέως Αβραάμ Αποστολίδη, θα ψαλεί στον Ιερό Ναό που ανδρώθηκε εκκλησιαστικά, της Κοιμήσεως Θεοτόκου Ηλιουπόλεως της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών, το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2015 και ώρα 11.30 π.μ., χοροστατούντος –τη αδεία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου του Β΄- του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμου.

Το πρωί της ιδίας ημέρας θα τελεσθεί Θεία Λειτουργία, υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του αειμνήστου Ιερέως, υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμου.

Ο Θεός να του χαρίσει την Βασιλεία Του και την παρηγορία στην καλή του πρεσβυτέρα Ευγενία, τον υιό τους Σωτήριο-Στέφανο, την μητέρα του Μαρίνα, τα αδέλφια του, όλους τους οικείους του και τους Χριστιανούς της Αλοννήσου, που πολύ τον αγάπησαν.

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Μέλλουσα κρίση: ουτοπία ή αίτημα δικαιοσύνης;

Ο Χριστός υπήρξε το κατ’ εξοχήν αμφιλεγόμενο ιστορικό πρόσωπο. Κανένα άλλο δεν επικρίθηκε, λοιδωρήθηκε, βλασφημήθηκε και μισήθηκε τόσο αλλά και κανένα άλλο δεν αγαπήθηκε τόσο από ανθρώπους όλων των εποχών, οι οποίοι θυσίασαν τα πάντα, ακόμη και τη ζωή τους γι’ αυτόν! Συνήθως το βιολογικό τέλος ενός προσώπου θέτει τέρμα στις όποιες εμπαθείς σε βάρος του κρίσεις. Απομένουν κάποιες άλλες συναισθηματικά άχρωμες, που χαρακτηρίζουν συνήθως τους ιστορικούς ερευνητές. Βέβαια στην περίπτωση του Χριστού υπάρχει ουσιώδης διαφορά: Οι μαθητές του, τα μέλη της Εκκλησίας του, διαχρονικά διακηρύσσουν ως κεφαλαιώδες δόγμα την ανάστασή του. Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο και η πολεμική κατά του Χριστού μαίνεται ως τις ημέρες μας.
                Αν εξετάσουμε σε βάθος την πολεμική αυτή, θα διαπιστώσουμε ότι οι κατά καιρούς πολέμιοι δεν ασχολήθηκαν με το πρόσωπο του Χριστού και τη διδασκαλία του. Οι πλείστοι αναλώθηκαν με επικρίσεις των κατ’ όνομα χριστιανών, επικρίσεις ορθές, καθώς δεν υπήρξαν λίγοι εκείνοι που έχοντας παραχαράξει το ευαγγελικό μήνυμα στο όνομα του Χριστού διέπραξαν εγκλήματα. Όλοι όμως αυτοί οι κριτές υπήρξαν ανέντιμοι, γιατί εσκεμμένα δεν πρόβαλαν ότι τα εγκλήματα συνιστούσαν αποκλίσεις από τον λόγο και τον βίο του Χριστού και όχι εφαρμογή του λόγου και μίμηση του βίου. Υπήρξαν και κάποιοι, που αδυνατώντας να απαντήσουν στο διαχρονικό ερώτημα του Χριστού «τις ελέγχει με περί αμαρτίας;» τον χλεύασαν κατά τρόπο φθηνό και γελοίο μη συνειδητοποιώντας τη δική τους γελοιοποίηση.
                Στο άρθρο μας θα αντιμετωπίσουμε δύο επικρίσεις, οι οποίες φθάνουν ως τις ημέρες μας και λόγω της επιφανειακής τους σοβαρότητας ελκύουν την προσοχή πολλών συνανθρώπων μας και γίνονται αποδεκτές.
                Πρώτη είναι η επίκριση κατά του Χριστού για σύνολο απαγορεύσεων, οι οποίες συνιστούν στέρηση της ελευθερίας του ατόμου (το πρόσωπο είναι άγνωστο εκτός Εκκλησίας). Ο Χριστός καταγγέλλεται ως ο αυστηρότατος εκείνος αναμορφωτής, ο οποίος επιβάλλει στους ανθρώπους φορτία αβάσταχτα και καθιστά απαγορευμένη την όποια απόλαυση μέσω της ικανοποίησης των ενστίκτων, απαγορευμένη την κατάφαση προς τη ζωή! Δεν είναι λίγοι μάλιστα εκείνοι που επιχείρησαν πριν από δεκαετίες να καταδικάσουν τον Χριστό φέροντας ως μάρτυρα την «επιστήμη», η οποία έχει «αποδείξει» ότι το ένστικτο δεν αντιπαλεύεται, παρά τη διαχρονική μαρτυρία του πλήθους των μαρτύρων, των αγίων και των οσίων, που κατάφεραν να το αντιπαλέψουν! Σ’ όλους αυτούς, τους κατά κανόνα κακοπροαίρετους, και στους όσους καλοπροαίρετους παρασύρονται από τη λαγνεία των επιχειρημάτων απαντούμε: Ο Χριστός είναι ο πρώτος και ο μόνος στην ιστορία, ο οποίος επέτυχε την υπέρβαση της απαγόρευσης με προτροπή! «Ο συ μισείς, ετέρω μη ποιήσεις» υπήρξε η πλέον λαμπρή ηθική εντολή του αρχαίου ελληνικού κόσμου (Κλεόβουλος ο Ρόδιος 6ος αι. π.Χ.). «Πάντα ουν όσα εαν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι ούτως και υμείς ποιείτα αυτοίς». Κανένα σύστημα δικαίου ως τις ημέρες μας δεν ποινικοποίησε την αποφυγή πράξεως του καλού. Όλα περιορίζονται στην τιμωρία του κακού στήνοντας διαχρονικά ιστούς αράχνης!
                Ο Χριστός υπήρξε αιώνιο πρότυπο. Ουδεμία απόκλιση μεταξύ λόγου και βιωτής είναι δυνατόν να υποδειχθεί. Μάλιστα υποστήριξε, σε αντίθεση με τους μεμψίμοιρους επικριτές του, ότι ο ζυγός του (η άρση του σταυρού) είναι ελαφρύς και μόνη προϋπόθεση ελευθερίας, καθώς αυτός είναι ο χορηγός των πάντων. Πλείστοι άνθρωποι στις χριστιανικές λεγόμενες κοινωνίες κατά την εποχή της νεωτερικότητας απρόθυμοι να αποδεχθούν τον προτεινόμενο από τον Χριστό ασκητικό βίο, όχι ως σκοπό αλλά ως μέσο για τη θέωση του ανθρώπου, επέλεξαν τον ευρύ δρόμο της ικανοποίησης των ενστίκτων με συνέπεια οι πλείστοι συνάνθρωποί μας να δυστυχούν απόκληροι όντες των αγαθών, που ο Δημιουργός μας έδωσε για να τα απολαμβάνομε πάντες, και λίγοι άπληστοι να βυθίζονται στο τέλμα των ακορέστων αναγκών για απολαύσεις αναζητώντας άλλοθι για την αντιανθρώπινη στάση τους στον βίο! Πώς να αποδεχθούν την μέλλουσα κρίση, όταν τα κριτήρια αυτής τους οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην καταδίκη «εφ’ όσον ουκ εποίησαν ενί τούτων των ελαχίστων», δεν έπραξαν δηλαδή τίποτε προς ανακούφιση του πάσχοντος συνανθρώπου τους, αλλά απεναντίας λόγω της απληστίας τους προκάλεσαν συμφορές;
                Κοινωνικοί επαναστάτες στον αντίποδα των αγρίων εκμεταλλευτών, άθεοι όπως και οι άλλοι εξ αιτίας των κριμάτων των «χριστιανών», επικρίνουν τον Χριστό ως σπορέα ουτοπίας, καθώς η υπόσχεσή του για μιαν άλλη ζωή δρα ως βάλσαμο παρηγοριάς και προσφέρει «μάταιες» ελπίδες για απόλαυση σε μιαν άλλη ζωή, ανύπαρκτη γι’ αυτούς. Έχοντας αυτοί απολέσει την πίστη τους στον Θεό της δικαιοσύνης αδυνατούν να κατανοήσουν την μέλλουσα κρίση ως αποκατάσταση της διαχρονικής κοινωνικής αδικίας. Σπορείς οι ίδιοι της μεγαλύτερης ουτοπίας, της επικράτησης δηλαδή της δικαιοσύνης χωρίς κόπο και μόχθο, χωρίς άσκηση για υπέρβαση του εγώ αλλά με μόνη τη θεσμική μεταβολή που θα επιφέρουν καταλαμβάνοντες την εξουσία άνθρωποι υποταγμένοι κι αυτοί σε πάθη, όπως και όλοι οι άλλοι οι προασκήσαντες εξουσία. Επιπόλαια εξετάζοντας δεν κατενόησαν ότι ο Χριστός δεν εγγυήθηκε την απροϋπόθετη σωτηρία των φτωχών, οι οποίοι, όπως ο ίδιος διακήρυξε θα υπάρχουν καθ’ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας. Η βασιλεία του Θεού εξασφαλίζεται με άρση του σταυρού, που για τους φτωχούς είναι η εγκαρτέρηση στα δεινά τους και η αποφυγή του μίσους για τους στραγγαλιστές των δικαιωμάτων τους.
                Όσο για το βραβείο της νίκης ή την ποινή, ας μη τα εκχυδαϊζουμε με τις ειρωνείες μας. Δεν πρόκειται για απόλαυση υλικών αγαθών ούτε για τιμωρητικές πυρές, όπως ευκόλως προκύπτει με απλή ανάγνωση του ευαγγελικού λόγου και της ερμηνείας αυτού από τους Πατέρες της Εκκλησίας, που περιφρονούνται, επειδή μαρτυρούν ότι το πείραμα πέτυχε! Όλοι μας έχουμε κατά καιρούς προσαχθεί ενώπιον του δικαστηρίου της συνειδήσεώς μας. Κάποια, έστω αμυδρή, λοιπόν γεύση έχουμε.
                Η μέλλουσα κρίση δεν είναι ουτοπία, αλλά κατ’ εξοχήν αίτημα δικαιοσύνης.
                                                                                                                                               «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Η γλώσσα των «σημείων»

Πριν από τρεις εβδομάδες, η ελλαδική κοινωνία έδωσε την εντολή διακυβέρνησης της χώρας σε έναν πολιτικό σχηματισμό που, εύλογα, κινούσε τη δυσπιστία των ορθολογικά σκεπτόμενων πολιτών:
Δεν είχε εμφανίσει συγκροτημένο κοινωνικό πρόγραμμα, κοινωνικές σκοποθεσίες, ο πολιτικός αυτός σχηματισμός. Μιλούσε μόνο για διαχειριστικές προτάσεις, μυωπικά οικονομίστικες, ωσάν η χώρα να περνούσε μιαν εφήμερη κρίση και όχι βυθισμό σε παραλυτική παρακμή, διολίσθηση σε πρωτογονισμό μανιασμένης ιδιοτέλειας. Δεν παρουσίασε ποτέ ο πολιτικός αυτός σχηματισμός θέσεις του για την παιδεία (και όχι απλώς για τα τεχνικά προβλήματα της εκπαίδευσης), για εξωτερική πολιτική γόνιμης και ρεαλιστικής ελληνικής ιδιοπροσωπίας, για την εντόπια γαγγραινώδη παραποίηση του συνδικαλισμού, τη λειτουργική αχρήστευση της Δικαιοσύνης.
Είχε έναν νέο σε ηλικία αρχηγό ο συγκεκριμένος πολιτικός σχηματισμός, με ηγετικά χαρίσματα καταφανώς υπέρτερα των φθαρμένων θλιβερών μετριοτήτων που επιβίωναν σε όλα τα άλλα παρακμιακά απομεινάρια του κομματικού συστήματος. Αλλά είχε και παρελθόν πολύ βεβαρημένο ο ίδιος σχηματισμός: Σαράντα ολόκληρα χρόνια στα σχολειά και στα πανεπιστήμια, στη δημοσιογραφία και στα ηλεκτρονικά μέσα, συνολικά στο πεδίο της «διανόησης», λειτουργούσε σαν Ζντανοφικός φασιστικός εφιάλτης, με μεθόδους και νοοτροπία τρομοκρατών. Επιπλέον, στο όνομα του ιστορικο-υλιστικού διεθνισμού, πρακτόρευε απροκάλυπτα τη φανατισμένη τυφλότητα του σκοπιανού εθνικισμού, τις ραδιουργίες του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, τη μεθοδική αγλωσσία και τη στρέβλωση της ιστορικής συνείδησης των Ελλήνων.
Με αυτές τις προδιαγραφές ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ την εντολή να κυβερνήσει τη χώρα. Και με την ανάληψη της εντολής αρχίζει το αναπάντεχο, η έκπληξη: Για πρώτη φορά στα ελλαδικά πολιτικά χρονικά, κόμμα που θριάμβευσε στις εκλογές σχηματίζει κυβέρνηση με δεκατέσσερα από τα μέλη της (ναι, 14) να είναι εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες – ποτέ κόμμα δεν είχε τολμήσει τέτοια κοινωνική επιστράτευση. (Το καθεστώς ώς τώρα ήταν: ο πρωθυπουργός να μοιράζει τα υπουργεία για να εξοφλήσει ιδιοτελέστατα προσωπικά χρωστούμενα ή για να κολακέψει εκλογικές περιφέρειες).
Δεύτερη έκπληξη: οι ικανότητες και το ύφος - ήθος των υπουργών, τουλάχιστον όσων ενεργοποιήθηκαν αμέσως και με φρενήρεις ρυθμούς για τα επείγοντα προβλήματα της χώρας. Ολόκληρη η Ευρώπη ξαφνιάζεται, μαζί κι ένα ευρύτερο διεθνές περιβάλλον – το μαρτυρεί η πρωτοφανής, απίστευτη έκταση και ένταση ενδιαφέροντος Τύπου και ηλεκτρονικών μέσων για την Ελλάδα και τα προβλήματά της. Αντί για την εικόνα άτολμων, συμπλεγματικών μετριοτήτων διορισμένων (ως εικός) από τους δανειστές για να εκπροσωπούν τα συμφέροντα της Ελλάδας έναντι των δανειστών, περάσαμε στην εικόνα προσωπικοτήτων με εκπληκτικές ικανότητες, σπάνια κατάρτιση, αστραφτερή ευτολμία, φανερή, εργώδη προετοιμασία και πίστη μαχητική στο δίκιο της χώρας τους.
Πότε και πώς προγραμματίστηκαν και οργανώθηκαν αστραπιαία οι περιοδείες του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, στην έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Πότε και πώς εξασφαλίστηκαν οι συναντήσεις τους με τους κορυφαίους των ισχυρών της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το πλήθος των συνεντεύξεων στον διεθνή Τύπο και στις τηλεοράσεις. Κυρίως, από πού και πώς ξεπήδησε αυτό το απαρόμοιαστο ανθρώπινο υλικό, να εκπροσωπεί μιαν Ελλάδα που είχε ταυτιστεί διεθνώς στις συνειδήσεις με τη φαυλότητα, τη λαμογιά, την ανικανότητα και βουλιμική χωριατιά – πολιτικοί δίχως το κάτσιασμα της μειονεξίας και χαμόγελα λακέδων μπροστά στα αφεντικά τους, αλλά με ραχοκοκαλιά και αξιοπρέπεια, ηρεμία και αποφασιστικότητα.
Η έκπληξη δεν εξουδετερώνει την κριτική σκέψη και στάση, δεν ξεχνάμε την καταγωγή του ΣΥΡΙΖΑ και το παρελθόν του. Αλλά είναι ψυχοπαθολογική εμπάθεια και μικρόνοια να κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε αυτό που βλέπουμε, επειδή δεν δικαιολογείται από το παρελθόν του. Επιτέλους, η πειστικότερη γλώσσα για τον ψυχικά υγιή πολίτη είναι η σημειωτική (γλώσσα των σημείων): Ο υπουργός Οικονομικών να ταξιδεύει σε «οικονομική» θέση και να κοιμάται κατάκοπος δίπλα σε τυχαίους συνεπιβάτες, πετώντας από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα για να συναντηθεί με τους «τα πρώτα φέροντας» στην Ευρώπη. Και την ίδια στιγμή να καταργούνται στην Ελλάδα οι προκλητικοί στόλοι υπουργικών και βουλευτικών αυτοκινήτων, να βγαίνουν σε πλειστηριασμό πρωθυπουργικά αεροσκάφη.
Η γλώσσα των «σημείων», η σημειωτική γλώσσα, καθρεφτίζει το ήθος και το φρόνημα του ανθρώπου, τα κίνητρα και τις προθέσεις του, ασυγκρίτως εναργέστερα από τη γλωσσική εκφραστική. Τις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού τις κατέστησε επίσης μιαν έκπληξη η γλώσσα του σώματός του, το γνήσιο πάθος εκφοράς του λόγου – «έβαλε την ψυχή του» σε αυτά που έλεγε. Οταν στο τέλος εγκατέλειψε το χειρόγραφο για να εκφραστεί αυθόρμητα, η συγκίνηση έσπασε τη φωνή του, ήταν ολοφάνερο. Εκείνη η στιγμή, η ανεπιτήδευτη εκρηκτική συγκίνηση, ήταν αυτό που περίμεναν δεκαετίες ολόκληρες οι Ελληνες: Να δουν επιτέλους έναν πολιτικό να μιλάει με πόνο ψυχής για την κοινωνία και την πατρίδα του, όχι σαν δασκαλεμένος διαφημιστής απορρυπαντικών ή αλλαντικών.
Αυτή η κυβέρνηση δεν αποκλείεται να αποτύχει στις επιδιώξεις της. Να εξαναγκαστεί, από το οιηματικό πείσμα του αμοραλισμού των «αγορών» να εγκαταλείψει τον αγώνα. Δεν αποκλείεται και να τα θαλασσώσει η ίδια μέσα στη σύγχυση θρησκοληψίας των «συνιστωσών» του ΣΥΡΙΖΑ. Ομως, ακόμα κι αν αποτύχει, αν συντριβεί από έξωθεν εκβιασμούς ή έσωθεν αγκυλώσεις, τα όσα κατόρθωσε στις πρώτες μέρες του βίου της έχουν γυρίσει σελίδα για τον τόπο: Τώρα οι Ελληνες ξέρουν, τουλάχιστον, τι θα πει «διαπραγμάτευση» και τι θα πει «συλλογική αξιοπρέπεια». Ο,τι ζήσαμε στο τελευταίο εικοσαήμερο θα λειτουργεί από εδώ και πέρα σαν μέτρο και δείχτης της ποιότητας στην πολιτική.
Η Ιστορία δεν γυρίζει πίσω. Επιστροφή στην αθλιότητα και στην ντροπή του πράσινου, του γαλάζιου ή του κόκκινου (συνασπισματικού) ΠΑΣΟΚ δεν αντέχεται πια. Η δουλεία στην καταναλωτική αποχαύνωση μοιάζει να τελειώνει.

Kυρα Σαρακοστή κι Αποκριά





Σήμερα θα σας μιλήσω για την κυρα Σαρακοστή.




















Την Κυρα-Σαρακοστή,
που είναι έθιμο παλιό
οι γιαγιάδες μας τη φτιάχνουν
με αλεύρι και νερό.
Για στολίδι την φορούσαν
στο κεφάλι της σταυρό
και το στόμα της ξεχνούσαν
γιατί νήστευε καιρό.
Και μετρούσανε τις μέρες
με τα πόδια της τα επτά
κόβαν ένα τη βδομάδα
μέχρι να ‘ρθει η πασχαλιά.









Η Θεατρική ομάδα της ενορίας μας,

 ετοίμασε και θα σας παρουσίασε μικρές αστείες ιστορίες. για να σας διασκεδάσουν




































Μας έκαναν να γελάσουμε με την ψυχή μας.













Είναι όλοι καταπληκτικοί !!!!!




















-Πολλές φωτογραφίες πάτερ, και όμοιες πολλές φορές.
-Έτσι ακριβώς παιδί μου, ανάλογες με την ποιότητα του λόγου, την ένταση των συναισθημάτων, και την αποδοχή που έτυχε η γιορτή  από τους ενορίτες μας!!!























\