Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Αγρυπνία Αγίου Ιωάννου στον Αχιλλέα και την Ευγενία











 Ὁ Ἱερεύς: Εὐλογητός ὁ Θεός ἠμῶν πάντοτε, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων.
Ὁ Ἀναγνώστης: Ἀμήν.
Δόξα σοί, ὁ Θεός ἠμῶν, δόξα σοί.
Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παράκλητε, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν καί ζωῆς χορηγός, ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἠμίν καί καθάρισον ἠμᾶς ἀπό πάσης κηλίδος καί σῶσον, Ἀγαθέ τάς ψυχᾶς ἠμῶν.
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἠμᾶς. (τρεῖς φορές)
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.
Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία τριάς, ἐλέησον ἠμᾶς. Κύριε ἰλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἠμῶν. Δέσποτα, συγχώρισον τάς ἀνομίας ἠμίν. Ἅγιε, ἐπισκεψε καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἠμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.
Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πάτερ ἠμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου, γεννηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανό καί ἐπί τῆς γής. Τόν ἄρτον ἠμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἠμίν σήμερον, καί ἅφες ἠμίν τά ὀφειλήματα ἠμῶν, ὡς καί ἠμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἠμῶν, καί μή εἰσενέγκης ἠμᾶς εἰς πειρασμόν ἀλλά ρύσαι ἠμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ψαλμός ρμβ΄ (142)
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησίν μου ἐν τή ἀληθεία σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τή δικαιοσύνη σού καί μή εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἔπ ἐμέ τό πνεῦμά μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πάσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου μή ἀποστρέψης τό πρόσωπόν σου ἄπ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί σοῖ ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μού ἐξελού μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μού τό πνεῦμά σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθεία. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τή δικαιοσύνη σου ἑξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλός σου εἰμι.

Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίω, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν μέ, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὔτη, καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἠμῶν.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Τή Θεοτόκω ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν, ἁμαρτωλοί καί ταπεινοί καί προσπέσωμεν ἐν μετάνοια κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς. Δέσποινα βοήθησον, ἐφ' ἠμίν σπλαγχνισθεῖσα, σπεῦσον ἀπολλύμεθα ὑπό πλήθους πταισμάτων, μή ἀποστρέψεις σούς δούλους κενούς. Σέ γάρ καί μόνην ἐλπίδα κεκτήμεθα.
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῶ.
Ὁ τοῦ Κυρίου μεγαλώνυμος κῆρυξ καί Ἀποστόλων ἡ κρηπίς Ἰωάννη, θεομιμήτως πάριδε Πανάγιε, ἅπαντα τά πταίσματα, τῆς ἀθλίας ψυχῆς μου. Ρύσαι ἐκ παντοίων μέ καί ποικίλων κινδύνων, καί τόν κοινόν ἰλέωσαι Θεόν, ἴνα ἐν κρίσει παράσχει μοί ἄφεσιν.
Καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομεν πότε, Θεοτόκε, τά, δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀναξιοι εἰ μή γάρ σύ προίστασο πρεσβεύουσα, τίς ἠμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δέ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σού σούς γάρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ψαλμός ν΄ (50)
Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἑξάλειψον τό ἀνόμημα μου επί πλεῖον πλῦνον μέ ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μοῦ καθάρισον μέ. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω, καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διαπαντός. Σοί μόνω ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῆς ἐν τοῖς λόγοις σου, καί νικήσης ἐν τῷ κρίνεσθαι σέ. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησε μέ ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια της σοφίας σου ἐδήλωσας μοί. Ραντιεῖς μέ ὑσσώπω, καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς μέ, καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοί ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀποστρεψον τό πρόσωπόν σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἑξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψης μέ ἀπό τοῦ προσώπου σου καί τό πνεῦμά σου τό ἅγιον μή ἀντανέλης ἄπ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοί τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καί πνεύματι ἠγεμονικῶ στήριξον μέ. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς σου, καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσι. Ρύσαι μέ ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου αγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τήν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις, καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἀν ολοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῶ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τή εὐδοκία σου τήν Σιῶν, καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον σού μόσχους.

Ὠδή ἅ΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρᾶν διοδεύσας.
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Δεινῶν μέ χειμάζουσι λογισμοί, πρός σέ καταφεύγω, σωτηρίαν ἐπιζητῶν, Προφήτα καί Πρόδρομε Κυρίου, ἐκ πάσης νόσου καί βλάβης μέ λύτρωσαι.
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Παθῶν μέ ταράττουσι προσβολαί, πολλῆς ἀθυμίας ἐμπιπλῶσαι μου τήν ψυχήν, εἰρήνευσον, Μάκαρ, ταῖς πρεσβείαις, ταῖς πρός Θεόν σου, Προφήτα καί σῶσον μέ.
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι
Τόν γής καί θαλάσσης καί Οὐρανοῦ, Ποιητήν ἁπάντων ἀοράτων καί ὁρατόν ὡς αὐτόν βαπτίσας ἐκδυσώπει, ἐκ πάσης νόσου καί βλάβης ρυσθῆναι μέ.
Καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Νοσοῦντα τό σῶμα καί τήν ψυχήν, ἐπισκοπῆς θείας καί προνοίας τῆς παρά σου, ἀξίωσον μόνη θεομῆτορ, ὡς ἀγαθή ἀγαθοῦ τέ λοχεύτρια.

Ὠδή γ'. Οὐρανίας ἁψίδος.
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Προστασίαν καί σκέπην, τήν σήν ἀεί δίδου μοί, ἐπικαλουμένω Προφήτα, σύ μέ κυβέρνησον, ταῖς ἰκεσίαις σου, τόν ἀσφαλῆ πρός λιμένα, καί δεσμῶν μέ λύτρωσαι τοῦ πολεμήτορος.
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Ἱκετεύω, Προφήτα, τόν ψυχικόν τάραχον, καί τάς προσβολᾶς τῶν δεινῶν νόσων πάντοτε, ἐπερχομένας μοί, ἐξ ἐμοῦ, Πρόδρομε, τάχυ, μακράν ἀποδίωξον ταῖς ἰκεσίαις σου.
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι
Χαλεπαῖς ἁμαρτίαις, καί νοσεροῖς πάθεσι, περικλυζομένω, Προφήτα, σύ μοί βοήθησον, ὑπό τήν σκέπην σου, ὁλοτελῶς προσφυγόντι, καί θερμῶς κραυγάζοντι, σῶσον μέ Πρόδρομε.
Καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Εὐεργέτην τεκοῦσα, τόν τῶν καλῶν αἴτιον, τῆς εὐεργεσίας τόν πλοῦτον, πάσιν ἀναβλυσον. πάντα γάρ δύνασαι, ὡς δυνατόν ἐν ἰσχύι, τόν Χριστόν κυήσασα, Θεομακάριστε.
Διασωσον ἐκ πάσης νόσου Πρόδρομέ του Σωτῆρος, τούς ὑπό τήν σκέπην σου καταφεύγοντας, καί λύτρωσαι αἰωνίων βασάνων.
Ἐπιβλεψον ἐν εὐμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Ἱερέας: Αἴτησις καί τό Κάθισμα.
Ἦχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε…
Ὡς θεῖον θησαύρισμα, ἐγκεκρυμμένον τή γῆ, Χριστός ἀπεκάλυψε, τήν κεφαλήν σου ἠμίν , Προφήτα καί Πρόδρομε. Πάντες οὔν συνελθόντες, ἐν τή ταύτης εὐρέσει, ἄσμασι θεηγόροις, τόν Σωτήρα ὑμνοῦμεν, τόν σώζοντα ἠμᾶς, ἐκ φθορᾶς, ταῖς ἰκεσίαις σου.

Ὠδή δ'. Εἰσακήκοα Κύριε
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Τῶν παθῶν μου τόν τάραχον, ὁ τόν εἰρηνάρχην βαπτίσας Κύριον, ταῖς πρεσβείαις σου κατεύνασον, καί εἰς γῆν πραέων μέ ἐνόρμισον.
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Εὐσπλαχνίας τό πέλαγος, ὁ ἀνυποστόλως κηρύξας ἄπασι, καθικέτευέ σου δέομαι, τῶν βασάνων ὅπως λυτρωθείημεν.
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι
Ἀπολαύοντες, Πρόδρομε, τῶν σῶν δωρημάτων σοί χαριστήριον, ἀναμέλπομεν ἐφύμνιον, οἱ τῆς σῆς τρυφῶντες ἀντιλήψεως.
Καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Οἱ ἐλπίδα καί στήριγμα, καί τῆς σωτηρίας τεῖχος ἀκράδαντον, κεκτημένοι σέ, Πανύμνητε, δυσχέρειας πάσης ἐκλυτρούμεθα.

Ὠδή ἐ'. Φώτισον ἠμᾶς.
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Πλήρωσον ἠμῶν, τάς αἰτήσεις τῶν τιμώντων σέ, ὁ τοῦ ἀδύτου τήν ὑφήλιον, φωτός πληρώσας τῷ κηρύγματί σου, Πρόδρομε.
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Λύτρωσον ἠμᾶς, ἐκ κινδύνων Βαπτιστᾶ τοῦ Χριστοῦ, ὁ αἰωνίαν κηρύξας λύτρωσιν, καί τήν εἰρήνην τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν.
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι
Λύσον τῶν δεινῶν νοσημάτων τήν ἀσθένειαν, τῶν πρεσβειῶν τῶν σῶν τή θερμοτητι, ὁ τόν Σωτήρα βαπτίσαι φανεῖς ἐπάξιος.
Καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ἴασαι Ἁγνή, τῶν παθῶν μου τήν ἀσθένειαν, ἐπισκοπῆς σου ἀξιώσασα, καί τήν ὑγείαν ταῖς πρεσβείαις σου παρασχου μοί.

Ὠδή στ΄. Τήν δέησιν ἐκχεῶ
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Θανάτου καί τῆς φθορᾶς ἑξάρπασον, ἀφθαρσίαν μοί διδούς ἀπολαύειν, ἐκ πειρασμῶν καί κίνδυνων παντοίων, καί ἐξ ἑφόδου τῶν νόσων ἐξαίρων μέ. Δεήσεσι σαῖς Βαπτιστά, ἐν Κυρίω καί σῶσον μέ δέομαι.
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Προστάτην σέ τῆς ζωῆς ἐπίσταμαι, καί θερμόν ἐν περιστάσεσι πρέσβυν, καί πειρασμῶν διαλύοντα νέφος, καί πάσαν νόσον καί βλάβην ἐλαύνοντα καί δέομαι ὁ δυσμενής, ἐκ φθορᾶς τῶν παθῶν μου ρυσθῆναι μέ.
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι
Ἐν λάκκω ἁμαρτιῶν ἐμπέπτωκα, καί αὐτοῦ ἀναδραμεῖν οὐκ ἰσχύω. ἀλλ' ὁ Θεός τόν ἐκ λάκκου λεόντων, βαπτίσας πάλαι προφήτην ρυσάμενον, λιτάνευε ἴν ἐξ αὐτοῦ, ἀναγάγη μέ, Τίμιε Πρόδρομε.
Καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ὡς τεῖχος καταφυγῆς κεκτήμεθα, καί ψυχῶν σέ παντελῆ σωτηρίαν, καί πλατυσμόν ἐν ταῖς θλίψεσι, Κόρη, καί τῷ φωτί σου ἀεί ἀγαλλόμεθα. ὤ Δέσποινα καί νῦν ἠμᾶς, τῶν παθῶν καί κινδύνων διασωσον.
Διασωσον ἐκ πάσης νόσου, Πρόδρομε τοῦ Σωτῆρος, τούς ὑπό τήν σκέπην σου καταφεύγοντας, καί λύτρωσαι αἰωνίων βασάνων.
Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Ὅ Ἱερεύς μνημονεύει ὡς ἔθος.
Εἴτα τό Κοντάκιον. Ἦχος β'. τά ἄνω ζητῶν…
Προφήτα Θεοῦ καί Πρόδρομέ της χάριτος, τήν Κάραν τήν σήν, ὡς ρόδον ἱερώτατον, ἐκ τῆς γής εὐράμενοι, τάς ἰάσεις πάντοτε λαμβάνομεν. Καί γάρ πάλιν ὡς πρότερον, ἐν κόσμω κηρύττεις τήν μετάνοιαν.

Καί εὐθύς τό Προκείμενον Ἦχος δ'.
Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καί ὡσεί κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνω πληθυνθήσεται.
Στίχος. Πεφυτευμένος ἐν τῷ οἴκω Κυρίου, ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ Θεοῦ ἠμῶν ἑξανθήσουσιν.

Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατά Ἰωάννην (29-34.)
Τῷ καιρῶ ἐκείνω βλέπει ὁ Ἰωάννης τόν Ἰησοῦν ἐρχόμενον πρός αὐτόν, καί λέγει. Ἴδε ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου. Οὗτος ἔστι περί οὗ ἐγώ εἶπον. Ὀπίσω μου ἔρχεται ἀνήρ, ὅς ἔμπροσθέν μου γέγονεν, ὅτι πρῶτος μου ἤν. καγῶ οὐκ ἤδειν αὐτόν. ἀλλ' ἴνα φανερωθῆ τῷ Ἰσραήλ, διά τοῦτο ἦλθον ἐγώ ἐν τῷ ὕδατι βαπτίζων. Καί ἐμαρτύρησεν Ἰωάννης, λέγων. Ὅτι τεθέαμαι τό Πνεῦμα καταβαῖνον ὡσεί περιστεράν ἐξ οὐρανοῦ, καί ἔμεινεν ἐπ' αὐτόν. Καγῶ οὐκ ἤδειν αὐτόν, ἀλλ' ὁ πέμψας μέ βαπτίζειν ἐν ὕδατι, ἐκεῖνος μοί εἶπεν. Ἐφ' ὄν ἄν ἴδης τό Πνεῦμα καταβαῖνον καί μένον ἐπ' αὐτόν, οὗτος ἐστιν ὁ βαπτίζων ἐν Πνεύματι Ἁγίω. Καγῶ ἐώρακα, καί μεμαρτύρηκα, ὅτι οὗτος ἐστιν ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ.

Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι
Ταῖς τοῦ Προδρόμου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἑξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἑξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλεῆμον, ἐλέησον μέ ὁ Θεός κατά τό μέγα ἔλεός σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἑξάλειψον τό ἀνόμημά μου.

Ἦχος Πλ. β'. Ὅλην ἀποθεμένοι...
Προφήτα καί Πρόδρομε, ψυχῆς ἐμῆς θυμηδία, δέξαι, Πανακήρατε, τήν προσφερομένην σοί ἱκεσίαν μου, θλίψις γάρ ἔχει μέ καί δεινά παντοία, Ἰωάννη μεγαλώνυμε, σῶσον τόν δοῦλον σου, καί χειρός τοῦ δράκοντας μέ ἑξάρπασον, καί τούτου τῶν παγίδων νῦν, ὡς εὐσυμπαθῆς ἐλευθέρωσον, πρεσβείαν προσάγων, καθό κοινός μεσίτης πρός Θεόν, καί πάσης νόσου ἐκλύτρωσαι τόν αὐτοκατάκριτον.

Ὁ Ἱερεύς:
Σῶσον ὁ Θεός τόν λαόν σου ..... Ἰκετεύομεν σέ, μόνε πολυέλεε Κύριε. Ἐπάκουσον ἠμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν δεομένων σου καί ἐλέησον ἠμᾶς.
Αναγνώστης: Κύριε Ελέησον 12

Ὠδή ζ'. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Τῆς Ἀδάμ ἁμαρτίας τό χειρόγραφον, Λόγον τόν διαρρήξαντα, ἐν ρείθροις Ἰορδάνου κραυγάζων ὑπεδέξω, Ἰωάννη Πανεύφημε. Ὁ τῶν Πατέρων ἠμῶν Θεός εὐλογητός εἰ.
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Θελητήν τοῦ ἐλέους, τόν φιλάνθρωπον, Μάκαρ, ὑπέρ τῶν δούλων σου, δυσώπει τῶν πταισμάτων καί νόσων ἰοβόλων, λυτρωθῆναι τούς ψάλλοντας.
Ὁ τῶν Πατέρων ἠμῶν Θεός εὐλογητός εἰ.
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι
Θησαυρόν σωτηρίας καί γαλήνιον ὅρμον, καί ἐν κινδύνοις ταχύν, προστάτην τοῖς καλούσιν, εἰδότες σέ βοῶμεν, τό κλυδώνιον στόρεσον, ἀσθενειῶν, Βαπτιστᾶ, ταῖς ἰκεσίαις σου.
Καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Σωμάτων μαλακίας καί ψυχῶν ἀρρωστίας, Θεογεννήτρια, τῶν πόθω προσιόντων τή σκέπη σου τή θεία, θεραπεύειν ἀξίωσον, ἡ τόν Σωτήρα Χριστόν ἠμίν ἀποτεκοῦσα.

Ὠδή ἡ'. Τόν Βασιλέα
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Τούς βοηθείας τῆς παρά σου δεομένους, μή παρίδης, Προφήτα, βοώντας, καί ἑξαιτουμένους τήν σήν ἐπιστασίαν.
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Τῶν ἰαμάτων τό δαψιλές ἐπιχέεις, τοῖς πιστῶς ὑμνούσι σέ, Προφήτα, καί ἀνευφημούσι, Παμμάκαρ Ἰωάννη.
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι
Τῆς σωτηρίας τόν ἀρχηγόν ἱκετεύων, τόν Χριστόν, Προφήτα, μή ἐλλίπης, ὅπως ἐκ βασάνων ρυσθῶμεν αἰωνίων.
Καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Τῶν πειρασμῶν σύ τάς προσβολᾶς ἐκδιώκεις, καί παθῶν τάς ἑφόδους, Παρθένε, ὅθεν σέ ὑμνοῦμεν εἰς πάντας τούς αἰώνας.

Ὠδή θ'. Κυρίως Θεοτόκον
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Ροήν μου τῶν δακρύων μή ἀποποίησης, ὁ ἐν ροαῖς Ἰορδάνου τόν πάντων Θεόν, συγκαταβάντα βαπτίσας, ὄν μεγαλύνομεν.
Πρόδρομε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν.
Κακώσεως δαιμόνων, τῆς ἀδιαλείπτως ἐκπιεζούσης Προφήτα μέ λύτρωσαι, καί ἐπηρείας τῆς τούτων δεῖξον ἀνώτερον.
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι
Ἰσχύς καί θεραπεία, τῆς ἐξ ἀκρασίας καί χαλεπῆς ἁμαρτίας, Προφήτα γενού, κεκακωμένη ψυχή μου, ἴνα γεραίρω σέ.
Καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Χαρᾶς μου τήν καρδίαν, πλήρωσον, Παρθένε, ἡ τῆς χαρᾶς δεξαμένη τό πλήρωμα, τῆς ἁμαρτίας τήν λύπην ἑξαφανίσασα.

Μεγαλυνάρια
Ἄξιον ἐστίν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σέ τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον, καί παναμώμητον, καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἠμῶν. Τήν Τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ, καί Ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν τήν ὄντως Θεοτόκον σέ μεγαλύνομεν.
Ἄγονον καί ἄκαρπον τήν ψυχήν, κέκτημαι, Παμμάκαρ, φύλλα μόνον ἄνευ καρπῶν, ἔρημον ἁπάσης ἀγαθῆς ἐργασίας, Προφήτα, ἀρετῶν μέ δεῖξον καρπούμενον.
Βαπτιστά καί Πρόδρομέ του Χριστοῦ, λύχνε φαεσφόρε, ἱκετεύω σέ ἐκτενῶς, λύχνον ἀναψόν μου ψυχῆς τῆς ταλαίπωρου, ἐσκοτισμένην οὖσαν σύ καταλάμπρυνον.
Δέομαι, Προφήτα καί Βαπτιστά, μή μέ ὑπερίδης τόν ἀνάξιον πρεσβευτήν, καταβαπτισθέντα τοῖς πάθεσι τοῦ βίου, καί ἐν βορβόρω ὄντα σύ ἑξανάστησον.
Πρέσβευε Προφήτα πρός τόν Θεόν, ὑπέρ τοῦ λαοῦ σου καί ἠμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν, τῶν καταφευγόντων τή σκέπη σου τή θεία, καί ρύσαι πάσης νόσου καί περιστάσεως.
Δέσποινα καί Μήτηρ τοῦ λυτρωτοῦ, δέξαι παρακλήσεις ἀναξίων σῶν ἱκετῶν, ἴνα μεσιτεύσης πρός τόν ἔκ σού τεχθέντα, ὤ Δέσποινα τοῦ Κόσμου, γενοῦ μεσίτρια.

Τό Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἠμᾶς. (τρεῖς φορές)
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.
Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία τριάς, ἐλέησον ἠμᾶς. Κύριε ἰλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἠμῶν. Δέσποτα, συγχώρισον τάς ἀνομίας ἠμίν. Ἅγιε, ἐπισκεψε καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἠμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.
Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πάτερ ἠμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου, γεννηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανό καί ἐπί τῆς γής. Τόν ἄρτον ἠμῶν τόν ἐπιούσιον
δός ἠμίν σήμερον, καί ἅφες ἠμίν τά ὀφειλήματα ἠμῶν, ὡς καί ἠμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἠμῶν, καί μή εἰσενέγκης ἠμᾶς εἰς πειρασμόν ἀλλά ρύσαι ἠμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὁ Ἱερεύς  Ὅτι Σου ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων.

Καί τό Τροπάριον. Ἦχος β'.
Μνήμη δικαίου μετ' ἐγκωμίων, σοί δέ ἀρκέσει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου, Πρόδρομε, ἀνεδείχθης γάρ ὄντως καί Προφητῶν σεβασμιώτερος, ὅτι καί ἐν ρείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τόν κηρυττόμενον. Ὅθεν της ἀληθείας ὑπεραθλήσας χαίρων, εὐηγγελίσω καί τοῖς ἐν Ἅδη, Θεόν ἀνερωθέντα ἐν σαρκί, τόν αἴροντα τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, καί παρέχοντα ἠμίν τό μέγα ἔλεος.
 ΟΙΚΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟΙ
εις τον Βαπτιστήν  και Πρόδρομον του Σωτήρος  Άγιον Ιωάννην

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ'. Τη υπερμάχω.
Ως του Σωτήρος Βαπτιστήν και θείον Πρόδρομον
Και των Αγίων πάντων πρόκριτον και μείζονα
Ανυμνούμέν σε μακάριε Ιωάννη.
Αλλ' ως κήρυξ μετανοίας μεγαλόφωνος
Μετανοίας τω φωτί ημάς καταύγασον
Τους βοώντας σοι, χαίροις μέγιστε Πρόδρομε.

Άγγελος εν τω κόσμω, ως βροτών πάντων μείζων, εδείχθης Βαπτιστά Ιωάννη, (εκ γ΄) και παρέχεις άπασιν ημίν, την σην πλουσίαν εν πάσιν αντίληψιν διο το μεγαλείόν σου, θαυμάζοντες αναβοώμεν·

Χαίρε δι' ου η Τριάς μυείται·
χαίρε δι' ου ο Σατάν σοβείται.
Χαίρε Ζαχαρίου χαρά υπερκόσμιος·
χαίρε Ελισάβετ βλαστός θεοδώρητος.
Χαίρε ύψος δυσαντίβλεπτον αρετών υπερφυών·
χαίρε βάθος πολυθρύλητον δωρημάτων θεϊκών.
Χαίρε ότι υπάρχεις των Αγίων ακρότης·
χαίρε ότι τυγχάνεις Προφητών ωραιότης.
Χαίρε Χριστού Προφήτης και Πρόδρομος·
χαίρε παθών απάντων ανώτερος.
Χαίρε δι' ου ο Χριστός εβαπτίσθη·
χαίρε δι' ου ο εχθρός εμισήθη.
Χαίροις μέγιστε Πρόδρομε.

Βλέψας ο Ζαχαρίας, Ιωάννη Προφήτα, θυμιών εν τω ναώ Κυρίου, τον Άγγελον Θεού Γαβριήλ, παρ' αυτού την σην γέννησιν μεμύηται· αλλ' απιστήσας το πρότερον, είτα λαλήσας ανεβόα·
Αλληλούϊα.
Γεννηθείς εκ της στείρας, Ιωάννης ο πάνυ, έλυσε πατρός την αφωνίαν, και χαράς πάσαν την Ορεινήν, έπλησεν ως των κρειττόνων προάγγελος· διο συν τω Ζαχαρία τούτω άπαντες ανεβόων·
Χαίρε η λύσις της αφωνίας·
χαίρε η λήξις της αθυμίας.
Χαίρε των μελλόντων καλών ο προάγγελος·
χαίρε χαρισμάτων των θείων ανάπλεως.
Χαίρε δένδρον το κατάκαρπον επιπνοίας θεϊκής·
χαίρε φοίνιξ ο υψίκομος χάριτος Προφητικής.
Χαίρε ότι προήλθες παραδόξως εκ στείρας·
χαίρε ότι προλάμπεις φως ζωής της αγίας.
Χαίρε βλαστός της θείας χρηστότητος·
χαίρε κρατήρ Θεού αγαθότητος.
Χαίρε Χριστού προαγγέλλων τον τόκον·
χαίρε παθών διαλύων τον ζόφον.
Χαίροις μέγιστε Πρόδρομε.

Δύναμιν εν ερήμω, άνωθεν ενεδύσω, οικήσας εν αυτή από βρέφους, ως πέφευγας μετά της μητρός, την του Ηρώδου φρικτήν βρεφοκτονίαν· διο και πόθω έψαλλες, ως άγγελος Θεώ Προφήτα·
Αλληλούϊα.

Ερημον κατοικήσας, από βρέφους Προφήτα, ισάγγελος εν πάσιν εδείχθης, και νόμου σφραγίς και Προφητών, και απαρχή της νέας Χριστού χάριτος· διό καθάπερ άγγελον, υμνούμέν σε πόθω βοώντες·
Χαίρε το θρέμμα το της έρημου·
χαίρε ο φίλος ο του Κυρίου.
Χαίρε Προφητών και του νόμου εκσφράγισμα·
χαίρε δωρεών θεοσδότων θησαύρισμα.
Χαίρε άγγελος εν σώματι ως Αγγέλων μιμητής·
χαίρε άσαρκος εν σκάμμασιν ως θεόφρων ασκητής.
Χαίρε ότι Κυρίου προκηρύττεις την χάριν·
χαίρε ότι κινδύνων κατευνάζεις την ζάλην.
Χαίρε αστήρ της χάριτος μέγιστος·
χαίρε φωστήρ του Πνεύματος έκλαμπρος.
Χαίρε Θεού μυστηρίων επόπτα·
χαίρε κλεινέ Βαπτιστά και θεόπτα.
χαίροις μέγιστε Πρόδρομε.

Ζων ζωήν την αγίαν, εν ερήμω Προφήτα, εξέβης τους της φύσεως όρους· ακρίδας γαρ είχες ως τροφήν, και μέλι άγριον στερρώ φρονήματι· τω γλυκασμώ τω θείω γαρ, ενετρύφας Θεώ κραυγάζων·
Αλληλούϊα.

Ημφιέννυσο τρίχας, της καμήλου Προφήτα, και ζώνην την οσφύν δερμάτινην, και πάσιν εκήρυττες βοών· Μετανοείτε, ο Χριστός γαρ ήγγικε, ζωήν πάσι δωρούμενος· διό σοι πάντες εκβοώμεν·
Χαίρε ο κήρυξ της μετανοίας·
χαίρε ο ρύστης της απονοίας.
Χαίρε των Αγγέλων τον βίον μιμούμενος·
χαίρε των μελλόντων την γνώσιν τυπούμενος.
Χαίρε ρήτωρ μεγαλόφωνος βασιλείας ουρανών·
χαίρε γλώσσα θεοκίνητος απορρήτων αγαθών.
Χαίρε ο εν νηδύϊ τον Χριστόν προσκυνήσας·
χαίρε ο τοις ανθρώποις τούτον καθυποδείξας.
Χαίρε Χριστού θεόπνευστον όργανον·
χαίρε ψυχών εκπλύνων τον βόρβορον.
Χαίρε χρησμόν δεδεγμένος θεόθεν·
χαίρε ημών προστατεύων υψόθεν·
χαίροις μέγιστε Πρόδρομε.
Θείον ρήμα εδέξω, εκ Θεού εν ερήμω, και ελήλυθας πάσι κηρύττων, βάπτισμα μετανοίας σοφέ, εν τη του Ιορδάνου περιχώρω· και πάντες σοι προσήρχοντο, και εβαπτίζοντο βοώντες·
Αλληλούϊα.

Ιησούν τον Σωτήρα, τοις λαοίς εν ερήμω, υπέδειξας Προφήτα κραυγάζων· Ίδε ο αμνός του Θεού, ο τα του κόσμου αίρων αμαρτήματα· διό το υπεραίρόν σου αξίωμα υμνούντες βοώμεν·
Χαίρε ο άϋλος εν τη όλη·
χαίρε ο άσαρκος εν ασκήσει.
Χαίρε μυστηρίων των θείων διάκονε·
χαίρε μετανοίας αγίας διδάσκαλε.
Χαίρε ρείθρον διειδέστατον οικτιρμών των θεϊκών·
χαίρε σκεύος χρυσοκόλλητον αρετών ασκητικών.
Χαίρε ότι κηρύττεις τοις λαοίς σωτηρίαν·
χαίρε ότι παρέχεις ζωτικήν χορηγίαν.
Χαίρε Χριστού κηρύξας την σάρκωσιν·
χαίρε λαοίς εκφήνας την άφεσιν.
Χαίρε φωτός ουρανίου δοχείον·
χαίρε πολλών χαρισμάτων ταμείον·
χαίροις μέγιστε Πρόδρομε.

Κήρυξ προαπεστάλης, ως φησιν ο Προφήτης, ελεύσεως ημίν του Σωτήρος, ον και βαπτίσας σωματικώς, εν τοις του Ιορδάνου θείοις νάμασιν, Ιωάννη πολλής χάριτος, ηξιώθης ανακράζων·
Αλληλούϊα.

Λάμπων τη πολιτεία, ηξιώθης βαπτίσαι, Χριστόν εν Ιορδάνη Προφήτα, και φωνής ήκουσας Πατρικής, και ως περιστεράν Πνεύμα το Άγιον, επ' αυτόν εώρακας· διό σοι πάντες αναβοώμεν·
Χαίρε θεάμων των αθεάτων·
χαίρε επόπτα ξένων πραγμάτων.
Χαίρε ο βαπτίσας Χριστόν εν τοις ύδασι·
χαίρε ο φωτίσας ημάς θείοις ρήμασι.
Χαίρε ότι φωνής ήκουσας ουρανόθεν Πατρικής·
χαίρε ότι κατηξίωσαι όψεως θεαρχικής.
Χαίρε ο κατοπτεύσας το Πανάγιον Πνεύμα·
χαίρε ο κατακλύσας το ολέθριον ρεύμα.
Χαίρε ιδών τα πάσιν αθέατα·
χαίρε ορών βροτοίς τα ανέφικτα.
Χαίρε Προφήτα ο μείζων απάντων·
χαίρε ανθρώπων αλγήματα παύων·
Χαίροις μέγιστε Πρόδρομε.

Μέγας εν τοις Αγίοις, ως υπέρτερος πάντων, βροτών εν γεννητοίς Ιωάννη, εδείχθης, ω χαρίτων των σών! τίς γαρ άλλος ολβιώτερος πέφηνε, πλην σου ω πανθαύμαστε; Χριστόν γαρ εβάπτισας κράζων·
Αλληλούϊα.

Νόμου προκινδυνεύων, ήλεγχες Ιωάννη, Ηρώδου την παράνομον πράξιν, παρ' ου εκτμηθείς την κεφαλήν, τοις εν Άδη κήρυξ Χριστού και προάγγελος, έδραμες αυτόν κηρύττων, ελευσόμενον τοις βοώσι·
Χαίρε το στόμα της παρρησίας·
χαίρε το όμμα της συμπαθείας.
Χαίρε ο ελέγξας Ηρώδου την άνοιαν·
χαίρε ο εκτίλας των παθών την άκανθαν.
Χαίρε κήρυξ και προάγγελος τοις εν Άδη του Χριστού·
χαίρε άνθος ευωδέστατον προσταγμάτων του Θεού.
Χαίρε ότι ξηραίνεις την ιλύν αμαρτίας·
χαίρε ότι εκφαίνεις την ισχύν απαθείας.
Χαίρε πηγή ιάσεις πηγάζουσα·
χαίρε λαμπάς ημάς καταλάμπουσα.
Χαίρε Χριστόν κατιδών και βαπτίσας·
χαίρε εχθρού την απάτην εκτρίψας·
χαίροις μέγιστε Πρόδρομε.

Ξένος των εν τω κόσμω, ανεδείχθης Προφήτα, και ώφθης υπερκόσμιος όντως· τις γαρ ουκ εξίσταται εν σοί; της γαρ κορυφής ήψω του Παντάνακτος· διό την σην λαμπρότητα, αγόμενοι Χριστώ βοώμεν·
Αλληλούϊα.

Ολος λελαμπρυσμένος, όλος δεδοξασμένος, ως μέγας Βαπτιστής του Σωτήρος, πέλων Ιωάννη θαυμαστέ, εξιστάς άπαντας τοις μεγαλείοις σου, και χάριν νέμεις άφθονον, τοις ευλαβώς σοι εκβοώσι·
Χαίρε ο πάμφωτος εωσφόρος·
χαίρε ο άνωθεν σελασφόρος.
Χαίρε εγκράτειας εικών θεοτύπωτος·
χαίρε απαθείας λειμών θεοφύτευτος.
Χαίρε ήλιε πολύφωτε αρετών ασκητικών·
χαίρε άρουρα κατάκαρπε ψυχοτρόφων αγαθών.
Χαίρε ότι ετμήθης παρ' Ηρώδου την κάραν·
χαίρε ότι βραβεύεις την γαλήνιον αύραν.
Χαίρε πιστών ατίνακτον έρεισμα·
χαίρε ημών χαρά και εδραίωμα.
Χαίρε παθών καταστέλλων την ρύμην·
χαίρε ψυχών θεραπεύων την λύμην·
χαίροις μέγιστε Πρόδρομε.

Πότον άσεμνον άγων, μετά των μεγιστάνων, Ηρώδης επί τοις γενεθλίοις, απέτεμε την σην κεφαλήν, μη αιδεσθείς σου το αιδέσιμον Πρόδρομε, ημείς δε σε γεραίροντες, τη Τριάδι πιστώς βοώμεν
Αλληλούϊα.

Ρείθροις των σων αιμάτων, η Χριστού Εκκλησία, την εαυτής βάψασα πορφύραν, δοξάζει τον νυμφίον Χριστόν, και σε ως νυμφοστόλον θεοτίμητον, γεραίρει θείε Πρόδρομε, και κατά χρέος εκβοά σοι·
Χαίρε ο οίκος του Παρακλήτου·
χαίρε ο Πρόδρομος του Κυρίου.
Χαίρε μυροθήκη αγνείας μυρίπνοος·
χαίρε ευσέβειας λυχνία αείφωτος.
Χαίρε φίλος οικειότατος του Παντάνακτος Χριστού·
χαίρε στύλος απερίτρεπτος του θεόφρονος λαού.
Χαίρε του Ιορδάνου αγιάσας την χώραν·
χαίρε του σαρκωθέντος μεγαλύνας την δόξαν.
Χαίρε μορφή Αγγέλοις αιδέσιμος·
χαίρε στερρός δαιμόνων αντίπαλος.
Χαίρε Χριστού την χρηστότητα φαίνων·
χαίρε χαράν ημίν άληκτον φέρων·
χαίροις μέγιστε Πρόδρομε.

Συστείλαντες το θείον, και πανάγιον σώμα, το σον οι ιεροί μαθηταί σου, κατέβηκαν εν τάφω αυτό, υμνούντες τα θείά σου προτερήματα, μεγαλώνυμε Πρόδρομε, και τω Σωτήρι ανεβόων·
Αλληλούϊα.

Την αγίαν σου κάραν, ως αγίασμα θείον, και Πνεύματος αγίαν εστίαν, φανείσαν εκ λαγόνων της γης, περικυκλούντες πιστώς προσπτυσσόμεθα, αγιασμόν λαμβάνοντες, εξ αυτής και πιστώς βοώμεν·
Χαίρε Κυρίου ο παραστάτης·
χαίρε ο μέγας ημών προστάτης.
Χαίρε των Αγίων απάντων υπέρτερος·
χαίρε των Οσίων Πατέρων ο όρχαμος.
Χαίρε όρος αληθέστατος παρθενίας ευαγούς·
χαίρε λύρα θεοκίνητος κατευφραίνουσα πιστούς.
Χαίρε ότι ιθύνεις μετανοίας προς τρίβον·
χαίρε ότι ξηραίνεις βορβορώδες παν ρείθρον.
Χαίρε πιστών σεπτόν αγαλλίαμα·
χαίρε ημών το θείον εντρύφημα.
Χαίρε σεμνών ασκητών αρχηγέτης·
χαίρε των σων φοιτητών ποδηγέτης·
χαίροις μέγιστε Πρόδρομε.

Υψηλόν βίον έχων, ως εκ μητρός νηδύος, Ιωάννη καθηγιασμένος, εξιστάς τη ση περιωπή, τους καθορώντάς σε οιάπερ άγγελον, μετά σώματος βιούντα, και πάντες Θεώ ανεβόων·
Αλληλούϊα.

Φρίττουσι των δαιμόνων, την πλουσίαν σου χάριν, μεγαλώνυμε Προφήτα τα στίφη, οι δε πιστοί χαίρουσιν εν σοι, της θαυμαστής αρωγής σου τας χάριτας, καθ' εκάστην καρπούμενοι, και ευλαβώς σοι εκβοώμεν·
Χαίρε ο μέγας εν προστασίαις·
χαίρε ο ρύστης εν απορίαις.
Χαίρε χαρισμάτων πλουσίων συμφόρημα·
χαίρε ευσπλαγχνίας της θείας απόρροια.
Χαίρε σάλπιγξ μεγαλόφωνος οικτιρμών των θεϊκών·
χαίρε όρμος ακλυδώνιστος των εν θλίψεσι ψυχών.
Χαίρε ότι πηγάζεις γλυκασμόν σωτηρίας·
χαίρε ότι σκεδάζεις την αχλύν ραθυμίας.
Χαίρε γλυκύς και χάριτος έμπλεως·
χαίρε ημών ακοίμητος έφορος.
Χαίρε δι' ου ο Σατάν κατοιμώζει·
χαίρε δι' ου ο Σωτήρ ημάς σώζει·
χαίροις μέγιστε Πρόδρομε.

Χάριτος νέας κήρυξ, Πρόδρομε Ιωάννη, χαρίτωσον ημών τας καρδίας· σε γαρ προστάτην και βοηθόν, και προς τον Χριστόν πρεσβευτήν θερμότατον, κεκτήμεθα πανάγιε, και σοι προσιόντες βοώμεν·
Αλληλούϊα.

Ψάλλοντές σου τους ύμνους,, Πρόδρομε Ιωάννη, υμνούμέν σου το μέγιστον κλέος· μέγας γαρ ενώπιον Θεού, ως έφη ο Άγγελος εχρημάτισας· διό εκ της μεγίστης σου, χάριτος δίδου τοις βοώσι·
Χαίρε ο μείζων πάντων Αγίων·
χαίρε Αγγέλων ουδέν ελάττων.
Χαίρε Αποστόλων σεπτόν ακροθίνιον·
χαίρε, θλιβομένων ψυχών παραμύθιον.
Χαίρε τείχος ακατάβλητον Εκκλησίας του Χριστού·
χαίρε ξίφος τέμνον άπασαν την μανίαν του εχθρού.
Χαίρε Προφητομάρτυς Πρόδρομε Ιωάννη·
χαίρε ο Χριστοκήρυξ Πνεύματος εν δυνάμει.
Χαίρε λαμπτήρ ψυχής μου και ήδυσμα·
χαίρε τρυφή νοός μου και στήριγμα.
Χαίρε δι' ου σωτηρίαν ελπίζω·
χαίρε δι' ου την ζωήν μου ρυθμίζω·
χαίροις μέγιστε Πρόδρομε.

Ω Προφήτα Κυρίου, μεγαλώνυμε κήρυξ, υπέρτερε Αγίων και μείζων, (εκ γ΄) δέξαι εκ χειλέων ρυπαρών, ως προσφοράν καί ευώδες θυμίαμα, το παρόν μου εφύμνιον, και βοήθει μοι ίνα κράζω·
Αλληλούϊα.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ'. Τη υπερμάχω.
Ως του Σωτήρος Βαπτιστήν και θείον Πρόδρομον
Και των Αγίων πάντων πρόκριτον και μείζονα
Ανυμνούμέν σε μακάριε Ιωάννη.
Αλλ' ως κήρυξ μετανοίας μεγαλόφωνος
Μετανοίας τω φωτί ημάς καταύγασον
Τους βοώντας σοι, χαίροις μέγιστε Πρόδρομε.




 H θέση της Παναγίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Αρχιμ. Βασίλειος Ιβηρίτης

Συνέντευξη σε ραδιοφωνικό σταθμό της Κύπρου τον Μάιο του 1989

Ερώτησι: Ένας περίφημος ύμνος της Εκκλησίας μας ονομάζει την Παναγία ουρανό: «Αὕτη γὰρ ἀνεδείχθη οὐρανὸς καὶ ναὸς τῆς θεότητος». Θα θέλατε, π. Βασίλειε, να συζητήσουμε λίγο τη θέσι της Πλατυτέρας των Ουρανών μέσα στην Ορθόδοξή μας Εκκλησία;

Απάντησι: «Αὕτη γὰρ ἀνεδείχθη οὐρανὸς καὶ ναὸς τῆς θεότητος»... Θυμάμαι ένα άλλο θεοτοκίο, που λέει ότι η Παναγία είναι η «οὐρανώσασα τὸ γεῶδες ἡμῶν φύραμα», είναι αυτή που έκανε τη γη ουρανό.
Και ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας λέει ότι, όταν ο Θεός δημιούργησε τα πάντα και, βλέποντάς τα, είδε και είπε ότι ήταν «καλὰ λίαν», αυτό το «καλὰ λίαν» αυτό το κάλλος και αυτή η καλοσύνη, αφορούσαν την Παναγία. Δηλαδή, ήταν όλα «καλὰ λίαν», επειδή οδηγούσαν στην Παναγία, επειδή εν τέλει θα εγεννάτο η Παναγία. Έτσι, η Παναγία είναι ο σκοπός όλης της δημιουργίας και το τέλος όλης της αναμονής της Παλαιάς Διαθήκης.

Ο Θεός δημιούργησε όλο τον κόσμο «καλὸν λίαν» και δημιούργησε στο τέλος τον άνθρωπο, για το πλάσιμο του οποίου καταβάλλει μια ιδιαίτερη προσπάθεια, κάνει μια ιδιαίτερη ενέργεια. Δεν λέγει και γεννάται, αλλά πλάθει τον άνθρωπο «ἐκ τῆς γῆς», και εμφυσά «πνοὴν ζωῆς» σ᾿ αυτόν. Ο Μέγας Βασίλειος λέει ότι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο «μοῖραν τῆς αὐτοῦ θεότητος». Κι έτσι, εμείς θα μπορούσαμε να γινώμαστε θεοί κατά χάριν, αν υπακούαμε στο θέλημα του Θεού. Εν τέλει, αφού μας έκανε αυτή τη μεγάλη δωρεά της ελευθερίας, και η ελευθερία είναι δίκοπο μαχαίρι ‒είτε πηγαίνεις επάνω δια της υπακοής, είτε καταστρέφεσαι δια της ανταρσίας και της αυτονομίας‒ εμείς ακολουθήσαμε τη φιλαυτία, και χάσαμε τον Παράδεισο, βγήκαμε έξω από τον Παράδεισο, και ζήσαμε μια ζωή βασανισμένη, χιλιετίες και αιώνες πολλούς. Και αυτό το βάσανο το ξέρουμε όλοι μας.

Γεννιέται τότε το ερώτημα πολλές φορές: Γιατί ο Θεός δεν μας έσωσε, εφ᾿ όσον μας αγαπούσε; Εμείς παρηκούσαμε του πλάσαντος, κάναμε, όπως λέμε, του κεφαλιού μας. Αλλά Αυτός, ως Θεός εύσπλαγχνος και Πατέρας, γιατί δεν μας έβαζε πάλι στον Παράδεισο; Όμως δεν υπάρχει Παράδεισος, χωρίς την ελευθερία. Λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Δεν θα μπορούσε ο Χριστός να σώση τον Ιούδα;». Και απαντά ο ίδιος, και λέει ότι ο Χριστός έκανε τα πάντα, αλλά δεν ήθελε δια της βίας να σώση τον Ιούδα, γιατί δια της βίας δεν υπάρχει σωτηρία, παρά μόνο η καταστροφή του ανθρώπου.

Έτσι, λοιπόν, περιμέναμε χιλιετίες ολόκληρες, για να έρθη κάποιος άνθρωπος, ο οποίος θα καταλάβαινε τι σημαίνει αγάπη του Θεού. Αλλά, για να το καταλάβαινε αυτό, έπρεπε να ήταν καθαρός και πολύ ταπεινός. Και γεννήθηκε η Παναγία. Και νομίζω ότι αυτό το καταλαβαίνουμε μ᾿  εκείνα που λέει ο Απόστολος Παύλος στην προς Γαλάτας επιστολή του: «Πρὸ δὲ τοῦ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι». Πριν να έρθη η πίστι, ήμαστε κλεισμένοι μέσα στον Νόμο. Ο Νόμος έγινε παιδαγωγός εις Χριστόν, αλλά ο Νόμος, οποιοσδήποτε νόμος, ήταν ανίκανος, και είναι ανίκανος να σώση και να ικανοποιήση τον άνθρωπο αληθινά.

Γι' αυτό, όταν ήρθε το «πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ὑπὸ... νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν». Και το πλήρωμα του χρόνου είναι η γέννησι της Παρθένου, της γυναικός δια της οποίας έγινε άνθρωπος ο Θεός. Αυτή είναι η «κλῖμαξ δι᾿ ἧς κατέβη ὁ Θεὸς» και η «γέφυρα ἡ μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν».

Αυτή, λοιπόν, η «ἐκ κοιλίας μητρός» της ηγιασμένη, ακριβώς γιατί ήταν καρπός πολλής προσευχής των γονέων της, του Ιωακείμ και της Άννης, που ζήτησαν να τους χαρίση ο Θεός ένα παιδί, και να το αφιερώσουν εξ ολοκλήρου στον Θεό, αφιερώθηκε στον Θεό από βρεφικής ηλικίας. Και ακούμε στην ακολουθία των Εισοδίων να ψάλλη η Εκκλησία ότι «τῶν ἁγίων εἰς ἅγια ἡ ἁγία καὶ ἄμωμος ἐν ἁγίῳ Πνεύματι εἰσοικίζεται». Εκεί μένει η Παρθένος επί χρόνια, εκεί τρέφεται με τροφή Αγγέλου, και, όταν φθάση σε μια ώριμη ηλικία και έχη ως μνηστήρα τον Ιωσήφ, δέχεται τον αρχαγγελικό ασπασμό, και είναι πια ικανή να πη «ναι» στο μήνυμα του Αγγέλου, να πη «γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμά σου», να δεχθή να γίνη το θέλημα του Θεού σ᾿ αὐτή. Κι από τότε και στο εξής, να γίνη εκείνη η οποία, δια της όλης υπάρξεώς της, σαρκοποιεί τον Υιό και Λόγο του Θεού. Και έτσι, γίνεται η «εὐρυχωροτέρα τῶν οὐρανῶν», η βασίλισσα των Αγγέλων, και αυτή που πράγματι αξιώνεται να κάνη τη γη ουρανό.

Ερώτησι: Οι Πατέρες, μιλώντας με τη γλώσσα της θεολογίας και της θεοπνευστίας, καθόρισαν για την Πλατυτέρα των Ουρανών ότι βρίσκεται μεταξύ κτιστού και ακτίστου. Τι σημαίνει αυτό;

Απάντησι: Μ᾿ αυτό που μου λέτε θυμάμαι τον ύμνο που ψάλλουμε στην εκκλησία, ότι η Παναγία είναι η «τιμιωτέρα τῶν Χερουβὶμ καὶ ἐνδοξωτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ». Αυτή είναι «καθαρωτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν».

Θα ήθελα τώρα να έλεγα κάτι γενικά για τις γυναίκες. Όπως είπατε, η Παναγία ‒το λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς‒ είναι «μεθόριον κτιστῆς καὶ ἀκτίστου φύσεως», και κανείς δεν μπορή να έρθη προς τον Θεο, παρά μόνο δι᾿ αυτής. Και είναι η δόξα της ανθρωπότητος, είναι το «μητροπάρθενον κλέος». Είναι αυτή στην οποία «πᾶσα ἡ κτίσις ἀγάλλεται». Και είναι η Μητέρα μας, εκείνη η οποία μας έθρεψε και μας θήλασε με τη Χαρι και με τον Παράδεισο, ενώ η πρώτη, η Εύα, μας θήλασε με την ανταρσία, με τα πάθη και τον θάνατο.

Η Παναγία, όπως λέει η λέξι, είναι πάνω απ᾿ όλους τους  Αγίους. Και είναι πάνω απ᾿ όλους τους  Αγίους, γιατί ξεπέρασε όλους σε καθαρότητα, σε ταπείνωσι και σε υπακοή. Μπορεί να είναι μεγάλοι ο Τιμιος Πρόδρομος, ο Απόστολος Παύλος, οι άλλοι Απόστολοι, οι μεγάλοι Πατέρες, Ομολογητές και Μαρτυρες. Όμως κανείς δεν μπορεί να συγκριθή με την Παναγία. Γι᾿ αὐτό, βλέπουμε ότι το κάλλος της Παναγίας και το φως το οποίο έρχεται από την Παναγία είναι «ἔσωθεν», είναι «ὁ τῆς κοιλίας αὐτῆς καρπός». Αυτό το κάλλος που γέννησε και το φως το ανέσπερο, που είναι ο ίδιος ο Υιός και Θεός της, είναι αυτό που φωτίζει όλη τη ζωη μας, τα προβλήματά μας και τις δυσκολίες μας.

Και γυρίζω πάλι σ᾿ αὐτὸ που είπα πριν από λίγο, ότι θα ήθελα να μιλήσω για τις γυναίκες. Το πώς θα τιμήσουμε τη γυναίκα, το πώς θα γίνη αυτό και πώς θα συμβή, θα το βρούμε μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, φωτισμένοι από το φως που γεννήθηκε από τη Θεοτόκο, δηλαδή από τον Θεάνθρωπο. Και βλέπουμε ότι οι γυναίκες τώρα θέλουν να πάρουν μια θέσι ένδοξη. Αλλά το πού μπορεί να φθάση η γυναίκα, το έδειξε η Παναγία με το να γίνη «τιμιωτέρα τῶν Χερουβὶμ καὶ ἐνδοξωτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ». Και αν είναι μεγάλοι οι Απόστολοι και οι αρχιερείς, κανείς δεν είναι μεγαλύτερος από την Παναγία· και αν η Παναγία είναι μεγαλύτερη απ᾿ όλους τους αρχιερείς, δεν έγινε, ωστόσο, ούτε διάκος ούτε ιερέας ούτε δεσπότης. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι οι γυναίκες δεν γίνονται διάκοι ή ιερείς, όχι γιατί υποτιμώνται μέσα στην Εκκλησία, αλλά γιατί τιμώνται υπερτέρως.

Έτσι, αναδεικνύεται η αλήθεια που λέει ο Απόστολος Παύλος ότι όταν ασθενώ, τότε είμαι δυνατός, και όταν ταπεινώνωμαι, τότε δοξάζομαι. Και το ασθενές φύλο, μέσα στην Εκκλησία, δια της υπακοής και δια της ταπεινώσεως, την οποία εφαρμόζουν και ζουν οι Άγιοι και την οποία εφήρμοσε και ενσάρκωσε ιδιαιτέρως η Παναγία, αποδεικνύεται ισχυρό και ισχυρότερο.

Ερώτησι: π. Βασίλειε, λέμε στον ύμνο «τὸ μεσότοιχον τῆς ἔχθρας καθελοῦσα». Ποιό είναι αυτό «τὸ μεσότοιχον τῆς ἔχθρας» ;

Απάντησι: Νομίζω ότι είναι η έχθρα μεταξύ του διαβόλου και του Θεού, της ανταρσίας και της υπακοής. Κι εμείς, με την παράβασι, ακολουθήσαμε τον διάβολο, και όχι τον Θεο. Και μας πέρασε ο λογισμός ότι θα μπορούσαμε να φθάσουμε στην αγιότητα δια της αμαρτίας, και να φθάσουμε στη θέωσι με το να υπακούσουμε στον διάβολο. Και έτσι δημιουργήθηκε όλο αυτό το χάσμα, όλος ο μεσότοιχος που μας χωρίζει από τον Θεο.

Αλλά έπρεπε να υπάρξη κάποιος άνθρωπος φωτισμένος, καθαρός, ταπεινός, πανάγιος, ο οποίος θα καταλάβαινε ότι δια της υπακοής φθάνουμε στην ελευθερία, δια της ταπεινώσεως φθάνουμε στη δόξα και, θα έλεγα, δια της παρθενίας και της ολοκληρωτικής αφοσιώσεως στον Θεό φθάνουμε στον όντως γάμο και στην ενότητα την αληθινή και ολοκληρωτική με τον Θεό.

Ερώτησι: Ερχόμενος, π. Βασίλειε, από το Περιβόλι της Παναγίας, το Άγιον Όρος, στην Κύπρο, που έχει αφιερώσει στην Παναγία πολλούς ναούς και πολλά μοναστήρια, πως νοιώθετε;

Απάντησι: Είναι αλήθεια ότι ήρθα στην Κύπρο, προσκεκλημένος, με μια διάθεσι να μιλήσω για την Παναγία. Και, έκπληκτος, βρέθηκα στο νησί της Παναγίας, γιατί σχεδόν όλα τα μοναστήρια σας είναι αφιερωμένα στην Παναγία, τόσες θαυματουργές εικόνες έχετε σε πολλές εκκλησίες και στα σπίτια σας εσείς, οι Κύπριοι.

Αλλά κάτι που μου έκανε πολλή εντύπωσι και ήταν μια δωρεά της Παναγίας ήταν όταν επισκέφθηκα ένα χωριό, την Ορά. Είδαμε μια πολύ μεγάλη, πετρόκτιστη και ωραία εκκλησία, και πήγαμε να προσκυνήσουμε. Ζητήσαμε, λοιπόν, να έρθη ο νεωκόρος. Προσκυνήσαμε τις εικόνες του τέμπλου και μπήκαμε μέσα στο ιερό. Βγαίνοντας έξω, είδαμε μια εικόνα της Παναγίας στον αριστερό τοίχο. Ήταν αρχαία και πάρα πολύ ωραία εικόνα. Την ώρα που προσκυνούσαμε, ο νεωκόρος, ένας ηλικιωμένος άρχοντας του χωριού, μου είπε μια φράσι, που σ᾿ αυτή ήταν όλο το νόημα και το περιεχόμενο του μυστηρίου της Παναγίας. Αυθόρμητα μου είπε: «Είναι ωραία η Βασίλισσά μας. Γεια στα χέρια εκείνου που την έκανε».

Η Βασίλισσα της Κύπρου είναι η Παναγία. Και η Παναγία είναι ωραία· και ωραία τη λένε οι Προφήτες, τη λένε οι Πατέρες, τη λένε οι ύμνοι. Και το κάλλος της Παναγίας ηράσθη, αγάπησε ο Θεός και έγινε άνθρωπος. Το κάλλος της Παναγίας είναι το κάλλος της ταπεινώσεως και της καθαρότητος. Το κάλλος αυτό είναι που σώζει τον άνθρωπο και τον κόσμο όλο. Και το κάλλος αυτό είναι «τὸ ἀληθινὸν καὶ ἐράσμιον», όπως λέει ο Μεγας Βασίλειος, είναι η ίδια η άκτιστη χάρι του Θεού, είναι η ίδια η Θεότης.

Έτσι, συγκινήθηκα ιδιαίτερα, όταν ένοιωσα αυτό το κάλλος, αυτή τη χάρι, να υπάρχη σ᾿ όλο το νησί της Παναγίας, που είναι η Κύπρος. Και συγκινείται κανείς ιδιαίτερα, όταν βλέπη πόσο ζη η Παναγία μεταξύ μας, και πόσο πράγματι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι σώμα Χριστού. Όχι από ένα Προφήτη, όχι από ένα Πατέρα της Εκκλησίας, αλλά από ένα απλό άνθρωπο, χωριάτη και άρχοντα, άκουσα αυτή τη μεγάλη φράσι: «Η Βασίλισσά μας είναι ωραία». Και το κάλλος αυτό είναι που θα σώση την Κύπρο, και θα σώση τον κόσμο όλο.














Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Αγρυπνία Αγίου Φανουρίου 2015 στην Παναγία Ελεούσα Ερετρίας


 ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΥ

Ὁ Ἱ­ε­ρεύς· Εὐ­λο­γη­τὸς ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν, πάν­το­τε· νῦν, καὶ ἀ­εί, καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων.
Ὁ Ἀ­να­γνώ­στης· Ἀ­μήν.
Ὁ Ἱ­ε­ρεύς· Δό­ξα σοι Χρι­στέ, ὁ Θε­ός, ἡ ἐλ­πὶς ἡ­μῶν, δό­ξα σοι.
Βα­σι­λεῦ οὐ­ρά­νι­ε, Πα­ρά­κλη­τε, τὸ Πνεῦ­μα τῆς ἀ­λη­θεί­ας, ὁ παν­τα­χοῦ πα­ρών, καὶ τὰ πάν­τα πλη­ρῶν, ὁ θη­σαυ­ρὸς τῶν ἀ­γα­θῶν, καὶ ζω­ῆς χο­ρη­γός, ἐλ­θὲ καὶ σκή­νω­σον ἐν ἡ­μῖν, καὶ κα­θά­ρι­σον ἡ­μᾶς ἀ­πὸ πά­σης κη­λῖ­δος, καὶ σῶ­σον, Ἀ­γα­θέ, τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν. Ἀ­μήν.
Ὁ Ἀ­να­γνώ­στης· Ἅ­γι­ος ὁ Θε­ός, Ἅ­γι­ος Ἰ­σχυ­ρός, Ἅ­γι­ος Ἀ­θά­να­τος, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς (ἐκ τρί­του).
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Πα­να­γί­α Τρι­άς, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς. Κύ­ρι­ε, ἱ­λά­σθη­τι ταῖς ἁ­μαρ­τί­αις ἡ­μῶν. Δέ­σπο­τα, συγ­χώ­ρη­σον τὰς ἀ­νο­μί­ας ἡ­μῖν. Ἅ­γι­ε, ἐ­πί­σκε­ψαι καὶ ἴ­α­σαι τὰς ἀ­σθε­νεί­ας ἡ­μῶν, ἕ­νε­κεν τοῦ ὀ­νό­μα­τός σου.
Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον.
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Πά­τερ ἡ­μῶν ὁ ἐν τοῖς οὐ­ρα­νοῖς, ἁ­γι­α­σθή­τω τὸ ὄ­νο­μά σου. Ἐλ­θέ­τω ἡ βα­σι­λεί­α σου. Γε­νη­θή­τω τὸ θέ­λη­μά σου, ὡς ἐν οὐ­ρα­νῷ, καὶ ἐ­πὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρ­τον ἡ­μῶν τὸν ἐ­πι­ού­σι­ον δὸς ἡ­μῖν σή­με­ρον. Καὶ ἄ­φες ἡ­μῖν τὰ ὀ­φει­λή­μα­τα ἡ­μῶν, ὡς καὶ ἡ­μεῖς ἀ­φί­ε­μεν τοῖς ὀ­φει­λέ­ταις ἡ­μῶν. Καὶ μὴ εἰ­σε­νέγ­κῃς ἡ­μᾶς εἰς πει­ρα­σμόν, ἀλ­λὰ ῥῦ­σαι ἡ­μᾶς ἀ­πὸ τοῦ πο­νη­ροῦ.
Ὁ Ἱ­ε­ρεύς· Ὅ­τι σοῦ ἐ­στιν ἡ βα­σι­λεί­α καὶ ἡ δύ­να­μις καὶ ἡ δό­ξα τοῦ Πα­τρὸς καὶ τοῦ Υἱ­οῦ καὶ τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων.
Ὁ Ἀ­να­γνώ­στης· Ἀ­μήν. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον (ιβ´ 12).
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Δεῦ­τε προ­σκυ­νή­σω­μεν καὶ προ­σπέ­σω­μεν τῷ βα­σι­λεῖ ἡ­μῶν Θε­ῷ. Δεῦ­τε προ­σκυ­νή­σω­μεν καὶ προ­σπέ­σω­μεν Χρι­στῷ τῷ βα­σι­λεῖ ἡ­μῶν Θε­ῷ. Δεῦ­τε προ­σκυ­νή­σω­μεν καὶ προ­σπέ­σω­μεν αὐ­τῷ, Χρι­στῷ τῷ Βα­σι­λεῖ καὶ Θε­ῷ ἡ­μῶν.

Ἐ­λέ­η­σόν με, ὁ Θε­ός, κα­τὰ τὸ μέ­γα ἔ­λε­ός σου, καὶ κα­τὰ τὸ πλῆ­θος τῶν οἰ­κτιρ­μῶν σου ἐ­ξά­λει­ψον τὸ ἀ­νό­μη­μά μου. Ἐ­πὶ πλεῖ­ον πλῦ­νον με ἀ­πὸ τῆς ἀ­νο­μί­ας μου, καὶ ἀ­πὸ τῆς ἁ­μαρ­τί­ας μου κα­θά­ρι­σόν με. Ὅ­τι τὴν ἀ­νο­μί­αν μου ἐ­γὼ γι­νώ­σκω, καὶ ἡ ἁ­μαρ­τί­α μου ἐ­νώ­πι­όν μου ἐ­στὶ δι­ὰ παν­τός. Σοὶ μό­νῳ ἥ­μαρ­τον καὶ τὸ πο­νη­ρὸν ἐ­νώ­πι­όν σου ἐ­ποί­η­σα· ὅ­πως ἂν δι­και­ω­θῇς ἐν τοῖς λό­γοις σου καὶ νι­κή­σῃς ἐν τῷ κρί­νε­σθαί σε. Ἰ­δοὺ γὰρ ἐν ἀ­νο­μί­αις συ­νε­λή­φθην, καὶ ἐν ἁ­μαρ­τί­αις ἐ­κίσ­ση­σέ με ἡ μή­τηρ μου. Ἰ­δοὺ γὰρ ἀ­λή­θει­αν ἠ­γά­πη­σας· τὰ ἄ­δη­λα καὶ τὰ κρύ­φι­α τῆς σο­φί­ας σου ἐ­δή­λω­σάς μοι. Ῥαν­τι­εῖς με ὑσ­σώ­πῳ καὶ κα­θα­ρι­σθή­σο­μαι· πλυ­νεῖς με καὶ ὑ­πὲρ χι­ό­να λευ­καν­θή­σο­μαι. Ἀ­κου­τι­εῖς μοι ἀ­γαλ­λί­α­σιν καὶ εὐ­φρο­σύ­νην· ἀ­γαλ­λι­ά­σον­ται ὀ­στέ­α τε­τα­πει­νω­μέ­να. Ἀ­πό­στρε­ψον τὸ πρό­σω­πόν σου ἀ­πὸ τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν μου καὶ πά­σας τὰς ἀ­νο­μί­ας μου ἐ­ξά­λει­ψον. Καρ­δί­αν κα­θα­ρὰν κτί­σον ἐν ἐ­μοὶ ὁ Θε­ός, καὶ πνεῦ­μα εὐ­θὲς ἐγ­καί­νι­σον ἐν τοῖς ἐγ­κά­τοις μου. Μὴ ἀ­πορ­ρί­ψῃς με ἀ­πὸ τοῦ προ­σώ­που σου, καὶ τὸ πνεῦ­μά σου τὸ ἅ­γι­ον μὴ ἀν­τα­νέ­λῃς ἀπ᾿ ἐ­μοῦ. Ἀ­πό­δος μοι τὴν ἀ­γαλ­λί­α­σιν τοῦ σω­τη­ρί­ου σου, καὶ πνεύ­μα­τι ἡ­γε­μο­νι­κῷ στή­ρι­ξόν με. Δι­δά­ξω ἀ­νό­μους τὰς ὁ­δούς σου, καὶ ἀ­σε­βεῖς ἐ­πὶ σὲ ἐ­πι­στρέ­ψου­σι. Ῥῦ­σαί με ἐξ αἱ­μά­των ὁ Θε­ός, ὁ Θε­ὸς τῆς σω­τη­ρί­ας μου· ἀ­γαλ­λι­ά­σε­ται ἡ γλῶσ­σά μου τὴν δι­και­ο­σύ­νην σου. Κύ­ρι­ε, τὰ χεί­λη μου ἀ­νοί­ξεις, καὶ τὸ στό­μα μου ἀ­ναγ­γε­λεῖ τὴν αἴ­νε­σίν σου. Ὅ­τι, εἰ ἠ­θέ­λη­σας θυ­σί­αν, ἔ­δω­κα ἄν· ὁ­λο­καυ­τώ­μα­τα οὐκ εὐ­δο­κή­σεις. Θυ­σί­α τῷ Θε­ῷ, πνεῦ­μα συν­τε­τριμ­μέ­νον, καρ­δί­αν συν­τε­τριμ­μέ­νην καὶ τε­τα­πει­νω­μέ­νην ὁ Θε­ὸς οὐκ ἐ­ξου­δε­νώ­σει. Ἀ­γά­θυ­νον, Κύ­ρι­ε, ἐν τῇ εὐ­δο­κί­ᾳ σου τὴν Σι­ὼν καὶ οἰ­κο­δο­μη­θή­τω τὰ τεί­χη Ἱ­ε­ρου­σα­λήμ. Τό­τε εὐ­δο­κή­σεις θυ­σί­αν δι­και­ο­σύ­νης, ἀ­να­φο­ρὰ καὶ ὁ­λο­καυ­τώ­μα­τα. Τό­τε ἀ­νοί­σου­σιν ἐ­πὶ τὸ θυ­σι­α­στή­ρι­όν σου μό­σχους.

Ὁ Θε­ός, εἰς τὴν βο­ή­θει­άν μου πρό­σχες· Κύ­ρι­ε, εἰς τὸ βο­η­θῆ­σαί μοι σπεῦ­σον. Αἰ­σχυν­θή­τω­σαν καὶ ἐν­τρα­πή­τω­σαν οἱ ζη­τοῦν­τες τὴν ψυ­χήν μου. Ἀ­πο­στρα­φή­τω­σαν εἰς τὰ ὀ­πί­σω καὶ κα­ται­σχυν­θή­τω­σαν οἱ βου­λό­με­νοί μοι κα­κά. Ἀ­πο­στρα­φή­τω­σαν πα­ραυ­τί­κα αἰ­σχυ­νό­με­νοι οἱ λέ­γον­τές μοι· εὖ­γε, εὖ­γε. Ἀ­γαλ­λι­ά­σθω­σαν καὶ εὐ­φραν­θή­τω­σαν ἐ­πὶ σοὶ πάν­τες οἱ ζη­τοῦν­τές σε, ὁ Θε­ός. Καὶ λε­γέ­τω­σαν δι­ὰ παν­τός· Με­γα­λυν­θή­τω ὁ Κύ­ρι­ος, οἱ ἀ­γα­πῶν­τες τὸ σω­τή­ρι­όν σου. Ἐ­γὼ δὲ πτω­χός εἰ­μι καὶ πέ­νης· ὁ Θε­ός, βο­ή­θη­σόν μοι. Βο­η­θός μου καὶ ῥύ­στης μου εἶ σύ, Κύ­ρι­ε, μὴ χρο­νί­σῃς.

Κύ­ρι­ε, εἰ­σά­κου­σον τῆς προ­σευ­χῆς μου, ἐ­νώ­τι­σαι τὴν δέ­η­σίν μου ἐν τῇ ἀ­λη­θεί­ᾳ σου, εἰ­σά­κου­σόν μου ἐν τῇ δι­και­ο­σύ­νῃ σου. Καὶ μὴ εἰ­σέλ­θῃς εἰς κρί­σιν με­τὰ τοῦ δού­λου σου, ὅ­τι οὐ δι­και­ω­θή­σε­ται ἐ­νώ­πι­όν σου πᾶς ζῶν. Ὅ­τι κα­τε­δί­ω­ξεν ὁ ἐ­χθρὸς τὴν ψυ­χήν μου· ἐ­τα­πεί­νω­σεν εἰς γῆν τὴν ζω­ήν μου. Ἐ­κά­θι­σέ με ἐν σκο­τει­νοῖς ὡς νε­κροὺς αἰ­ῶ­νος, καὶ ἠ­κη­δί­α­σεν ἐπ᾿ ἐ­μὲ τὸ πνεῦ­μά μου, ἐν ἐ­μοὶ ἐ­τα­ρά­χθη ἡ καρ­δί­α μου. Ἐ­μνή­σθην ἡ­με­ρῶν ἀρ­χαί­ων, ἐ­με­λέ­τη­σα ἐν πᾶ­σι τοῖς ἔρ­γοις σου, ἐν ποι­ή­μα­σι τῶν χει­ρῶν σου ἐ­με­λέ­των. Δι­ε­πέ­τα­σα πρὸς σὲ τὰς χεῖ­ράς μου· ἡ ψυ­χή μου ὡς γῆ ἄ­νυ­δρός σοι. Τα­χὺ εἰ­σά­κου­σόν μου, Κύ­ρι­ε, ἐ­ξέ­λι­πε τὸ πνεῦ­μά μου. Μὴ ἀ­πο­στρέ­ψῃς τὸ πρό­σω­πόν σου ἀπ᾿ ἐ­μοῦ, καὶ ὁ­μοι­ω­θή­σο­μαι τοῖς κα­τα­βαί­νου­σιν εἰς λάκ­κον. Ἀ­κου­στὸν ποί­η­σόν μοι τὸ πρω­ῒ τὸ ἔ­λε­ός σου, ὅ­τι ἐ­πὶ σοὶ ἤλ­πι­σα. Γνώ­ρι­σόν μοι, Κύ­ρι­ε, ὁ­δὸν ἐν ᾗ πο­ρεύ­σο­μαι, ὅ­τι πρὸς σὲ ἦ­ρα τὴν ψυ­χήν μου. Ἐ­ξε­λοῦ με ἐκ τῶν ἐ­χθρῶν μου· Κύ­ρι­ε, πρὸς σὲ κα­τέ­φυ­γον· δί­δα­ξόν με τοῦ ποι­εῖν τὸ θέ­λη­μά σου, ὅ­τι σὺ εἶ ὁ Θε­ός μου. Τὸ Πνεῦ­μά σου τὸ ἀ­γα­θὸν ὁ­δη­γή­σει με ἐν γῇ εὐ­θεί­ᾳ· ἕ­νε­κεν τοῦ ὀ­νό­μα­τός σου, Κύ­ρι­ε, ζή­σεις με. Ἐν τῇ δι­και­ο­σύ­νῃ σου ἐ­ξά­ξεις ἐκ θλί­ψε­ως τὴν ψυ­χήν μου, καὶ ἐν τῷ ἐ­λέ­ει σου ἐ­ξο­λο­θρεύ­σεις τοὺς ἐ­χθρούς μου. Καὶ ἀ­πο­λεῖς πάν­τας τοὺς θλί­βον­τας τὴν ψυ­χήν μου, ὅ­τι ἐ­γὼ δοῦ­λός σου εἰ­μί.

Σοὶ δό­ξα πρέ­πει, Κύ­ρι­ε ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν, καὶ σοὶ τὴν δό­ξαν ἀ­να­πέμ­πο­μεν, τῷ Πα­τρὶ καὶ τῷ Υἱ­ῷ καὶ τῷ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν. Δό­ξα ἐν ὑ­ψί­στοις Θε­ῷ, καὶ ἐ­πὶ γῆς εἰ­ρή­νη, ἐν ἀν­θρώ­ποις εὐ­δο­κί­α. Ὑ­μνοῦ­μέν σε, εὐ­λο­γοῦ­μέν σε, προ­σκυ­νοῦ­μέν σε, δο­ξο­λο­γοῦ­μέν σε, εὐ­χα­ρι­στοῦ­μέν σοι δι­ὰ τὴν με­γά­λην σου δό­ξαν. Κύ­ρι­ε βα­σι­λεῦ, ἐ­που­ρά­νι­ε Θε­έ, Πά­τερ παν­το­κρά­τορ· Κύ­ρι­ε Υἱ­ὲ μο­νο­γε­νές, Ἰ­η­σοῦ Χρι­στέ, καὶ ἅ­γι­ον Πνεῦ­μα. Κύ­ρι­ε ὁ Θε­ός, ὁ ἀ­μνὸς τοῦ Θε­οῦ, ὁ Υἱ­ὸς τοῦ Πα­τρός, ὁ αἴ­ρων τὴν ἁ­μαρ­τί­αν τοῦ κό­σμου, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς ὁ αἴ­ρων τὰς ἁ­μαρ­τί­ας τοῦ κό­σμου. Πρόσ­δε­ξαι τὴν δέ­η­σιν ἡ­μῶν, ὁ κα­θή­με­νος ἐν δε­ξι­ᾷ τοῦ Πα­τρός, καὶ ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς. Ὅ­τι σὺ εἶ μό­νος Ἅ­γι­ος, σὺ εἶ μό­νος Κύ­ρι­ος, Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, εἰς δό­ξαν Θε­οῦ Πα­τρός. Ἀ­μήν. Καθ᾿ ἑ­κά­στην ἡ­μέ­ραν εὐ­λο­γή­σω σε, καὶ αἰ­νέ­σω τὸ ὄ­νο­μά σου εἰς τὸν αἰ­ῶ­να καὶ εἰς τὸν αἰ­ῶ­να τοῦ αἰ­ῶ­νος. Κύ­ρι­ε, κα­τα­φυ­γὴ ἐ­γεν­νή­θης ἡ­μῖν ἐν γε­νε­ᾷ καὶ γε­νε­ᾷ. Ἐ­γὼ εἶ­πα· Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σόν με· ἴ­α­σαι τὴν ψυ­χήν μου, ὅ­τι ἥ­μαρ­τόν σοι. Κύ­ρι­ε, πρός σε κα­τέ­φυ­γον, δί­δα­ξόν με τοῦ ποι­εῖν τὸ θέ­λη­μά σου, ὅ­τι σὺ εἶ ὁ Θε­ός μου. Ὅ­τι πα­ρὰ σοί πη­γὴ ζω­ῆς, ἐν τῷ φω­τί σου ὀ­ψό­με­θα φῶς. Πα­ρά­τει­νον τὸ ἔ­λε­ός σου τοῖς γι­νώ­σκου­σί σε. Κα­τα­ξί­ω­σον, Κύ­ρι­ε, ἐν τῇ νυ­κτὶ ταύ­τῃ ἀ­να­μαρ­τή­τους φυ­λα­χθῆ­ναι ἡ­μᾶς. Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Κύ­ρι­ε, ὁ Θε­ὸς τῶν πα­τέ­ρων ἡ­μῶν, καὶ αἰ­νε­τὸν καὶ δε­δο­ξα­σμέ­νον τὸ ὄ­νο­μά σου εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας. Ἀ­μήν. Γέ­νοι­το, Κύ­ρι­ε, τὸ ἔ­λε­ός σου ἐφ᾿ ἡ­μᾶς, κα­θά­περ ἠλ­πί­σα­μεν ἐ­πὶ σέ. Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Κύ­ρι­ε, δί­δα­ξόν με τὰ δι­και­ώ­μα­τά σου. Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Δέ­σπο­τα, συ­νέ­τι­σόν με τὰ δι­και­ώ­μα­τά σου. Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Ἅ­γι­ε, φώ­τι­σόν με τοῖς δι­και­ώ­μα­σί σου. Κύ­ρι­ε, τὸ ἔ­λε­ός σου εἰς τὸν αἰ­ῶ­να· τὰ ἔρ­γα τῶν χει­ρῶν σου μὴ πα­ρί­δῃς. Σοὶ πρέ­πει αἶ­νος, σοὶ πρέ­πει ὕ­μνος, σοὶ δό­ξα πρέ­πει, τῷ Πα­τρὶ καὶ τῷ Υἱ­ῷ καὶ τῷ Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.

Πι­στεύ­ω εἰς ἕ­να Θε­όν, Πα­τέ­ρα, παν­το­κρά­το­ρα, ποι­η­τὴν οὐ­ρα­νοῦ καὶ γῆς, ὁ­ρα­τῶν τε πάν­των καὶ ἀ­ο­ρά­των. Καὶ εἰς ἕ­να Κύ­ρι­ον Ἰ­η­σοῦν Χρι­στόν, τὸν Υἱ­ὸν τοῦ Θε­οῦ τὸν μο­νο­γε­νῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πα­τρὸς γεν­νη­θέν­τα πρὸ πάν­των τῶν αἰ­ώ­νων· φῶς ἐκ φω­τός, Θε­ὸν ἀ­λη­θι­νὸν ἐκ Θε­οῦ ἀ­λη­θι­νοῦ, γεν­νη­θέν­τα οὐ ποι­η­θέν­τα, ὁ­μο­ού­σι­ον τῷ Πα­τρί, δι᾿ οὗ τὰ πάν­τα ἐ­γέ­νε­το. Τὸν δι᾿ ἡ­μᾶς τοὺς ἀν­θρώ­πους καὶ δι­ὰ τὴν ἡ­με­τέ­ραν σω­τη­ρί­αν κα­τελ­θόν­τα ἐκ τῶν οὐ­ρα­νῶν καὶ σαρ­κω­θέν­τα ἐκ Πνεύ­μα­τος ἁ­γί­ου καὶ Μα­ρί­ας τῆς Παρ­θέ­νου καὶ ἐ­ναν­θρω­πή­σαν­τα. Σταυ­ρω­θέν­τα τε ὑ­πὲρ ἡ­μῶν ἐ­πὶ Πον­τί­ου Πι­λά­του καὶ πα­θόν­τα, καὶ τα­φέν­τα. Καὶ ἀ­να­στάν­τα τῇ τρί­τῃ ἡ­μέ­ρᾳ κα­τὰ τὰς Γρα­φάς. Καὶ ἀ­νελ­θόν­τα εἰς τοὺς οὐ­ρα­νοὺς καὶ κα­θε­ζό­με­νον ἐκ δε­ξι­ῶν τοῦ Πα­τρός. Καὶ πά­λιν ἐρ­χό­με­νον με­τὰ δό­ξης κρῖ­ναι ζῶν­τας καὶ νε­κρούς, οὗ τῆς βα­σι­λεί­ας οὐκ ἔ­σται τέ­λος. Καὶ εἰς τὸ Πνεῦ­μα τὸ ἅ­γι­ον, τὸ κύ­ρι­ον, τὸ ζω­ο­ποι­όν, τὸ ἐκ τοῦ Πα­τρὸς ἐκ­πο­ρευ­ό­με­νον, τὸ σὺν Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ συμ­προ­σκυ­νού­με­νον καὶ συν­δο­ξα­ζό­με­νον, τὸ λα­λῆ­σαν δι­ὰ τῶν προ­φη­τῶν. Εἰς μί­αν, ἁ­γί­αν, κα­θο­λι­κὴν καὶ ἀ­πο­στο­λι­κὴν Ἐκ­κλη­σί­αν. Ὁ­μο­λο­γῶ ἓν βά­πτι­σμα εἰς ἄ­φε­σιν ἁ­μαρ­τι­ῶν. Προσ­δο­κῶ ἀ­νά­στα­σιν νε­κρῶν. Καὶ ζω­ὴν τοῦ μέλ­λον­τος αἰ­ῶ­νος. Ἀ­μήν.
Ἄ­ξι­όν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς, μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­ο­τό­κον, τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ πα­να­μώ­μη­τον, καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν. Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ, καὶ ἐν­δο­ξο­τέ­ραν ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ, τὴν ἀ­δι­α­φθό­ρως, Θε­ὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν, τὴν ὄν­τως Θε­ο­τό­κον σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.
 Ἅ­γι­ος ὁ Θε­ός, Ἅ­γι­ος Ἰ­σχυ­ρός, Ἅ­γι­ος Ἀ­θά­να­τος, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς (ἐκ τρί­του).
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Πα­να­γί­α Τρι­άς, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς. Κύ­ρι­ε, ἱ­λά­σθη­τι ταῖς ἁ­μαρ­τί­αις ἡ­μῶν. Δέ­σπο­τα, συγ­χώ­ρη­σον τὰς ἀ­νο­μί­ας ἡ­μῖν. Ἅ­γι­ε, ἐ­πί­σκε­ψαι καὶ ἴ­α­σαι τὰς ἀ­σθε­νεί­ας ἡ­μῶν, ἕ­νε­κεν τοῦ ὀ­νό­μα­τός σου.
Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον.
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Πά­τερ ἡ­μῶν ὁ ἐν τοῖς οὐ­ρα­νοῖς, ἁ­γι­α­σθή­τω τὸ ὄ­νο­μά σου. Ἐλ­θέ­τω ἡ βα­σι­λεί­α σου. Γε­νη­θή­τω τὸ θέ­λη­μά σου, ὡς ἐν οὐ­ρα­νῷ, καὶ ἐ­πὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρ­τον ἡ­μῶν τὸν ἐ­πι­ού­σι­ον δὸς ἡ­μῖν σή­με­ρον. Καὶ ἄ­φες ἡ­μῖν τὰ ὀ­φει­λή­μα­τα ἡ­μῶν, ὡς καὶ ἡ­μεῖς ἀ­φί­ε­μεν τοῖς ὀ­φει­λέ­ταις ἡ­μῶν. Καὶ μὴ εἰ­σε­νέγ­κῃς ἡ­μᾶς εἰς πει­ρα­σμόν, ἀλ­λὰ ῥῦ­σαι ἡ­μᾶς ἀ­πὸ τοῦ πο­νη­ροῦ.
Ὁ Ἱ­ε­ρεύς· Ὅ­τι σοῦ ἐ­στιν ἡ βα­σι­λεί­α καὶ ἡ δύ­να­μις καὶ ἡ δό­ξα τοῦ Πα­τρὸς καὶ τοῦ Υἱ­οῦ καὶ τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων.

Ιερείς διέσωσας αιχμαλωσίας αθέου και δεσμά συνέθλασας δυνάμει Θεία, Θεόφρον, ήσχυνας τυράννων θράση γενναιοφρόνως, ηύφρανας Αγγέλων τάξεις Μεγαλομάρτυς, δια τούτο σε τιμώμεν, θείε οπλίτα, Φανούριε ένδοξε.

 Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον (μ´ 40).
Ὁ ἐν παν­τὶ και­ρῷ, καὶ πά­σῃ ὥ­ρᾳ, ἐν οὐ­ρα­νῷ καὶ ἐ­πὶ γῆς προ­σκυ­νού­με­νος, καὶ δο­ξα­ζό­με­νος Χρι­στὸς ὁ Θε­ός, ὁ μα­κρό­θυ­μος, ὁ πο­λυ­έ­λε­ος, ὁ πο­λυ­εύ­σπλαγ­χνος, ὁ τοὺς δι­καί­ους ἀ­γα­πῶν καὶ τοὺς ἁ­μαρ­τω­λοὺς ἐ­λε­ῶν, ὁ πάν­τας κα­λῶν πρὸς σω­τη­ρί­αν δι­ὰ τῆς ἐ­παγ­γε­λί­ας τῶν μελ­λόν­των ἀ­γα­θῶν· Αὐ­τός, Κύ­ρι­ε, πρόσ­δε­ξαι καὶ ἡ­μῶν ἐν τῇ ὥ­ρᾳ ταύ­τῃ τὰς ἐν­τεύ­ξεις, καὶ ἴ­θυ­νον τὴν ζω­ὴν ἡ­μῶν πρὸς τὰς ἐν­το­λάς σου· τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν ἁ­γί­α­σον, τὰ σώ­μα­τα ἅ­γνι­σον, τοὺς λο­γι­σμοὺς δι­όρ­θω­σον, τὰς ἐν­νοί­ας κά­θα­ρον, καὶ ῥῦ­σαι ἡ­μᾶς ἀ­πὸ πά­σης θλί­ψε­ως, κα­κῶν καὶ ὀ­δύ­νης. Τεί­χι­σον ἡ­μᾶς ἁ­γί­οις σου Ἀγ­γέ­λοις, ἵ­να, τῇ πα­ρεμ­βο­λῇ αὐ­τῶν φρου­ρού­με­νοι, καὶ ὁ­δη­γού­με­νοι, κα­ταν­τή­σω­μεν εἰς τὴν ἑ­νό­τη­τα τῆς πί­στε­ως καὶ εἰς τὴν ἐ­πί­γνω­σιν τῆς ἀ­προ­σί­του σου δό­ξης· ὅ­τι εὐ­λο­γη­τὸς εἶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον.
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Τὴν Τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ, καὶ ἐν­δο­ξο­τέ­ραν ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ, τὴν ἀ­δι­α­φθό­ρως Θε­ὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν, τὴν ὄν­τως Θε­ο­τό­κον, σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.
Ἐν ὀ­νό­μα­τι Κυ­ρί­ου, εὐ­λό­γη­σον Πά­τερ.
Ὁ Ἱ­ε­ρεύς· Ὁ Θε­ὸς οἰ­κτει­ρῆ­σαι ἡ­μᾶς, καὶ εὐ­λο­γῆ­σαι ἡ­μᾶς, ἐ­πι­φά­ναι τὸ πρό­σω­πον αὐ­τοῦ ἐφ᾿ ἡ­μᾶς, καὶ ἐ­λε­ῆ­σαι ἡ­μᾶς.
Ὁ Ἀ­να­γνώ­στης· Ἀ­μήν. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Καὶ πρέ­σβευ­ε ὑ­πὲρ ἡ­μῶν Πα­να­γί­α Παρ­θέ­νε.
Ἄ­σπι­λε, ἀ­μό­λυν­τε, ἄ­φθο­ρε, ἄ­χραν­τε, ἁ­γνὴ Παρ­θέ­νε, Θε­ό­νυμ­φε Δέ­σποι­να, ἡ Θε­ὸν Λό­γον τοῖς ἀν­θρώ­ποις, τῇ πα­ρα­δό­ξῳ σου κυ­ή­σει, ἑ­νώ­σα­σα, καὶ τὴν ἀ­πω­σθεῖ­σαν φύ­σιν τοῦ γέ­νους ἡ­μῶν τοῖς οὐ­ρα­νί­οις συ­νά­ψα­σα, ἡ τῶν ἀ­πηλ­πι­σμέ­νων μό­νη ἐλ­πίς, καὶ τῶν πο­λε­μου­μέ­νων βο­ή­θει­α, ἡ ἑ­τοί­μη ἀν­τί­λη­ψις τῶν εἰς σὲ προ­στρε­χόν­των, καὶ πάν­των τῶν Χρι­στι­α­νῶν τὸ κα­τα­φύ­γι­ον, μὴ βδε­λύ­ξῃ με τὸν ἁ­μαρ­τω­λόν, τὸν ἐ­να­γῆ, τὸν αἰ­σχροῖς λο­γι­σμοῖς καὶ λό­γοις καὶ πρά­ξε­σιν ὅ­λον ἐ­μαυ­τὸν ἀ­χρει­ώ­σαν­τα, καὶ τῇ τῶν ἡ­δο­νῶν τοῦ βί­ου ῥᾳ­θυ­μί­ᾳ γνώ­μης, δοῦ­λον γε­νό­με­νον. Ἀλλ᾿ ὡς τοῦ φι­λαν­θρώ­που Θε­οῦ Μή­τηρ, φι­λαν­θρώ­πως σπλαγ­χνί­σθη­τι ἐπ᾿ ἐ­μοὶ τῷ ἁ­μαρ­τω­λῷ καὶ ἀ­σώ­τῳ, καὶ δέ­ξαι μου τὴν ἐκ ῥυ­πα­ρῶν χει­λέ­ων προ­σφε­ρο­μέ­νην σοι δέ­η­σιν, καὶ τὸν σὸν Υἱ­όν, καὶ ἡ­μῶν Δε­σπό­την καὶ Κύ­ρι­ον, τῇ μη­τρι­κῇ σου παῤ­ῥη­σί­ᾳ χρω­μέ­νη, δυ­σώ­πη­σον, ἵ­να ἀ­νοί­ξῃ κἀ­μοὶ τὰ φι­λάν­θρω­πα σπλάγ­χνα τῆς αὑ­τοῦ ἀ­γα­θό­τη­τος, καί, πα­ρι­δών μου τὰ ἀ­να­ρίθ­μη­τα πταί­σμα­τα, ἐ­πι­στρέ­ψῃ με πρὸς με­τά­νοι­αν, καὶ τῶν αὑ­τοῦ ἐν­το­λῶν ἐρ­γά­την δό­κι­μον ἀ­να­δεί­ξῃ με. Καὶ πά­ρε­σό μοι ἀ­εὶ ὡς ἐ­λε­ή­μων, καὶ συμ­πα­θής, καὶ φι­λά­γα­θος, ἐν μὲν τῷ πα­ρόν­τι βί­ῳ, θερ­μὴ προ­στά­τις καὶ βο­η­θός, τὰς τῶν ἐ­ναν­τί­ων ἐ­φό­δους ἀ­πο­τει­χί­ζου­σα, καὶ πρὸς σω­τη­ρί­αν κα­θο­δη­γοῦ­σά με, καὶ ἐν τῷ και­ρῷ τῆς ἐ­ξό­δου μου, τὴν ἀ­θλί­αν μου ψυ­χὴν πε­ρι­έ­που­σα, καὶ τὰς σκο­τει­νὰς ὄ­ψεις τῶν πο­νη­ρῶν δαι­μό­νων πόῤ­ῥω αὐ­τῆς ἀ­πε­λαύ­νου­σα· ἐν δὲ τῇ φο­βε­ρᾷ ἡ­μέ­ρᾳ τῆς κρί­σε­ως, τῆς αἰ­ω­νί­ου με ῥυ­ο­μέ­νη κο­λά­σε­ως, καὶ τῆς ἀ­ποῤ­ῥή­του δό­ξης τοῦ σοῦ Υἱ­οῦ καὶ Θε­οῦ ἡ­μῶν κλη­ρο­νό­μον με ἀ­πο­δει­κνύ­ου­σα. Ἧς καὶ τύ­χοι­μι, Δέ­σποι­νά μου, ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, δι­ὰ τῆς σῆς με­σι­τεί­ας καὶ ἀν­τι­λή­ψε­ως· χά­ρι­τι καὶ φι­λαν­θρω­πί­ᾳ, τοῦ μο­νο­γε­νοῦς σου Υἱ­οῦ, τοῦ Κυ­ρί­ου καὶ Θε­οῦ, καὶ Σω­τῆ­ρος ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ. ᾯ πρέ­πει πᾶ­σα δό­ξα, τι­μὴ καὶ προ­σκύ­νη­σις, σὺν τῷ ἀ­νάρ­χῳ αὐ­τοῦ Πα­τρὶ καὶ τῷ πα­να­γί­ῳ καὶ ἀ­γα­θῷ καὶ ζω­ο­ποι­ῷ αὐ­τοῦ Πνεύ­μα­τι, νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Ὑ­πε­ρέν­δο­ξε, ἀ­ει­πάρ­θε­νε, εὐ­λο­γη­μέ­νη Θε­ο­τό­κε, προ­σά­γα­γε τὴν ἡ­με­τέ­ραν προ­σευ­χὴν τῷ Υἱ­ῷ σου καὶ Θε­ῷ ἡ­μῶν, καὶ αἴ­τη­σαι, ἵ­να σώ­σῃ δι­ὰ σοῦ τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν.
Ἡ ἐλ­πίς μου ὁ Πα­τήρ, κα­τα­φυ­γή μου ὁ Υἱ­ός, σκέ­πη μου τὸ Πνεῦ­μα τὸ Ἅ­γι­ον, Τρι­ὰς ἁ­γί­α, δό­ξα σοι.
Τὴν πᾶ­σαν ἐλ­πί­δα μου εἰς σὲ ἀ­να­τί­θη­μι, Μῆ­τερ τοῦ Θε­οῦ· φύ­λα­ξόν με ὑ­πὸ τὴν σκέ­πην σου.
Ἐ­πὶ Σοὶ χαί­ρει, Κε­χα­ρι­τω­μέ­νη, πᾶ­σα ἡ κτί­σις, Ἀγ­γέ­λων τὸ σύ­στη­μα καὶ ἀν­θρώ­πων τὸ γέ­νος· ἡ­γι­α­σμέ­νε Να­ὲ καὶ Πα­ρά­δει­σε λο­γι­κέ, Παρ­θε­νι­κὸν καύ­χη­μα· ἐξ ἧς Θε­ὸς ἐ­σαρ­κώ­θη καὶ παι­δί­ον γέ­γο­νεν ὁ πρὸ αἰ­ώ­νων ὑ­πάρ­χων Θε­ὸς ἡ­μῶν. Τὴν γὰρ Σὴν μή­τραν θρό­νον ἐ­ποί­η­σε καὶ τὴν Σὴν γα­στέ­ρα πλα­τυ­τέ­ραν οὐ­ρα­νῶν ἀ­πειρ­γά­σα­το. Ἐ­πὶ Σοὶ χαί­ρει, Κε­χα­ρι­τω­μέ­νη, πᾶ­σα ἡ κτί­σις· δό­ξα Σοι.

Ἅ­γι­ε Ἄγ­γε­λε, ὁ ἐ­φε­στὼς τῆς ἀ­θλί­ας μου ψυ­χῆς καὶ τα­λαι­πώ­ρου μου ζω­ῆς, μὴ ἐγ­κα­τα­λί­πῃς με τὸν ἁ­μαρ­τω­λόν, μη­δὲ ἀ­πο­στῇς ἀπ᾿ ἐ­μοῦ δι­ὰ τὴν ἀ­κρα­σί­αν μου· μὴ δώ­ῃς χώ­ραν τῷ πο­νη­ρῷ δαί­μο­νι κα­τα­κυ­ρι­εῦ­σαί μου τῇ κα­τα­δυ­να­στεί­ᾳ τοῦ θνη­τοῦ τού­του σώ­μα­τος· κρά­τη­σον τῆς ἀ­θλί­ας καὶ πα­ρει­μέ­νης χει­ρός μου, καὶ ὁ­δή­γη­σόν με εἰς ὁ­δὸν σω­τη­ρί­ας. Ναί, ἅ­γι­ε Ἄγ­γε­λε τοῦ Θε­οῦ, ὁ φύ­λαξ καὶ σκε­πα­στὴς τῆς ἀ­θλί­ας μου ψυ­χῆς καὶ τοῦ σώ­μα­τος, πάν­τα μοι συγ­χώ­ρη­σον, ὅ­σα σοι ἔ­θλι­ψα πά­σας τὰς ἡ­μέ­ρας τῆς ζω­ῆς μου, καὶ εἴ τι ἥ­μαρ­τον τὴν σή­με­ρον ἡ­μέ­ραν· σκέ­πα­σόν με ἐν τῇ πα­ρού­σῃ νυ­κτὶ καὶ δι­α­φύ­λα­ξόν με ἀ­πὸ πά­σης ἐ­πη­ρεί­ας τοῦ ἀν­τι­κει­μέ­νου, ἵ­να μὴ ἔν τι­νι ἁ­μαρ­τή­μα­τι πα­ρορ­γί­σω τὸν Θε­όν· καὶ πρέ­σβευ­ε ὑ­πὲρ ἐ­μοῦ πρὸς τὸν Κύ­ρι­ον τοῦ ἐ­πι­στη­ρί­ξαι με ἐν τῷ φό­βῳ αὐ­τοῦ καὶ ἄ­ξι­ον ἀ­να­δεῖ­ξαί με δοῦ­λον τῆς αὐ­τοῦ ἀ­γα­θό­τη­τος. Ἀ­μήν.
Θε­ο­τό­κε Παρ­θέ­νε, χαῖ­ρε κε­χα­ρι­τω­μέ­νη Μα­ρί­α, ὁ Κύ­ρι­ος με­τὰ Σοῦ· εὐ­λο­γη­μέ­νη Σὺ ἐν γυ­ναι­ξί, καὶ εὐ­λο­γη­μέ­νος ὁ καρ­πὸς τῆς κοι­λί­ας Σου, ὅ­τι Σω­τῆ­ρα ἔ­τε­κες, τῶν ψυ­χῶν ἡ­μῶν (γ´).
Δό­ξα. Καὶ νῦν. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον (γ´). [Εὐ­λό­γη­σον].
Ἀ­πό­λυ­σις.
Εἶ­τα ὁ Ἱ­ε­ρεὺς λέ­γει (ἀ­πο­κρι­νο­μέ­νων ἡ­μῶν τὸ Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον, συ­νε­χῶς).
Εὐ­ξώ­με­θα ὑ­πὲρ εἰ­ρή­νης τοῦ κό­σμου.
Ὑ­πὲρ τῶν εὐ­σε­βῶν καὶ ὀρ­θο­δό­ξων Χρι­στι­α­νῶν.
Ὑ­πὲρ τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που ἡ­μῶν Χρυσοστόμου καὶ πά­σης τῆς ἐν Χρι­στῷ ἡ­μῶν ἀ­δελ­φό­τη­τος.
Ὑ­πὲρ τοῦ εὐ­σε­βοῦς ἡ­μῶν ἔ­θνους. Ὑ­πὲρ τοῦ εὐ­σε­βοῦς ἡ­μῶν Ἔ­θνους, πά­σης ἀρ­χῆς καὶ ἐ­ξου­σί­ας ἐν αὐ­τῷ.
Ὑ­πὲρ εὐ­ο­δώ­σε­ως καὶ ἐ­νι­σχύ­σε­ως τοῦ φι­λο­χρί­στου στρα­τοῦ.
Ὑ­πὲρ τῶν ἀ­πο­λει­φθέν­των πα­τέ­ρων καὶ ἀ­δελ­φῶν ἡ­μῶν.
Ὑ­πὲρ τῶν δι­α­κο­νούν­των καὶ δι­α­κο­νη­σάν­των ἡ­μῖν.
Ὑ­πὲρ τῶν μι­σούν­των καὶ ἀ­γα­πών­των ἡ­μᾶς.
Ὑ­πὲρ τῶν ἐν­τει­λα­μέ­νων ἡ­μῖν τοῖς ἀ­να­ξί­οις, εὔ­χε­σθαι ὑ­πὲρ αὐ­τῶν.
Ὑ­πὲρ ἀ­ναῤ­ῥύ­σε­ως τῶν αἰχ­μα­λώ­των.
Ὑ­πὲρ τῶν ἐν θα­λάσ­σῃ κα­λῶς πλε­όν­των.
Ὑ­πὲρ τῶν ἐν ἀ­σθε­νεί­αις κα­τα­κει­μέ­νων.
Εὐ­ξώ­με­θα καὶ ὑ­πὲρ εὐ­φο­ρί­ας τῶν καρ­πῶν τῆς γῆς. Καὶ ὑ­πὲρ πάν­των τῶν προ­α­να­παυ­σα­μέ­νων πα­τέ­ρων καὶ ἀ­δελ­φῶν ἡ­μῶν, τῶν ἐν­θά­δε εὐ­σε­βῶς κει­μέ­νων, καὶ ἁ­παν­τα­χοῦ Ὀρ­θο­δό­ξων. Καὶ ὑ­πὲρ πά­σης ψυ­χῆς Χρι­στι­α­νῶν ὀρ­θο­δό­ξων. Μα­κα­ρί­σω­μεν τοὺς εὐ­σε­βεῖς Βα­σι­λεῖς. Τοὺς ὀρ­θο­δό­ξους Ἀρ­χι­ε­ρεῖς. [Τοὺς κτί­το­ρας τῆς ἁ­γί­ας Ἐκ­κλη­σί­ας (ἢ Μο­νῆς) ταύ­της], τοὺς γο­νεῖς ἡ­μῶν καὶ δι­δα­σκά­λους καὶ πάν­τας τοὺς προ­α­πελ­θόν­τας πα­τέ­ρας καὶ ἀ­δελ­φοὺς ἡ­μῶν, τοὺς ἐν­θά­δε εὐ­σε­βῶς κει­μέ­νους καὶ τοὺς ἁ­παν­τα­χοῦ ὀρ­θο­δό­ξους. Εἴ­πω­μεν καὶ ὑ­πὲρ αὐ­τῶν, τό· Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον· Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον· Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον.
Ὁ Ἱ­ε­ρεὺς · Δι᾿ εὐ­χῶν τῶν ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων ἡ­μῶν, Κύ­ρι­ε Ἰ­η­σοῦ Χρι­στέ, ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς.
Ὁ Ἀ­να­γνώ­στης· Ἀ­μήν.
 ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΑΓΙΟΥ ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ´. Τὸ προσταχθέν.
Τὸν τοῦ Χριστοῦ μεγαλώνυμον ὁπλίτην, τὸν ἀνδρικῶς τοὺς δυσμενεῖς καταβαλόντα, ἐν αἰκίσεσι πάλαι καὶ σκληραῖς βασάνοις ἐσχάτως φανερωθέντα δὲ θαυμαστῶς, καὶ πλήθει αὐτοῦ θαυμάτων σθένος Θεοῦ· μαρτυροῦντα τὸ ἄμαχον, ἐν ἐγκωμίων ᾠδαῖς, τιμήσωμεν κραυγάζοντες· Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ´. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τῶν ἀριστέων τοῦ Χριστοῦ τὸ ἐγκαλλώπισμα, τῆς ἐκκλησίας ἀδιάσειστον ἑδραίωμα, τὸ θησαύρισμα τῆς Ῥόδου καὶ μέγα κλέος. Φωταυγείας οὐρανίου τὸν φερώνυμον, καὶ θαυμάτων θεῖον πρόβολον τιμήσωμεν ἀνακράζοντες· Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Αἵμασι θεηγόροις εὐφημήσωμεν πάντες Φανούριον τὸν μέγαν ὁπλίτην (Ἅγιε Μεγαλομάρτυς Φανούριε πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν) (γ΄). Σταυροῦ γὰρ πανοπλίαν ἐνδυσάμενος ἀήττητον, Θεὸν τὸν παντοδύναμον ἐν νίκαις ἱεραῖς ἐδόξασε, τὸ Ὄνομα Αὐτοῦ τὸ Ἅγιον μεγαλύνων. Διὸ ἡμεῖς, τὴν ἔνδοξον αὐτοῦ μεγαλωσύνην ψάλλοντες, βοῶμεν ἐκτενῶς τοιαῦτα·
Χαίροις ὁ Μάρτυς τῆς ἀληθείας·
χαίροις ὁ στῦλος τῆς καρτερίας.
Χαίροις τοῦ Παμβασιλέως ὁ γενναῖος στρατηγός·
χαίροις τοῦ Δεσπότου πάντων ὑπηρέτης ὁ πιστός.
Χαίροις σὺ ὁ ταπεινώσας φάλαγγας δαιμονικάς·
χαίροις σὺ ὁ ἐκνικήσας παρατάξεις ἐχθρικάς.
Χαίροις ὁ τῆς ἀθεΐας λύσας σκότος τὸ βαθύ·
χαίροις Φῶς ὁ διαλαμπῶν τοῦ Χριστοῦ τοῖς ἐν τῇ γῆ.
Χαίροις τὸν πικρὸν χειμῶνα ἀπελαύνων τῆς ἀγνοίας·
χαίροις ἔαρ ὁ μηνύων πίστεως τῆς παναγίας.
Χαίροις ὁ τῆς Ἐκκλησίας παμφαέστατος φωστήρ·
χαίροις Ῥόδου εὐκοσμία καὶ ἀχείμαστος λιμὴν.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.



Βέλη τῆς κακίας πάσης τοῦ ἀρχαίου πτερνιστοῦ, ἔσβεσας τῇ σῇ ἐνστάσει καὶ ἀνδρείᾳ Ἀθλητά. Ὅθεν δρόσον ἀπολαύσας Πνεύματος τοῦ Παντουργοῦ, τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἀρδεύεις ὦ Φανούριε ἀεί, τῶν ἐκ πόθου σὲ τιμώντων καὶ ψαλλόντων τῷ Θεῷ·
Ἀλληλούϊα.

Γύμνωσιν ὁ ὄφις πάλαι τῆς ἀρχαίας καλλονῆς, προεξένησεν ἀνθρώποις τῇ δολίᾳ συμβουλῇ. Τοῦτον Μάρτυς ἐξέδυσας ἐν ἀγῶσι θαυμαστοῖς, ἔδειξας Θεοῦ τὸ σθένος καὶ τὴν ἄμαχον ἰσχύν, καὶ Αὐτοῦ τὰ μεγαλεία ὦ Φανούριε τρανοῖς. Διὸ μέλπομεν ἐκ πόθου τὰ ἐξαίσια τὰ σά, ἐκβοῶντες ἐκ καρδίας ταῦτα σοι χρεωστικῶς·
Χαίροις ὁ λύχνος τῆς εὐσεβείας·
χαίροις ὁ πρόβολος τῆς ἀνδρείας.
Χαίροις τῆς πίστεως ἡ λαμπρότης·
χαίροις Μαρτύρων ἡ ὡραιότης.
Χαίροις τοῦ Ἀγωνοθέτου στρατιώτης εὐπειθής·
χαίροις τοῦ Ἀγαθοδότου φίλος ὁ πανευπρεπής.
Χαίροις πίστεως ἀμώμου ἡ τιμία λαμπηδών·
χαίροις τῆς Χριστοῦ ἀγάπης ἡ σεβάσμιος εἰκών.
Χαίροις ὁ προσκαρτερήσας τῆς καμίνου τὴν πυράν·
χαίροις ὁ κληρονομήσας τὴν εὐφρόσυνον χαράν.
Χαίροις τῶν Ἀγγελικῶν ταγμάτων ἡ καλλίστη θυμηδία·
χαίροις τῶν Ῥοδίων δόξα καὶ ὑψίστη κληρουχία.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Δίψει θείου Μαρτυρίου συνεχόμενος, σπουδῂ ηὐτομόλεις ἐν σταδίῳ τὸν Χριστὸν ὁμολογεῖν, καὶ βασάνους ἐκαρτέρεις γενναιόφρονι ψυχῇ. Ὡς ὁ Παῦλος δὲ ἐβόας, τὸν Χριστὸν μόνον ἐρῶ καὶ αὐτοῦ τὴν Βασιλείαν τὴν αἰώνιον διψῶ. Ὅθεν ἀριστεύσας μέγα, ὦ Φανούριε κλεινέ, πάντας συγκαλεῖς ὑμνῆσαι τὸν Θεὸν τὸν ἀληθῆ καὶ συμψάλλειν τοῖς Ἀγγέλοις Τούτῳ τὴν καινὴν ῷδήν·
Ἀλληλούϊα.

Ἔστης ὡς στεῤῥὸς ἀδάμας καρτερῶν τοὺς ῥαβδισμούς, τὰς αἰκίσεις τῆς σαρκός σου, λίθων τε ἐπιφοράς, τοῦ Δεσπότου σου τὸ πάθος ἐνθυμούμενος ἀεί. Τούτῳ πρέσβευε ἀπαύστως, ὢ Φανούριε, ἡμῖν δοῦναι σθένος τοῦ νικήσαι πάθη τὰ φθοροποιὰ καὶ σαρκὶ συσταυρωθῆναι, ἵνα ζήσωμεν Αὐτῷ καὶ βοήσωμεν συμφώνως κατὰ χρέος σοι ἀεί·
Χαίροις τὸ βέλος τοῦ πολεμίου·
χαίροις τὸ κέντρον τοῦ ἀλλοτρίου.
Χαίροις ὁ διατρανώσας τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἰσχύν·
χαίροις ὁ καταγελάσας τῶν τυράννων τὴν ὀφρύν.
Χαίροις ὅπλον ὁ πλουτήσας τὸν ἀήττητον Σταυρόν·
χαίροις ὁ ἐκδειματήσας τῶν δαιμόνων τὸν στρατόν.
Χαίροις ὁ ἐγκαρτερήσας ἐν εἱρκτῇ τῇ σκοτεινῇ·
χαίροις ὁ φωταγωγήσας ταῖς ἀκτῖσί σου τὴν γῆν.
Χαίροις ἀγωνιζομένων πρόμαχος ὁ εὐσθενής·
χαίροις τῶν ἐν περιστάσει παραστάτης συμπαθής.
Χαίροις ὁ καταγλαΐσας τῶν Μαρτύρων τὸν χορόν·
χαίροις ὁ καταφραιδρύνας οὐρανὸν τὸν νοητόν.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Ζώσας τὴν ὀσφύν σου Μάρτυς τῇ ἰσχύϊ τοῦ Θεοῦ, πανοπλίαν τε φορέσας πίστεως τὴν ἀῤῥαγῆ, καὶ κρατῶν ἐν ταῖς χερσί σου τὸν Πανάγιον Σταυρόν, κατηδάφισας εἰς τέλος παρατάξεις τῶν ἐχθρῶν. Ὅθεν ηὔφρανας Ἀγγέλων ὢ Φανούριε χορούς, φίλους τούτους τε ποιήσας καὶ συνόμιλος ὀφθείς, ψάλλεις σὺν αὐτοῖς ἀπαύστως τὴν τρισάγιον ᾠδήν·
Ἀλληλούϊα.

Ἡ τοῦ Παρακλήτου χάρις ἐνοικήσασα ἐν σοί, τῶν γηΐνων πάντα πόθον ἐφλεξε σοι ἀληθῶς καὶ ἐρᾶν σε κατηξίου τῶν μελλόντων ἀγαθῶν. Ὅθεν ἀλογήσας πάντῃ φθειρομένης σοῦ σαρκός, πρὸς ἀγῶνας ὑπεισῆλθες ὢ Φανούριε στεῤῥούς, καὶ διάδημα τῆς νίκης ἐκομίσω τὸ λαμπρόν. Διὰ τοῦτο πλέκομέν σοι στέφος ὕμνων ἱερόν, λέγοντες σοι ἀσιγήτως ταῦτα χείλεσι ψυχῆς·
Χαίροις ὁ φίλος τοῦ Ζωοδότου·
χαίροις ὁ λύχνος τοῦ Φωτοδότου.
Χαίροις τῆς Σιὼν τῆς ἄνω πολυτίμητος ὄλβος·
χαίροις τῶν κινδυνευόντων ὁ ἀχείμαστος ὅρμος.
Χαίροις ῥόδον τὸ εὐῶδες Πνεύματος τοῦ Παντουργοῦ·
χαίροις ἄνθος τὸ ὡραῖον πίστεως ὑπερτελοῦς.
Χαίροις σκεῦος τῶν χαρίτων, ἐξαισίων πλησμονή·
χαίροις βρύσις τῶν θαυμάτων καὶ ἀείῤῥυτος πηγή.
Χαίροις ὅτι προλαμβάνεις τοὺς ἐν θλίψεσιν ἀεὶ·
χαίροις ὅτι ἐπακούεις τῶν φωνούντων σε ταχύ.
Χαίροις τοῦ Χριστοῦ Μαρτύρων λαμπροτάτη κορωνίς·
χαίροις τῶν πιστῶν τὸ τεῖχος καὶ ἀνίκητος ἀσπίς.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Θυρεὸν τῆς εὐσεβείας τὸν ἀλύγιστον λαβῶν καὶ τὸ δόρυ τῆς ἐλπίδος καὶ τῆς πίστεως κρατῶν, θώρακά τε τῆς ἀγάπης τοῦ Κυρίου ἐνδυθείς, οὐκ ἐκάμφης ἀλγηδόσιν ἀνυποίστοις Ἀθλητά. Ἀλλὰ μείνας ὡς ἀδάμας μέχρι τέλους καρτερός, ὢ Φανούριε ἀνυμνεὶς τῶν δυνάμεων Θεόν. Τούτῳ ἐκβοὼν ἐν πᾶσι τὴν νικοποιὸν ᾠδήν·
Ἀλληλούϊα.

Ἴνδαλμα σαθρὸν τῆς πλάνης, ἀληθείας τῷ πυρὶ ἀπημαύρωσας εἰς τέλος τοῦ Κυρίου Ἀθλητά, τοῦ Θεοῦ ἡμῶν τὸ σθένος τοῖς ἀθέοις φανερῶν. Ὅθεν καὶ ἡμεῖς χορείαν συστησάμενοι καινήν, ἀνυμνοῦμεν μεγαλεία ὢ Φανούριε τὰ σὰ καὶ προθύμως ἐκβοῶμεν ταῦτα σοι ἀπὸ ψυχῆς·
Χαίροις ὁ πύργος τῆς ἐκκλησίας·
χαίροις ὁ λίθος Σιὼν ἁγίας.
Χαίροις τοῦ χαλκοῦ καὶ σιδήρου στεῤῥότερος·
χαίροις τοῦ γεώδους χρυσίου λαμπρότερος.
Χαίροις ὁ ὑπερυψώσας συμμαχίαν τοῦ Θεοῦ·
χαίροις ὁ ἐκμηδενίσας παρατάξεις τοῦ ἐχθροῦ.
Χαίροις τοῦ Χριστοῦ ὁ στάχυς σῖτον δίδων ἱερὸν·
χαίροις τῆς ἀμπέλου βότρυς οἶνον στάζων μυστικόν.
Χαίροις ὅτι σεαὐτὸν εἰργάσω ἱερεῖον τῷ Θεῷ·
χαίροις ὅτι τὰς καρδίας ἱλαρύνεις τῶν πιστῶν.
Χαίροις τοῦ Χριστοῦ τὸ σπέρμα, ἐκκλησίας ὁ βλαστός·
χαίροις οἰκουμένης πάσης ἐνδοξότατος καρπός.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Κῆρυξ τοῦ Θεοῦ ἐγένου ὢ Φανούριε τρανὸς Μαρτυρίου γὰρ ὁ λόγος εἰς τὰ πέρατα τῆς γῆς ἐξελήλυθε καὶ ἔθνη συνεκάλεσε ὑμνεῖν τὸν Θεὸν τὸν ἐν Ἁγίοις δοξαζόμενον Αὐτοῦ καὶ τὴν ἐξουσίαν δόντα τοῦ καταπατεῖν ἡμᾶς κάραν τοῦ ἐχθροῦ δολίαν καὶ τοῦ ὄφεως ἰσχύν. Τούτῳ αἶνον ἐκ καρδίας πάντες πλέξωμεν καινόν, ᾄδοντες ὡς Παντουργέτῃ ἐπινίκιον ωδήν·
Ἀλληλούϊα.

Λαμπηδόσι Μαρτυρίου κατηγλάϊσας τὴν γῆν καὶ ἀκτῖσι τῶν σῶν ἄθλων ηὔγασας χοροὺς πιστῶν. Ὅθεν φωτισμοῦ ἀῤῥήτου ἐμπλησθέντες καὶ ἡμεῖς, Φωτοδότου ἀνυμνοῦμεν ὑπεράρχιον ἀρχήν, σὲ τιμῶντες ὁμοφρόνως ὢ Φανούριε κλεινέ, ψάλλομεν σοι ἀκορέστως ταῦτα ἐν μιᾷ ψυχῇ·
Χαίροις ἀήττητε πανοπλῖτα·
χαίροις πανένδοξε στεφανῖτα.
Χαίροις τοῦ Κυρίου δρομεὺς εὐσθενέστατος·
χαίροις ἀλλοτρίου ἐχθρὸς ἀκαταίσχυντος.
Χαίροις ἀθλημάτων τῶν τιμίων ἀλεῖπτα·
χαίροις τῶν ἀγώνων τῶν ἐνθεωτάτων πύκτα.
Χαίροις ὅτι τῶν βραβείων ἔτυχες τῶν ἀθανάτων·
χαίροις ὅτι τῶν στεφάνων ἀπολαύεις τῶν ἀφθάρτων.
Χαίροις τῶν ἐν ἀσθενείᾳ συμπαθέστατος ἀκέστωρ·
χαίροις τῶν ἐν περιστάσει ὀξυδρόμος ἀντιλήπτωρ.
Χαίροις κτίσεως ἁπάσης τηλαυγέστατος φωστήρ·
χαίροις Ῥόδου τὸ σεμνεῖον καὶ ὑπέρφωτος ἀστὴρ.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.
Μέλεσι σαρκός σου θείας καθυπέστης ἀλγεινός· προσεδέθης γὰρ μαγγάνῳ καὶ ἐξέσθης τὰς πλευράς, καιομέναις δὲ λαμπάσι κατεφλέχθης Ἀθλητά, λίθον δὲ βαρὺν ἐβάστας γενναιόφρονι ψυχῇ. Ὅθεν καθαρθεὶς ἐν τούτοις ὡσεὶ δόκιμος χρυσός, νῦν ἐκλάμπεις παραδόξως ὢ Φανούριε ἐν γῆ, πάντας προσκαλῶν ὑμνῆσαι ἀριστείας σου τρανὰς καὶ Θεῷ ἀναβοῆσαι χαρμοσύνως τὴν ᾠδήν·
Ἀλληλούϊα

Νόμον ἐκπληρῶν Δεσπότου, ὃν ἐπόθεις ἐκ παιδός, νεανίας ὡς ὡραῖος ἠκολούθησας Αὐτὸν καὶ ποτήριον προθύμως ἔπιες μαρτυρικόν. Ὅθεν σὲ εἰς εὐωχίαν συνεκάλεσεν καινήν, ἐν τραπέζῃ οὐρανίῳ Βασιλείας τῆς Αὐτοῦ, ἀπολαύειν εἰς αἰῶνας τῆς χρηστότητος Αὐτοῦ. Καὶ ἡμᾶς καλεῖ ἐν δόξῃ δαιτυμόνας ὡς φαιδρούς, ὢ Φανούριε τοῦ μέλπειν τὰ θαυμάσια τὰ σὰ καὶ βοῆσαί σοι ἐκθύμως ταῦτα στόματι ἑνί·
Χαίροις ὁ μέγας ἐν Ἀθλοφόροις·
χαίροις πολύαθλος ἐν ἀγῶσιν.
Χαίροις τοῦ Δεσπότου φίλος πιστότατος·
χαίροις τοῦ Ὑψίστου υἱὸς ποθεινότατος.
Χαίροις ὁ τῆς ἐκκλησίας μαργαρίτης χρυσαυγής·
χαίροις οἰκουμένης πάσης φρυκτωρὸς ἀειλαμπής.
Χαίροις ὅτι παῤῥησίᾳ τῷ Θεῷ ἡμῶν πρεσβεύεις·
χαίροις ὅτι ὑπὲρ πάντων εὐπροσδέκτως ἱκετεύεις.
Χαίροις αἰχμαλώτων ῥύστα πάντων τε προασπιστά·
χαίροις ἀρωγὲ τῶν ἐν ἀνάγκαις, ὁ ποιῶν τὰ θαυμαστά.
Χαίροις τῶν Μαρτύρων δόξα, Ἀθλητῶν ἡ καλλονή·
χαίροις Ἐκκλησίας κλέος καὶ ὁλόφωτος κρηπίς.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Ξένον θέαμα ὠράθη ἐν ἐσχάτοις τοῖς καιροῖς· ἐν τῇ νήσῳ γὰρ τῆς Ῥόδου, ὡς θησαύρισμα σεπτόν, ἡ εἰκὼν ἡ σὴ εὑρέθη ἐν χαλάσματι Ναοῦ. Ὅθεν πάντες ἐκπλαγέντες τῷ θεάματι τῷ σῷ, σὺν Ἀρχιερεῖ τιμίῳ, ὢ Φανούριε κλεινέ, ἐψαλλον μεγαλοφώνως ὕμνον σοι θεοτερπῆ, λέγοντες ἀπὸ βαθέων τὴν χαρμόσυνον ᾠδήν·
Ἀλληλούϊα.

Οὐρανῶν ταξιαρχίαι ἐθαμβήθησαν ἐν σοί, ἐνορώσαι σοὺς ἀγῶνας τοὺς γενναίους καὶ μακροὺς καὶ τὸ ἄκαμπτον ψυχῆς σου τῆς ἀνδρείας Ἀθλητά. Ὅθεν στέφος ἐπετίθουν σῆ τιμίᾳ κορυφῆ, ἐκ χειρὸς τοῦ Ζωοδότου, Ὃν λατρεύουσιν ἀεί. Καὶ ἡμεῖς λατρείαν θείαν ἄγοντες καὶ λογικήν, ὢ Φανούριε βοῶμεν ταῦτα σοι χαρμονικῶς·
Χαίροις ἀήττητος ἐν ἀθλήσει·
χαίροις ὑπέρφωτος ἐν δράσει.
Χαίροις Ἀγγέλων φαιδρὸν ἀγαλλίαμα·
χαίροις πιστῶν τὸ ἀσάλευτον στήριγμα.
Χαίροις ὅτι κατηδάφισας τῶν εἰδώλων τοὺς βωμούς·
χαίροις ὅτι κατεκόσμησας ὀρθοδόξων τοὺς ναούς.
Χαίροις ὁ θερμῶς ἐν ἀνάγκαις προφθάνων·
χαίροις ὁ ταχὺ τῶν φωνούντων ἀκούων.
Χαίροις Ἥλιον τῆς δόξης ὁ μηνύων τηλαυγῶς·
χαίροις φῶς τοῖς ἐν τῷ σκότει ὁ ἐμφαίνων ἱλαρῶς.
Χαίροις ὁ ἑξανατείλας ὡσεὶ ῥόδον ἐκ τῆς γῆς·
χαίροις ὁ κατευλόγησας τῶν Ῥοδίων τὴν πληθύν.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Πύργος πέλεις τῆς ἰσχύος καὶ δυνάμεως Θεοῦ, καὶ πιστῶν χοροὺς στηρίζεις ἐν τῇ πίστει τῇ ὀρθῇ. Ἐδρασθεὶς γὰρ τὴν καρδίαν ἐν τῇ πέτρᾳ τῆς ζωῆς καὶ τοὺς πόδας σου στηρίξας ἐν ταῖς θείαις ἐντολαῖς, Μαρτυρίου διεξῆλθες τραχυτάτην στενωπὸν καὶ ἐπέφθασας εἰς τέλος ὢ Φανούριε λαμπρόν. Ὅθεν καὶ ἡμεῖς στεφάνους πλέκοντές σοι ἐξ ᾠδῶν, οὑ παυόμεθα προσάδειν πόθῳ σοι ἐν ἀληθεῖ·
Ἀλληλούϊα.

Ῥόδου νῆσος ἡ τιμία τῷ ναῷ σου τῷ σεπτῷ ἐπαγάλλεται ἀμέτρως καυχωμένη ἐν χαρᾷ. Ἐξ αὐτῆς γὰρ ὥσπερ ἄστρον ἑξανέτειλας φαιδρὸν καὶ τῇ Οἰκουμένῃ πάσῃ τὰς ἀκτῖνας ἐφαπλοῖς. Ὅθεν κόρας αὐγασθέντες τῆς καρδίας καὶ ἡμεῖς καὶ λαμπόμενοι φωτί σου, ὢ Φανούριε ἀεί, ἐκβοῶμεν σοι συμφώνως ταῦτα πάντα ἐν σπουδῇ·
Χαίροις Μαρτύρων ἡ ὡραιότης·
χαίροις Ἀθλούντων ἡ κοσμιότης.
Χαίροις τῶν θαλαττευόντων ἡ γαλήνιος ἀκτίς·
χαίροις τῶν χειμαζομένων θεοπρόβλητος πυξίς.
Χαίροις ὁ τοῦ Φωτοδότου παμφαέστατος λύχνος·
χαίροις ὁ τοῦ Παρακλήτου φωτεινότατος δόμος.
Χαίροις ὅτι ἠχμαλώτευσας ἀοράτους δυσμενεῖς·
χαίροις ὅτι ἠλευθέρωσας αἰχμαλώτους ἱερεῖς.
Χαίροις ὁ κηρύττων ἄθλοις τὸν Θεὸν τὸν Δυνατόν·
χαίροις ὁ ἐμφαίνων κόσμῳ τοῦ Φωτὸς τὸν χορηγόν.
Χαίροις τῇ σαρκί σου πάθη ὁ βαστάσας ἀλγεινά·
χαίροις σαῖς πρεσβείαις πάθη παύων πᾶσι ψυχικά.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.



Σέλας καθορᾷς τὸ θεῖον σὺν Ἀγγέλων στρατιαῖς, καὶ παρίστασαι τῷ Θρόνῳ φωτοδότιδος πηγῆς, κάλλους θείου ἀπολαύων παραδείσου ἐν αὐλαῖς. Τούτῳ δὲ καθικετεύειν ὢ Φανούριε θερμῶς μὴ ἐλλείπῃς ὑπὲρ πάντων τῶν τιμώντων σου πιστῶς, μνήμην τὴν ἱερωτάτην καὶ βοώντων τῷ Θεῷ ἐν ψυχὴ ἀγαλλομένῃ ἀκατάπαυστον ᾠδήν·
Ἀλληλούϊα.

Τρόπαια τῆς θείας νίκης ἔστησας πανευκλεῆ, μεγαλύνας ἀριστείαις ταῖς λαμπραῖς σοῦ τὸν Θεὸν καὶ εὐφράνας Τοῦτον μέγα, Τροπαιοῦχε Ἀθλητά. Καὶ ἡμεῖς ἀνδραγαθίας τὰς πολλὰς σοῦ ἀληθῶς, ὢ Φανούριε γενναῖε ἀνυμνοῦντες εὐσεβῶς, λέγομέν σοι ἐκ καρδίας ταῦτα πάντα θαυμαστῶς·
Χαίροις πανένδοξε Ἀθλοφόρε·
χαίροις γενναῖε τροπαιοφόρε.
Χαίροις τῶν παλαισμάτων τὸ στεῤῥότατον χαλκεῖον·
χαίροις πίστεως ἀμώμου τὸ πανίερον σεμνεῖον.
Χαίροις γέρα τῶν ἀγώνων κομισάμενος σπουδῇ·
χαίροις δόξης τῆς ἀγήρω ὁ κτησάμενος στολήν.
Χαίροις πόνους ὑπομείνας γενναιόφρονι ψυχῇ·
χαίροις εὐφροσύνης θείας ἀπολαύων ἐν τρυφῆ.
Χαίροις γῆν ὁ ἀγλαΐσας ταῖς τῶν ἄθλων σου σειραῖς·
χαίροις οὐρανοὺς κοσμήσας παραστάσεσι φαιδραῖς.
Χαίροις ὁ τοῦ Ἀρχιφώτου ὁλοφώτεινος πυρσός·
χαίροις Ἐκκλησίας βάσις καὶ πολύφωτος ναός.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Ὕδασιν τῆς εὐσεβείας καταρδεύσας σὴν ψυχὴν καὶ ἀρότρῳ γεωργήσας πίστεως τῆς ἀγαθῆς, στάχυν θείου Μαρτυρίου, ὢ Φανούριε μεστόν, ἔδωκας ἐν ἀποθήκαις συντηρούμενον Θεοῦ. Καὶ ἡμεῖς οὖν εὐφημοῦντες τοὺς τῶν πόνων σου καρπούς, σιτιζόμεθα καρδίας ἐν αἰνέσεσι Θεοῦ καὶ βοῶμεν ἀσιγήτως Τούτῳ χείλεσι ψυχῆς·
Ἀλληλούϊα.

Φυλακῆς καθυπομείνας θάλαμον τὸν σκοτεινόν, Φῶς τὸ τριλαμπὲς ἑώρας ψυχικοῖς σοῦ ὀφθαλμοῖς. Καὶ φυλάξας σὰς αἰσθήσεις ἐκ τοῦ σκότους ἀβλαβεῖς, προσωμίλεις ἀενάως τοῦ Φωτὸς τῷ χορηγῷ. Κάλλη οὖν ἐνατενίζων τὰ οὐράνια ἀεί, σὴν καρδίαν ἀπειργάσω Ναὸν ζῶντα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡμεῖς οὖν προσκυνοῦντες, ἐν Ναῷ σου ἱερῷ, ὢ Φανούριε εἰκόνα τὴν σεβάσμιον σοῦ νῦν, λέγομεν ἀκαταπαύστως ταῦτα πόθῳ ἀκλινεῖ·
Χαίροις Μαρτύρων τὸ θεῖον ὡράϊσμα·
χαίροις Ἁγίων ἁπάντων ἀγλάϊσμα.
Χαίροις φωτὸς τοῦ ἀδύτου ἐπόπτα·
χαίροις Παρακλήτου ἡ θεία διόπτρα.
Χαίροις ἐντολὰς τοῦ Νόμου ὁ τηρήσας νουνεχῶς·
χαιροις τρῖβον ὁ βαδίσας Μαρτυρίου ἀκλινῶς.
Χαίροις δόξαν ἀτενίζων Ἀθλοθέτου σου Χριστοῦ·
χαίροις κάλλη ἐποπτεύων τὰ ἀπόῤῥητα Θεοῦ.
Χαίροις στίγματα βαστάσας Μαρτυρίου ἐν σαρκί·
χαίροις τὸν Θεὸν δοξάζων ἀενάως σῇ ψυχῇ.
Χαίροις τοῖς πιστοῖς παρέχων τὴν θερμήν σου προστασίαν·
χαίροις ὁ εὐφραίνων πάντας ἱλαρᾷ σου παρουσίᾳ.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Χαίρων περαιώσας τρῖβον τῆς Ἀθλήσεως στενήν, τῆς Ἐδὲμ οἰκεῖς τὸ πλάτος, ὢ Φανούριε σεπτέ. Καὶ ἡμᾶς τοὺς στενωθέντας ταῖς παθῶν ἐπαγωγαῖς, πλάτυνον σῇ ἀντιλήψει ἀπλανῶς καθοδηγῶν, ἔνθα δῆμοι τῶν Μαρτύρων καὶ Ἁγίων πατριαί. Ἵνα τοῖς αὐτῶν στοιχοῦντες ἴχνεσι περιχαρῶς, μέλπωμεν Θεῷ τὸν ὕμνον, ἀνακράζοντες φαιδρῶς·
Ἀλληλούϊα.

Ψάλλας Μαρτυρίου αἶνον φόρμιγγι τῆς σῆς ψυχῆς, νῦν αἰνεῖς ἀκαταπαύστως ὑπερύμνητον Θεόν, τὸν διδόντα σοι τὸ σθένος μαρτυρῆσαι δι᾿ Αὐτόν. Ὅθεν τῶν φιλομαρτύρων ὢ Φανούριε χοροί, φιλοθέων τε αἱ τάξεις καὶ συστήματα πιστῶν, εὐλογοῦμεν ἐκ βαθέων τὸν οἰκτίρμονα Θεὸν καὶ σοι λέγομεν ἀπαύστως ὡς θεράποντι Αὐτοῦ·
Χαίροις τὸ ἄνθος τῆς εὐσεβείας·
χαίροις τὸ ῥόδον τῆς ἀληθείας.
Χαίροις τῆς φωτοχυσίας τῆς ἄῤῥητου ἡ ἀκτίς·
χαίροις οὐρανίου κόσμου ἡ ὑπέρφωτος βολίς.
Χαίροις τῶν ἀριστευσάντων ἡ πανευπρεπὴς εἰκών·
χαίροις τῶν καλῶς ἀθλούντων ἡ ὑψίστη λαμπηδών.
Χαίροις σκότους καθαιρέτα, τοῦ φωτὸς ὁ ὁδηγός·
χαίροις τῶν ἀπαυγασμάτων τῶν ἐνθέων χορηγός.
Χαίροις ὁ πιστοὺς στηρίζων εὐπροσδέκτοις σου εὐχαῖς·
χαίροις πάντας ὁ εὐφραίνων ταῖς θαυμάτων σου σειραῖς.
Χαίροις τῶν Ῥοδίων δόξα καὶ γαλήνιος λιμήν·
χαίροις πλοῦτος ἐκκλησίας καὶ ἀνέσπερος αὐγή.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Ὢ ἀήττητε Μάρτυς, Ἀθλητὰ γενναιόφρον, Φανούριε Κυρίου ὁπλῖτα· (Ἅγιε Μεγαλομάρτυς Φανούριε πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν) (γ΄)· ὁ θαυμαστώσας τοῦ Θεοῦ τὴν δύναμιν τῇ καρτερᾷ σου καὶ στεῤῥᾷ ἐνστάσει καὶ νίκης ἀνεγείρας τρόπαια ἱερωτάτης, ἀξίωσον ἡμᾶς τοὺς σὲ τιμῶντας πίστει ἀνυποκρίτῳ, καταβαλεῖν ἐχθρὸν τὸν πολυμήχανον καὶ στέφος ἀναδέξασθαι θείας δόξης. Ἵνα σὲ πόθῳ κρείττονι δοξάζοντες, Κυρίῳ ψαλοῦμεν καρδία ἐν εὐθυτάτῃ, εἰς ἄληκτον αἰῶνα αἶνον ἅγιον, ἀξίως ὑμνολογοῦντες αὐτοῦ τὴν δόξαν, φωναῖς αἰσίαις δὲ βοῶμεν ἀσιγήτως σὺν τοῖς Ἀγγέλοις·
Ἀλληλούϊα.

Καὶ πάλιν τὸ Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ´. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τῶν ἀριστέων τοῦ Χριστοῦ τὸ ἐγκαλλώπισμα, τῆς ἐκκλησίας ἀδιάσειστον ἑδραίωμα, τὸ θησαύρισμα τῆς Ῥόδου καὶ μέγα κλέος. Φωταυγείας οὐρανίου τὸν φερώνυμον, καὶ θαυμάτων θεῖον πρόβολον τιμήσωμεν ἀνακράζοντες· Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.



















ΕΓΚΩΜΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΦΑΝΟΥΡΙΟΝ.
ΣΤΑΣΙΣ Α΄. Ἦχος πλ. α´. Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ.
Τῆς ζωῆς τὸ στέφος, ἐν ἀγῶσι στεῤῥοῖς, ἐκληρώσατο ὁ Μάρτυς Φανούριος, καὶ ζωῆς ἡμῖν μηνύει τὴν πηγήν.
Ἀθλητῶν τὸ σθένος, ὡς ὑπάρχων Χριστέ, τὴν ἰσχύν σου οὐρανόθεν μοι δώρησαι, τὸν Φανούριον ὑμνῆσαι ἐν ᾠδαῖς.
Βραβευθεὶς στεφάνῳ, τῆς ἀγήρω ζωῆς, καὶ ἡμῖν τοῖς σὲ τιμῶσιν Φανούριε, ἐπιβράβευσον ζωῆς τὸν θησαυρόν.
Γεηρῶν ἁπάντων, ἀποστήσας τὸν νοῦν, σὺν ἀγγέλοις νῦν ἀγάλλει Φανούριε, μεθ᾿ ὧν πρέσβευε Χριστῷ ὑπὲρ ἡμῶν.
Δικαστῶν μανίαν, τῷ Χριστοῦ μανικῷ, ἀκορέστῳ τε Φανούριε ἔρωτι, ἐναπέσβεσας ὡς ἄλλος Δανιήλ.
Ἐδρασθεὶς ἐν πέτρα, τῶν Χριστοῦ ἐντολῶν, τοῦ ἀδάμαντος στεῤῥότερος ἔμεινας, ἐν αἰκίσεσι Φανούριε σκληραῖς.
Ζήλου πανοπλίαν, θεϊκοῦ ἐνδυθείς, τῶν ἀθέων δυναστείαν ἐξέδυσας, καὶ ἐτράνωσας Φανούριε Θεόν.
Ἠδυνθεὶς ἀῤῥήτῳ, τοῦ Χριστοῦ χαρμονῇ, τὴν πικρίαν τοῦ θανάτου διέφυγες, Ἀναστάσεως Φανούριε γευθείς.
Θελημάτων θείων, διαβαίνων ὁδόν, θελητὴν τὸν τοῦ ἐλέους Φανούριε, ἐθεράπευσας ἐλαίῳ σῆς ψυχῆς.
Ἰοβόλου πᾶσαν, τὴν κακίαν τοῖς σοῖς, καταβέβληκας Φανούριε σκάμμασι, κατευφράνας τὸν Πανάγαθον Θεόν.
Καρτερήσας πόνους, δριμύτατους σαρκός, τῆς ψυχῆς τὴν εὐφροσύνην Φανούριε, ἀνταπείληψας καὶ δόξης πλησμονήν.
Λύσας τῆς ἀπάτης, τῶν εἰδώλων δεσμά, τῷ Δεσπότῃ σου Φανούριε δέδεσαι, τῷ θανάτου λελυκότι τὰ δεσμά.
Μυροθήκη πέλων, χαρισμάτων τερπνῶν, εὐωδίαν Παρακλήτου Φανούριε, ἐπιῤῥέεις ἀκενώτως ταῖς ψυχαῖς.
Νύκτα ἀθεΐας, ἀπελάσας πρὸς Φῶς, τὸ ἀνέσπερον Φανούριε ἔφθασας, Φωτοδότου νόμον θεῖον δαδούχων.
Ξίφος ὡς ὑπάρχων, Παρακλήτου ὀξύ, τῶν δαιμόνων κεφαλὰς ἐναπέκοψας, ὢ Φανούριε ἐν ἄθλοις σου στεῤῥοῖς.
Οὐρανῶν δυνάμεις, τοὺς ἀγῶνας τοὺς σούς, ἐπεκρότησαν Φανούριε ἔνδοξε, καὶ στεφάνους σοι ἐκόμισαν λαμπρούς.
Πῦρ καμίνου σβέσας, ὡς οἱ παῖδες τὸ πρίν, ἀκατάφλεκτος Φανούριε ἔμεινας, ἀνυμνῶν τὸν Λυτρωτὴν ἡμῶν Θεόν.
Ῥόδον ἐπεφάνης, ὡς εὐῶδες Χριστοῦ, καὶ Ῥοδίων θείαν πόλιν ἐκόσμησας, τῇ εὑρέσει σου Φανούριε κλεινέ.
Σέβω θεαρχίας, μονοσέπτου ἀρχήν, τοῖς τυράννοις ἀνεβόας Φανούριε, καὶ ἀρνοῦμαι ψεύδους πάντα τὰ γλυπτά.
Τρόπαια γενναῖα, τῇ Χριστοῦ κρατυνθείς, παναλκεῖ χειρὶ Φανούριε ἔστησας, στρατιώτης ὡς ἀήττητος αὐτοῦ.
Ὕψη ἐπέφθασας, οὐρανοῦ τοῖς πτεροῖς, Μαρτυρίου σου Φανούριε ἕλκυσον, ἡμᾶς πάντας ἐκ τοῦ λάκκου τῶν παθῶν.
Φυλακῆς τὸ σθένος, ὑπομείνας οἰκεῖς, τῆς Ἐδὲμ θείας ἐπαύλεις Φανούριε, παραδείσου ἐν σκηναῖς χοροβατῶν.
Χάριτος ταμεῖον, καὶ θαυμάτων πηγήν, σὲ ἐπέγνωμεν Φανούριε ἔνδοξε, ταχινόν τε ἀντιλήπτορα πιστῶν.
Ψάμμον τῆς θαλάσσης, ὑπερβαίνει τῶν σῶν, τεραστίων ἡ πληθὺς ὢ Φανούριε, τοῖς καλοῦσί σε προφθάνεις γὰρ ἀεί.
Ὡς τοῦ Βασιλέως, στρατηγὸς εὐκλεής, ἀριστείαις τῶν σῶν ἄθλων Φανούριε, Βασιλείαν ἐμεγάλυνας Αὐτοῦ.
Ὁ κανῶν ἀγώνων, περαιώσας ὁδόν, καὶ ἡμᾶς τοὺς ὑμνητάς σου ἀξίωσον, ὢ Φανούριε ἐπάθλων ἱκανῶν.
Σοφιστὴν κακίας, ἐν ἀθλήσει τῇ σῇ, ἀπεμώρανας Φανούριε ἔνδοξε, τῆς σοφίας ἀγαπήσας τὴν πηγήν.
Ἱερεῖς τὸ πάλαι, ἐκ δουλείας πικράς, ὡς ἐῤῥύσω ὢ Φανούριε λύτρωσαι, καὶ ἡμᾶς αἰχμαλωσίας τοῦ ἐχθροῦ.
Δαδουχεῖς τὴν κτίσιν, Μαρτυρίου αὐγαῖς, οὐρανοῦ κατασκοσμεῖς δὲ στερέωμα ὢ Φανούριε ἀστὴρ ὡς τηλαυγής.
Ὥριμος ὡς βότρυς, Μαρτυρίου ληνοῖς, θεῖον οἶνον ὢ Φανούριε ἐβλυσας, τὸν εὐφραίνοντα καρδίας τῶν πιστῶν.
Ῥύπον τοῦ δολίου, ἀποπτήξας ἐχθροῦ, νίκης ἔνδυμα ἐκτήσω Φανούριε, τῆς χιόνος καθαρώτερος ὀφθείς.
Ἀκωλύτως δρόμον, Μαρτυρίου τραχύν, περαιώσας ὢ Φανούριε εὕρηκας, τῆς Ἐδὲμ διαιωνίζουσαν τρυφήν.
Σοὶ καρδίας γόνυ, ὑποκλίνω πιστῶς, κατὰ χρέος ὢ Φανούριε ἔνδοξε, τῷ φωνῆς μου ἐπακούοντι ἀεί.
Χαίροις τροπαιοῦχε, πανοπλῖτα Χριστοῦ, ὢ Φανούριε Μαρτύρων τὸ καύχημα, καὶ τῆς Ῥόδου μέγα κλέος καὶ φρουρός.
Δόξα. Τριαδικόν.
Σὺν Πατρὶ Υἱόν τε, καὶ τὸ Πνεῦμα ὑμνῶ, τὴν τρισήλιον καὶ μίαν Θεότητα, τὴν τὸ πᾶν διακρατοῦσαν πανσθενῶς.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Φωτοφόρος ὤφθης, Θεοῦ Λόγου παστός, καὶ παλάτιον καὶ πύλη ἡ ἄγουσα, πρὸς Παράδεισον Παρθένε Μαριάμ.
Καὶ πάλιν τὸ πρῶτον.
Τῆς ζωῆς τὸ στέφος, ἐν ἀγῶσι στεῤῥοῖς, ἐκληρώσατο ὁ Μάρτυς Φανούριος, καὶ ζωῆς ἡμῖν μηνύει τὴν πηγήν.

ΣΤΑΣΙΣ Β´. Ἦχος πλ. α´. Ἄξιόν ἐστι.
Ἄξιόν ἐστι, τὸν Φανούριον ὑμνολογῆσαι, τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ γενναίως ἀθλήσαντα, καὶ ἐκλάμποντα ὡς φῶς τοῖς ἐν τῇ γῇ.
Ἄνθεσι σεπτοῖς, στεφανώσωμεν πιστοὶ ἐνθέως, ἄνθος τοῦ Χριστοῦ καὶ ῥόδον πανεύοσμον, τὸν Φανούριον ὁπλίτην τὸν λαμπρόν.
Βήματι Κριτῶν, παρεστὼς σὺν παῤῥησίᾳ Μάρτυς, Κύριον Θεὸν Φανούριε ἔνδοξε, ὡμολόγησας γενναία τῇ φωνῆ.
Γνώμη ἀκλινεῖ, ἠκολούθεις τῷ Χριστῷ στεῤῥόφρον, τῷ τοὺς οὐρανοὺς Φανούριε κλίναντι, καὶ ὀφθέντι ἐπὶ γῆς μετὰ σαρκός.
Δρόσον δαψιλῶς, τὴν οὐράνιον πιστοῖς παρέχεις, ὡς τῶν αἰκισμῶν τὴν φλόγαν τὴν ἀστεκτον, ὑπομείνας ὢ Φανούριε στεῤῥῶς.
Ἔμπλεως φωτὸς, τοῦ ἀδύτου γεγονὼς καὶ θείου, φώτισον ἡμᾶς τοὺς πόθῳ γεραίροντας, ὢ Φανούριε τὴν ἄθλησιν τὴν σήν.
Ζάλης πειρασμῶν καὶ παντοίας τοῦ δολίου βλάβης, τάχιστα ἡμᾶς λυτροῦσαι Φανούριε, τοὺς τῇ σκέπῃ καταφεύγοντας τῇ σῇ.
Ἥγημαι τρυφήν, ἀλγηδόνων τὴν πικρίαν πᾶσαν, ἵνα τὸν Χριστὸν κερδήσω ἐβόησας, ὢ Φανούριε ζωῆς τὸν γλυκασμόν.
Θάλαμον οἰκῶν, ἀδιάφθορον ἐν τοῖς ὑψίστοις, ῥῦσαι ἐκ φθορᾶς ἡμᾶς ὢ Φανούριε. Ἀναστάσεώς τε δεῖξον κοινωνούς.
Ἵππειον ἐχθροῦ, ὢ Φανούριε καθεῖλες κράτος, Κύριον Θεὸν ὑψώσας ἐν ἄθλοις σου, τὸν ἐν ξύλῳ ὑψωθέντα τοῦ Σταυροῦ.
Κάμινον πυρός, καθυπέμεινας ὥσπερ οἱ παῖδες, ὕμνον τῷ Θεῷ προσόδων Φανούριε, τῷ τηρήσαντί σε Μάρτυς ἀβλαβῆ.
Λίθων ἀλγεινήν, ἐκαρτέρησας γενναίως ῥῖψιν, πέτρα ἐρεχσθεὶς Χριστῷ ὢ Φανούριε, ὥσπερ Στέφανος Μαρτύρων ἡ ἀρχή.
Μάστιγας δεχθείς, ὢ Φανούριε Χριστὸν δοξάζεις, τὸν ὑπὲρ ἡμῶν δεχθέντα μαστίγωσιν, καὶ τὴν Αἴγυπτον μαστίξαντα πληγαῖς.
Νέκταρ τὸ γλυκύ, ἀκενώτως τοῖς πιστοῖς παρέχεις, τοῖς πανευλαβῶς τιμῶσι Φανούριε, ἀλγηδόνων σου τιμίων τὰς σειράς.
Ξύλῳ τοῦ Σταυροῦ, τὸν ἀπλώσαντα βουλήσει χεῖρας, ἔστερξας ψυχὴ προθύμῳ Φανούριε, καὶ ἠπλώθης ἐν μαγγάνῳ δι’ Αὐτόν.
Ὅρμον γαληνόν, Μαρτυρίου τῷ ἱστίῳ φθάσας, τοῖς ἐν λυπηροῖς τοῦ βίου Φανούριε, θαλαττεύουσι γαλήνην χορηγεῖς.
Πόλιν ἱερὰν κατεκόσμησας τὴν τῶν Ῥοδίων, πλοῦτος ὡς σεπτὸς αὐτῆς ὢ Φανούριε, καὶ εὐφραίνεις τὰς καρδίας τῶν πιστῶν.
Σάλπιγξ ὡς τρανή, ὢ Φανούριε Χριστὸν κηρύττεις, καὶ περιφανῶς ὁ φθόγγος τῶν ἄθλων σου, εἰς τὰ πέρατα διέδραμε τῆς γῆς
Τάλαντον λαβών, ὢ Φανούριε πίστεως θείας, πόνοις ὁμιλῶν εἰς τέλος ἐπηύξησας, καὶ ἐδρέψω Μαρτυρίου τὸν καρπόν.
Ὕψιστον Θεόν, τὸν ποιήσαντα συνέσει πάντα, πίστει προσκυνῶ Φανούριε ἔκραζες, ἐν σταδίῳ κατενώπιον ἐχθρῶν.
Φύλαξ τῶν πιστῶν, ἐν κινδύνοις καὶ δεινοῖς ὑπάρχων, πάντα φανεροῖς σῷ σθένει Φανούριε, καὶ τὴν κλῆσίν σου τοῖς ἔργοις βεβαιοῖς.
Χαίρουσιν ἐν σοί, τῶν Μαρτύρων οἱ χοροὶ οἱ θεῖοι, τούτοις προστιθεὶς ὡς ὄλβος Φανούριε, τοὺς ἀφθάρτους ἀπαυγάζων θησαυρούς.
Ψεύδη τὰ ἡμῶν, καταπτύσσομαι ἐχθροῖς ἐβόας, Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ γενναῖε Φανούριε, καὶ προσπύσσομαι Θεὸν τὸν ἀληθῆ.
Ὥσπερ ὁ χρυσός, ἐν τῇ χώνη αἰκισμῶν ἐῤῥίφθης, καὶ δοκιμασθεὶς μεγάλως Φανούριε, ἀνεδείχθης Θεοῦ κάρπωμα δεκτόν.
Ἴασιν ψυχαῖς, πολυτρόπων ἐκ παθῶν παρέχεις, Χάριν φανερῶν πλουσίαν Φανούριε, τοῖς καλοῦσί σε ἐν πίστει ἀληθεῖ.
Σκίρτα ἱερῶς, τῶν Ῥοδίων ἡ τιμία νῆσος, τεῖχος ὀχυρὸν πλουτοῦσα καὶ ἄῤῥηκτον, Φανουρίου τὸν πανίερον ναόν.
Ἴδον σε φρικτῶς, δυσσεβεῖς Ἀγαρηνοὶ τὸ πάλαι, θείων λειτουργῶν αἰτοῦντα τὴν λύτρωσιν, καὶ ἐξέστησαν Φανούριε ἐν σοί.
Δόλιον ἐχθρόν, τὸν ἐξώσαντα τοῦ Παραδείσου, βρώσεως κλοπῇ τὴν Εὔαν ἀπέκτεινας, ὢ Φανούριε τῷ δόρατι Θεοῦ.
Ὤκιστα δραμών, τοῖς πιστοῖς Φανούριε προφθάνεις, πάντα ἐκπληρῶν αὐτῶν τὰ αἰτήματα, ὡς δρομαῖος τοῦ Κυρίου Ἀθλητής.
Ῥάβδον κραταιάν, τὸν ἀήττητον Σταυρὸν βαστάσας, κάραν τοῦ ἐχθροῦ Φανούριε ἔθραυσας, ὡς στρουθίον ὑποτάξας σοῖς ποσίν.
Ἄνακτι Θεῷ, τὸν αὐχένα τῆς ψυχῆς σου κλίνας, ἐστης τοῖς ἐχθροῖς ὡς στῦλος ἀκλόνητος, ὢ Φανούριε Θεοῦ ῥώμην δηλῶν.
Στῆσον πειρασμῶν, ὢ Φανούριε κλύδωνα μέγαν, σθένει τοῦ Θεοῦ ὁ μείνας στεῤῥότερος, τοῦ ἀδάμαντος βασάνοις ἐν πολλαῖς.
Χαίροις τοῦ Χριστοῦ, Ἀθλοφόρε τῶν Μαρτύρων δόξα, μέγιστε ἡμῶν προστάτα Φανούριε, ὁ προφθάνων τοῖς καλοῦσι σὲ ταχύ.
Δόξα. Τριαδικόν,
Ἄναρχον Θεόν, προσκυνήσωμεν πάντες συμφώνως, ἅμα τῷ Πατρὶ Υἱὸν ὁμοούσιον, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ὁμόθρονον πιστῶς.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα Ἁγνή, Θεοτόκε ἡ Ἐλπὶς τοῦ κόσμου, χεῖρας Μητρικὸς Υἱῷ σου ἀνάγαγε, δυσωπούσα ὑπὲρ πάντων ἐκτενῶς.
Καὶ πάλιν, τὸ πρῶτον.
Ἄξιόν ἐστι, τὸν Φανούριον ὑμνολογῆσαι, τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ γενναίως ἀθλήσαντα, καὶ ἐκλάμποντα ὡς φῶς τοῖς ἐν τῇ γῇ.

ΣΤΑΣΙΣ Γ΄. Ἦχος γ´. Αἱ γενεαὶ πᾶσαι.
Αἱ γενεαὶ νῦν πᾶσαι, στέψωμεν ἐν ὕμνοις, Φανούριον τὸν μέγαν.
Ἄστρον ὥσπερ μέγα, τὸ Φῶς Χριστοῦ ἐκλάμπει, Φανούριος τῷ κόσμῳ.
Βέλη τῆς κακίας, συνέτριψας τοῦ πλάνου, Φανούριε ὁπλῖτα.
Γάνυται Ῥοδίων, ἡ νῆσος Φανουρίου, πλουτοῦσα θεῖον οἶκον.
Δίψει Μαρτυρίου, ἐτήκετο τοῦ θείου, Φανούριος ὁ μέγας.
Εὕρομεν εἰκόνα, τὴν σὴν ἐν ἐρειπίοις, Φανούριε Ναοῦ σου.
Ζύμη τοῦ Κυρίου, Φανούριε ὑπάρχων, ἄρτος ἡδὺς ἐγένου.
Ἥλιον μηνύεις, τὸν ἄδυτον τῷ κόσμῳ, Φανούριε τρισμάκαρ.
Θαύμασι μεγάλοις, Χριστὸς ἐτίμησέ σε, Φανούριε Θεόφρον.
Ἱδρῶσι Μαρτυρίου, Φανούριος τὸ στέφος, ἀπείληφε τῆς δόξης.
Καιρίαν σὺ ἐδίδου, πληγὴν τῷ ἀρχεκάκῳ, Φανούριε γενναῖε.
Λαμπρῶς ἐν τοῖς ἀγῶσιν, ἠρίστευσε τοῖς θείοις, Φανούριος ὁ μέγας.
Μυρίοις πόνοις σῶμα, τὸ σὸν κατηγλαΐσθη, Φανούριε στεῤῥόφρον.
Νέμεις ἀκωλύτως, Φανούριε τὰς δόσεις, τοῖς σὲ ἐπιφωνοῦσιν.
Ξένος ὥσπερ ὄλβος, τῇ γῇ καιροῖς ἐσχάτοις, Φανούριος ἐφάνη.
Ὄρθρος ὡς ὡραῖος, τὴν νύκτα ἀπελαύνεις, Φανούριε τῆς πλάνης.
Πύλη τῆς Ἐδὲμ σοι, ἀγῶσι Μαρτυρίου, Φανούριε ἠνοίχθη.
Ῥήμασιν ἀντέστης, τυράννων παρανόμων, Φανούριε ἀνδρεῖε.
Σύναυλοι ἀγγέλοις, τὴν μνήμην σου τὴν θείαν, Φανούριε κροτοῦμεν.
Τεῖχος ὥσπερ μέγα, Φανούριε πλουτεῖ σε, Ῥοδίων θεία νῆσος.
Ὕλην ἀθεΐας, πυρὶ τοῦ Μαρτυρίου, Φανούριος ἐτέφρου.
Φάλαγγας δαιμόνων, τῷ ξίφει Παρακλήτου, Φανούριος ἐκκόπτει.
Χαίρει οἰκουμένη, εὑρέσει σῆς εἰκόνος, Φανούριε παμμάκαρ.
Ψεύδους τὸν προστάτην, ταῖς σαῖς μεγαλουργίαις, Φανούριε αἰσχύνεις.
Ὡσεὶ λίθος θεῖος, Φανούριε ἀστράπτεις, Χριστοῦ τῇ Ἐκκλησία.
Ἰσχὺν διεζωσμένος, Θεοῦ πρὸς μέγα σκάμμα, Φανούριος ἐχώρει.
Σκεῦος τῆς σαρκός σου, ἠλόγησας εἰς τέλος, Φανούριε ἐχέφρον.
Ἴθυνας ψυχῆς σου, Φανούριε τὸ σκάφος, Χριστοῦ πρὸς θεῖον ὅρμον.
Δόρυ ὥσπερ μέγα, Φανούριος κατεῖχε, Χριστοῦ τὴν θείαν πίστιν.
Ὡς ἀδάμας ἔστη, ἐν μέσῳ τῶν βασάνων, Φανούριος ὁ Μάρτυς.
Ῥῦσαι τῶν δεσμῶν με, Φανούριε τοῦ πλάνου, ὡς ἱερεῖς τὸ πάλαι.
Ἄθλους σου τοὺς θείους, χρεωστικῶς τιμῶμεν, Φανούριε ἐν ὕμνοις.
Σύμμαχον πλουτοῦμεν, ἐν πάσαις ταῖς ἀνάγκαις, Φανούριον τὸν πάνυ.
Χαίροις τῶν θαυμάτων, Φανούριε ἡ βρύσις, καὶ Ἐκκλησίας κλέος.
Δόξα. Τριαδικόν.
Ἄκτιστε Θεότης, Πάτερ, Λόγε, Πνεῦμα, ἐλέησον σοὺς δούλους.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα Μαρία, ὃν ἔτεκες ἀσπόρως, ὑπὲρ ἡμῶν δυσώπει.
Καὶ πάλιν τὸ πρῶτον.
Αἱ γενεαὶ νῦν πᾶσαι, στέψωμεν ἐν ὕμνοις, Φανούριον τὸν μέγαν.

Βίος Αγίου Φανουρίου του Μεγαλομάρτυρα
Ο Άγιος Φανούριος ο Μεγαλομάρτυς και Νεοφανής τιμάται από την Εκκλησία μας στις 27 Αυγούστου

Η Ανεύρεση της Εικόνας
Τον καιρό πού οι Αγαρηνοί κατέλαβαν την νήσο Ρόδο θέλησαν να οχυρώσουν και πάλι το όμορφο νησί και να ξαναφτιάξουν τα τείχη της πόλης, τα όποια είχαν καταστραφεί σε πολλά σημεία από τις αλλεπάλληλες πολεμικές συγκρούσεις.
Προς το νότιο μέρος του φρουρίου της πόλης πού ήτο και κατεστραμμένο υπήρχαν πολλά μισογκρεμισμένα σπίτια και προς τα εκεί εστράφησαν οι κατακτηταί να πάρουν πέτρες για τις ανάγκες του φρουρίου. Πήραν λοιπόν μαζί τους και πολλούς χριστιανούς, σαν εργάτες και άρχισαν να σκάβουν τα ερείπια. Εκεί μέσα ανακάλυψαν καταπλακωμένη μια ωραιοτάτη εκκλησία και πλήθος εικόνων, πού ήσαν όμως πολύ κατεστραμμένες και δεν μπορούσε κάνεις να διακρίνει λεπτομέρειες, παραστάσεις ή γράμματα.
Ξαφνικά όμως καθώς σκάλιζαν οι εργάτες μέσα στο ναό βρήκαν μια θαυμάσια, ολοκάθαρη και άφθαρτη εικόνα, πού έμοιαζε σαν να είχε αγιογραφηθεί την ίδια ημέρα. Και αυτό είναι μια πρόσθετη απόδειξη ότι η ανεύρεση δεν ήταν τυχαία αλλά δωρεά του Θεού. Η Εικόνα έγραφε επάνω «Άγιος Φανούριος»

Στρατιωτικός και ομολογητής Χριστού
Ας εκθέσουμε λοιπόν το Συναξάρι του αγίου Φανουρίου, όπως συνάγεται από τις παραστάσεις της εικόνας του:
Στα πλαίσια, φαίνεται, ενός από τους πολλούς διωγμούς των Ρωμαίων αυτοκρατόρων κατά των χριστιανών, συνελήφθη και ο στρατιωτικός Φανούριος με την κατηγορία ότι δεν σέβεται και δεν θυσιάζει στους θεούς πού επέβαλε το τότε καθεστώς. Οδηγήθηκε για το λόγο αυτό ενώπιον του αρμόδιου δικαστή, ο οποίος τον υπέβαλε σε σχετική ανάκριση.
Ο Φανούριος ομολόγησε τη χριστιανική του πίστη. Αρνήθηκε να προσφέρει θυσία στους ειδωλολατρικούς θεούς και διακήρυξε αφοσίωση στον μόνο αληθινό Θεό.
Αφού ο δικαστής ανακριτής είδε την εμμονή του αγίου στην πίστη του, κατά την τακτική πού ακολουθούσαν την εποχή των διωγμών, παρέδωσε το χριστιανό ομολογητή σε δήμιους για να τον «συνετίσουν». Πρώτο μαρτύριο ήταν κατά την εικονογραφική παράσταση το χτύπημα της κεφαλής του αγίου Φανουρίου με πέτρες εκ μέρους των δημίων. Το υπέμεινε χωρίς διαμαρτυρίες και γογγυσμούς, για τη δόξα του ονόματος του Κυρίου.

Η οδός των μαρτυρίων
Διαπιστώνοντας ο δικαστής ότι όχι μόνο δεν κάμπτεται ο γενναίος αθλητής του Χριστού στην πρώτη αυτή δοκιμασία, αλλά με παρρησία υπομένει, δοξολογώντας τον Κύριο και Θεό του, δίνει εντολή να συνεχιστούν τα μαρτύρια με πιο άγριο τρόπο. Και σ’ αυτό ήταν εξασκημένοι και έμπειροι οι βασανιστές των αγίων της Πίστεως. Σύμφωνα λοιπόν με τις υπόλοιπες παραστάσεις της εικόνας πού βρέθηκε, ακολούθησαν τα έξης, στη μακρά οδό του μαρτυρίου του αγίου Φανουρίου:

Τον ρίχνουν καταγής και τον χτυπούν με ξύλα, μαστίγια και ρόπαλα, ενώ ο μεγαλομάρτυς τα αντιμετωπίζει ημίγυμνος με καρτερία, χωρίς φωνές και ικεσίες να τον λυπηθούν.
Η γαλήνη είναι αποτυπωμένη στο πρόσωπο του. Και η ψυχή του ασφαλώς θα βρίσκεται κοντά στον αρχηγό της πίστεως και τελειωτή Ιησού.

Στην επόμενη παράσταση εμφανίζεται να τον έχουν κλεισμένο στη φυλακή. Όχι όμως σε ησυχία. Διότι δύο από τους φρουρούς της τον έχουν ξαπλώσει και ξεσχίζουν το σώμα του με ειδικά σιδερένια νύχια. Αυτό ήταν ένα αυτό τα συνηθισμένα μαρτύρια στα οποία υπέβαλαν κατά την περίοδο των διωγμών τους χριστιανούς. Και αφού τους ξέσχιζαν τις σάρκες, έριχναν στις πληγές καυτό λάδι ή αλάτι, ή τις έκαιγαν με αναμμένες λαμπάδες, προκαλώντας αφόρητους πόνους και προσπαθώντας να κάμψουν την πίστη των χριστιανών.
Μετά από το μαρτύριο τούτο αφέθηκε για λίγο ο άγιος στη φυλακή, προφανώς για να ξανασκεφθεί όχι μόνο τις απειλές του δικαστή αλλά και τις υποσχέσεις του.

Στην πέμπτη λοιπόν παράσταση ο φυλακισμένος άγιος Φανούριος, οντάς αποφασισμένος για το τελικό μαρτύριο, δεν σκέπτεται τιμές και αξιώματα. Προσεύχεται, ζητώντας τη χάρη και την ενίσχυση του Θεού, ώστε να «μείνει πιστός άχρι θανάτου».

Ακολουθεί νέα προσαγωγή του ενώπιον του δικαστή, με την παρουσία φρουρών. Ανακρίνεται και πάλι. Ομολογεί με θάρρος την πίστη του. Δεν πείθεται στα επιχειρήματα της εξουσίας. Αντίθετα, μιλάει με πειθώ και παρρησία για τον Ιησού Χριστό και τη σωτηρία πού έφερε στους ανθρώπους οι οποίοι πιστεύουν σ’ αυτόν. Η όλη στάση του φανερώνει ότι με θάρρος αντιμετωπίζει και τα απειλούμενα νέα βασανιστήρια, αλλά και το τελικό μαρτύριο.

Η συνέχεια παρουσιάζεται στην επόμενη απεικόνιση. Μέσα στη φυλακή ή το προαύλιο της ο άγιος Φανούριος εμφανίζεται δεμένος στα χέρια και τα πόδια σε κατακόρυφο ξύλο, ενώ δύο από τους φρουρούς δεσμώτες κατακαίνε τα πλευρά του, προκαλώντας πόνους, παρόλο πού ο μάρτυς τους υπομένει με καρτερία και από την όλη στάση του δεν δείχνει να τους υπολογίζει. Το πρόσωπο του είναι ιλαρό και ασφαλώς η σκέψη και η καρδιά του βρίσκονται κοντά στον Κύριο.

Η υπομονή του αγίου στα μαρτύρια εξαγρίωνε όλο και περισσότερο το δικαστή, αλλά και τους δήμιους του. Και από τα ελαφρότερα τον υπέβαλαν σε πλέον επώδυνα βασανιστήρια, ελπίζοντας ότι στο τέλος θα δειλιάσει, θα σκεφτεί τη νεότητά του, θα καμφθεί το φρόνημά του και θα απαρνηθεί τη χριστιανική του ιδιότητα, για να κερδίσει τη ζωή του. Έτσι τον υπέβαλαν στο μαρτύριο του τροχού. Τον έδεσαν δηλαδή ημίγυμνο σ’ ένα μάγκανο (τροχό) με καρφιά, ενώ και στο έδαφος είχαν τοποθετήσει αιχμηρά σίδερα πού εξείχαν προς τα πάνω. Καθώς λοιπόν γύριζαν το μάγκανο αυτό, ξεσχίζονταν οι σάρκες του μάρτυρα, τόσο από κάτω όσο και από τα καρφιά του τροχού. Αλλά ούτε και το φρικτό αυτό μαρτύριο τον λύγισε.

Έτσι προχώρησαν στο επόμενο, όπως απεικονίζεται στην ένατη κατά σειράν παράσταση: Τον έριξαν σε βαθύ λάκκο, μες στον οποίο υπήρχαν αγριεμένα και νηστικά θηρία, με σκοπό να τον κατασπαράξουν. Αλλ’ ώ του θαύματος! Η προστασία και χάρη του Θεού δεν επέτρεψε στα θηρία να επιτεθούν στον μάρτυρα του Κυρίου. Τού φέρθηκαν σα να ήταν εξημερωμένα, προκαλώντας το θαυμασμό και την απορία των δημίων και του ίδιου του δικαστή.
Ο φανατισμός τους όμως ήταν τόσο ανεξέλεγκτος, πού αντί να προβληματιστούν και να ενδιαφερθούν για την όντως αλήθεια της χριστιανικής πίστεως, συνέχισαν το βασανισμό του αγίου Φανουρίου. Με νέο μαρτύριο: Τον ξάπλωσαν στη γη και έβαλαν πάνω στο εξασθενημένο από τα σκληρά βασανιστήρια σώμα του βαριά πέτρα, πιστεύοντας πώς αυτό θα έθετε τέρμα στη ζωή του. Και πάλι απατήθηκαν, αφού ο Ιησούς Χριστός, στον οποίο δεν έπαψε ο μάρτυς να προσεύχεται, τον προστάτεψε, δίνοντάς του αντοχή και δύναμη για να σηκώσει τη βαριά πέτρα.

Τότε ο δικαστής κάνει μία τελευταία, απεγνωσμένη προσπάθεια, πού παριστάνεται στην ενδέκατη ένθετη εικόνα: Δίνει εντολή και οδηγείται ο άγιος Φανούριος δεμένος μπροστά σε ειδωλολατρικό βωμό, παρακινείται δε για ύστατη φορά να θυσιάσει. Πλην μάταιος ο κόπος. Έπειτα από τόσα μαρτύρια και πίεση, στην οποία ανταπεξήλθε με καρτερία και ηρωισμό, πού μόνο στους γενναίους αθλητές της πίστεως συναντά κανείς, ήταν αδύνατο πλέον να προδώσει τον Κύριο και Θεό του για χάρη ειδώλων που ήταν «έργα χειρών ανθρώπων». Με κατηγορηματικό τρόπο αρνήθηκε να θυσιάσει. Στην παράσταση εμφανίζεται να κρατά αναμμένα κάρβουνα. Θα του ήταν αρκετό να τα βάλει με θυμίαμα στο βωμό και να θεωρηθεί έτσι ότι προσφέρει θυσία. Όμως προτίμησε να καίγονται οι παλάμες του!

Η τελείωση του

Ήταν πλέον φανερό ότι ο άγιος Φανούριος δεν επρόκειτο να ενδώσει σε κανένα από τα βασανιστήρια πού είχε επινοήσει η κρατική εξουσία και εκτελούσαν με ιδιαίτερη βαναυσότητα οι δήμιοι. Το είχε ο άγιος αποδείξει με το θάρρος της ομολογίας, με την καρτερία, με την προσευχή, με την αποφασιστικότητά του να υπομείνει ως το τέλος για τη δόξα του Χριστού.
Απογοητευμένος και συνάμα οργισμένος ο δικαστής από την αποτυχία του να μεταστρέψει τον άγιο Φανούριο και να τον φέρει ατούς κόλπους των ειδωλολατρών, έβγαλε την τελεσίδικη απόφασή του: Να θανατωθεί ο χριστιανός νέος διά της πυράς! Και την τελική αυτή σκηνή αναπαριστά η δωδέκατη κατά σειράν ένθετη εικόνα: Ανάβουν οι δήμιοι δυνατή φωτιά σ’ ένα καμίνι και ρίχνουν μέσα του τον μάρτυρα του Χριστού. Κι ενώ οι φλόγες κατατρώγουν τις σάρκες του, εκείνος γαλήνιος, με τα χέρια υψωμένα σε στάση προσευχής, ευχαριστεί τον Κύριο γιατί τον αξίωσε να μαρτυρήσει για το όνομά Του και παραδίδει την αγιασμένη ψυχή του σ’ Αυτόν, για να την κατατάξει στο ουράνιο τάγμα του «νέφους των μαρτύρων».

Η αναστήλωση του ναού του
Αφού βρέθηκε η εικόνα, ο καλός εκείνος ποιμένας και αρχιερέας του Θεού, ο Νείλος, πήγε στον ηγεμόνα της Ρόδου και ζήτησε την άδεια να ξαναχτίσει τον ερειπωμένο ναό, στον οποίο κατά την ανασκαφή είχε βρεθεί η εικόνα του αγίου. Ο ηγεμόνας αρχικά δεν έκανε δεκτό το αίτημα. Μπροστά όμως στην επιμονή του Νείλου υποχώρησε και έδωσε την συγκατάθεσή του. Τότε ο αρχιερέας ανήγειρε και πάλι τον ιερό εκείνο ναό.
Ο σωζόμενος σήμερα ναΐσκος είναι βυζαντινός, πού επί τουρκοκρατίας είχε μετατραπεί σε τζαμί, γνωστό με το όνομα Πιαλεντίν, προς τιμήν ομώνυμου πασά.
Σύμφωνα, τέλος, με Κώδικα (άριθμ. 1190) της Βιβλιοθήκης του Βατικανού, φερμένο από τους Ιππότες, στη Ρόδο υπήρχε την εποχή τους και Μοναστήρι αφιερωμένο στη μνήμη
του μεγάλο μάρτυρος αγίου Φανουρίου.