Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Η ρεαλιστική γόνιμη ρήξη

Η κατάτμηση σε σέκτες είναι η καταγωγική και μόνιμη λοιμική που μαστίζει τον μαρξισμό. Συνιστούν οι σέκτες και φανερώνουν πολυμερισμένη τη διεκδίκηση της αυθεντικής κατανόησης των «ιερών γραφών» του Μαρξ, την τάση για απόλυτη «καθαρότητα» ερμηνευτικών κριτηρίων. Σαρκώνει κάθε σέκτα τον πουριτανισμό της συνεπούς εμμονής στην αυθεντία του πρωτοτύπου.
Ο αδιάλλακτος πουριτανισμός κάθε σέκτας του μαρξισμού δικαιώνει την πιστοποίηση του Paul Tillich ότι: «ο μαρξισμός ήταν (και είναι πάντοτε) περισσότερο μια θρησκεία, παρά ένα άθρησκο πρόγραμμα κοινωνικής αλλαγής». Και γιατί η θρησκειοποίηση μιας κοινωνικής σκοποθεσίας; Διότι η θρησκεία θωρακίζει το ψυχολογικό εγώ με τη σιγουριά ότι κατέχει την αλήθεια και δικαιούται να την επιβάλλει. Είναι η θρησκεία ένα προσιτό στον καθένα παραισθησιογόνο εγωτικής παντοδυναμίας.
Αποδείχνεται αποκαλυπτική η ομοιότητα (ή και ταυτότητα) νοο-τροπίας, συμπεριφοράς, μεθόδων των πουριτανών μιας μαρξιστικής σέκτας και των πουριτανών της Δύσης. Ή των «γνησίων Ορθοδόξων», υπερασπιστών της χριστιανικής ακεραιότητας. Και οι μεν και οι δε υπερασπίζουν, με νύχια και με δόντια (συνήθως ανεπίγνωστα), το υπερτροφικό τους εγώ, τη ναρκισσιστική τους δίψα για εξουσία ή την «υπεραναπλήρωση» (overcompensation) βαθιάς μειονεξίας. (Γι’ αυτό και προϋπόθεση ρεαλισμού της μεταφυσικής αναζήτησης είναι η επίγνωση της καισαρικής διαφοράς του εκκλησιαστικού γεγονότος από τη θρησκεία).
Τόσο η λογική όσο και η ιστορική εμπειρία βεβαιώνουν ότι είναι απολύτως αδύνατο να ασκήσουν εξουσία «συνεργαζόμενες» σέκτες. Μια σέκτα ορίζεται από τη βεβαιότητα των μελών της ότι μόνο αυτοί κατέχουν την αυθεντική αλήθεια, μόνο αυτοί ερμηνεύουν με εγκυρότητα τις «ιερές γραφές». Διαθέτουν τις μεθόδους, τις πρακτικές και τη σκοποθεσία που αυτές και μόνο μπορούν να «σώσουν» μια κοινωνία ή και τον σύμπαντα κόσμο. Διαφορετικές σέκτες και ενιαία διακυβέρνηση είναι έννοιες και πραγματικότητες ασύμβατες, ασύμπτωτες, αντιφατικές – αδιανόητο να συγκυβερνήσουν, να συνυφανθούν στη διοίκηση σέκτες διαφορετικές.
Ομως, εδώ και δεκαετίες, η πολιτική, σε διεθνή κλίμακα, έχει ολοφάνερα αποπολιτικοποιηθεί. Είναι πια ολοκληρωτικά εμπορευματοποιημένη, λειτουργεί με τους όρους της αγοράς, τις μεθόδους του μάρκετινγκ. Δεν σκοπεύει στην εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών η πολιτική, αποβλέπει μόνο στον εντυπωσιασμό των αφελών και των μικρονοϊκών, να αποσπάσει την ψήφο τους με διαφημιστικά τεχνάσματα. Ακόμα και οι ιδεολογικές διαφοροποιήσεις των κομμάτων έχουν εξαλειφθεί, οι άλλοτε φανατισμένοι αντίπαλοι που αντάλλασσαν μύδρους και παθιασμένες αλληλοκατηγόριες, μπορούν πια και να συγκυβερνούν αλληλοπροστατεύοντας αμοιβαία τις ατιμίες τους.
Μόνο οι σέκτες δείχνουν να πιστεύουν ακόμα σε κάτι, να έχουν κοινωνικές σκοποθεσίες έστω ψυχαναγκαστικών, ψευδαισθητικών εμμονών. Αλλά αυτό το «κάτι» μοιάζει αδιανόητο να σχετικοποιηθεί, να συνυπάρξει σε πολιτικό πρόγραμμα κοινό με άλλες σέκτες, αδύνατο να δεχθούν να συγκυβερνήσουν μια χώρα οι στρατευμένοι σε διαφορετικές μαρξιστικές μονομανίες, σε διαφορετικές δογματικές «πίστεις» – το αποκλείει η ιστορική πείρα και η κοινωνική ψυχοδιαγνωστική. Μόνο στην Ελλάδα κατορθώθηκε να σχηματίσει κυβέρνηση ένα ποτ-πουρί παλαιομαρξιστών, μαρξιστών - λενινιστών, οικολόγων - μαρξιστών, τροτσκιστών - μαρξιστών, μαοϊκών - κομμουνιστών, κομμουνιστών της Ρόζας Λούξεμπουργκ, κ.λπ.
Κατορθώθηκε, χάρη στις συγκυρίες και χάρη στο έκτακτο ηγετικό χάρισμα του απροσδόκητου στον πολιτικό αυτόν χώρο Αλέξη Τσίπρα. Η αξιολόγηση του χαρίσματος αντλείται ρεαλιστικότατα από δύο, κυρίως, πεπραγμένα: Νικητής των εκλογών, συγκρότησε κυβέρνηση με 14 (ναι δεκατέσσερις) εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς – πρωτοφανές κατόρθωμα κοινωνικής επιστράτευσης. Και πέτυχε, μέσα σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα, να φέρει το πρόβλημα της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής της Ελλάδας στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού και διεθνούς ενδιαφέροντος.
Κουβαλούσε βέβαια ο προικισμένος νεαρός αρχηγός και τα βαρίδια της πολυποικιλότητας των αγκυλώσεων και παλαιοημερολογίτικων εμμονών των υπουργών του, ανθρώπων που γεννήθηκαν πολιτικά και ανδρώθηκαν μέσα στις σέκτες της εξωπραγματικής στεγανότητας του μαρξιστικού φετιχισμού. Τρομακτική σύγχυση γνωμών και απόψεων για θέματα απλούστατης, στοιχειώδους πολιτικής λογικής, όπως η χαλιναγώγηση της εισβολής εφιαλτικού όγκου εξαθλιωμένων μεταναστών στη λιμώττουσα Ελλάδα ή των εγκληματικών καταστροφών και της ασυδοσίας ψυχανώμαλων κουκουλοφόρων του υποκόσμου.
Το ισχυρό χαρτί των ταλέντων του Τσίπρα καίγεται, όταν προσπαθεί και τις μωρολογίες να συμμαζέψει (περί της αριστείας που λειτουργεί ως «ρετσινιά»), αλλά και να θέλει να εξευμενίσει τον μωρολογούντα αναμηρυκάζοντας αναχρονιστικές ντιρεχτίβες για την ερμηνεία της επανάστασης του 1821 ως προϊόντος του Δυτικού Διαφωτισμού!! Οι σέκτες θυσιάζουν την ευκαιρία που τους δόθηκε, προκειμένου να παραμείνουν γαντζωμένες στις ψυχολογικές εμμονές τους.
Θα αποδείξει ο Αλέξης Τσίπρας ότι έχει στόφα ηγετική, δυνατότητα να σημαδέψει ανεξίτηλα την Ιστορία, αν τολμήσει τη ρήξη. Οχι με τους δανειστές, αλλά με τους πουριτανούς συντρόφους του. Η ρήξη με τους δανειστές δεν θα ήταν κατόρθωμα, θα ήταν πολιτική στα μέτρα Σημίτη ή Καραμανλή του βραχέος – και φυσικά αδιανόητη για τους σπιθαμιαίους που ακολούθησαν και ακόμα κοάζουν υποτέλεια. Ρήξη με τους παλαιοημερολογίτες συντρόφους του θα συνιστούσε ρεαλιστική άρνηση να παίξει στο γήπεδο των δανειστών, επιθετική αλλαγή των όρων του παιχνιδιού: Οχι με ρητορείες, με νούμερα:
Οι υπερβάσεις κόστους δημοσίων έργων και κρατικών προμηθειών, από το 1981 ώς το 2014, είναι τόσα (αριθμητικώς) δισεκατομμύρια. Τα χρέη των κομμάτων, των ποδοσφαιρικών ομάδων και των ΜΜΕ που τους χαρίστηκαν, είναι τόσα (αριθμητικώς) δισεκατομμύρια. Οι άνθρωποι που διαχειρίστηκαν τα μυθώδη δισ., ποια περιουσία είχαν όταν ξεκινούσαν και ποια έχουν σήμερα; Η δήμευση των προϊόντων κλοπής του κοινωνικού χρήματος, από κάθε παραμικρό τομέα του δημόσιου βίου, είναι προϋπόθεση «οργανική» για να λειτουργήσει οργανωμένη κοινωνία «στην ολόμαυρη ράχη» της σημερινής Ελλάδας.
Νέμεση. Και αμέσως μετά, ανατροπές στην Παιδεία και στην τοπική «αυτοδιοίκηση».

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Για το Χριστόν Ανέστη και στον καλό το Λόγο



























Μια ευχάριστη έκπληξη περίμενε του κατοίκους του Γυμνού μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας στον πανηγυρίζοντα παλαιό Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου του χωριού τους.  Ο τοποτηρητής της ενορίας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, π. Θεαγένης Κόλλιας, θύμισε στους κατοίκους ένα πολύ παλιό και όμορφο έθιμο που λάμβανε χώρα στην ενορίας τους, εκείνες τις εποχές που οι Έλληνες έβαζαν την εκκλησία του τόπου τους πάνω από τα σπίτια τους και που η καρδιά τους φτερούγιζε συμμετέχοντας ολόψυχα στις Θείες Λειτουργίες και στα πανηγύρια στα προαύλια των ναών και όχι στους καναπέδες παρακολουθώντας στις οθόνες των μέσων μαζικής παραπλάνησης-αποκοίμησης και κάνοντας like στα facebook και στα twitter.
Τους θύμισε λοιπόν ότι μετά το πέρας της Λειτουργίας του Αγίου Γεωργίου έφερναν όλοι από τα σπίτια τους φαγητά και έστρωναν κοινή τράπεζα και τραγουδούσαν  ένα τραγούδι, «Για το Χριστόν Ανέστη και στον καλό το Λόγο», στον ρυθμό του οποίου χόρευαν όλοι μαζί.
Έχοντας φέρει καζάνι με φαγητό για όλους, μοίρασε φωτοτυπίες με τα λόγια του τραγουδιού. Οι γηραιότερες κυρίες που το θυμούνταν έλεγαν τους στίχους, τους οποίους επαναλάμβανε όλο το χωριό, ενώ τα παιδιά του Δημοτικού σχολείου χόρεψαν.
Όλοι έμειναν κατενθουσιασμένοι και υποσχέθηκαν ότι από δω και πέρα θα τηρούν το έθιμο κάθε χρόνο.
Στην αναβίωση του εθίμου συνέβαλαν τα μέγιστα, ο δάσκαλος του χωριού, Κηρύκος Χρήστος, και ο δάσκαλος της βυζαντινής μουσικής και διευθυντής του Καλλιτεχνικού Ωδείου Γυμνού, Κωνσταντίνος Μπασινάς.
Αξίζει να σημειωθεί μία αποστροφή του λόγου του πατρός Θεαγένους: «Σε μια κοινωνία που συστηματικά απαξιώνει τους θεσμούς, τις παραδόσεις και την ιερότητα των προσώπων είναι προς το συμφέρον της κάθε τοπικής κοινωνίας οι πολίτες να ελέγχουν, να σέβονται και να βοηθούν τους ανθρώπους που κάνουν λειτουργήματα (ιερείς, δασκάλους, γιατρούς, αρχές και δημοτικούς άρχοντες) να στέκονται στο ύψος των περιστάσεων και της αποστολής τους».

Ακολουθούν τα λόγια του πανέμορφου αυτού τραγουδιού βγαλμένα μέσα από την ψυχή και την καρδιά του ορθόδοξου Έλληνα που τόσο βάναυσα ταλαιπωρείται χρόνια και καιρούς τώρα:

Όλοι πάνε για το Χριστό, όλοι πάνε στην εκκλησιά
Για το Χριστόν Ανέστη, και στον καλό το Λόγο

Και μένα στε- για το Χριστό, και μένα στέλνουν στο γιαλό
Καραβια να φυλάξω, για το Χριστόν Ανέστη.

Βλέπω καρα- για το Χριστό, βλέπω καράβια να 'ρχονται
Βαρκούλες ν' αρμενίζουν, για το Χριστόν Ανέστη.

Το μαντιλα- για το Χριστό, το μαντηλάκι μ' έβγαλα
Και διανεμό τους κάνω, για το Χριστόν Ανέστη.

Καράβια μ' 'ρα- για το Χριστό, καράβια μ' 'ράχτε κι ως εδώ
Κάτι να σας ρωτήσω, για το Χριστόν Ανέστη.

Αυτόν το νιο- για το Χριστό, αυτόν τον νιό που πιάσατε
Να μην τον τυραννάτε, για το Χριστόν Ανέστη.

Κι αν είναι για - για το Χριστό, κι αν είναι για ξαγόρασμα
Θέλω ν-τον ξαγοράσω, για το Χριστόν Ανέστη.

Χίλια φλωριά για το Χριστό, χίλια φλωριά 'ν'τα χέρια του
Χίλια φλωριά 'ν' τα πόδια, για το Χριστόν Ανέστη.

Το λυγερό για το Χριστό, το λυγερό του το κορμί
Ξαγορασμό δεν έχει, για το Χριστόν Ανέστη.











Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Και ο πατέρας, του σφαγέα των Ελλήνων Ιμπραήμ πασά, εκπαιδευτικό πρόγραμμα

«Να δούμε ακόμα πού θα φτάσουμε! Δεν αφήσαμε βρωμιά, δεν αφήσαμε σιχαμένη πράξη, που να μην κάνουμε, δεν αφήσαμε πονηρό διαλογισμό που να μην τον πούμε ή να μη τον γράψουμε με την μεγαλύτερη αδιαντροπιά. Ξεχαλινωθήκαμε ολότελα»

Φώτης Κόντογλου


Ερωτώ: Θα μπορούσε να διοργανωθεί στη Δράμα ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα, κατάλληλο για να το παρακολουθήσουν και μαθητές του Δημοτικού, με θέμα τον Δράμαλη πασά; Θυμίζω ότι ο Μαχμούτ πασάς, καταγόταν από την Δράμα, γι’ αυτό έμεινε κοινώς γνωστός ως Δράμαλης. «Διέπρεψε» ως σφαγέας Χριστιανών και στην Δράμα και στην Λάρισα, όπου είχε μετατεθεί, για να λάβει, τέλος, τον «μισθό» που του άξιζε, από το γιαταγάνι του Κολοκοτρώνη, στα Δερβενάκια.
Καυχώνται, λοιπόν, και επαίρονται οι Δραμινοί για την καταγωγή του θηρίου; θα επέτρεπαν στα παιδιά τους να παρακολουθήσουν εκπαιδευτική «δράση», η οποία θα εξυμνεί τον Δράμαλη; Ο κοινός νους λέει όχι. Αλλά πού να βρεις σήμερα κοινό νου, λογική, ιδίως στο υπουργείο Παιδείας και στο αμαρτωλό Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής, το οποίο πρέπει να καταργηθεί!
Θα ανεχόταν οι κάτοικοι των Ιωαννίνων, να συμβεί κάτι παρόμοιο με την αιμοσταγή τύραννο Αλή πάσα; (Τον οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, κάποια σκύβαλα της νεοταξικής ιστοριογραφίας, προσπαθούν να τον παρουσιάσουν ως «Βοναπάρτη της Ηπείρου»).
Το ίδιο ισχύει και για τον γενοκτόνο μας Μουσταφά Κεμάλ, τον οποίο ψευδώς τον παρουσιάζουν ως καταγόμενο από την Θεσσαλονίκη. (Αν και με τον νυν ανεκδιήγητο δήμαρχό της όλα τα περιμένει κανείς).
Και όμως βρέθηκε πόλη της Ελλάδας, η οποία τιμά «ευκλεές» τέκνο της, σφαγέα και εξολοθρευτή του Γένους μας. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ τους κατοίκους ή την δημοτική αρχή της πόλης, αλλά εκπαιδευτικό πρόγραμμα το οποίο τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Παιδείας.
Εξηγώ. Στην Καβάλα, κατοικοεδρεύει το Ινστιτούτο Μωχάμετ Αλι, επονομαζόμενο «IMARET», το οποίο στοχεύει στην «Έρευνα της Ανατολικής Παράδοσης». ( Τι θα πει ανατολική παράδοση;).  Το εν λόγω Ινστιτούτο εκπόνησε εκπαιδευτικό πρόγραμμα με τίτλο «Στα ίχνη του Μωχάμετ Αλι» και πέτυχε την έγκριση του υπουργείου, όπερ σημαίνει ότι σχεδόν υποχρεώνονται να το παρακολουθήσουν και παιδιά του δημοτικού σχολείου.
Και αυτό συνέβη, παραμονές της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου. Το τι περιλαμβάνει η παρακολούθηση από μαθητές και δασκάλους της εν λόγω δράσης θα το δούμε παρακάτω. Ας «βαδίσουμε» όμως, παρενθετικά, στα «ίχνη του Μωχάμετ Άλι», να δούμε ποιον τιμά η ελληνική εκπαίδευση.
Γεννήθηκε στην Καβάλα το 1769, από οικογένεια Τουρκαλβανών. Κατόρθωσε, με τις πολεμικές του ικανότητες, να αναγνωρισθεί το 1805 «Σελίμ πασάς» (τοπάρχης) της Αιγύπτου. Κατά την Επανάσταση το ’21, ανταποκρίθηκε στην έκκληση του σουλτάνου Μαχμούτ, να τον βοηθήσει στην κατάπνιξη της εξέγερσης των Ελλήνων. Γράφει ο Σπ. Τρικούπης στην «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως»: «Ελέγετο δε και επιστεύετο ότι συνωμολογήθη να κρατήση, ο σατράπης ούτος, υπό την εξουσία του όσους εν αποστασία τόπους υποτάξη και του μεν κατοίκους χριστιανούς ν’ απαγάγη αιχμαλώτους εις Αίγυπτον ή αλλού, αυτούς δε τους τόπους να κατοικίση υπό Αιγυπτίων και άλλων Μωαμεθανών». (τομ. Γ’, εκδ. «Γιοβάνης», σελ. 127).
Έτσι την 7η Ιουλίου του 1824 αναθέτει στον γιο του Ιμπραήμ, την υλοποίηση του σατανικού σχεδίου: να απαγάγει, όσους Έλληνες γλιτώσουν την σφαγή, από την Ελλάδα και να την «κατοικίση» υπό Μωαμεθανών. Σχέδιο που τότε απέτυχε, γιατί σε τούτο τον τόπο ζούσαν Κολοκοτρωναίοι και Καραϊσκάκηδες, ενώ τώρα επιτυγχάνεται, γιατί μας κυβερνούν κυρά-Τασίες και λοιποί Νενέκοι, Γραικύλοι προσκυνημένοι. Ας το χωνέψουμε μ’ αυτά που γίνονται με τους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες ακυρώνεται η Επανάσταση του ’21. Τα εγκλήματα των δυτικών συμμοριών τύπου Μπους, Κάμερον και Σαρκοζί σε Ιράκ και Λιβύη και Συρία, τα πληρώνει η πατρίδα μας, η οποία και εν μέσω φρικτής κρίσης διατηρεί την ανθρωπιά της. Όμως, όπως δηλώνει η κυρία Τασία, θα τους «κατοικίση» τους μουσουλμάνους σ’ όλη την Ελλάδα, για να απλωθεί ο τρόμος σ’ όλη την Επικράτεια και όσοι το αρνούνται αυτό είναι-δεν βρίσκω άλλη πιο ανώδυνη λέξη- ηλίθιοι.
(Και… βγάλτε το σκασμό όλοι σας γιατί είστε ρατσιστές, χρυσαυγίτες και θα κατηγορηθείτε για Ισλαμοφοβία!!
«Καημένε Μακρυγιάννη να ‘ξερες/
γιατί το τζάκισες το χέρι σου/
το τζάκισες για να χορεύουν σέικ
τα… κουκουλόπαιδα», για να παραλλάξουμε τον ποιητή.
Καημένη πατρίδα… θρηνώ και οδύρομαι για την κατάντια σου…).
Αυτές τις διαταγές είχε το αιμοσταγές κτήνος, ο Μπραΐμης, από τον πατέρα του. Και ποιός ήταν ο Ιμπραήμ; «Ήταν ο Μπραΐμης μεθυσμένος πίνει ρούμι και κρασί μποτίλιες. Μπεκρής πολύ και παραλυμένος εις γυναίκες και παιδιά», γράφει ο Μακρυγιάννης. («Απομνημονεύματα», εκδ. Ζαχαρόπουλος, σελ. 396).
Παλαιότερα στο Μοριά, όταν ήθελαν να περιγράψουν εμφατικώς κάποια θεομηνία, έλεγαν: «Μπραΐμης πέρασε!» Χιλιάδες γυναίκες και παιδιά, μαγάρισε ο διεστραμμένος και τα έστελνε στα χαρέμια του πατέρα του.
Όταν ο Καποδίστριας αργότερα θέλησε να ελευθερώσει κάποιες Ελληνίδες, πληρώνοντας για την εξαγορά τους, αυτές αρνήθηκαν. Η ντροπή δεν τις άφηνε… Αυτούς, λοιπόν, τους κτηνανθρώπους αποφάσισε να τιμήσει το υπουργείο εθνοκτόνου παιδαγωγίας, και βρέθηκαν, δυστυχώς, σχολεία και δάσκαλοι, στην Καβάλα, που έσπευσαν, παραμονές της εθνεγερσίας να οδηγήσουν Έλληνες μαθητές στο μουσείο του Μωχάμετ Άλι. Διαβάζω από την επιστολή διαμαρτυρίας γονέων και εκπαιδευτικών του νομού Καβάλας.
«Εκεί τους υποδέχτηκε η ορισμένη εμψυχώτρια του προγράμματος μία ελληνίδα δασκάλα, η οποία ντύθηκε με ισλαμική στολή και μάλιστα ζήτησε να απευθύνονται σε αυτήν οι δάσκαλοι και οι μαθητές όχι με το ελληνικό-χριστιανικό όνομά της, αλλά με το τουρκικό-μουσουλμανικό όνομα ΝΑΣΙΦ και ανάμεσα στις ερωτήσεις που υπήρχαν προτυπωμένες και τις οποίες υπέβαλαν τα παιδιά, στις 18 Μαρτίου 2015, στον νεκρό εδώ και δύο αιώνες ΜΩΧΑΜΕΤ ΑΛΙ ήταν και η εξής 8η ερώτηση: “Δεν σε κορόιδευαν που είχες σκούρο δέρμα, δεν σε μισούσαν που ήσουν ΤΟΥΡΚΟΣ”; Αυτές οι ερωτήσεις έγιναν στα πλαίσια  ενός θεατρικού δρώμενου που αφορούσε ένα ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ προς τον Μωχάμετ Άλι.
Εν συνεχεία έγινε περιήγηση στο Μουσείο του Μωχάμετ Άλι, που είναι η παλιά οικία του στην Καβάλα, επισκέφτηκαν στους χώρους ενδιαίτησης ανδρών και γυναικών (σαλαμλίκ-ανδρώνας και χαρεμλίκ-γυναικωνίτης) και το δωμάτιο του χαρεμιού όπου ξάπλωναν όλες οι παλλακίδες, τα ιδιαίτερα δωμάτια του πασά και το δωμάτιο της ευνοούμενης του παλλακίδας».
Βεβαίως, για να εξοικειωθούν τα παιδιά με την τύχη που τους περιμένει. Είμαι περίεργος να μάθω, τι έλεγε η ΝΑΣΙΦ-δασκάλα στα κοριτσάκια-μαθήτριες για την «διαθεματική δράση» του χαρεμιού;
Στην δε μεθοδολογία του προγράμματος, διαβάζουμε μεταξύ άλλων νεοταξικών αερολογιών περί «βιωματικής εμπειρίας και τεχνικών αναστοχασμού, σημειολογιών και διακειμενικών αναφορών» τα κάτωθι: «Θέλοντας να πάμε ένα βήμα πιο πέρα από τον αναμενόμενο σκοπό του προγράμματος, την ανάδειξη, δηλαδή, του προσώπου, του έργου και της εποχής του Μωχάμετ Άλι, επιδιώξαμε η προσωπικότητά του να λειτουργήσει ως ερέθισμα, μέσω του οποίου οι μαθητές-τριες καλούνται να αναμετρηθούν με τα δικά τους όρια, την δική τους επιθυμία για γνώση, περιπέτεια, ζωή… και να αναδειχθούν καθολικά και πανανθρώπινα νοήματα». Μάλιστα. Πρότυπο, λοιπόν, για τα παιδιά, τους μαθητές μας ο Μωχάμετ Άλι, ο πατέρας του παραλυμένου παιδεραστή Ιμπραήμ, που του έστελνε μικρά παιδιά από το Μοριά και το Μεσολόγγι για να ικανοποιήσει τις διαστροφές του.
«Επήγε ο Ιμπραΐμης εις το Χελμό και τουφέκι δεν απάντησε πουθενά, και εσκλάβωσε περίπου δύο χιλιάδες γυναίκες και παιδιά…», λέει ο Κολοκοτρώνης στη «Διήγησιν Συμβάντων». (εκδ. ΙΔΕΒ, σελ. 207). Για το υπουργείο και τα ποικιλώνυμα Ινστιτούτα  γνωρίζουμε από πού παίρνουν γραμμή. Η Στοά προωθεί τα πειθήνια ενεργούμενά της σε καίριες θέσεις. Όμως, οι σύλλογοι διδασκόντων, οι δάσκαλοι συνάδελφοί μου, γιατί μπλέκονται, σε τέτοιες παγίδες; Ντροπή να ντροπιαζόμαστε. Ψυχή και Χριστό θέλουν οι μαθητές μας και όχι τα σκύβαλα που ρίχνουν στα σχολεία οι μαυραγορίτες του πνεύματος.
Τζαμιά στην Αθήνα, τμήματα Ισλαμικών Σπουδών στην Θεολογική Θεσσαλονίκης, «προσκυνήματα» στο σπίτι του Μωχάμετ Άλι στην Καβάλα, μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες σ’ όλη την Ελλάδα… ας ετοιμαστούμε για την νέα Τουρκοκρατία.

Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Ρήξη με τις «αριστερές» θρησκοληψίες

Η κυρία Λαγκάρντ μίλησε για επερχόμενη καταστροφή στην Ελλάδα, φρικώδη εφιάλτη. Συντάχθηκε και αυτή με τον εκβιασμό, την ενορχηστρωμένη απειλή; Πάντως το ενδεχόμενο του ολέθρου δεν μπορεί, λογικά, να αποκλεισθεί.
Το λογικότερο από τα ερείσματα που κάνουν πιθανή την τρομακτική πρόβλεψη δεν είναι η οικονομική χρεοκοπία, ο περίπου μηδενισμός της παραγωγικότητας, η αποσύνθεση ή παραλυσία της κρατικής λειτουργίας. Είναι η ολοσχερής έκλειψη οποιασδήποτε εύλογης αιτίας για να συνυπάρχουμε ως οργανωμένη συλλογικότητα οι ελληνόφωνοι.
Ποιοι παράγοντες εξασφαλίζουν συνήθως τις κρίσιμες προϋποθέσεις για τη συνοχή και τη λειτουργικότητα μιας συλλογικότητας; Πρώτος παράγων, ρεαλιστικότατος, η χρεία, η κοινωνία της χρείας – ο «καταμερισμός της εργασίας» και της παραγωγικότητας. Εχουμε ανάγκη τους άλλους και μας έχουν ανάγκη οι άλλοι για να λειτουργήσει η συνύπαρξη. Χωρίς συνείδηση «δημοσίου συμφέροντος» (κοινού ενδιαφέροντος, έστω χρηστικού και μόνο, για τις κοινές ανάγκες και τη συλλογική οργάνωση της ικανοποίησής τους) γίνεται ανέφικτη η υπέρβαση του πρωτογονισμού της αγέλης, η πραγμάτωση της μεθοδικής αλληλεξυπηρέτησης, η συγκρότηση έννομης τάξης, κοινωνικού κράτους.
Ωστόσο η πανανθρώπινη ιστορική πείρα βεβαιώνει ότι τα χρηστικά κίνητρα από μόνα τους δεν αρκούν για να κατορθωθεί και να διαρκέσει κοινωνική συγκρότηση και συνοχή – όπως και η αμοιβαιότητα της σεξουαλικής έλξης δεν είναι ικανή συνθήκη για να κατορθωθεί γαμική «συγκλήρωσις βίου παντός». Κάθε οργανωμένη συλλογικότητα απηχεί, έστω και ως «αμυδρόν απήχημα», την κοινή, ενεργό θέληση και προσπάθεια (το «κοινόν άθλημα») υπέρβασης των κτηνωδών ενορμήσεων προκειμένου να συγκροτηθεί το κατόρθωμα «πόλεως» και «βίου πολιτικού». Να κοινωνηθεί η ανάγκη, όχι απλώς να καταμεριστεί μηχανιστικά η εργασιακή συνεισφορά – να είναι πολιτικόν το άθλημα, χαρά ζωής και στόχος αλήθειας οι σχέσεις κοινωνίας.
Για να κοινωνείται η πολιτική συμβίωση, όρος και προϋπόθεση είναι η γλώσσα, ο πλούτος και η χαρά εκφραστικής αντιμετάδοσης των εμπειρικών αναζητήσεων να ψηλαφήσεων. Θεμελιώδες εφαλτήριο είναι και η καλλιέργεια της ιστορικής συνείδησης, η ενεργός επίγνωση ότι η δυναμική του σήμερα αντλείται από την ποιότητα του χθες, την αξιοποίηση της αποθησαυρισμένης, παραδεδομένης πείρας των γενεών που προηγήθηκαν. Εξίσου πρωταρχική προϋπόθεση για να λειτουργήσει η οργανωμένη συλλογικότητα ως πολιτική κοινωνία, είναι και ο ενεργός σεβασμός ενός εμπειρικά παραδεδομένου, από γενιά σε γενιά, άξονα αναφοράς της προσωπικής ευθύνης, άξονα «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης – όχι ιδεολογικών «πεποιθήσεων», αλλά ανοιχτής, έντιμης ετοιμότητας εμπειρικών παραδοχών.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια, καμιά από τις θεμελιώδεις αυτές προϋποθέσεις του πολιτικού γεγονότος δεν λειτουργεί. Η κοινωνία της χρείας, τουλάχιστον ως πρόθεση, έχει εκλείψει – μοναδικό κίνητρο της παραγωγής και της ανταλλαγής είναι μόνο ο πρωτογονισμός της εγωκεντρικής κατασφάλισης και απόλαυσης. Γι’ αυτό και κυρίαρχη η φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή, αυτονόητη η λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος από τα κόμματα, από τους εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου. Γι’ αυτό και τα «φακελάκια», ο κατεστημένος χρηματισμός των δημόσιων λειτουργών, τα νομοθετήματα που παραγράφουν ποινικά κακουργήματα των πολιτευομένων.
Παράλληλα, τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια, μοιάζει μεθοδική, εμπρόθετη και παθιασμένη η καταστροφή της γλώσσας – ατιμώρητοι οι βαρβαρισμοί και σολοικισμοί στα ΜΜΕ και στα χείλη ανώτατων αξιωματούχων, προκλητικά υποβαθμισμένη και ανεκτική της αυθαιρεσίας η διδασκαλία της γλώσσας στα σχολεία.
Το ίδιο εσκεμμένη και η διαστροφή της Ιστορίας, αδίστακτος ο προπαγανδισμός παιδαριωδών πλαστογραφήσεων, ανεξήγητη η δημόσια προβολή και καταξίωση που παρέχεται σε κεκράχτες μιας στρατευμένης στα συμφέροντα ξένων επιβουλών ιστοριογραφίας.
Τέλος, μεθοδικός και ο διασυρμός, η χλεύη και διακωμώδηση της αίσθησης του «ιερού» στην ελλαδική κοινωνία, μανιασμένο πάθος κατασυκοφάντησης του κλήρου – ωσάν να ξεπληρώνονται τα χρωστούμενα αιώνων καταπίεσης και εκμετάλλευσης των Ελλήνων από κάποιο εντόπιο Βατικανό με «Ιερές Εξετάσεις» και «αλάθητη» αυθεντία.
Τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια κατεδαφίστηκαν μεθοδικά οι θεμελιώδεις άξονες κοινωνικής συνοχής, οι προϋποθέσεις λειτουργίας του πολιτικού γεγονότος. Η ευκολία και ταχύτητα της κατεδάφισης βεβαίωσαν τη σαθρότητα και την κιβδηλία όλης της προγενέστερης πολιτικής και κοινωνικής μας σερμαγιάς. Οταν το κωμικό εκείνο φληνάφημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» παταγωδώς κατέρρευσε, το αβυσσαλέο κενό «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης (κενό στόχων του βίου, κενό χαράς της ζωής) ήρθε να το καλύψει ο ηδονικός καταναλωτισμός, η παγερή ιδεολογία (ideologie froide) του Ιστορικού Υλισμού.
Πρώτη υπέκυψε στην ιλιγγιώδη έλξη του κενού, στον μηδενισμό κάθε αυθυπερβατικής ευαισθησίας, η άλλοτε θυσιαστική Αριστερά. Συμπαρασύρθηκε στη μέθη του ξέφρενου παπανδρεϊκού αμοραλισμού, στην ευωχία του «όλα επιτρέπονται», στη λογική του ιστορικο-υλιστικού πρωτογονισμού που σάρκωσε ο εκβιαστικός συνδικαλισμός. Ακολούθησε, με τον ζήλο του καθυστερημένου επαρχιώτη, η ανέκαθεν ιστορικο-υλιστική «Νέα Δημοκρατία». Γι’ αυτό και τίποτε δεν μπόρεσε να αλλάξει σαράντα ολόκληρα χρόνια. Κανένας χαλινός στις αντικοινωνικές συμπεριφορές, στο πελατειακό κράτος, στη ζούγκλα της διαπλοκής, της ασύδοτης διαφθοράς, της παραλυτικής των πάντων αναξιοκρατίας.
Ο Αλέξης Τσίπρας κυβερνάει για πρώτη φορά. Τον ανέβασε στην εξουσία όχι η προτίμηση του λαού, αλλά η ξέφρενη οργή του για τα ατιμώρητα εγκλήματα των προκατόχων του. Τα πρώτα εικοσιτετράωρα της διακυβέρνησης Τσίπρα έδειξαν ότι ξέρει ποιο είναι το διαφορετικό που χρειάζεται η ελλαδική κοινωνία. Η συνέχεια μάλλον βεβαιώνει ότι ξέρει, ίσως, αλλά δεν μπορεί να τολμήσει με συνέπεια το διαφορετικό, τη ρήξη με τις ιδεολογικές θρησκοληψίες των κομματικών του συντρόφων. Δεν υποψιάζεται την «αλλαγή γηπέδου»: τη σύνδεση της πολιτικής με την κοινωνούμενη χρεία, τη γλώσσα, την Ιστορία, το «ιερό».

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΣΗΜΕΡΑ..



και στον Μαλακώντα έχουμε πανηγύρι!!!










Το  φαγητό είναι σχεδόν έτοιμο....


Γρήγορα παιδιά το κριθαράκι
 το κρέας είναι έτοιμο...






































































Πολύς ο κόσμος που ήρθε και φέτος να προσκυνήσει και να συμμετέχει 
στη περιφορά της εικόνας























Το φαγητό ευλογήθηκε...
και μοιράστηκε με απόλυτη ησυχία και ηρεμία...






















Η οικογένεια Αντωνίου για άλλη μια φορά μας μαγείρεψε με μεγάλη επιτυχία!!!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ & ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!!!