Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Αγρυπνία Αγίου Φανουρίου 2015 στην Παναγία Ελεούσα Ερετρίας


 ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΥ

Ὁ Ἱ­ε­ρεύς· Εὐ­λο­γη­τὸς ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν, πάν­το­τε· νῦν, καὶ ἀ­εί, καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων.
Ὁ Ἀ­να­γνώ­στης· Ἀ­μήν.
Ὁ Ἱ­ε­ρεύς· Δό­ξα σοι Χρι­στέ, ὁ Θε­ός, ἡ ἐλ­πὶς ἡ­μῶν, δό­ξα σοι.
Βα­σι­λεῦ οὐ­ρά­νι­ε, Πα­ρά­κλη­τε, τὸ Πνεῦ­μα τῆς ἀ­λη­θεί­ας, ὁ παν­τα­χοῦ πα­ρών, καὶ τὰ πάν­τα πλη­ρῶν, ὁ θη­σαυ­ρὸς τῶν ἀ­γα­θῶν, καὶ ζω­ῆς χο­ρη­γός, ἐλ­θὲ καὶ σκή­νω­σον ἐν ἡ­μῖν, καὶ κα­θά­ρι­σον ἡ­μᾶς ἀ­πὸ πά­σης κη­λῖ­δος, καὶ σῶ­σον, Ἀ­γα­θέ, τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν. Ἀ­μήν.
Ὁ Ἀ­να­γνώ­στης· Ἅ­γι­ος ὁ Θε­ός, Ἅ­γι­ος Ἰ­σχυ­ρός, Ἅ­γι­ος Ἀ­θά­να­τος, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς (ἐκ τρί­του).
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Πα­να­γί­α Τρι­άς, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς. Κύ­ρι­ε, ἱ­λά­σθη­τι ταῖς ἁ­μαρ­τί­αις ἡ­μῶν. Δέ­σπο­τα, συγ­χώ­ρη­σον τὰς ἀ­νο­μί­ας ἡ­μῖν. Ἅ­γι­ε, ἐ­πί­σκε­ψαι καὶ ἴ­α­σαι τὰς ἀ­σθε­νεί­ας ἡ­μῶν, ἕ­νε­κεν τοῦ ὀ­νό­μα­τός σου.
Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον.
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Πά­τερ ἡ­μῶν ὁ ἐν τοῖς οὐ­ρα­νοῖς, ἁ­γι­α­σθή­τω τὸ ὄ­νο­μά σου. Ἐλ­θέ­τω ἡ βα­σι­λεί­α σου. Γε­νη­θή­τω τὸ θέ­λη­μά σου, ὡς ἐν οὐ­ρα­νῷ, καὶ ἐ­πὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρ­τον ἡ­μῶν τὸν ἐ­πι­ού­σι­ον δὸς ἡ­μῖν σή­με­ρον. Καὶ ἄ­φες ἡ­μῖν τὰ ὀ­φει­λή­μα­τα ἡ­μῶν, ὡς καὶ ἡ­μεῖς ἀ­φί­ε­μεν τοῖς ὀ­φει­λέ­ταις ἡ­μῶν. Καὶ μὴ εἰ­σε­νέγ­κῃς ἡ­μᾶς εἰς πει­ρα­σμόν, ἀλ­λὰ ῥῦ­σαι ἡ­μᾶς ἀ­πὸ τοῦ πο­νη­ροῦ.
Ὁ Ἱ­ε­ρεύς· Ὅ­τι σοῦ ἐ­στιν ἡ βα­σι­λεί­α καὶ ἡ δύ­να­μις καὶ ἡ δό­ξα τοῦ Πα­τρὸς καὶ τοῦ Υἱ­οῦ καὶ τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων.
Ὁ Ἀ­να­γνώ­στης· Ἀ­μήν. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον (ιβ´ 12).
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Δεῦ­τε προ­σκυ­νή­σω­μεν καὶ προ­σπέ­σω­μεν τῷ βα­σι­λεῖ ἡ­μῶν Θε­ῷ. Δεῦ­τε προ­σκυ­νή­σω­μεν καὶ προ­σπέ­σω­μεν Χρι­στῷ τῷ βα­σι­λεῖ ἡ­μῶν Θε­ῷ. Δεῦ­τε προ­σκυ­νή­σω­μεν καὶ προ­σπέ­σω­μεν αὐ­τῷ, Χρι­στῷ τῷ Βα­σι­λεῖ καὶ Θε­ῷ ἡ­μῶν.

Ἐ­λέ­η­σόν με, ὁ Θε­ός, κα­τὰ τὸ μέ­γα ἔ­λε­ός σου, καὶ κα­τὰ τὸ πλῆ­θος τῶν οἰ­κτιρ­μῶν σου ἐ­ξά­λει­ψον τὸ ἀ­νό­μη­μά μου. Ἐ­πὶ πλεῖ­ον πλῦ­νον με ἀ­πὸ τῆς ἀ­νο­μί­ας μου, καὶ ἀ­πὸ τῆς ἁ­μαρ­τί­ας μου κα­θά­ρι­σόν με. Ὅ­τι τὴν ἀ­νο­μί­αν μου ἐ­γὼ γι­νώ­σκω, καὶ ἡ ἁ­μαρ­τί­α μου ἐ­νώ­πι­όν μου ἐ­στὶ δι­ὰ παν­τός. Σοὶ μό­νῳ ἥ­μαρ­τον καὶ τὸ πο­νη­ρὸν ἐ­νώ­πι­όν σου ἐ­ποί­η­σα· ὅ­πως ἂν δι­και­ω­θῇς ἐν τοῖς λό­γοις σου καὶ νι­κή­σῃς ἐν τῷ κρί­νε­σθαί σε. Ἰ­δοὺ γὰρ ἐν ἀ­νο­μί­αις συ­νε­λή­φθην, καὶ ἐν ἁ­μαρ­τί­αις ἐ­κίσ­ση­σέ με ἡ μή­τηρ μου. Ἰ­δοὺ γὰρ ἀ­λή­θει­αν ἠ­γά­πη­σας· τὰ ἄ­δη­λα καὶ τὰ κρύ­φι­α τῆς σο­φί­ας σου ἐ­δή­λω­σάς μοι. Ῥαν­τι­εῖς με ὑσ­σώ­πῳ καὶ κα­θα­ρι­σθή­σο­μαι· πλυ­νεῖς με καὶ ὑ­πὲρ χι­ό­να λευ­καν­θή­σο­μαι. Ἀ­κου­τι­εῖς μοι ἀ­γαλ­λί­α­σιν καὶ εὐ­φρο­σύ­νην· ἀ­γαλ­λι­ά­σον­ται ὀ­στέ­α τε­τα­πει­νω­μέ­να. Ἀ­πό­στρε­ψον τὸ πρό­σω­πόν σου ἀ­πὸ τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν μου καὶ πά­σας τὰς ἀ­νο­μί­ας μου ἐ­ξά­λει­ψον. Καρ­δί­αν κα­θα­ρὰν κτί­σον ἐν ἐ­μοὶ ὁ Θε­ός, καὶ πνεῦ­μα εὐ­θὲς ἐγ­καί­νι­σον ἐν τοῖς ἐγ­κά­τοις μου. Μὴ ἀ­πορ­ρί­ψῃς με ἀ­πὸ τοῦ προ­σώ­που σου, καὶ τὸ πνεῦ­μά σου τὸ ἅ­γι­ον μὴ ἀν­τα­νέ­λῃς ἀπ᾿ ἐ­μοῦ. Ἀ­πό­δος μοι τὴν ἀ­γαλ­λί­α­σιν τοῦ σω­τη­ρί­ου σου, καὶ πνεύ­μα­τι ἡ­γε­μο­νι­κῷ στή­ρι­ξόν με. Δι­δά­ξω ἀ­νό­μους τὰς ὁ­δούς σου, καὶ ἀ­σε­βεῖς ἐ­πὶ σὲ ἐ­πι­στρέ­ψου­σι. Ῥῦ­σαί με ἐξ αἱ­μά­των ὁ Θε­ός, ὁ Θε­ὸς τῆς σω­τη­ρί­ας μου· ἀ­γαλ­λι­ά­σε­ται ἡ γλῶσ­σά μου τὴν δι­και­ο­σύ­νην σου. Κύ­ρι­ε, τὰ χεί­λη μου ἀ­νοί­ξεις, καὶ τὸ στό­μα μου ἀ­ναγ­γε­λεῖ τὴν αἴ­νε­σίν σου. Ὅ­τι, εἰ ἠ­θέ­λη­σας θυ­σί­αν, ἔ­δω­κα ἄν· ὁ­λο­καυ­τώ­μα­τα οὐκ εὐ­δο­κή­σεις. Θυ­σί­α τῷ Θε­ῷ, πνεῦ­μα συν­τε­τριμ­μέ­νον, καρ­δί­αν συν­τε­τριμ­μέ­νην καὶ τε­τα­πει­νω­μέ­νην ὁ Θε­ὸς οὐκ ἐ­ξου­δε­νώ­σει. Ἀ­γά­θυ­νον, Κύ­ρι­ε, ἐν τῇ εὐ­δο­κί­ᾳ σου τὴν Σι­ὼν καὶ οἰ­κο­δο­μη­θή­τω τὰ τεί­χη Ἱ­ε­ρου­σα­λήμ. Τό­τε εὐ­δο­κή­σεις θυ­σί­αν δι­και­ο­σύ­νης, ἀ­να­φο­ρὰ καὶ ὁ­λο­καυ­τώ­μα­τα. Τό­τε ἀ­νοί­σου­σιν ἐ­πὶ τὸ θυ­σι­α­στή­ρι­όν σου μό­σχους.

Ὁ Θε­ός, εἰς τὴν βο­ή­θει­άν μου πρό­σχες· Κύ­ρι­ε, εἰς τὸ βο­η­θῆ­σαί μοι σπεῦ­σον. Αἰ­σχυν­θή­τω­σαν καὶ ἐν­τρα­πή­τω­σαν οἱ ζη­τοῦν­τες τὴν ψυ­χήν μου. Ἀ­πο­στρα­φή­τω­σαν εἰς τὰ ὀ­πί­σω καὶ κα­ται­σχυν­θή­τω­σαν οἱ βου­λό­με­νοί μοι κα­κά. Ἀ­πο­στρα­φή­τω­σαν πα­ραυ­τί­κα αἰ­σχυ­νό­με­νοι οἱ λέ­γον­τές μοι· εὖ­γε, εὖ­γε. Ἀ­γαλ­λι­ά­σθω­σαν καὶ εὐ­φραν­θή­τω­σαν ἐ­πὶ σοὶ πάν­τες οἱ ζη­τοῦν­τές σε, ὁ Θε­ός. Καὶ λε­γέ­τω­σαν δι­ὰ παν­τός· Με­γα­λυν­θή­τω ὁ Κύ­ρι­ος, οἱ ἀ­γα­πῶν­τες τὸ σω­τή­ρι­όν σου. Ἐ­γὼ δὲ πτω­χός εἰ­μι καὶ πέ­νης· ὁ Θε­ός, βο­ή­θη­σόν μοι. Βο­η­θός μου καὶ ῥύ­στης μου εἶ σύ, Κύ­ρι­ε, μὴ χρο­νί­σῃς.

Κύ­ρι­ε, εἰ­σά­κου­σον τῆς προ­σευ­χῆς μου, ἐ­νώ­τι­σαι τὴν δέ­η­σίν μου ἐν τῇ ἀ­λη­θεί­ᾳ σου, εἰ­σά­κου­σόν μου ἐν τῇ δι­και­ο­σύ­νῃ σου. Καὶ μὴ εἰ­σέλ­θῃς εἰς κρί­σιν με­τὰ τοῦ δού­λου σου, ὅ­τι οὐ δι­και­ω­θή­σε­ται ἐ­νώ­πι­όν σου πᾶς ζῶν. Ὅ­τι κα­τε­δί­ω­ξεν ὁ ἐ­χθρὸς τὴν ψυ­χήν μου· ἐ­τα­πεί­νω­σεν εἰς γῆν τὴν ζω­ήν μου. Ἐ­κά­θι­σέ με ἐν σκο­τει­νοῖς ὡς νε­κροὺς αἰ­ῶ­νος, καὶ ἠ­κη­δί­α­σεν ἐπ᾿ ἐ­μὲ τὸ πνεῦ­μά μου, ἐν ἐ­μοὶ ἐ­τα­ρά­χθη ἡ καρ­δί­α μου. Ἐ­μνή­σθην ἡ­με­ρῶν ἀρ­χαί­ων, ἐ­με­λέ­τη­σα ἐν πᾶ­σι τοῖς ἔρ­γοις σου, ἐν ποι­ή­μα­σι τῶν χει­ρῶν σου ἐ­με­λέ­των. Δι­ε­πέ­τα­σα πρὸς σὲ τὰς χεῖ­ράς μου· ἡ ψυ­χή μου ὡς γῆ ἄ­νυ­δρός σοι. Τα­χὺ εἰ­σά­κου­σόν μου, Κύ­ρι­ε, ἐ­ξέ­λι­πε τὸ πνεῦ­μά μου. Μὴ ἀ­πο­στρέ­ψῃς τὸ πρό­σω­πόν σου ἀπ᾿ ἐ­μοῦ, καὶ ὁ­μοι­ω­θή­σο­μαι τοῖς κα­τα­βαί­νου­σιν εἰς λάκ­κον. Ἀ­κου­στὸν ποί­η­σόν μοι τὸ πρω­ῒ τὸ ἔ­λε­ός σου, ὅ­τι ἐ­πὶ σοὶ ἤλ­πι­σα. Γνώ­ρι­σόν μοι, Κύ­ρι­ε, ὁ­δὸν ἐν ᾗ πο­ρεύ­σο­μαι, ὅ­τι πρὸς σὲ ἦ­ρα τὴν ψυ­χήν μου. Ἐ­ξε­λοῦ με ἐκ τῶν ἐ­χθρῶν μου· Κύ­ρι­ε, πρὸς σὲ κα­τέ­φυ­γον· δί­δα­ξόν με τοῦ ποι­εῖν τὸ θέ­λη­μά σου, ὅ­τι σὺ εἶ ὁ Θε­ός μου. Τὸ Πνεῦ­μά σου τὸ ἀ­γα­θὸν ὁ­δη­γή­σει με ἐν γῇ εὐ­θεί­ᾳ· ἕ­νε­κεν τοῦ ὀ­νό­μα­τός σου, Κύ­ρι­ε, ζή­σεις με. Ἐν τῇ δι­και­ο­σύ­νῃ σου ἐ­ξά­ξεις ἐκ θλί­ψε­ως τὴν ψυ­χήν μου, καὶ ἐν τῷ ἐ­λέ­ει σου ἐ­ξο­λο­θρεύ­σεις τοὺς ἐ­χθρούς μου. Καὶ ἀ­πο­λεῖς πάν­τας τοὺς θλί­βον­τας τὴν ψυ­χήν μου, ὅ­τι ἐ­γὼ δοῦ­λός σου εἰ­μί.

Σοὶ δό­ξα πρέ­πει, Κύ­ρι­ε ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν, καὶ σοὶ τὴν δό­ξαν ἀ­να­πέμ­πο­μεν, τῷ Πα­τρὶ καὶ τῷ Υἱ­ῷ καὶ τῷ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν. Δό­ξα ἐν ὑ­ψί­στοις Θε­ῷ, καὶ ἐ­πὶ γῆς εἰ­ρή­νη, ἐν ἀν­θρώ­ποις εὐ­δο­κί­α. Ὑ­μνοῦ­μέν σε, εὐ­λο­γοῦ­μέν σε, προ­σκυ­νοῦ­μέν σε, δο­ξο­λο­γοῦ­μέν σε, εὐ­χα­ρι­στοῦ­μέν σοι δι­ὰ τὴν με­γά­λην σου δό­ξαν. Κύ­ρι­ε βα­σι­λεῦ, ἐ­που­ρά­νι­ε Θε­έ, Πά­τερ παν­το­κρά­τορ· Κύ­ρι­ε Υἱ­ὲ μο­νο­γε­νές, Ἰ­η­σοῦ Χρι­στέ, καὶ ἅ­γι­ον Πνεῦ­μα. Κύ­ρι­ε ὁ Θε­ός, ὁ ἀ­μνὸς τοῦ Θε­οῦ, ὁ Υἱ­ὸς τοῦ Πα­τρός, ὁ αἴ­ρων τὴν ἁ­μαρ­τί­αν τοῦ κό­σμου, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς ὁ αἴ­ρων τὰς ἁ­μαρ­τί­ας τοῦ κό­σμου. Πρόσ­δε­ξαι τὴν δέ­η­σιν ἡ­μῶν, ὁ κα­θή­με­νος ἐν δε­ξι­ᾷ τοῦ Πα­τρός, καὶ ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς. Ὅ­τι σὺ εἶ μό­νος Ἅ­γι­ος, σὺ εἶ μό­νος Κύ­ρι­ος, Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, εἰς δό­ξαν Θε­οῦ Πα­τρός. Ἀ­μήν. Καθ᾿ ἑ­κά­στην ἡ­μέ­ραν εὐ­λο­γή­σω σε, καὶ αἰ­νέ­σω τὸ ὄ­νο­μά σου εἰς τὸν αἰ­ῶ­να καὶ εἰς τὸν αἰ­ῶ­να τοῦ αἰ­ῶ­νος. Κύ­ρι­ε, κα­τα­φυ­γὴ ἐ­γεν­νή­θης ἡ­μῖν ἐν γε­νε­ᾷ καὶ γε­νε­ᾷ. Ἐ­γὼ εἶ­πα· Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σόν με· ἴ­α­σαι τὴν ψυ­χήν μου, ὅ­τι ἥ­μαρ­τόν σοι. Κύ­ρι­ε, πρός σε κα­τέ­φυ­γον, δί­δα­ξόν με τοῦ ποι­εῖν τὸ θέ­λη­μά σου, ὅ­τι σὺ εἶ ὁ Θε­ός μου. Ὅ­τι πα­ρὰ σοί πη­γὴ ζω­ῆς, ἐν τῷ φω­τί σου ὀ­ψό­με­θα φῶς. Πα­ρά­τει­νον τὸ ἔ­λε­ός σου τοῖς γι­νώ­σκου­σί σε. Κα­τα­ξί­ω­σον, Κύ­ρι­ε, ἐν τῇ νυ­κτὶ ταύ­τῃ ἀ­να­μαρ­τή­τους φυ­λα­χθῆ­ναι ἡ­μᾶς. Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Κύ­ρι­ε, ὁ Θε­ὸς τῶν πα­τέ­ρων ἡ­μῶν, καὶ αἰ­νε­τὸν καὶ δε­δο­ξα­σμέ­νον τὸ ὄ­νο­μά σου εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας. Ἀ­μήν. Γέ­νοι­το, Κύ­ρι­ε, τὸ ἔ­λε­ός σου ἐφ᾿ ἡ­μᾶς, κα­θά­περ ἠλ­πί­σα­μεν ἐ­πὶ σέ. Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Κύ­ρι­ε, δί­δα­ξόν με τὰ δι­και­ώ­μα­τά σου. Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Δέ­σπο­τα, συ­νέ­τι­σόν με τὰ δι­και­ώ­μα­τά σου. Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Ἅ­γι­ε, φώ­τι­σόν με τοῖς δι­και­ώ­μα­σί σου. Κύ­ρι­ε, τὸ ἔ­λε­ός σου εἰς τὸν αἰ­ῶ­να· τὰ ἔρ­γα τῶν χει­ρῶν σου μὴ πα­ρί­δῃς. Σοὶ πρέ­πει αἶ­νος, σοὶ πρέ­πει ὕ­μνος, σοὶ δό­ξα πρέ­πει, τῷ Πα­τρὶ καὶ τῷ Υἱ­ῷ καὶ τῷ Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.

Πι­στεύ­ω εἰς ἕ­να Θε­όν, Πα­τέ­ρα, παν­το­κρά­το­ρα, ποι­η­τὴν οὐ­ρα­νοῦ καὶ γῆς, ὁ­ρα­τῶν τε πάν­των καὶ ἀ­ο­ρά­των. Καὶ εἰς ἕ­να Κύ­ρι­ον Ἰ­η­σοῦν Χρι­στόν, τὸν Υἱ­ὸν τοῦ Θε­οῦ τὸν μο­νο­γε­νῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πα­τρὸς γεν­νη­θέν­τα πρὸ πάν­των τῶν αἰ­ώ­νων· φῶς ἐκ φω­τός, Θε­ὸν ἀ­λη­θι­νὸν ἐκ Θε­οῦ ἀ­λη­θι­νοῦ, γεν­νη­θέν­τα οὐ ποι­η­θέν­τα, ὁ­μο­ού­σι­ον τῷ Πα­τρί, δι᾿ οὗ τὰ πάν­τα ἐ­γέ­νε­το. Τὸν δι᾿ ἡ­μᾶς τοὺς ἀν­θρώ­πους καὶ δι­ὰ τὴν ἡ­με­τέ­ραν σω­τη­ρί­αν κα­τελ­θόν­τα ἐκ τῶν οὐ­ρα­νῶν καὶ σαρ­κω­θέν­τα ἐκ Πνεύ­μα­τος ἁ­γί­ου καὶ Μα­ρί­ας τῆς Παρ­θέ­νου καὶ ἐ­ναν­θρω­πή­σαν­τα. Σταυ­ρω­θέν­τα τε ὑ­πὲρ ἡ­μῶν ἐ­πὶ Πον­τί­ου Πι­λά­του καὶ πα­θόν­τα, καὶ τα­φέν­τα. Καὶ ἀ­να­στάν­τα τῇ τρί­τῃ ἡ­μέ­ρᾳ κα­τὰ τὰς Γρα­φάς. Καὶ ἀ­νελ­θόν­τα εἰς τοὺς οὐ­ρα­νοὺς καὶ κα­θε­ζό­με­νον ἐκ δε­ξι­ῶν τοῦ Πα­τρός. Καὶ πά­λιν ἐρ­χό­με­νον με­τὰ δό­ξης κρῖ­ναι ζῶν­τας καὶ νε­κρούς, οὗ τῆς βα­σι­λεί­ας οὐκ ἔ­σται τέ­λος. Καὶ εἰς τὸ Πνεῦ­μα τὸ ἅ­γι­ον, τὸ κύ­ρι­ον, τὸ ζω­ο­ποι­όν, τὸ ἐκ τοῦ Πα­τρὸς ἐκ­πο­ρευ­ό­με­νον, τὸ σὺν Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ συμ­προ­σκυ­νού­με­νον καὶ συν­δο­ξα­ζό­με­νον, τὸ λα­λῆ­σαν δι­ὰ τῶν προ­φη­τῶν. Εἰς μί­αν, ἁ­γί­αν, κα­θο­λι­κὴν καὶ ἀ­πο­στο­λι­κὴν Ἐκ­κλη­σί­αν. Ὁ­μο­λο­γῶ ἓν βά­πτι­σμα εἰς ἄ­φε­σιν ἁ­μαρ­τι­ῶν. Προσ­δο­κῶ ἀ­νά­στα­σιν νε­κρῶν. Καὶ ζω­ὴν τοῦ μέλ­λον­τος αἰ­ῶ­νος. Ἀ­μήν.
Ἄ­ξι­όν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς, μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­ο­τό­κον, τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ πα­να­μώ­μη­τον, καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν. Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ, καὶ ἐν­δο­ξο­τέ­ραν ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ, τὴν ἀ­δι­α­φθό­ρως, Θε­ὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν, τὴν ὄν­τως Θε­ο­τό­κον σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.
 Ἅ­γι­ος ὁ Θε­ός, Ἅ­γι­ος Ἰ­σχυ­ρός, Ἅ­γι­ος Ἀ­θά­να­τος, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς (ἐκ τρί­του).
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Πα­να­γί­α Τρι­άς, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς. Κύ­ρι­ε, ἱ­λά­σθη­τι ταῖς ἁ­μαρ­τί­αις ἡ­μῶν. Δέ­σπο­τα, συγ­χώ­ρη­σον τὰς ἀ­νο­μί­ας ἡ­μῖν. Ἅ­γι­ε, ἐ­πί­σκε­ψαι καὶ ἴ­α­σαι τὰς ἀ­σθε­νεί­ας ἡ­μῶν, ἕ­νε­κεν τοῦ ὀ­νό­μα­τός σου.
Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον.
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Πά­τερ ἡ­μῶν ὁ ἐν τοῖς οὐ­ρα­νοῖς, ἁ­γι­α­σθή­τω τὸ ὄ­νο­μά σου. Ἐλ­θέ­τω ἡ βα­σι­λεί­α σου. Γε­νη­θή­τω τὸ θέ­λη­μά σου, ὡς ἐν οὐ­ρα­νῷ, καὶ ἐ­πὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρ­τον ἡ­μῶν τὸν ἐ­πι­ού­σι­ον δὸς ἡ­μῖν σή­με­ρον. Καὶ ἄ­φες ἡ­μῖν τὰ ὀ­φει­λή­μα­τα ἡ­μῶν, ὡς καὶ ἡ­μεῖς ἀ­φί­ε­μεν τοῖς ὀ­φει­λέ­ταις ἡ­μῶν. Καὶ μὴ εἰ­σε­νέγ­κῃς ἡ­μᾶς εἰς πει­ρα­σμόν, ἀλ­λὰ ῥῦ­σαι ἡ­μᾶς ἀ­πὸ τοῦ πο­νη­ροῦ.
Ὁ Ἱ­ε­ρεύς· Ὅ­τι σοῦ ἐ­στιν ἡ βα­σι­λεί­α καὶ ἡ δύ­να­μις καὶ ἡ δό­ξα τοῦ Πα­τρὸς καὶ τοῦ Υἱ­οῦ καὶ τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων.

Ιερείς διέσωσας αιχμαλωσίας αθέου και δεσμά συνέθλασας δυνάμει Θεία, Θεόφρον, ήσχυνας τυράννων θράση γενναιοφρόνως, ηύφρανας Αγγέλων τάξεις Μεγαλομάρτυς, δια τούτο σε τιμώμεν, θείε οπλίτα, Φανούριε ένδοξε.

 Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον (μ´ 40).
Ὁ ἐν παν­τὶ και­ρῷ, καὶ πά­σῃ ὥ­ρᾳ, ἐν οὐ­ρα­νῷ καὶ ἐ­πὶ γῆς προ­σκυ­νού­με­νος, καὶ δο­ξα­ζό­με­νος Χρι­στὸς ὁ Θε­ός, ὁ μα­κρό­θυ­μος, ὁ πο­λυ­έ­λε­ος, ὁ πο­λυ­εύ­σπλαγ­χνος, ὁ τοὺς δι­καί­ους ἀ­γα­πῶν καὶ τοὺς ἁ­μαρ­τω­λοὺς ἐ­λε­ῶν, ὁ πάν­τας κα­λῶν πρὸς σω­τη­ρί­αν δι­ὰ τῆς ἐ­παγ­γε­λί­ας τῶν μελ­λόν­των ἀ­γα­θῶν· Αὐ­τός, Κύ­ρι­ε, πρόσ­δε­ξαι καὶ ἡ­μῶν ἐν τῇ ὥ­ρᾳ ταύ­τῃ τὰς ἐν­τεύ­ξεις, καὶ ἴ­θυ­νον τὴν ζω­ὴν ἡ­μῶν πρὸς τὰς ἐν­το­λάς σου· τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν ἁ­γί­α­σον, τὰ σώ­μα­τα ἅ­γνι­σον, τοὺς λο­γι­σμοὺς δι­όρ­θω­σον, τὰς ἐν­νοί­ας κά­θα­ρον, καὶ ῥῦ­σαι ἡ­μᾶς ἀ­πὸ πά­σης θλί­ψε­ως, κα­κῶν καὶ ὀ­δύ­νης. Τεί­χι­σον ἡ­μᾶς ἁ­γί­οις σου Ἀγ­γέ­λοις, ἵ­να, τῇ πα­ρεμ­βο­λῇ αὐ­τῶν φρου­ρού­με­νοι, καὶ ὁ­δη­γού­με­νοι, κα­ταν­τή­σω­μεν εἰς τὴν ἑ­νό­τη­τα τῆς πί­στε­ως καὶ εἰς τὴν ἐ­πί­γνω­σιν τῆς ἀ­προ­σί­του σου δό­ξης· ὅ­τι εὐ­λο­γη­τὸς εἶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον.
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Τὴν Τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ, καὶ ἐν­δο­ξο­τέ­ραν ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ, τὴν ἀ­δι­α­φθό­ρως Θε­ὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν, τὴν ὄν­τως Θε­ο­τό­κον, σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.
Ἐν ὀ­νό­μα­τι Κυ­ρί­ου, εὐ­λό­γη­σον Πά­τερ.
Ὁ Ἱ­ε­ρεύς· Ὁ Θε­ὸς οἰ­κτει­ρῆ­σαι ἡ­μᾶς, καὶ εὐ­λο­γῆ­σαι ἡ­μᾶς, ἐ­πι­φά­ναι τὸ πρό­σω­πον αὐ­τοῦ ἐφ᾿ ἡ­μᾶς, καὶ ἐ­λε­ῆ­σαι ἡ­μᾶς.
Ὁ Ἀ­να­γνώ­στης· Ἀ­μήν. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. Καὶ πρέ­σβευ­ε ὑ­πὲρ ἡ­μῶν Πα­να­γί­α Παρ­θέ­νε.
Ἄ­σπι­λε, ἀ­μό­λυν­τε, ἄ­φθο­ρε, ἄ­χραν­τε, ἁ­γνὴ Παρ­θέ­νε, Θε­ό­νυμ­φε Δέ­σποι­να, ἡ Θε­ὸν Λό­γον τοῖς ἀν­θρώ­ποις, τῇ πα­ρα­δό­ξῳ σου κυ­ή­σει, ἑ­νώ­σα­σα, καὶ τὴν ἀ­πω­σθεῖ­σαν φύ­σιν τοῦ γέ­νους ἡ­μῶν τοῖς οὐ­ρα­νί­οις συ­νά­ψα­σα, ἡ τῶν ἀ­πηλ­πι­σμέ­νων μό­νη ἐλ­πίς, καὶ τῶν πο­λε­μου­μέ­νων βο­ή­θει­α, ἡ ἑ­τοί­μη ἀν­τί­λη­ψις τῶν εἰς σὲ προ­στρε­χόν­των, καὶ πάν­των τῶν Χρι­στι­α­νῶν τὸ κα­τα­φύ­γι­ον, μὴ βδε­λύ­ξῃ με τὸν ἁ­μαρ­τω­λόν, τὸν ἐ­να­γῆ, τὸν αἰ­σχροῖς λο­γι­σμοῖς καὶ λό­γοις καὶ πρά­ξε­σιν ὅ­λον ἐ­μαυ­τὸν ἀ­χρει­ώ­σαν­τα, καὶ τῇ τῶν ἡ­δο­νῶν τοῦ βί­ου ῥᾳ­θυ­μί­ᾳ γνώ­μης, δοῦ­λον γε­νό­με­νον. Ἀλλ᾿ ὡς τοῦ φι­λαν­θρώ­που Θε­οῦ Μή­τηρ, φι­λαν­θρώ­πως σπλαγ­χνί­σθη­τι ἐπ᾿ ἐ­μοὶ τῷ ἁ­μαρ­τω­λῷ καὶ ἀ­σώ­τῳ, καὶ δέ­ξαι μου τὴν ἐκ ῥυ­πα­ρῶν χει­λέ­ων προ­σφε­ρο­μέ­νην σοι δέ­η­σιν, καὶ τὸν σὸν Υἱ­όν, καὶ ἡ­μῶν Δε­σπό­την καὶ Κύ­ρι­ον, τῇ μη­τρι­κῇ σου παῤ­ῥη­σί­ᾳ χρω­μέ­νη, δυ­σώ­πη­σον, ἵ­να ἀ­νοί­ξῃ κἀ­μοὶ τὰ φι­λάν­θρω­πα σπλάγ­χνα τῆς αὑ­τοῦ ἀ­γα­θό­τη­τος, καί, πα­ρι­δών μου τὰ ἀ­να­ρίθ­μη­τα πταί­σμα­τα, ἐ­πι­στρέ­ψῃ με πρὸς με­τά­νοι­αν, καὶ τῶν αὑ­τοῦ ἐν­το­λῶν ἐρ­γά­την δό­κι­μον ἀ­να­δεί­ξῃ με. Καὶ πά­ρε­σό μοι ἀ­εὶ ὡς ἐ­λε­ή­μων, καὶ συμ­πα­θής, καὶ φι­λά­γα­θος, ἐν μὲν τῷ πα­ρόν­τι βί­ῳ, θερ­μὴ προ­στά­τις καὶ βο­η­θός, τὰς τῶν ἐ­ναν­τί­ων ἐ­φό­δους ἀ­πο­τει­χί­ζου­σα, καὶ πρὸς σω­τη­ρί­αν κα­θο­δη­γοῦ­σά με, καὶ ἐν τῷ και­ρῷ τῆς ἐ­ξό­δου μου, τὴν ἀ­θλί­αν μου ψυ­χὴν πε­ρι­έ­που­σα, καὶ τὰς σκο­τει­νὰς ὄ­ψεις τῶν πο­νη­ρῶν δαι­μό­νων πόῤ­ῥω αὐ­τῆς ἀ­πε­λαύ­νου­σα· ἐν δὲ τῇ φο­βε­ρᾷ ἡ­μέ­ρᾳ τῆς κρί­σε­ως, τῆς αἰ­ω­νί­ου με ῥυ­ο­μέ­νη κο­λά­σε­ως, καὶ τῆς ἀ­ποῤ­ῥή­του δό­ξης τοῦ σοῦ Υἱ­οῦ καὶ Θε­οῦ ἡ­μῶν κλη­ρο­νό­μον με ἀ­πο­δει­κνύ­ου­σα. Ἧς καὶ τύ­χοι­μι, Δέ­σποι­νά μου, ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, δι­ὰ τῆς σῆς με­σι­τεί­ας καὶ ἀν­τι­λή­ψε­ως· χά­ρι­τι καὶ φι­λαν­θρω­πί­ᾳ, τοῦ μο­νο­γε­νοῦς σου Υἱ­οῦ, τοῦ Κυ­ρί­ου καὶ Θε­οῦ, καὶ Σω­τῆ­ρος ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ. ᾯ πρέ­πει πᾶ­σα δό­ξα, τι­μὴ καὶ προ­σκύ­νη­σις, σὺν τῷ ἀ­νάρ­χῳ αὐ­τοῦ Πα­τρὶ καὶ τῷ πα­να­γί­ῳ καὶ ἀ­γα­θῷ καὶ ζω­ο­ποι­ῷ αὐ­τοῦ Πνεύ­μα­τι, νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Ὑ­πε­ρέν­δο­ξε, ἀ­ει­πάρ­θε­νε, εὐ­λο­γη­μέ­νη Θε­ο­τό­κε, προ­σά­γα­γε τὴν ἡ­με­τέ­ραν προ­σευ­χὴν τῷ Υἱ­ῷ σου καὶ Θε­ῷ ἡ­μῶν, καὶ αἴ­τη­σαι, ἵ­να σώ­σῃ δι­ὰ σοῦ τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν.
Ἡ ἐλ­πίς μου ὁ Πα­τήρ, κα­τα­φυ­γή μου ὁ Υἱ­ός, σκέ­πη μου τὸ Πνεῦ­μα τὸ Ἅ­γι­ον, Τρι­ὰς ἁ­γί­α, δό­ξα σοι.
Τὴν πᾶ­σαν ἐλ­πί­δα μου εἰς σὲ ἀ­να­τί­θη­μι, Μῆ­τερ τοῦ Θε­οῦ· φύ­λα­ξόν με ὑ­πὸ τὴν σκέ­πην σου.
Ἐ­πὶ Σοὶ χαί­ρει, Κε­χα­ρι­τω­μέ­νη, πᾶ­σα ἡ κτί­σις, Ἀγ­γέ­λων τὸ σύ­στη­μα καὶ ἀν­θρώ­πων τὸ γέ­νος· ἡ­γι­α­σμέ­νε Να­ὲ καὶ Πα­ρά­δει­σε λο­γι­κέ, Παρ­θε­νι­κὸν καύ­χη­μα· ἐξ ἧς Θε­ὸς ἐ­σαρ­κώ­θη καὶ παι­δί­ον γέ­γο­νεν ὁ πρὸ αἰ­ώ­νων ὑ­πάρ­χων Θε­ὸς ἡ­μῶν. Τὴν γὰρ Σὴν μή­τραν θρό­νον ἐ­ποί­η­σε καὶ τὴν Σὴν γα­στέ­ρα πλα­τυ­τέ­ραν οὐ­ρα­νῶν ἀ­πειρ­γά­σα­το. Ἐ­πὶ Σοὶ χαί­ρει, Κε­χα­ρι­τω­μέ­νη, πᾶ­σα ἡ κτί­σις· δό­ξα Σοι.

Ἅ­γι­ε Ἄγ­γε­λε, ὁ ἐ­φε­στὼς τῆς ἀ­θλί­ας μου ψυ­χῆς καὶ τα­λαι­πώ­ρου μου ζω­ῆς, μὴ ἐγ­κα­τα­λί­πῃς με τὸν ἁ­μαρ­τω­λόν, μη­δὲ ἀ­πο­στῇς ἀπ᾿ ἐ­μοῦ δι­ὰ τὴν ἀ­κρα­σί­αν μου· μὴ δώ­ῃς χώ­ραν τῷ πο­νη­ρῷ δαί­μο­νι κα­τα­κυ­ρι­εῦ­σαί μου τῇ κα­τα­δυ­να­στεί­ᾳ τοῦ θνη­τοῦ τού­του σώ­μα­τος· κρά­τη­σον τῆς ἀ­θλί­ας καὶ πα­ρει­μέ­νης χει­ρός μου, καὶ ὁ­δή­γη­σόν με εἰς ὁ­δὸν σω­τη­ρί­ας. Ναί, ἅ­γι­ε Ἄγ­γε­λε τοῦ Θε­οῦ, ὁ φύ­λαξ καὶ σκε­πα­στὴς τῆς ἀ­θλί­ας μου ψυ­χῆς καὶ τοῦ σώ­μα­τος, πάν­τα μοι συγ­χώ­ρη­σον, ὅ­σα σοι ἔ­θλι­ψα πά­σας τὰς ἡ­μέ­ρας τῆς ζω­ῆς μου, καὶ εἴ τι ἥ­μαρ­τον τὴν σή­με­ρον ἡ­μέ­ραν· σκέ­πα­σόν με ἐν τῇ πα­ρού­σῃ νυ­κτὶ καὶ δι­α­φύ­λα­ξόν με ἀ­πὸ πά­σης ἐ­πη­ρεί­ας τοῦ ἀν­τι­κει­μέ­νου, ἵ­να μὴ ἔν τι­νι ἁ­μαρ­τή­μα­τι πα­ρορ­γί­σω τὸν Θε­όν· καὶ πρέ­σβευ­ε ὑ­πὲρ ἐ­μοῦ πρὸς τὸν Κύ­ρι­ον τοῦ ἐ­πι­στη­ρί­ξαι με ἐν τῷ φό­βῳ αὐ­τοῦ καὶ ἄ­ξι­ον ἀ­να­δεῖ­ξαί με δοῦ­λον τῆς αὐ­τοῦ ἀ­γα­θό­τη­τος. Ἀ­μήν.
Θε­ο­τό­κε Παρ­θέ­νε, χαῖ­ρε κε­χα­ρι­τω­μέ­νη Μα­ρί­α, ὁ Κύ­ρι­ος με­τὰ Σοῦ· εὐ­λο­γη­μέ­νη Σὺ ἐν γυ­ναι­ξί, καὶ εὐ­λο­γη­μέ­νος ὁ καρ­πὸς τῆς κοι­λί­ας Σου, ὅ­τι Σω­τῆ­ρα ἔ­τε­κες, τῶν ψυ­χῶν ἡ­μῶν (γ´).
Δό­ξα. Καὶ νῦν. Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον (γ´). [Εὐ­λό­γη­σον].
Ἀ­πό­λυ­σις.
Εἶ­τα ὁ Ἱ­ε­ρεὺς λέ­γει (ἀ­πο­κρι­νο­μέ­νων ἡ­μῶν τὸ Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον, συ­νε­χῶς).
Εὐ­ξώ­με­θα ὑ­πὲρ εἰ­ρή­νης τοῦ κό­σμου.
Ὑ­πὲρ τῶν εὐ­σε­βῶν καὶ ὀρ­θο­δό­ξων Χρι­στι­α­νῶν.
Ὑ­πὲρ τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που ἡ­μῶν Χρυσοστόμου καὶ πά­σης τῆς ἐν Χρι­στῷ ἡ­μῶν ἀ­δελ­φό­τη­τος.
Ὑ­πὲρ τοῦ εὐ­σε­βοῦς ἡ­μῶν ἔ­θνους. Ὑ­πὲρ τοῦ εὐ­σε­βοῦς ἡ­μῶν Ἔ­θνους, πά­σης ἀρ­χῆς καὶ ἐ­ξου­σί­ας ἐν αὐ­τῷ.
Ὑ­πὲρ εὐ­ο­δώ­σε­ως καὶ ἐ­νι­σχύ­σε­ως τοῦ φι­λο­χρί­στου στρα­τοῦ.
Ὑ­πὲρ τῶν ἀ­πο­λει­φθέν­των πα­τέ­ρων καὶ ἀ­δελ­φῶν ἡ­μῶν.
Ὑ­πὲρ τῶν δι­α­κο­νούν­των καὶ δι­α­κο­νη­σάν­των ἡ­μῖν.
Ὑ­πὲρ τῶν μι­σούν­των καὶ ἀ­γα­πών­των ἡ­μᾶς.
Ὑ­πὲρ τῶν ἐν­τει­λα­μέ­νων ἡ­μῖν τοῖς ἀ­να­ξί­οις, εὔ­χε­σθαι ὑ­πὲρ αὐ­τῶν.
Ὑ­πὲρ ἀ­ναῤ­ῥύ­σε­ως τῶν αἰχ­μα­λώ­των.
Ὑ­πὲρ τῶν ἐν θα­λάσ­σῃ κα­λῶς πλε­όν­των.
Ὑ­πὲρ τῶν ἐν ἀ­σθε­νεί­αις κα­τα­κει­μέ­νων.
Εὐ­ξώ­με­θα καὶ ὑ­πὲρ εὐ­φο­ρί­ας τῶν καρ­πῶν τῆς γῆς. Καὶ ὑ­πὲρ πάν­των τῶν προ­α­να­παυ­σα­μέ­νων πα­τέ­ρων καὶ ἀ­δελ­φῶν ἡ­μῶν, τῶν ἐν­θά­δε εὐ­σε­βῶς κει­μέ­νων, καὶ ἁ­παν­τα­χοῦ Ὀρ­θο­δό­ξων. Καὶ ὑ­πὲρ πά­σης ψυ­χῆς Χρι­στι­α­νῶν ὀρ­θο­δό­ξων. Μα­κα­ρί­σω­μεν τοὺς εὐ­σε­βεῖς Βα­σι­λεῖς. Τοὺς ὀρ­θο­δό­ξους Ἀρ­χι­ε­ρεῖς. [Τοὺς κτί­το­ρας τῆς ἁ­γί­ας Ἐκ­κλη­σί­ας (ἢ Μο­νῆς) ταύ­της], τοὺς γο­νεῖς ἡ­μῶν καὶ δι­δα­σκά­λους καὶ πάν­τας τοὺς προ­α­πελ­θόν­τας πα­τέ­ρας καὶ ἀ­δελ­φοὺς ἡ­μῶν, τοὺς ἐν­θά­δε εὐ­σε­βῶς κει­μέ­νους καὶ τοὺς ἁ­παν­τα­χοῦ ὀρ­θο­δό­ξους. Εἴ­πω­μεν καὶ ὑ­πὲρ αὐ­τῶν, τό· Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον· Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον· Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον.
Ὁ Ἱ­ε­ρεὺς · Δι᾿ εὐ­χῶν τῶν ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων ἡ­μῶν, Κύ­ρι­ε Ἰ­η­σοῦ Χρι­στέ, ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς.
Ὁ Ἀ­να­γνώ­στης· Ἀ­μήν.
 ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΑΓΙΟΥ ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ´. Τὸ προσταχθέν.
Τὸν τοῦ Χριστοῦ μεγαλώνυμον ὁπλίτην, τὸν ἀνδρικῶς τοὺς δυσμενεῖς καταβαλόντα, ἐν αἰκίσεσι πάλαι καὶ σκληραῖς βασάνοις ἐσχάτως φανερωθέντα δὲ θαυμαστῶς, καὶ πλήθει αὐτοῦ θαυμάτων σθένος Θεοῦ· μαρτυροῦντα τὸ ἄμαχον, ἐν ἐγκωμίων ᾠδαῖς, τιμήσωμεν κραυγάζοντες· Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ´. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τῶν ἀριστέων τοῦ Χριστοῦ τὸ ἐγκαλλώπισμα, τῆς ἐκκλησίας ἀδιάσειστον ἑδραίωμα, τὸ θησαύρισμα τῆς Ῥόδου καὶ μέγα κλέος. Φωταυγείας οὐρανίου τὸν φερώνυμον, καὶ θαυμάτων θεῖον πρόβολον τιμήσωμεν ἀνακράζοντες· Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Αἵμασι θεηγόροις εὐφημήσωμεν πάντες Φανούριον τὸν μέγαν ὁπλίτην (Ἅγιε Μεγαλομάρτυς Φανούριε πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν) (γ΄). Σταυροῦ γὰρ πανοπλίαν ἐνδυσάμενος ἀήττητον, Θεὸν τὸν παντοδύναμον ἐν νίκαις ἱεραῖς ἐδόξασε, τὸ Ὄνομα Αὐτοῦ τὸ Ἅγιον μεγαλύνων. Διὸ ἡμεῖς, τὴν ἔνδοξον αὐτοῦ μεγαλωσύνην ψάλλοντες, βοῶμεν ἐκτενῶς τοιαῦτα·
Χαίροις ὁ Μάρτυς τῆς ἀληθείας·
χαίροις ὁ στῦλος τῆς καρτερίας.
Χαίροις τοῦ Παμβασιλέως ὁ γενναῖος στρατηγός·
χαίροις τοῦ Δεσπότου πάντων ὑπηρέτης ὁ πιστός.
Χαίροις σὺ ὁ ταπεινώσας φάλαγγας δαιμονικάς·
χαίροις σὺ ὁ ἐκνικήσας παρατάξεις ἐχθρικάς.
Χαίροις ὁ τῆς ἀθεΐας λύσας σκότος τὸ βαθύ·
χαίροις Φῶς ὁ διαλαμπῶν τοῦ Χριστοῦ τοῖς ἐν τῇ γῆ.
Χαίροις τὸν πικρὸν χειμῶνα ἀπελαύνων τῆς ἀγνοίας·
χαίροις ἔαρ ὁ μηνύων πίστεως τῆς παναγίας.
Χαίροις ὁ τῆς Ἐκκλησίας παμφαέστατος φωστήρ·
χαίροις Ῥόδου εὐκοσμία καὶ ἀχείμαστος λιμὴν.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.



Βέλη τῆς κακίας πάσης τοῦ ἀρχαίου πτερνιστοῦ, ἔσβεσας τῇ σῇ ἐνστάσει καὶ ἀνδρείᾳ Ἀθλητά. Ὅθεν δρόσον ἀπολαύσας Πνεύματος τοῦ Παντουργοῦ, τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἀρδεύεις ὦ Φανούριε ἀεί, τῶν ἐκ πόθου σὲ τιμώντων καὶ ψαλλόντων τῷ Θεῷ·
Ἀλληλούϊα.

Γύμνωσιν ὁ ὄφις πάλαι τῆς ἀρχαίας καλλονῆς, προεξένησεν ἀνθρώποις τῇ δολίᾳ συμβουλῇ. Τοῦτον Μάρτυς ἐξέδυσας ἐν ἀγῶσι θαυμαστοῖς, ἔδειξας Θεοῦ τὸ σθένος καὶ τὴν ἄμαχον ἰσχύν, καὶ Αὐτοῦ τὰ μεγαλεία ὦ Φανούριε τρανοῖς. Διὸ μέλπομεν ἐκ πόθου τὰ ἐξαίσια τὰ σά, ἐκβοῶντες ἐκ καρδίας ταῦτα σοι χρεωστικῶς·
Χαίροις ὁ λύχνος τῆς εὐσεβείας·
χαίροις ὁ πρόβολος τῆς ἀνδρείας.
Χαίροις τῆς πίστεως ἡ λαμπρότης·
χαίροις Μαρτύρων ἡ ὡραιότης.
Χαίροις τοῦ Ἀγωνοθέτου στρατιώτης εὐπειθής·
χαίροις τοῦ Ἀγαθοδότου φίλος ὁ πανευπρεπής.
Χαίροις πίστεως ἀμώμου ἡ τιμία λαμπηδών·
χαίροις τῆς Χριστοῦ ἀγάπης ἡ σεβάσμιος εἰκών.
Χαίροις ὁ προσκαρτερήσας τῆς καμίνου τὴν πυράν·
χαίροις ὁ κληρονομήσας τὴν εὐφρόσυνον χαράν.
Χαίροις τῶν Ἀγγελικῶν ταγμάτων ἡ καλλίστη θυμηδία·
χαίροις τῶν Ῥοδίων δόξα καὶ ὑψίστη κληρουχία.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Δίψει θείου Μαρτυρίου συνεχόμενος, σπουδῂ ηὐτομόλεις ἐν σταδίῳ τὸν Χριστὸν ὁμολογεῖν, καὶ βασάνους ἐκαρτέρεις γενναιόφρονι ψυχῇ. Ὡς ὁ Παῦλος δὲ ἐβόας, τὸν Χριστὸν μόνον ἐρῶ καὶ αὐτοῦ τὴν Βασιλείαν τὴν αἰώνιον διψῶ. Ὅθεν ἀριστεύσας μέγα, ὦ Φανούριε κλεινέ, πάντας συγκαλεῖς ὑμνῆσαι τὸν Θεὸν τὸν ἀληθῆ καὶ συμψάλλειν τοῖς Ἀγγέλοις Τούτῳ τὴν καινὴν ῷδήν·
Ἀλληλούϊα.

Ἔστης ὡς στεῤῥὸς ἀδάμας καρτερῶν τοὺς ῥαβδισμούς, τὰς αἰκίσεις τῆς σαρκός σου, λίθων τε ἐπιφοράς, τοῦ Δεσπότου σου τὸ πάθος ἐνθυμούμενος ἀεί. Τούτῳ πρέσβευε ἀπαύστως, ὢ Φανούριε, ἡμῖν δοῦναι σθένος τοῦ νικήσαι πάθη τὰ φθοροποιὰ καὶ σαρκὶ συσταυρωθῆναι, ἵνα ζήσωμεν Αὐτῷ καὶ βοήσωμεν συμφώνως κατὰ χρέος σοι ἀεί·
Χαίροις τὸ βέλος τοῦ πολεμίου·
χαίροις τὸ κέντρον τοῦ ἀλλοτρίου.
Χαίροις ὁ διατρανώσας τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἰσχύν·
χαίροις ὁ καταγελάσας τῶν τυράννων τὴν ὀφρύν.
Χαίροις ὅπλον ὁ πλουτήσας τὸν ἀήττητον Σταυρόν·
χαίροις ὁ ἐκδειματήσας τῶν δαιμόνων τὸν στρατόν.
Χαίροις ὁ ἐγκαρτερήσας ἐν εἱρκτῇ τῇ σκοτεινῇ·
χαίροις ὁ φωταγωγήσας ταῖς ἀκτῖσί σου τὴν γῆν.
Χαίροις ἀγωνιζομένων πρόμαχος ὁ εὐσθενής·
χαίροις τῶν ἐν περιστάσει παραστάτης συμπαθής.
Χαίροις ὁ καταγλαΐσας τῶν Μαρτύρων τὸν χορόν·
χαίροις ὁ καταφραιδρύνας οὐρανὸν τὸν νοητόν.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Ζώσας τὴν ὀσφύν σου Μάρτυς τῇ ἰσχύϊ τοῦ Θεοῦ, πανοπλίαν τε φορέσας πίστεως τὴν ἀῤῥαγῆ, καὶ κρατῶν ἐν ταῖς χερσί σου τὸν Πανάγιον Σταυρόν, κατηδάφισας εἰς τέλος παρατάξεις τῶν ἐχθρῶν. Ὅθεν ηὔφρανας Ἀγγέλων ὢ Φανούριε χορούς, φίλους τούτους τε ποιήσας καὶ συνόμιλος ὀφθείς, ψάλλεις σὺν αὐτοῖς ἀπαύστως τὴν τρισάγιον ᾠδήν·
Ἀλληλούϊα.

Ἡ τοῦ Παρακλήτου χάρις ἐνοικήσασα ἐν σοί, τῶν γηΐνων πάντα πόθον ἐφλεξε σοι ἀληθῶς καὶ ἐρᾶν σε κατηξίου τῶν μελλόντων ἀγαθῶν. Ὅθεν ἀλογήσας πάντῃ φθειρομένης σοῦ σαρκός, πρὸς ἀγῶνας ὑπεισῆλθες ὢ Φανούριε στεῤῥούς, καὶ διάδημα τῆς νίκης ἐκομίσω τὸ λαμπρόν. Διὰ τοῦτο πλέκομέν σοι στέφος ὕμνων ἱερόν, λέγοντες σοι ἀσιγήτως ταῦτα χείλεσι ψυχῆς·
Χαίροις ὁ φίλος τοῦ Ζωοδότου·
χαίροις ὁ λύχνος τοῦ Φωτοδότου.
Χαίροις τῆς Σιὼν τῆς ἄνω πολυτίμητος ὄλβος·
χαίροις τῶν κινδυνευόντων ὁ ἀχείμαστος ὅρμος.
Χαίροις ῥόδον τὸ εὐῶδες Πνεύματος τοῦ Παντουργοῦ·
χαίροις ἄνθος τὸ ὡραῖον πίστεως ὑπερτελοῦς.
Χαίροις σκεῦος τῶν χαρίτων, ἐξαισίων πλησμονή·
χαίροις βρύσις τῶν θαυμάτων καὶ ἀείῤῥυτος πηγή.
Χαίροις ὅτι προλαμβάνεις τοὺς ἐν θλίψεσιν ἀεὶ·
χαίροις ὅτι ἐπακούεις τῶν φωνούντων σε ταχύ.
Χαίροις τοῦ Χριστοῦ Μαρτύρων λαμπροτάτη κορωνίς·
χαίροις τῶν πιστῶν τὸ τεῖχος καὶ ἀνίκητος ἀσπίς.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Θυρεὸν τῆς εὐσεβείας τὸν ἀλύγιστον λαβῶν καὶ τὸ δόρυ τῆς ἐλπίδος καὶ τῆς πίστεως κρατῶν, θώρακά τε τῆς ἀγάπης τοῦ Κυρίου ἐνδυθείς, οὐκ ἐκάμφης ἀλγηδόσιν ἀνυποίστοις Ἀθλητά. Ἀλλὰ μείνας ὡς ἀδάμας μέχρι τέλους καρτερός, ὢ Φανούριε ἀνυμνεὶς τῶν δυνάμεων Θεόν. Τούτῳ ἐκβοὼν ἐν πᾶσι τὴν νικοποιὸν ᾠδήν·
Ἀλληλούϊα.

Ἴνδαλμα σαθρὸν τῆς πλάνης, ἀληθείας τῷ πυρὶ ἀπημαύρωσας εἰς τέλος τοῦ Κυρίου Ἀθλητά, τοῦ Θεοῦ ἡμῶν τὸ σθένος τοῖς ἀθέοις φανερῶν. Ὅθεν καὶ ἡμεῖς χορείαν συστησάμενοι καινήν, ἀνυμνοῦμεν μεγαλεία ὢ Φανούριε τὰ σὰ καὶ προθύμως ἐκβοῶμεν ταῦτα σοι ἀπὸ ψυχῆς·
Χαίροις ὁ πύργος τῆς ἐκκλησίας·
χαίροις ὁ λίθος Σιὼν ἁγίας.
Χαίροις τοῦ χαλκοῦ καὶ σιδήρου στεῤῥότερος·
χαίροις τοῦ γεώδους χρυσίου λαμπρότερος.
Χαίροις ὁ ὑπερυψώσας συμμαχίαν τοῦ Θεοῦ·
χαίροις ὁ ἐκμηδενίσας παρατάξεις τοῦ ἐχθροῦ.
Χαίροις τοῦ Χριστοῦ ὁ στάχυς σῖτον δίδων ἱερὸν·
χαίροις τῆς ἀμπέλου βότρυς οἶνον στάζων μυστικόν.
Χαίροις ὅτι σεαὐτὸν εἰργάσω ἱερεῖον τῷ Θεῷ·
χαίροις ὅτι τὰς καρδίας ἱλαρύνεις τῶν πιστῶν.
Χαίροις τοῦ Χριστοῦ τὸ σπέρμα, ἐκκλησίας ὁ βλαστός·
χαίροις οἰκουμένης πάσης ἐνδοξότατος καρπός.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Κῆρυξ τοῦ Θεοῦ ἐγένου ὢ Φανούριε τρανὸς Μαρτυρίου γὰρ ὁ λόγος εἰς τὰ πέρατα τῆς γῆς ἐξελήλυθε καὶ ἔθνη συνεκάλεσε ὑμνεῖν τὸν Θεὸν τὸν ἐν Ἁγίοις δοξαζόμενον Αὐτοῦ καὶ τὴν ἐξουσίαν δόντα τοῦ καταπατεῖν ἡμᾶς κάραν τοῦ ἐχθροῦ δολίαν καὶ τοῦ ὄφεως ἰσχύν. Τούτῳ αἶνον ἐκ καρδίας πάντες πλέξωμεν καινόν, ᾄδοντες ὡς Παντουργέτῃ ἐπινίκιον ωδήν·
Ἀλληλούϊα.

Λαμπηδόσι Μαρτυρίου κατηγλάϊσας τὴν γῆν καὶ ἀκτῖσι τῶν σῶν ἄθλων ηὔγασας χοροὺς πιστῶν. Ὅθεν φωτισμοῦ ἀῤῥήτου ἐμπλησθέντες καὶ ἡμεῖς, Φωτοδότου ἀνυμνοῦμεν ὑπεράρχιον ἀρχήν, σὲ τιμῶντες ὁμοφρόνως ὢ Φανούριε κλεινέ, ψάλλομεν σοι ἀκορέστως ταῦτα ἐν μιᾷ ψυχῇ·
Χαίροις ἀήττητε πανοπλῖτα·
χαίροις πανένδοξε στεφανῖτα.
Χαίροις τοῦ Κυρίου δρομεὺς εὐσθενέστατος·
χαίροις ἀλλοτρίου ἐχθρὸς ἀκαταίσχυντος.
Χαίροις ἀθλημάτων τῶν τιμίων ἀλεῖπτα·
χαίροις τῶν ἀγώνων τῶν ἐνθεωτάτων πύκτα.
Χαίροις ὅτι τῶν βραβείων ἔτυχες τῶν ἀθανάτων·
χαίροις ὅτι τῶν στεφάνων ἀπολαύεις τῶν ἀφθάρτων.
Χαίροις τῶν ἐν ἀσθενείᾳ συμπαθέστατος ἀκέστωρ·
χαίροις τῶν ἐν περιστάσει ὀξυδρόμος ἀντιλήπτωρ.
Χαίροις κτίσεως ἁπάσης τηλαυγέστατος φωστήρ·
χαίροις Ῥόδου τὸ σεμνεῖον καὶ ὑπέρφωτος ἀστὴρ.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.
Μέλεσι σαρκός σου θείας καθυπέστης ἀλγεινός· προσεδέθης γὰρ μαγγάνῳ καὶ ἐξέσθης τὰς πλευράς, καιομέναις δὲ λαμπάσι κατεφλέχθης Ἀθλητά, λίθον δὲ βαρὺν ἐβάστας γενναιόφρονι ψυχῇ. Ὅθεν καθαρθεὶς ἐν τούτοις ὡσεὶ δόκιμος χρυσός, νῦν ἐκλάμπεις παραδόξως ὢ Φανούριε ἐν γῆ, πάντας προσκαλῶν ὑμνῆσαι ἀριστείας σου τρανὰς καὶ Θεῷ ἀναβοῆσαι χαρμοσύνως τὴν ᾠδήν·
Ἀλληλούϊα

Νόμον ἐκπληρῶν Δεσπότου, ὃν ἐπόθεις ἐκ παιδός, νεανίας ὡς ὡραῖος ἠκολούθησας Αὐτὸν καὶ ποτήριον προθύμως ἔπιες μαρτυρικόν. Ὅθεν σὲ εἰς εὐωχίαν συνεκάλεσεν καινήν, ἐν τραπέζῃ οὐρανίῳ Βασιλείας τῆς Αὐτοῦ, ἀπολαύειν εἰς αἰῶνας τῆς χρηστότητος Αὐτοῦ. Καὶ ἡμᾶς καλεῖ ἐν δόξῃ δαιτυμόνας ὡς φαιδρούς, ὢ Φανούριε τοῦ μέλπειν τὰ θαυμάσια τὰ σὰ καὶ βοῆσαί σοι ἐκθύμως ταῦτα στόματι ἑνί·
Χαίροις ὁ μέγας ἐν Ἀθλοφόροις·
χαίροις πολύαθλος ἐν ἀγῶσιν.
Χαίροις τοῦ Δεσπότου φίλος πιστότατος·
χαίροις τοῦ Ὑψίστου υἱὸς ποθεινότατος.
Χαίροις ὁ τῆς ἐκκλησίας μαργαρίτης χρυσαυγής·
χαίροις οἰκουμένης πάσης φρυκτωρὸς ἀειλαμπής.
Χαίροις ὅτι παῤῥησίᾳ τῷ Θεῷ ἡμῶν πρεσβεύεις·
χαίροις ὅτι ὑπὲρ πάντων εὐπροσδέκτως ἱκετεύεις.
Χαίροις αἰχμαλώτων ῥύστα πάντων τε προασπιστά·
χαίροις ἀρωγὲ τῶν ἐν ἀνάγκαις, ὁ ποιῶν τὰ θαυμαστά.
Χαίροις τῶν Μαρτύρων δόξα, Ἀθλητῶν ἡ καλλονή·
χαίροις Ἐκκλησίας κλέος καὶ ὁλόφωτος κρηπίς.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Ξένον θέαμα ὠράθη ἐν ἐσχάτοις τοῖς καιροῖς· ἐν τῇ νήσῳ γὰρ τῆς Ῥόδου, ὡς θησαύρισμα σεπτόν, ἡ εἰκὼν ἡ σὴ εὑρέθη ἐν χαλάσματι Ναοῦ. Ὅθεν πάντες ἐκπλαγέντες τῷ θεάματι τῷ σῷ, σὺν Ἀρχιερεῖ τιμίῳ, ὢ Φανούριε κλεινέ, ἐψαλλον μεγαλοφώνως ὕμνον σοι θεοτερπῆ, λέγοντες ἀπὸ βαθέων τὴν χαρμόσυνον ᾠδήν·
Ἀλληλούϊα.

Οὐρανῶν ταξιαρχίαι ἐθαμβήθησαν ἐν σοί, ἐνορώσαι σοὺς ἀγῶνας τοὺς γενναίους καὶ μακροὺς καὶ τὸ ἄκαμπτον ψυχῆς σου τῆς ἀνδρείας Ἀθλητά. Ὅθεν στέφος ἐπετίθουν σῆ τιμίᾳ κορυφῆ, ἐκ χειρὸς τοῦ Ζωοδότου, Ὃν λατρεύουσιν ἀεί. Καὶ ἡμεῖς λατρείαν θείαν ἄγοντες καὶ λογικήν, ὢ Φανούριε βοῶμεν ταῦτα σοι χαρμονικῶς·
Χαίροις ἀήττητος ἐν ἀθλήσει·
χαίροις ὑπέρφωτος ἐν δράσει.
Χαίροις Ἀγγέλων φαιδρὸν ἀγαλλίαμα·
χαίροις πιστῶν τὸ ἀσάλευτον στήριγμα.
Χαίροις ὅτι κατηδάφισας τῶν εἰδώλων τοὺς βωμούς·
χαίροις ὅτι κατεκόσμησας ὀρθοδόξων τοὺς ναούς.
Χαίροις ὁ θερμῶς ἐν ἀνάγκαις προφθάνων·
χαίροις ὁ ταχὺ τῶν φωνούντων ἀκούων.
Χαίροις Ἥλιον τῆς δόξης ὁ μηνύων τηλαυγῶς·
χαίροις φῶς τοῖς ἐν τῷ σκότει ὁ ἐμφαίνων ἱλαρῶς.
Χαίροις ὁ ἑξανατείλας ὡσεὶ ῥόδον ἐκ τῆς γῆς·
χαίροις ὁ κατευλόγησας τῶν Ῥοδίων τὴν πληθύν.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Πύργος πέλεις τῆς ἰσχύος καὶ δυνάμεως Θεοῦ, καὶ πιστῶν χοροὺς στηρίζεις ἐν τῇ πίστει τῇ ὀρθῇ. Ἐδρασθεὶς γὰρ τὴν καρδίαν ἐν τῇ πέτρᾳ τῆς ζωῆς καὶ τοὺς πόδας σου στηρίξας ἐν ταῖς θείαις ἐντολαῖς, Μαρτυρίου διεξῆλθες τραχυτάτην στενωπὸν καὶ ἐπέφθασας εἰς τέλος ὢ Φανούριε λαμπρόν. Ὅθεν καὶ ἡμεῖς στεφάνους πλέκοντές σοι ἐξ ᾠδῶν, οὑ παυόμεθα προσάδειν πόθῳ σοι ἐν ἀληθεῖ·
Ἀλληλούϊα.

Ῥόδου νῆσος ἡ τιμία τῷ ναῷ σου τῷ σεπτῷ ἐπαγάλλεται ἀμέτρως καυχωμένη ἐν χαρᾷ. Ἐξ αὐτῆς γὰρ ὥσπερ ἄστρον ἑξανέτειλας φαιδρὸν καὶ τῇ Οἰκουμένῃ πάσῃ τὰς ἀκτῖνας ἐφαπλοῖς. Ὅθεν κόρας αὐγασθέντες τῆς καρδίας καὶ ἡμεῖς καὶ λαμπόμενοι φωτί σου, ὢ Φανούριε ἀεί, ἐκβοῶμεν σοι συμφώνως ταῦτα πάντα ἐν σπουδῇ·
Χαίροις Μαρτύρων ἡ ὡραιότης·
χαίροις Ἀθλούντων ἡ κοσμιότης.
Χαίροις τῶν θαλαττευόντων ἡ γαλήνιος ἀκτίς·
χαίροις τῶν χειμαζομένων θεοπρόβλητος πυξίς.
Χαίροις ὁ τοῦ Φωτοδότου παμφαέστατος λύχνος·
χαίροις ὁ τοῦ Παρακλήτου φωτεινότατος δόμος.
Χαίροις ὅτι ἠχμαλώτευσας ἀοράτους δυσμενεῖς·
χαίροις ὅτι ἠλευθέρωσας αἰχμαλώτους ἱερεῖς.
Χαίροις ὁ κηρύττων ἄθλοις τὸν Θεὸν τὸν Δυνατόν·
χαίροις ὁ ἐμφαίνων κόσμῳ τοῦ Φωτὸς τὸν χορηγόν.
Χαίροις τῇ σαρκί σου πάθη ὁ βαστάσας ἀλγεινά·
χαίροις σαῖς πρεσβείαις πάθη παύων πᾶσι ψυχικά.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.



Σέλας καθορᾷς τὸ θεῖον σὺν Ἀγγέλων στρατιαῖς, καὶ παρίστασαι τῷ Θρόνῳ φωτοδότιδος πηγῆς, κάλλους θείου ἀπολαύων παραδείσου ἐν αὐλαῖς. Τούτῳ δὲ καθικετεύειν ὢ Φανούριε θερμῶς μὴ ἐλλείπῃς ὑπὲρ πάντων τῶν τιμώντων σου πιστῶς, μνήμην τὴν ἱερωτάτην καὶ βοώντων τῷ Θεῷ ἐν ψυχὴ ἀγαλλομένῃ ἀκατάπαυστον ᾠδήν·
Ἀλληλούϊα.

Τρόπαια τῆς θείας νίκης ἔστησας πανευκλεῆ, μεγαλύνας ἀριστείαις ταῖς λαμπραῖς σοῦ τὸν Θεὸν καὶ εὐφράνας Τοῦτον μέγα, Τροπαιοῦχε Ἀθλητά. Καὶ ἡμεῖς ἀνδραγαθίας τὰς πολλὰς σοῦ ἀληθῶς, ὢ Φανούριε γενναῖε ἀνυμνοῦντες εὐσεβῶς, λέγομέν σοι ἐκ καρδίας ταῦτα πάντα θαυμαστῶς·
Χαίροις πανένδοξε Ἀθλοφόρε·
χαίροις γενναῖε τροπαιοφόρε.
Χαίροις τῶν παλαισμάτων τὸ στεῤῥότατον χαλκεῖον·
χαίροις πίστεως ἀμώμου τὸ πανίερον σεμνεῖον.
Χαίροις γέρα τῶν ἀγώνων κομισάμενος σπουδῇ·
χαίροις δόξης τῆς ἀγήρω ὁ κτησάμενος στολήν.
Χαίροις πόνους ὑπομείνας γενναιόφρονι ψυχῇ·
χαίροις εὐφροσύνης θείας ἀπολαύων ἐν τρυφῆ.
Χαίροις γῆν ὁ ἀγλαΐσας ταῖς τῶν ἄθλων σου σειραῖς·
χαίροις οὐρανοὺς κοσμήσας παραστάσεσι φαιδραῖς.
Χαίροις ὁ τοῦ Ἀρχιφώτου ὁλοφώτεινος πυρσός·
χαίροις Ἐκκλησίας βάσις καὶ πολύφωτος ναός.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Ὕδασιν τῆς εὐσεβείας καταρδεύσας σὴν ψυχὴν καὶ ἀρότρῳ γεωργήσας πίστεως τῆς ἀγαθῆς, στάχυν θείου Μαρτυρίου, ὢ Φανούριε μεστόν, ἔδωκας ἐν ἀποθήκαις συντηρούμενον Θεοῦ. Καὶ ἡμεῖς οὖν εὐφημοῦντες τοὺς τῶν πόνων σου καρπούς, σιτιζόμεθα καρδίας ἐν αἰνέσεσι Θεοῦ καὶ βοῶμεν ἀσιγήτως Τούτῳ χείλεσι ψυχῆς·
Ἀλληλούϊα.

Φυλακῆς καθυπομείνας θάλαμον τὸν σκοτεινόν, Φῶς τὸ τριλαμπὲς ἑώρας ψυχικοῖς σοῦ ὀφθαλμοῖς. Καὶ φυλάξας σὰς αἰσθήσεις ἐκ τοῦ σκότους ἀβλαβεῖς, προσωμίλεις ἀενάως τοῦ Φωτὸς τῷ χορηγῷ. Κάλλη οὖν ἐνατενίζων τὰ οὐράνια ἀεί, σὴν καρδίαν ἀπειργάσω Ναὸν ζῶντα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡμεῖς οὖν προσκυνοῦντες, ἐν Ναῷ σου ἱερῷ, ὢ Φανούριε εἰκόνα τὴν σεβάσμιον σοῦ νῦν, λέγομεν ἀκαταπαύστως ταῦτα πόθῳ ἀκλινεῖ·
Χαίροις Μαρτύρων τὸ θεῖον ὡράϊσμα·
χαίροις Ἁγίων ἁπάντων ἀγλάϊσμα.
Χαίροις φωτὸς τοῦ ἀδύτου ἐπόπτα·
χαίροις Παρακλήτου ἡ θεία διόπτρα.
Χαίροις ἐντολὰς τοῦ Νόμου ὁ τηρήσας νουνεχῶς·
χαιροις τρῖβον ὁ βαδίσας Μαρτυρίου ἀκλινῶς.
Χαίροις δόξαν ἀτενίζων Ἀθλοθέτου σου Χριστοῦ·
χαίροις κάλλη ἐποπτεύων τὰ ἀπόῤῥητα Θεοῦ.
Χαίροις στίγματα βαστάσας Μαρτυρίου ἐν σαρκί·
χαίροις τὸν Θεὸν δοξάζων ἀενάως σῇ ψυχῇ.
Χαίροις τοῖς πιστοῖς παρέχων τὴν θερμήν σου προστασίαν·
χαίροις ὁ εὐφραίνων πάντας ἱλαρᾷ σου παρουσίᾳ.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Χαίρων περαιώσας τρῖβον τῆς Ἀθλήσεως στενήν, τῆς Ἐδὲμ οἰκεῖς τὸ πλάτος, ὢ Φανούριε σεπτέ. Καὶ ἡμᾶς τοὺς στενωθέντας ταῖς παθῶν ἐπαγωγαῖς, πλάτυνον σῇ ἀντιλήψει ἀπλανῶς καθοδηγῶν, ἔνθα δῆμοι τῶν Μαρτύρων καὶ Ἁγίων πατριαί. Ἵνα τοῖς αὐτῶν στοιχοῦντες ἴχνεσι περιχαρῶς, μέλπωμεν Θεῷ τὸν ὕμνον, ἀνακράζοντες φαιδρῶς·
Ἀλληλούϊα.

Ψάλλας Μαρτυρίου αἶνον φόρμιγγι τῆς σῆς ψυχῆς, νῦν αἰνεῖς ἀκαταπαύστως ὑπερύμνητον Θεόν, τὸν διδόντα σοι τὸ σθένος μαρτυρῆσαι δι᾿ Αὐτόν. Ὅθεν τῶν φιλομαρτύρων ὢ Φανούριε χοροί, φιλοθέων τε αἱ τάξεις καὶ συστήματα πιστῶν, εὐλογοῦμεν ἐκ βαθέων τὸν οἰκτίρμονα Θεὸν καὶ σοι λέγομεν ἀπαύστως ὡς θεράποντι Αὐτοῦ·
Χαίροις τὸ ἄνθος τῆς εὐσεβείας·
χαίροις τὸ ῥόδον τῆς ἀληθείας.
Χαίροις τῆς φωτοχυσίας τῆς ἄῤῥητου ἡ ἀκτίς·
χαίροις οὐρανίου κόσμου ἡ ὑπέρφωτος βολίς.
Χαίροις τῶν ἀριστευσάντων ἡ πανευπρεπὴς εἰκών·
χαίροις τῶν καλῶς ἀθλούντων ἡ ὑψίστη λαμπηδών.
Χαίροις σκότους καθαιρέτα, τοῦ φωτὸς ὁ ὁδηγός·
χαίροις τῶν ἀπαυγασμάτων τῶν ἐνθέων χορηγός.
Χαίροις ὁ πιστοὺς στηρίζων εὐπροσδέκτοις σου εὐχαῖς·
χαίροις πάντας ὁ εὐφραίνων ταῖς θαυμάτων σου σειραῖς.
Χαίροις τῶν Ῥοδίων δόξα καὶ γαλήνιος λιμήν·
χαίροις πλοῦτος ἐκκλησίας καὶ ἀνέσπερος αὐγή.
Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.

Ὢ ἀήττητε Μάρτυς, Ἀθλητὰ γενναιόφρον, Φανούριε Κυρίου ὁπλῖτα· (Ἅγιε Μεγαλομάρτυς Φανούριε πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν) (γ΄)· ὁ θαυμαστώσας τοῦ Θεοῦ τὴν δύναμιν τῇ καρτερᾷ σου καὶ στεῤῥᾷ ἐνστάσει καὶ νίκης ἀνεγείρας τρόπαια ἱερωτάτης, ἀξίωσον ἡμᾶς τοὺς σὲ τιμῶντας πίστει ἀνυποκρίτῳ, καταβαλεῖν ἐχθρὸν τὸν πολυμήχανον καὶ στέφος ἀναδέξασθαι θείας δόξης. Ἵνα σὲ πόθῳ κρείττονι δοξάζοντες, Κυρίῳ ψαλοῦμεν καρδία ἐν εὐθυτάτῃ, εἰς ἄληκτον αἰῶνα αἶνον ἅγιον, ἀξίως ὑμνολογοῦντες αὐτοῦ τὴν δόξαν, φωναῖς αἰσίαις δὲ βοῶμεν ἀσιγήτως σὺν τοῖς Ἀγγέλοις·
Ἀλληλούϊα.

Καὶ πάλιν τὸ Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ´. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τῶν ἀριστέων τοῦ Χριστοῦ τὸ ἐγκαλλώπισμα, τῆς ἐκκλησίας ἀδιάσειστον ἑδραίωμα, τὸ θησαύρισμα τῆς Ῥόδου καὶ μέγα κλέος. Φωταυγείας οὐρανίου τὸν φερώνυμον, καὶ θαυμάτων θεῖον πρόβολον τιμήσωμεν ἀνακράζοντες· Χαίροις Μάρτυς Φανούριε.



















ΕΓΚΩΜΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΦΑΝΟΥΡΙΟΝ.
ΣΤΑΣΙΣ Α΄. Ἦχος πλ. α´. Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ.
Τῆς ζωῆς τὸ στέφος, ἐν ἀγῶσι στεῤῥοῖς, ἐκληρώσατο ὁ Μάρτυς Φανούριος, καὶ ζωῆς ἡμῖν μηνύει τὴν πηγήν.
Ἀθλητῶν τὸ σθένος, ὡς ὑπάρχων Χριστέ, τὴν ἰσχύν σου οὐρανόθεν μοι δώρησαι, τὸν Φανούριον ὑμνῆσαι ἐν ᾠδαῖς.
Βραβευθεὶς στεφάνῳ, τῆς ἀγήρω ζωῆς, καὶ ἡμῖν τοῖς σὲ τιμῶσιν Φανούριε, ἐπιβράβευσον ζωῆς τὸν θησαυρόν.
Γεηρῶν ἁπάντων, ἀποστήσας τὸν νοῦν, σὺν ἀγγέλοις νῦν ἀγάλλει Φανούριε, μεθ᾿ ὧν πρέσβευε Χριστῷ ὑπὲρ ἡμῶν.
Δικαστῶν μανίαν, τῷ Χριστοῦ μανικῷ, ἀκορέστῳ τε Φανούριε ἔρωτι, ἐναπέσβεσας ὡς ἄλλος Δανιήλ.
Ἐδρασθεὶς ἐν πέτρα, τῶν Χριστοῦ ἐντολῶν, τοῦ ἀδάμαντος στεῤῥότερος ἔμεινας, ἐν αἰκίσεσι Φανούριε σκληραῖς.
Ζήλου πανοπλίαν, θεϊκοῦ ἐνδυθείς, τῶν ἀθέων δυναστείαν ἐξέδυσας, καὶ ἐτράνωσας Φανούριε Θεόν.
Ἠδυνθεὶς ἀῤῥήτῳ, τοῦ Χριστοῦ χαρμονῇ, τὴν πικρίαν τοῦ θανάτου διέφυγες, Ἀναστάσεως Φανούριε γευθείς.
Θελημάτων θείων, διαβαίνων ὁδόν, θελητὴν τὸν τοῦ ἐλέους Φανούριε, ἐθεράπευσας ἐλαίῳ σῆς ψυχῆς.
Ἰοβόλου πᾶσαν, τὴν κακίαν τοῖς σοῖς, καταβέβληκας Φανούριε σκάμμασι, κατευφράνας τὸν Πανάγαθον Θεόν.
Καρτερήσας πόνους, δριμύτατους σαρκός, τῆς ψυχῆς τὴν εὐφροσύνην Φανούριε, ἀνταπείληψας καὶ δόξης πλησμονήν.
Λύσας τῆς ἀπάτης, τῶν εἰδώλων δεσμά, τῷ Δεσπότῃ σου Φανούριε δέδεσαι, τῷ θανάτου λελυκότι τὰ δεσμά.
Μυροθήκη πέλων, χαρισμάτων τερπνῶν, εὐωδίαν Παρακλήτου Φανούριε, ἐπιῤῥέεις ἀκενώτως ταῖς ψυχαῖς.
Νύκτα ἀθεΐας, ἀπελάσας πρὸς Φῶς, τὸ ἀνέσπερον Φανούριε ἔφθασας, Φωτοδότου νόμον θεῖον δαδούχων.
Ξίφος ὡς ὑπάρχων, Παρακλήτου ὀξύ, τῶν δαιμόνων κεφαλὰς ἐναπέκοψας, ὢ Φανούριε ἐν ἄθλοις σου στεῤῥοῖς.
Οὐρανῶν δυνάμεις, τοὺς ἀγῶνας τοὺς σούς, ἐπεκρότησαν Φανούριε ἔνδοξε, καὶ στεφάνους σοι ἐκόμισαν λαμπρούς.
Πῦρ καμίνου σβέσας, ὡς οἱ παῖδες τὸ πρίν, ἀκατάφλεκτος Φανούριε ἔμεινας, ἀνυμνῶν τὸν Λυτρωτὴν ἡμῶν Θεόν.
Ῥόδον ἐπεφάνης, ὡς εὐῶδες Χριστοῦ, καὶ Ῥοδίων θείαν πόλιν ἐκόσμησας, τῇ εὑρέσει σου Φανούριε κλεινέ.
Σέβω θεαρχίας, μονοσέπτου ἀρχήν, τοῖς τυράννοις ἀνεβόας Φανούριε, καὶ ἀρνοῦμαι ψεύδους πάντα τὰ γλυπτά.
Τρόπαια γενναῖα, τῇ Χριστοῦ κρατυνθείς, παναλκεῖ χειρὶ Φανούριε ἔστησας, στρατιώτης ὡς ἀήττητος αὐτοῦ.
Ὕψη ἐπέφθασας, οὐρανοῦ τοῖς πτεροῖς, Μαρτυρίου σου Φανούριε ἕλκυσον, ἡμᾶς πάντας ἐκ τοῦ λάκκου τῶν παθῶν.
Φυλακῆς τὸ σθένος, ὑπομείνας οἰκεῖς, τῆς Ἐδὲμ θείας ἐπαύλεις Φανούριε, παραδείσου ἐν σκηναῖς χοροβατῶν.
Χάριτος ταμεῖον, καὶ θαυμάτων πηγήν, σὲ ἐπέγνωμεν Φανούριε ἔνδοξε, ταχινόν τε ἀντιλήπτορα πιστῶν.
Ψάμμον τῆς θαλάσσης, ὑπερβαίνει τῶν σῶν, τεραστίων ἡ πληθὺς ὢ Φανούριε, τοῖς καλοῦσί σε προφθάνεις γὰρ ἀεί.
Ὡς τοῦ Βασιλέως, στρατηγὸς εὐκλεής, ἀριστείαις τῶν σῶν ἄθλων Φανούριε, Βασιλείαν ἐμεγάλυνας Αὐτοῦ.
Ὁ κανῶν ἀγώνων, περαιώσας ὁδόν, καὶ ἡμᾶς τοὺς ὑμνητάς σου ἀξίωσον, ὢ Φανούριε ἐπάθλων ἱκανῶν.
Σοφιστὴν κακίας, ἐν ἀθλήσει τῇ σῇ, ἀπεμώρανας Φανούριε ἔνδοξε, τῆς σοφίας ἀγαπήσας τὴν πηγήν.
Ἱερεῖς τὸ πάλαι, ἐκ δουλείας πικράς, ὡς ἐῤῥύσω ὢ Φανούριε λύτρωσαι, καὶ ἡμᾶς αἰχμαλωσίας τοῦ ἐχθροῦ.
Δαδουχεῖς τὴν κτίσιν, Μαρτυρίου αὐγαῖς, οὐρανοῦ κατασκοσμεῖς δὲ στερέωμα ὢ Φανούριε ἀστὴρ ὡς τηλαυγής.
Ὥριμος ὡς βότρυς, Μαρτυρίου ληνοῖς, θεῖον οἶνον ὢ Φανούριε ἐβλυσας, τὸν εὐφραίνοντα καρδίας τῶν πιστῶν.
Ῥύπον τοῦ δολίου, ἀποπτήξας ἐχθροῦ, νίκης ἔνδυμα ἐκτήσω Φανούριε, τῆς χιόνος καθαρώτερος ὀφθείς.
Ἀκωλύτως δρόμον, Μαρτυρίου τραχύν, περαιώσας ὢ Φανούριε εὕρηκας, τῆς Ἐδὲμ διαιωνίζουσαν τρυφήν.
Σοὶ καρδίας γόνυ, ὑποκλίνω πιστῶς, κατὰ χρέος ὢ Φανούριε ἔνδοξε, τῷ φωνῆς μου ἐπακούοντι ἀεί.
Χαίροις τροπαιοῦχε, πανοπλῖτα Χριστοῦ, ὢ Φανούριε Μαρτύρων τὸ καύχημα, καὶ τῆς Ῥόδου μέγα κλέος καὶ φρουρός.
Δόξα. Τριαδικόν.
Σὺν Πατρὶ Υἱόν τε, καὶ τὸ Πνεῦμα ὑμνῶ, τὴν τρισήλιον καὶ μίαν Θεότητα, τὴν τὸ πᾶν διακρατοῦσαν πανσθενῶς.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Φωτοφόρος ὤφθης, Θεοῦ Λόγου παστός, καὶ παλάτιον καὶ πύλη ἡ ἄγουσα, πρὸς Παράδεισον Παρθένε Μαριάμ.
Καὶ πάλιν τὸ πρῶτον.
Τῆς ζωῆς τὸ στέφος, ἐν ἀγῶσι στεῤῥοῖς, ἐκληρώσατο ὁ Μάρτυς Φανούριος, καὶ ζωῆς ἡμῖν μηνύει τὴν πηγήν.

ΣΤΑΣΙΣ Β´. Ἦχος πλ. α´. Ἄξιόν ἐστι.
Ἄξιόν ἐστι, τὸν Φανούριον ὑμνολογῆσαι, τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ γενναίως ἀθλήσαντα, καὶ ἐκλάμποντα ὡς φῶς τοῖς ἐν τῇ γῇ.
Ἄνθεσι σεπτοῖς, στεφανώσωμεν πιστοὶ ἐνθέως, ἄνθος τοῦ Χριστοῦ καὶ ῥόδον πανεύοσμον, τὸν Φανούριον ὁπλίτην τὸν λαμπρόν.
Βήματι Κριτῶν, παρεστὼς σὺν παῤῥησίᾳ Μάρτυς, Κύριον Θεὸν Φανούριε ἔνδοξε, ὡμολόγησας γενναία τῇ φωνῆ.
Γνώμη ἀκλινεῖ, ἠκολούθεις τῷ Χριστῷ στεῤῥόφρον, τῷ τοὺς οὐρανοὺς Φανούριε κλίναντι, καὶ ὀφθέντι ἐπὶ γῆς μετὰ σαρκός.
Δρόσον δαψιλῶς, τὴν οὐράνιον πιστοῖς παρέχεις, ὡς τῶν αἰκισμῶν τὴν φλόγαν τὴν ἀστεκτον, ὑπομείνας ὢ Φανούριε στεῤῥῶς.
Ἔμπλεως φωτὸς, τοῦ ἀδύτου γεγονὼς καὶ θείου, φώτισον ἡμᾶς τοὺς πόθῳ γεραίροντας, ὢ Φανούριε τὴν ἄθλησιν τὴν σήν.
Ζάλης πειρασμῶν καὶ παντοίας τοῦ δολίου βλάβης, τάχιστα ἡμᾶς λυτροῦσαι Φανούριε, τοὺς τῇ σκέπῃ καταφεύγοντας τῇ σῇ.
Ἥγημαι τρυφήν, ἀλγηδόνων τὴν πικρίαν πᾶσαν, ἵνα τὸν Χριστὸν κερδήσω ἐβόησας, ὢ Φανούριε ζωῆς τὸν γλυκασμόν.
Θάλαμον οἰκῶν, ἀδιάφθορον ἐν τοῖς ὑψίστοις, ῥῦσαι ἐκ φθορᾶς ἡμᾶς ὢ Φανούριε. Ἀναστάσεώς τε δεῖξον κοινωνούς.
Ἵππειον ἐχθροῦ, ὢ Φανούριε καθεῖλες κράτος, Κύριον Θεὸν ὑψώσας ἐν ἄθλοις σου, τὸν ἐν ξύλῳ ὑψωθέντα τοῦ Σταυροῦ.
Κάμινον πυρός, καθυπέμεινας ὥσπερ οἱ παῖδες, ὕμνον τῷ Θεῷ προσόδων Φανούριε, τῷ τηρήσαντί σε Μάρτυς ἀβλαβῆ.
Λίθων ἀλγεινήν, ἐκαρτέρησας γενναίως ῥῖψιν, πέτρα ἐρεχσθεὶς Χριστῷ ὢ Φανούριε, ὥσπερ Στέφανος Μαρτύρων ἡ ἀρχή.
Μάστιγας δεχθείς, ὢ Φανούριε Χριστὸν δοξάζεις, τὸν ὑπὲρ ἡμῶν δεχθέντα μαστίγωσιν, καὶ τὴν Αἴγυπτον μαστίξαντα πληγαῖς.
Νέκταρ τὸ γλυκύ, ἀκενώτως τοῖς πιστοῖς παρέχεις, τοῖς πανευλαβῶς τιμῶσι Φανούριε, ἀλγηδόνων σου τιμίων τὰς σειράς.
Ξύλῳ τοῦ Σταυροῦ, τὸν ἀπλώσαντα βουλήσει χεῖρας, ἔστερξας ψυχὴ προθύμῳ Φανούριε, καὶ ἠπλώθης ἐν μαγγάνῳ δι’ Αὐτόν.
Ὅρμον γαληνόν, Μαρτυρίου τῷ ἱστίῳ φθάσας, τοῖς ἐν λυπηροῖς τοῦ βίου Φανούριε, θαλαττεύουσι γαλήνην χορηγεῖς.
Πόλιν ἱερὰν κατεκόσμησας τὴν τῶν Ῥοδίων, πλοῦτος ὡς σεπτὸς αὐτῆς ὢ Φανούριε, καὶ εὐφραίνεις τὰς καρδίας τῶν πιστῶν.
Σάλπιγξ ὡς τρανή, ὢ Φανούριε Χριστὸν κηρύττεις, καὶ περιφανῶς ὁ φθόγγος τῶν ἄθλων σου, εἰς τὰ πέρατα διέδραμε τῆς γῆς
Τάλαντον λαβών, ὢ Φανούριε πίστεως θείας, πόνοις ὁμιλῶν εἰς τέλος ἐπηύξησας, καὶ ἐδρέψω Μαρτυρίου τὸν καρπόν.
Ὕψιστον Θεόν, τὸν ποιήσαντα συνέσει πάντα, πίστει προσκυνῶ Φανούριε ἔκραζες, ἐν σταδίῳ κατενώπιον ἐχθρῶν.
Φύλαξ τῶν πιστῶν, ἐν κινδύνοις καὶ δεινοῖς ὑπάρχων, πάντα φανεροῖς σῷ σθένει Φανούριε, καὶ τὴν κλῆσίν σου τοῖς ἔργοις βεβαιοῖς.
Χαίρουσιν ἐν σοί, τῶν Μαρτύρων οἱ χοροὶ οἱ θεῖοι, τούτοις προστιθεὶς ὡς ὄλβος Φανούριε, τοὺς ἀφθάρτους ἀπαυγάζων θησαυρούς.
Ψεύδη τὰ ἡμῶν, καταπτύσσομαι ἐχθροῖς ἐβόας, Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ γενναῖε Φανούριε, καὶ προσπύσσομαι Θεὸν τὸν ἀληθῆ.
Ὥσπερ ὁ χρυσός, ἐν τῇ χώνη αἰκισμῶν ἐῤῥίφθης, καὶ δοκιμασθεὶς μεγάλως Φανούριε, ἀνεδείχθης Θεοῦ κάρπωμα δεκτόν.
Ἴασιν ψυχαῖς, πολυτρόπων ἐκ παθῶν παρέχεις, Χάριν φανερῶν πλουσίαν Φανούριε, τοῖς καλοῦσί σε ἐν πίστει ἀληθεῖ.
Σκίρτα ἱερῶς, τῶν Ῥοδίων ἡ τιμία νῆσος, τεῖχος ὀχυρὸν πλουτοῦσα καὶ ἄῤῥηκτον, Φανουρίου τὸν πανίερον ναόν.
Ἴδον σε φρικτῶς, δυσσεβεῖς Ἀγαρηνοὶ τὸ πάλαι, θείων λειτουργῶν αἰτοῦντα τὴν λύτρωσιν, καὶ ἐξέστησαν Φανούριε ἐν σοί.
Δόλιον ἐχθρόν, τὸν ἐξώσαντα τοῦ Παραδείσου, βρώσεως κλοπῇ τὴν Εὔαν ἀπέκτεινας, ὢ Φανούριε τῷ δόρατι Θεοῦ.
Ὤκιστα δραμών, τοῖς πιστοῖς Φανούριε προφθάνεις, πάντα ἐκπληρῶν αὐτῶν τὰ αἰτήματα, ὡς δρομαῖος τοῦ Κυρίου Ἀθλητής.
Ῥάβδον κραταιάν, τὸν ἀήττητον Σταυρὸν βαστάσας, κάραν τοῦ ἐχθροῦ Φανούριε ἔθραυσας, ὡς στρουθίον ὑποτάξας σοῖς ποσίν.
Ἄνακτι Θεῷ, τὸν αὐχένα τῆς ψυχῆς σου κλίνας, ἐστης τοῖς ἐχθροῖς ὡς στῦλος ἀκλόνητος, ὢ Φανούριε Θεοῦ ῥώμην δηλῶν.
Στῆσον πειρασμῶν, ὢ Φανούριε κλύδωνα μέγαν, σθένει τοῦ Θεοῦ ὁ μείνας στεῤῥότερος, τοῦ ἀδάμαντος βασάνοις ἐν πολλαῖς.
Χαίροις τοῦ Χριστοῦ, Ἀθλοφόρε τῶν Μαρτύρων δόξα, μέγιστε ἡμῶν προστάτα Φανούριε, ὁ προφθάνων τοῖς καλοῦσι σὲ ταχύ.
Δόξα. Τριαδικόν,
Ἄναρχον Θεόν, προσκυνήσωμεν πάντες συμφώνως, ἅμα τῷ Πατρὶ Υἱὸν ὁμοούσιον, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ὁμόθρονον πιστῶς.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα Ἁγνή, Θεοτόκε ἡ Ἐλπὶς τοῦ κόσμου, χεῖρας Μητρικὸς Υἱῷ σου ἀνάγαγε, δυσωπούσα ὑπὲρ πάντων ἐκτενῶς.
Καὶ πάλιν, τὸ πρῶτον.
Ἄξιόν ἐστι, τὸν Φανούριον ὑμνολογῆσαι, τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ γενναίως ἀθλήσαντα, καὶ ἐκλάμποντα ὡς φῶς τοῖς ἐν τῇ γῇ.

ΣΤΑΣΙΣ Γ΄. Ἦχος γ´. Αἱ γενεαὶ πᾶσαι.
Αἱ γενεαὶ νῦν πᾶσαι, στέψωμεν ἐν ὕμνοις, Φανούριον τὸν μέγαν.
Ἄστρον ὥσπερ μέγα, τὸ Φῶς Χριστοῦ ἐκλάμπει, Φανούριος τῷ κόσμῳ.
Βέλη τῆς κακίας, συνέτριψας τοῦ πλάνου, Φανούριε ὁπλῖτα.
Γάνυται Ῥοδίων, ἡ νῆσος Φανουρίου, πλουτοῦσα θεῖον οἶκον.
Δίψει Μαρτυρίου, ἐτήκετο τοῦ θείου, Φανούριος ὁ μέγας.
Εὕρομεν εἰκόνα, τὴν σὴν ἐν ἐρειπίοις, Φανούριε Ναοῦ σου.
Ζύμη τοῦ Κυρίου, Φανούριε ὑπάρχων, ἄρτος ἡδὺς ἐγένου.
Ἥλιον μηνύεις, τὸν ἄδυτον τῷ κόσμῳ, Φανούριε τρισμάκαρ.
Θαύμασι μεγάλοις, Χριστὸς ἐτίμησέ σε, Φανούριε Θεόφρον.
Ἱδρῶσι Μαρτυρίου, Φανούριος τὸ στέφος, ἀπείληφε τῆς δόξης.
Καιρίαν σὺ ἐδίδου, πληγὴν τῷ ἀρχεκάκῳ, Φανούριε γενναῖε.
Λαμπρῶς ἐν τοῖς ἀγῶσιν, ἠρίστευσε τοῖς θείοις, Φανούριος ὁ μέγας.
Μυρίοις πόνοις σῶμα, τὸ σὸν κατηγλαΐσθη, Φανούριε στεῤῥόφρον.
Νέμεις ἀκωλύτως, Φανούριε τὰς δόσεις, τοῖς σὲ ἐπιφωνοῦσιν.
Ξένος ὥσπερ ὄλβος, τῇ γῇ καιροῖς ἐσχάτοις, Φανούριος ἐφάνη.
Ὄρθρος ὡς ὡραῖος, τὴν νύκτα ἀπελαύνεις, Φανούριε τῆς πλάνης.
Πύλη τῆς Ἐδὲμ σοι, ἀγῶσι Μαρτυρίου, Φανούριε ἠνοίχθη.
Ῥήμασιν ἀντέστης, τυράννων παρανόμων, Φανούριε ἀνδρεῖε.
Σύναυλοι ἀγγέλοις, τὴν μνήμην σου τὴν θείαν, Φανούριε κροτοῦμεν.
Τεῖχος ὥσπερ μέγα, Φανούριε πλουτεῖ σε, Ῥοδίων θεία νῆσος.
Ὕλην ἀθεΐας, πυρὶ τοῦ Μαρτυρίου, Φανούριος ἐτέφρου.
Φάλαγγας δαιμόνων, τῷ ξίφει Παρακλήτου, Φανούριος ἐκκόπτει.
Χαίρει οἰκουμένη, εὑρέσει σῆς εἰκόνος, Φανούριε παμμάκαρ.
Ψεύδους τὸν προστάτην, ταῖς σαῖς μεγαλουργίαις, Φανούριε αἰσχύνεις.
Ὡσεὶ λίθος θεῖος, Φανούριε ἀστράπτεις, Χριστοῦ τῇ Ἐκκλησία.
Ἰσχὺν διεζωσμένος, Θεοῦ πρὸς μέγα σκάμμα, Φανούριος ἐχώρει.
Σκεῦος τῆς σαρκός σου, ἠλόγησας εἰς τέλος, Φανούριε ἐχέφρον.
Ἴθυνας ψυχῆς σου, Φανούριε τὸ σκάφος, Χριστοῦ πρὸς θεῖον ὅρμον.
Δόρυ ὥσπερ μέγα, Φανούριος κατεῖχε, Χριστοῦ τὴν θείαν πίστιν.
Ὡς ἀδάμας ἔστη, ἐν μέσῳ τῶν βασάνων, Φανούριος ὁ Μάρτυς.
Ῥῦσαι τῶν δεσμῶν με, Φανούριε τοῦ πλάνου, ὡς ἱερεῖς τὸ πάλαι.
Ἄθλους σου τοὺς θείους, χρεωστικῶς τιμῶμεν, Φανούριε ἐν ὕμνοις.
Σύμμαχον πλουτοῦμεν, ἐν πάσαις ταῖς ἀνάγκαις, Φανούριον τὸν πάνυ.
Χαίροις τῶν θαυμάτων, Φανούριε ἡ βρύσις, καὶ Ἐκκλησίας κλέος.
Δόξα. Τριαδικόν.
Ἄκτιστε Θεότης, Πάτερ, Λόγε, Πνεῦμα, ἐλέησον σοὺς δούλους.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα Μαρία, ὃν ἔτεκες ἀσπόρως, ὑπὲρ ἡμῶν δυσώπει.
Καὶ πάλιν τὸ πρῶτον.
Αἱ γενεαὶ νῦν πᾶσαι, στέψωμεν ἐν ὕμνοις, Φανούριον τὸν μέγαν.

Βίος Αγίου Φανουρίου του Μεγαλομάρτυρα
Ο Άγιος Φανούριος ο Μεγαλομάρτυς και Νεοφανής τιμάται από την Εκκλησία μας στις 27 Αυγούστου

Η Ανεύρεση της Εικόνας
Τον καιρό πού οι Αγαρηνοί κατέλαβαν την νήσο Ρόδο θέλησαν να οχυρώσουν και πάλι το όμορφο νησί και να ξαναφτιάξουν τα τείχη της πόλης, τα όποια είχαν καταστραφεί σε πολλά σημεία από τις αλλεπάλληλες πολεμικές συγκρούσεις.
Προς το νότιο μέρος του φρουρίου της πόλης πού ήτο και κατεστραμμένο υπήρχαν πολλά μισογκρεμισμένα σπίτια και προς τα εκεί εστράφησαν οι κατακτηταί να πάρουν πέτρες για τις ανάγκες του φρουρίου. Πήραν λοιπόν μαζί τους και πολλούς χριστιανούς, σαν εργάτες και άρχισαν να σκάβουν τα ερείπια. Εκεί μέσα ανακάλυψαν καταπλακωμένη μια ωραιοτάτη εκκλησία και πλήθος εικόνων, πού ήσαν όμως πολύ κατεστραμμένες και δεν μπορούσε κάνεις να διακρίνει λεπτομέρειες, παραστάσεις ή γράμματα.
Ξαφνικά όμως καθώς σκάλιζαν οι εργάτες μέσα στο ναό βρήκαν μια θαυμάσια, ολοκάθαρη και άφθαρτη εικόνα, πού έμοιαζε σαν να είχε αγιογραφηθεί την ίδια ημέρα. Και αυτό είναι μια πρόσθετη απόδειξη ότι η ανεύρεση δεν ήταν τυχαία αλλά δωρεά του Θεού. Η Εικόνα έγραφε επάνω «Άγιος Φανούριος»

Στρατιωτικός και ομολογητής Χριστού
Ας εκθέσουμε λοιπόν το Συναξάρι του αγίου Φανουρίου, όπως συνάγεται από τις παραστάσεις της εικόνας του:
Στα πλαίσια, φαίνεται, ενός από τους πολλούς διωγμούς των Ρωμαίων αυτοκρατόρων κατά των χριστιανών, συνελήφθη και ο στρατιωτικός Φανούριος με την κατηγορία ότι δεν σέβεται και δεν θυσιάζει στους θεούς πού επέβαλε το τότε καθεστώς. Οδηγήθηκε για το λόγο αυτό ενώπιον του αρμόδιου δικαστή, ο οποίος τον υπέβαλε σε σχετική ανάκριση.
Ο Φανούριος ομολόγησε τη χριστιανική του πίστη. Αρνήθηκε να προσφέρει θυσία στους ειδωλολατρικούς θεούς και διακήρυξε αφοσίωση στον μόνο αληθινό Θεό.
Αφού ο δικαστής ανακριτής είδε την εμμονή του αγίου στην πίστη του, κατά την τακτική πού ακολουθούσαν την εποχή των διωγμών, παρέδωσε το χριστιανό ομολογητή σε δήμιους για να τον «συνετίσουν». Πρώτο μαρτύριο ήταν κατά την εικονογραφική παράσταση το χτύπημα της κεφαλής του αγίου Φανουρίου με πέτρες εκ μέρους των δημίων. Το υπέμεινε χωρίς διαμαρτυρίες και γογγυσμούς, για τη δόξα του ονόματος του Κυρίου.

Η οδός των μαρτυρίων
Διαπιστώνοντας ο δικαστής ότι όχι μόνο δεν κάμπτεται ο γενναίος αθλητής του Χριστού στην πρώτη αυτή δοκιμασία, αλλά με παρρησία υπομένει, δοξολογώντας τον Κύριο και Θεό του, δίνει εντολή να συνεχιστούν τα μαρτύρια με πιο άγριο τρόπο. Και σ’ αυτό ήταν εξασκημένοι και έμπειροι οι βασανιστές των αγίων της Πίστεως. Σύμφωνα λοιπόν με τις υπόλοιπες παραστάσεις της εικόνας πού βρέθηκε, ακολούθησαν τα έξης, στη μακρά οδό του μαρτυρίου του αγίου Φανουρίου:

Τον ρίχνουν καταγής και τον χτυπούν με ξύλα, μαστίγια και ρόπαλα, ενώ ο μεγαλομάρτυς τα αντιμετωπίζει ημίγυμνος με καρτερία, χωρίς φωνές και ικεσίες να τον λυπηθούν.
Η γαλήνη είναι αποτυπωμένη στο πρόσωπο του. Και η ψυχή του ασφαλώς θα βρίσκεται κοντά στον αρχηγό της πίστεως και τελειωτή Ιησού.

Στην επόμενη παράσταση εμφανίζεται να τον έχουν κλεισμένο στη φυλακή. Όχι όμως σε ησυχία. Διότι δύο από τους φρουρούς της τον έχουν ξαπλώσει και ξεσχίζουν το σώμα του με ειδικά σιδερένια νύχια. Αυτό ήταν ένα αυτό τα συνηθισμένα μαρτύρια στα οποία υπέβαλαν κατά την περίοδο των διωγμών τους χριστιανούς. Και αφού τους ξέσχιζαν τις σάρκες, έριχναν στις πληγές καυτό λάδι ή αλάτι, ή τις έκαιγαν με αναμμένες λαμπάδες, προκαλώντας αφόρητους πόνους και προσπαθώντας να κάμψουν την πίστη των χριστιανών.
Μετά από το μαρτύριο τούτο αφέθηκε για λίγο ο άγιος στη φυλακή, προφανώς για να ξανασκεφθεί όχι μόνο τις απειλές του δικαστή αλλά και τις υποσχέσεις του.

Στην πέμπτη λοιπόν παράσταση ο φυλακισμένος άγιος Φανούριος, οντάς αποφασισμένος για το τελικό μαρτύριο, δεν σκέπτεται τιμές και αξιώματα. Προσεύχεται, ζητώντας τη χάρη και την ενίσχυση του Θεού, ώστε να «μείνει πιστός άχρι θανάτου».

Ακολουθεί νέα προσαγωγή του ενώπιον του δικαστή, με την παρουσία φρουρών. Ανακρίνεται και πάλι. Ομολογεί με θάρρος την πίστη του. Δεν πείθεται στα επιχειρήματα της εξουσίας. Αντίθετα, μιλάει με πειθώ και παρρησία για τον Ιησού Χριστό και τη σωτηρία πού έφερε στους ανθρώπους οι οποίοι πιστεύουν σ’ αυτόν. Η όλη στάση του φανερώνει ότι με θάρρος αντιμετωπίζει και τα απειλούμενα νέα βασανιστήρια, αλλά και το τελικό μαρτύριο.

Η συνέχεια παρουσιάζεται στην επόμενη απεικόνιση. Μέσα στη φυλακή ή το προαύλιο της ο άγιος Φανούριος εμφανίζεται δεμένος στα χέρια και τα πόδια σε κατακόρυφο ξύλο, ενώ δύο από τους φρουρούς δεσμώτες κατακαίνε τα πλευρά του, προκαλώντας πόνους, παρόλο πού ο μάρτυς τους υπομένει με καρτερία και από την όλη στάση του δεν δείχνει να τους υπολογίζει. Το πρόσωπο του είναι ιλαρό και ασφαλώς η σκέψη και η καρδιά του βρίσκονται κοντά στον Κύριο.

Η υπομονή του αγίου στα μαρτύρια εξαγρίωνε όλο και περισσότερο το δικαστή, αλλά και τους δήμιους του. Και από τα ελαφρότερα τον υπέβαλαν σε πλέον επώδυνα βασανιστήρια, ελπίζοντας ότι στο τέλος θα δειλιάσει, θα σκεφτεί τη νεότητά του, θα καμφθεί το φρόνημά του και θα απαρνηθεί τη χριστιανική του ιδιότητα, για να κερδίσει τη ζωή του. Έτσι τον υπέβαλαν στο μαρτύριο του τροχού. Τον έδεσαν δηλαδή ημίγυμνο σ’ ένα μάγκανο (τροχό) με καρφιά, ενώ και στο έδαφος είχαν τοποθετήσει αιχμηρά σίδερα πού εξείχαν προς τα πάνω. Καθώς λοιπόν γύριζαν το μάγκανο αυτό, ξεσχίζονταν οι σάρκες του μάρτυρα, τόσο από κάτω όσο και από τα καρφιά του τροχού. Αλλά ούτε και το φρικτό αυτό μαρτύριο τον λύγισε.

Έτσι προχώρησαν στο επόμενο, όπως απεικονίζεται στην ένατη κατά σειράν παράσταση: Τον έριξαν σε βαθύ λάκκο, μες στον οποίο υπήρχαν αγριεμένα και νηστικά θηρία, με σκοπό να τον κατασπαράξουν. Αλλ’ ώ του θαύματος! Η προστασία και χάρη του Θεού δεν επέτρεψε στα θηρία να επιτεθούν στον μάρτυρα του Κυρίου. Τού φέρθηκαν σα να ήταν εξημερωμένα, προκαλώντας το θαυμασμό και την απορία των δημίων και του ίδιου του δικαστή.
Ο φανατισμός τους όμως ήταν τόσο ανεξέλεγκτος, πού αντί να προβληματιστούν και να ενδιαφερθούν για την όντως αλήθεια της χριστιανικής πίστεως, συνέχισαν το βασανισμό του αγίου Φανουρίου. Με νέο μαρτύριο: Τον ξάπλωσαν στη γη και έβαλαν πάνω στο εξασθενημένο από τα σκληρά βασανιστήρια σώμα του βαριά πέτρα, πιστεύοντας πώς αυτό θα έθετε τέρμα στη ζωή του. Και πάλι απατήθηκαν, αφού ο Ιησούς Χριστός, στον οποίο δεν έπαψε ο μάρτυς να προσεύχεται, τον προστάτεψε, δίνοντάς του αντοχή και δύναμη για να σηκώσει τη βαριά πέτρα.

Τότε ο δικαστής κάνει μία τελευταία, απεγνωσμένη προσπάθεια, πού παριστάνεται στην ενδέκατη ένθετη εικόνα: Δίνει εντολή και οδηγείται ο άγιος Φανούριος δεμένος μπροστά σε ειδωλολατρικό βωμό, παρακινείται δε για ύστατη φορά να θυσιάσει. Πλην μάταιος ο κόπος. Έπειτα από τόσα μαρτύρια και πίεση, στην οποία ανταπεξήλθε με καρτερία και ηρωισμό, πού μόνο στους γενναίους αθλητές της πίστεως συναντά κανείς, ήταν αδύνατο πλέον να προδώσει τον Κύριο και Θεό του για χάρη ειδώλων που ήταν «έργα χειρών ανθρώπων». Με κατηγορηματικό τρόπο αρνήθηκε να θυσιάσει. Στην παράσταση εμφανίζεται να κρατά αναμμένα κάρβουνα. Θα του ήταν αρκετό να τα βάλει με θυμίαμα στο βωμό και να θεωρηθεί έτσι ότι προσφέρει θυσία. Όμως προτίμησε να καίγονται οι παλάμες του!

Η τελείωση του

Ήταν πλέον φανερό ότι ο άγιος Φανούριος δεν επρόκειτο να ενδώσει σε κανένα από τα βασανιστήρια πού είχε επινοήσει η κρατική εξουσία και εκτελούσαν με ιδιαίτερη βαναυσότητα οι δήμιοι. Το είχε ο άγιος αποδείξει με το θάρρος της ομολογίας, με την καρτερία, με την προσευχή, με την αποφασιστικότητά του να υπομείνει ως το τέλος για τη δόξα του Χριστού.
Απογοητευμένος και συνάμα οργισμένος ο δικαστής από την αποτυχία του να μεταστρέψει τον άγιο Φανούριο και να τον φέρει ατούς κόλπους των ειδωλολατρών, έβγαλε την τελεσίδικη απόφασή του: Να θανατωθεί ο χριστιανός νέος διά της πυράς! Και την τελική αυτή σκηνή αναπαριστά η δωδέκατη κατά σειράν ένθετη εικόνα: Ανάβουν οι δήμιοι δυνατή φωτιά σ’ ένα καμίνι και ρίχνουν μέσα του τον μάρτυρα του Χριστού. Κι ενώ οι φλόγες κατατρώγουν τις σάρκες του, εκείνος γαλήνιος, με τα χέρια υψωμένα σε στάση προσευχής, ευχαριστεί τον Κύριο γιατί τον αξίωσε να μαρτυρήσει για το όνομά Του και παραδίδει την αγιασμένη ψυχή του σ’ Αυτόν, για να την κατατάξει στο ουράνιο τάγμα του «νέφους των μαρτύρων».

Η αναστήλωση του ναού του
Αφού βρέθηκε η εικόνα, ο καλός εκείνος ποιμένας και αρχιερέας του Θεού, ο Νείλος, πήγε στον ηγεμόνα της Ρόδου και ζήτησε την άδεια να ξαναχτίσει τον ερειπωμένο ναό, στον οποίο κατά την ανασκαφή είχε βρεθεί η εικόνα του αγίου. Ο ηγεμόνας αρχικά δεν έκανε δεκτό το αίτημα. Μπροστά όμως στην επιμονή του Νείλου υποχώρησε και έδωσε την συγκατάθεσή του. Τότε ο αρχιερέας ανήγειρε και πάλι τον ιερό εκείνο ναό.
Ο σωζόμενος σήμερα ναΐσκος είναι βυζαντινός, πού επί τουρκοκρατίας είχε μετατραπεί σε τζαμί, γνωστό με το όνομα Πιαλεντίν, προς τιμήν ομώνυμου πασά.
Σύμφωνα, τέλος, με Κώδικα (άριθμ. 1190) της Βιβλιοθήκης του Βατικανού, φερμένο από τους Ιππότες, στη Ρόδο υπήρχε την εποχή τους και Μοναστήρι αφιερωμένο στη μνήμη
του μεγάλο μάρτυρος αγίου Φανουρίου.



























Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.