Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Έρωτας Γάμος Αγάπη









Γάμος είναι η επίσημη τελετή ένωσης άντρα και γυναίκας, η αναγνωρισμένη από το νόμο συμβίωση δυο ανθρώπων.
Υπάρχουν πολλά είδη γάμου, ανάμεσα σε αυτά, ο θρησκευτικός, ο πολιτικός και πλέον το σύμφωνο  ελεύθερης συμβίωσης  .
1. Θρησκευτικός γάμος είναι αυτός που τελείται σύμφωνα με τους κανόνες της θρησκείας.
2. Πολιτικός γάμος. Τελείται από τις πολιτικές αρχές, χωρίς την παρέμβαση της Εκκλησίας.
3. Το σύμφωνο συμβίωσης τελείται σε συμβολαιογράφο.
Αυτή είναι η σημερινή εικόνα του γάμου που συνεχίζει και διευρύνεται χωρίς να μπορεί να φανταστεί ο σημερινός νους την εξέλιξη που μπορεί να έχει στα επόμενα χρονιά .
Είναι ήδη γνωστό ότι  σε κάποιες χώρες δυο άνθρωποι του ιδίου φύλλου μπορούν να τελούν γάμο.
Αλλά ας πάμε πίσω στους  πολύ παλιούς χρόνους, όπου  ο γάμος γινόταν ύστερα από αρπαγή της νύφης από το γαμπρό.
Η ακόμα περισσότερο στα χρόνια όπου ο πατέρας επέλεγε για το καλό του παιδιού του τον άνδρα η την νύφη  που θα έκανε .
 Ο γάμος αποφασιζόταν από τους γονείς, χωρίς να χρειάζεται η συγκατάθεση του νέου και της νέας.

Τα παλιά τα χρόνια, η διαδικασία του γάμου, αλλα ακόμα και  η ίδια η φιλοσοφία του, λίγη σχέση έχουν με τα της σημερινής εποχής. Η σκέψη των ανθρώπων για το πώς έβλεπαν τον γάμο καθώς και ποιος ήταν ο σκοπός του ήταν τελείως διαφορετικά.
Οι έρωτες τα χρόνια εκείνα ήταν ανεπίτρεπτοι έως ανύπαρκτοι και μην παίρνετε στα σοβαρά τα ρομαντικά διηγήματα ορισμένων συγγραφέων των προηγούμενων αιώνων γιατί η βάση τους βρίσκεται πιο πολύ στη σφαίρα της φαντασίας ή σε πολύ μεμονωμένες περιπτώσεις, παρά στην πραγματικότητα.
Για την δουλειά αυτή υπήρχαν οι προξενητάδες – άντρες ή γυναίκες – οι οποίοι μόλις έβλεπαν ένα κορίτσι ότι είναι "στον καιρό του" προσπαθούσαν να σκεφτούν και το ταίρι του.
 Μπορεί όμως και ο πατέρας του γαμπρού να είχε στο νου του κάποια "τσούπα" που θεωρούσε ότι ταιριάζει στο σπίτι  του ή στο γιό του ή η προίκα της θα βοηθούσε το σπίτι του, οπότε  έπιανε έναν έμπειρο και καταφερτζή προξενητή και του ζητούσε να μεσολαβήσει, με το αζημίωτο φυσικά.
 Το να ζητήσει ο γαμπρός από τον πατέρα του να ψάξει για κάποια κοπέλα συγκεκριμένη ή όχι ,ήταν λίγο σπάνιο, καθότι δεν τολμούσε να πει στον πατέρα του, ότι έχει έρθει ο καιρός του για γάμο, αυτά ήταν δουλειά του πατέρα και μόνον, μερικές φορές όμως συνέβαινε και αυτό.
Αλλά ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή για να δούμε καταρχήν περιληπτικά πως έβλεπαν οι άνθρωποι αυτό το θεσμό.
Την στιγμή που γεννιόταν ένα παιδί, αν ήταν αγόρι τα πράγματα ήταν καλά, αν ήταν όμως κορίτσι το σπίτι έπεφτε στα μαύρα πανιά μέχρι να συνειδητοποιήσει τον ερχομό του νέου θηλυκού μέλους της οικογένειας.
 Αυτό συνέβαινε για τους εξής λόγους:
 Το αγόρι θα συνέχιζε το όνομα της οικογενείας. Ήταν ένας δυνατός εργάτης για όλες τις δουλειές που έφερναν εισόδημα στην οικογένεια. Θα παντρευόταν και θα έφερνε και άλλον άνθρωπο στο σπίτι και τέλος ήταν ο άντρας ο φύλακας, ο υπερασπιστής του σπιτιού που ο λόγος του είχε αξία.
 Η γυναίκα είχε πιο πολλά μειονεκτήματα γιατί οι δουλειές της θα περιορίζονταν πιο πολύ στο σπίτι, ενώ στα χτήματα αν και πολύ σημαντική η προσφορά της θεωρούταν βοηθητική προς τον άντρα.
 Κάποια στιγμή θα έφευγε από το σπίτι και μαζί της θα έπρεπε να πάρει και την προίκα .
 Σε γενικές γραμμές ήταν ένα άτομο που το μεγάλωναν για να πάει στην παραγωγική του ηλικία να προσφέρει άλλου τις υπηρεσίες του. Ο λόγος της δεν είχε βάρος, η παρουσία της ήταν πίσω από τον άνδρα και γενικά υπήρχε ένα ολόκληρο σκεπτικό ριζωμένο βαθιά στη καθημερινότητα των παλιών ανθρώπων που θεωρούσαν την γυναίκα και ιδιαίτερα την ανύπαντρη, μπελά.


Όλα αυτά άρχισαν σιγά-σιγά να αλλάζουν από την εποχή του μεσοπολέμου και μετά, όταν ή γυναίκα άρχισε να παίρνει έναν άλλο "αέρα", κάτι που συνέβαινε την εποχή εκείνη και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου.
 Μαζί με αυτή την νοοτροπία άρχισαν, αναπόφευκτα, να αλλάζουν και τα έθιμα του γάμου  και να ανοίγουν οι άνθρωποι τη καρδιά τους σε τέτοια  θέματα.

Ας έρθουμε  όμως στο τώρα   και ας αναρωτηθούμε πόσο ευγνώμονες  μπορούμε να είμαστε όλοι και ιδίως εμείς οι γυναίκες που έχουμε την ελευθερία   να επιλέγουμε το σύντροφο της ζωής  μας .
Μπορούμε πλέον αυτό που σκεφτόμαστε ,αισθανόμαστε η φανταζόμαστε  να το κάνουμε πραγματικότητα χωρίς η απόφαση μας να κινδυνεύει να συντρίβει στα βράχια .

Πόσο όμως ελεύθεροι είμαστε να επιλέξουμε ώριμα  το σύντροφο μας ?

Στις παλιές ελληνικές ταινίες που βλέπαμε και που ακόμα συνεχίζουμε να βλέπουμε ,μετά από πολλές δυσκολίες το ερωτευμένο ζευγάρι  πάντα κατέληγε σε γάμο με χαρές, γλέντια  και τραγούδια . Και εκεί τέλειωνε η ταινία .
Τα ζευγάρια άρχισαν να φλερτάρουν να ερωτεύονται, να βγαίνουν ραντεβουδάκια, να διασκεδάζουν.
Το όνειρο κάθε κοπέλας ήταν η κατάληξη της σχέσης της, στο γάμο .

Μετέπειτα στο κινηματογράφο και τα σήριαλ αρχίσαμε να ζούμε το ζευγάρι και πίσω από την κουρτίνα, που έκρυβε όλα τα προβλήματα και τις δυσκολίες που συναντούσαν στο έγγαμο βίο.

Σήμερα ζούμε υποτίθεται  σε μια εποχή ελεύθερη          (τουλάχιστον έτσι πιστεύουμε) στην οποία αυτοί που μας έφεραν ως εδώ μας έχουν απομακρύνει από τις ρίζες μας και τις παραδόσεις μας για να μας δώσουν ένα άλλο πολιτισμό .
Πολιτισμό της βίας και της παλιανθρωπιάς του ψευδούς και της διαφθοράς

Ζούμε με πάρα πολλά αγαθά γύρω μας , το κεφάλι μας γεμάτο με πάρα πολλές ιδέες και προβληματισμούς, με αγωνίες και ανησυχίες πάμπολλες και φυσικά αποκομμένοι από το φυσικό μας περιβάλλον από την πνευματικότητα μας και από το Θεό.

ΚΑΙ ΘΕΩΡΟΥΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ……..

Εδώ θα ξεκινήσω το προσωπικό μου ταξίδι το οποίο με τη βοήθεια του Θεού πραγματικά κατάφερα να ζήσω 56 χρονιά γεμάτα εμπειρίες -τουλάχιστον όπως τις βλέπω τώρα- και να βρεθώ μαζί με τον άνδρα μου πριν δυο χρονιά    εδώ στη Παναγία την Ελεούσα και να ευλογηθεί η ζωή μας με το γάμο που κάναμε.
Ο φίλος μας και ιερέας μας πάτερ Θεαγένης βοήθησε να συμβούν όλα αυτά.
Και βοήθησε να γνωριστούμε με όλους τους κουμπάρους μας που με πολλή αγάπη μας πάντρεψαν και μας αγκάλιασαν στη καινούργια μας ζωή.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από την αγάπη.

Εδώ και ένα χρόνο ζούμε πλέον μόνιμα στο Μαλάκωντα.

Ο Θεός είναι μια αγκαλιά μεγάλη, μπαίνεις μέσα της και ξαποσταίνεις, ειρηνεύει το μέσα σου ,σε πιάνουν τα κλάματα ,ξαλαφρώνεις, μαθαίνεις να αγαπάς μέσα της και πρώτα τον εαυτό σου.
Συμβαίνουν πολλά ξεχωριστά πράγματα για τον καθένα, διαφορετικά  με το χρόνο όσο βαθαίνει η σχέση σου μαζί του , όσο αφήνεσαι όλο και περισσότερο με εμπιστοσύνη στην αγκαλιά του.
Γιατί σιγά-σιγά ξέρεις ότι τίποτα δεν μπορεί να σε πληγώσει πλέον και μπορείς να γεύεσαι αυτή την ευτυχία της αγαλλίασης που πάντα ποθούσες.

Αυτή είναι η σχέση που αποκτάς με το σύντροφο σου όταν τελείς το θειο μυστήριο του γάμου .

Μέσα από την αγκαλιά του συναντάς την ολοκλήρωση σου ,το Θειο ,γαληνεύεις, ανασαίνεις, αρχίζεις να ερμηνεύεις αλλιώτικα τα πράγματα και τις καταστάσεις που σου συμβαίνουν, βρίσκεις κουράγιο για καινούργια πράγματα, ξαναγεννιέσαι, ναι γιατί πολλές πικρές έχεις δεχτεί και από αυτόν και από τους γύρω σου και από την μάνα σου την ίδια.
Μέσα σε αυτόν παίρνεις όλες τις αγκαλιές που δεν πήρες στη ζωή σου, γίνεσαι νέος, τον ερωτεύεσαι, τρέχεις μαζί του στα μονοπάτια που πρώτα φοβόσουν να διαβείς γελώντας γιατί δεν είσαι μόνη και η σκιά που πάντα σε φόβιζε δεν είναι εκεί.
 Γιατί πάντα μέσα στην αγκαλιά του μπορείς να τα διαβείς  όλα . Ακόμα και τον ίδιο το θάνατο.


Αυτή είναι η αγκαλιά και του άνδρα μου και  όταν την βρεις ξέρεις ότι είναι μια και μοναδική και αυτή θέλεις πάντα στο κρεβάτι σου, και στη ζωή σου .

Αυτή την αγκαλιά αναζητώ άνδρα μου κάθε βραδύ όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι και όταν σου λέω άλλες φορές με παράπονο και άλλες φορές με θυμό, πόσο μου λείπει η αγκαλιά σου και πόσο σημαντική είναι για να ξαποστάσω τη μέρα μου μέσα σε αυτήν.

Και όταν με κυριεύει ο πόνος που δεν είσαι εδώ και ο Θεός ο ίδιος είναι δύσκολο να γαληνέψει τη ψυχή μου και να κοιμηθώ ανάλαφρα στο μαξιλάρι. Μόνο όταν έρχεσαι εσύ και σε αγκαλιάζω αγαλλιάζει η ψυχή μου και αφήνομαι να διαβώ τα μονοπάτια της λησμονιάς.

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες ότι υπάρχει και μια αγκαλιά για μένα. Μέσα από αυτήν έμαθα να αγκαλιάζω να αφήνω να με αγκαλιάζουν, να αγαπώ να αφήνω να με αγαπούν.

Αυτό είναι η αγκαλιά, μια αγάπη . Μέσα σε αυτή την αγκαλιά μαθαίνεις να ζεις.



Δεν αναζητάς καμιά άλλη.

Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΤΗΝ ΕΣΤΕΙΛΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟ ΘΕΟ  ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΤΟ ΔΩΡΟ.