Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

ΟΗΕ 70 έτη

Η 24η Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί ως ημέρα του ΟΗΕ από τον διεθνή αυτόν οργανισμό, στον οποίο μετέχουν 193 κράτη σε σύνολο 237. Είναι η ημέρα της ίδρυσής του (1945) λίγους μόνο μήνες μετά τη λήξη του Β΄ μεγάλου πολέμου του 20ού αιώνα. Σκοπός του ήταν η διάσωση των μελλοντικών γενεών από την ερήμωση, που προκαλούν οι διεθνείς συγκρούσεις. Όλοι οι οργανισμοί ξεκινούν με όνειρα απατηλά και πομπώδεις διακηρύξεις. Έτσι οι αντιπρόσωποι των κρατών ενέκριναν την οικουμενική διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις 10 Δεκεμβρίου του 1948. Στο 1ο της άρθρο, η διακήρυξη δηλώνει κατηγορηματικά τα εγγενή δικαιώματα όλων των ανθρωπίνων όντων: «Η παραβίαση και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου οδήγησαν σε πράξεις βαρβαρότητας, που εξεγείρουν την ανθρώπινη συνείδηση και η προοπτική ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι να μιλούν και να πιστεύουν, λυτρωμένοι από τον τρόμο και την αθλιότητα, έχει διακηρυχθεί ως η πιο υψηλή επιδίωξη του ανθρώπου…Όλα τα ανθρώπινα πλάσματα έχουν γεννηθεί ελεύθερα και ίσα στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα». Σήμερα διαπιστώνουμε ότι ο οργανισμός είναι αποτυχημένος και δεν είναι σε θέση να εκπληρώσει στο ελάχιστο την αποστολή του. Ποιοι ευθύνονται για την αποτυχία; Ασφαλώς οι ισχυροί της γης. Ας δούμε κάποιες πτυχές του ΟΗΕ.
Ως έδρα του επιλέγη μία από τις ισχυρές χώρες του πλανήτη, οι ΗΠΑ. Αυτό συνιστά διάκριση σοβαρή, δοθέντος ότι ήδη είχε αρχίσει ο «ψυχρός» πόλεμος και πολλά κράτη εκόντα άκοντα ανήκαν σε στρατιωτικές συμμαχίες, που μόνο τη διατήρηση της ειρήνης δεν εγγυόνταν. Ως ευρωπαϊκή έδρα του ΟΗΕ στην Ευρώπη επιλέγη η «ουδέτερη» Ελβετία (Γενεύη), η ασφαλής για τους πλουτοκράτες. Φιλοξενεί η πανάκριβη αυτή χώρα, όπως και οι ΗΠΑ πλήθος συσκέψεων και οι πάμφτωχοι της γης δαπανούν εκεί από το υστέρημα των υπηκόων τους για να βρουν, μάταια, το δίκαιό τους! Εκεί εκτυπώνονται και τα έντυπα της UNICEF μη τυχόν και φάει κομμάτι ψωμί κάποιος σε φτωχή χώρα!
Μεταξύ των θεσπισθέντων οργάνων του ΟΗΕ είναι και το Συμβούλιο Ασφαλείας. Σ’ αυτό μετέχουν οι ισχυροί του πλανήτη, ως μόνιμα μέλη, και, εκ περιτροπής, κάποιες άλλες χώρες δι’ εκλογής. Η θέσπιση αυτή είναι λεόντια και ευτελίζει την αρχή της ισοτιμίας. Το κτίριο για τη στέγαση των ποικίλων Υπηρεσιών του Οργανισμού ανεγέρθηκε σε οικόπεδο, το οποίο δώρισε ο μεγαλοτραπεζίτης Ροκφέλερ, πρόεδρος της Chase Manhattan Bank, ένας από τους μεγαλύτερους «ευεργέτες» της ανθρωπότητας! Σε γόνο του ανήκει η ρήση: «Τα πλατιά ανθρώπινα συμφέροντα εξυπηρετούνται καλύτερα με οικονομικούς όρους, όπου οι δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς μπορούν να ξεπεράσουν τα εθνικά σύνορα». Ο Ροκφέλερ αυτός το 1973 ίδρυσε την Τριμερή Επιτροπή με πρόεδρο τον ίδιο και πρώτο διευθυντή τον Μπρεζίνσκι, ένα από τα γεράκια των ΗΠΑ και συγγραφέα «ενδιαφέροντος» βιβλίου για τον έλεγχο των λαών! Σήμερα εν πολλοίς ο ΟΗΕ σέρνεται σε αποφάσεις, που ευνοούν τους οικονομικά ισχυρούς και στραγγαλίζει τα δίκαια των λαών.
Οι γενικοί γραμματείς, που προΐστανται του ΟΗΕ εκλέγονται από τη Γενική συνέλευση μετά από πρόταση του Συμβουλίου Ασφαλείας για περίοδο πέντε ετών. Ο τρόπος εκλογής συνιστά μία ακόμη προσβολή κατά της δημοκρατίας από τους ισχυρούς, που ελέγχουν το εν λόγω Συμβούλιο. Κατά κανόνα οι γραμματείς υπήρξαν άβουλα όντα στην υπηρεσία των ισχυρών και δεν τους έφεραν σε δύσκολη θέση. Μοναδική ίσως εξαίρεση ο θαυμάσιος Ντάγκ Χάμερσκελντ, Σουηδός, ο οποίος φονεύτηκε σε αεροπορικό ατύχημα (;) επάνω από τη ζούγκλα του Κογκό, τότε που οι ισχυροί της γης λυσσομανούσαν για τη διατήρηση του ελέγχου στην πολύπαθη αυτή αφρικανική χώρα και μετά την ανεξαρτητοποίησή της. Ο Κόφι Ανάν, ο πολύ γνωστός μας από το «θαυμάσιο» σχέδιό του (δυστυχώς και κάποιοι Έλληνες (;) το βρήκαν θαυμάσιο!) επελέγη ίσως έχων ως κύριο προσόν το ότι ήταν σύζυγος ανεψιάς ενός από τους ιδρυτές και χρηματοδότες της λέσχης Μπίλντεμπεργκ!
Η πρώτη επιχείρηση του ΟΗΕ ανελήφθη τον Μάιο του 1948 και έκτοτε αυτές ανήλθαν σε 63. Οι Παλαιστίνιοι ακόμη αναμένει τη λύση του ζητήματός τους, καθώς και οι λαοί της Αφρικής τον τερματισμό των πολυετών συγκρούσεων. Συνήθως η επέμβαση γίνεται με βραδύτητα, όταν πλέον έχει διαμορφωθεί τετελεσμένη κατάσταση, οι σφαγές έχουν ενταθεί, οι κάτοικοι έχουν μετακινηθεί από τις σπαρασσόμενες περιοχές και αναζητούν άσυλο σε προσφυγικούς καταυλισμούς. Εκεί η βοήθεια καταφθάνει συνήθως με μεγάλη καθυστέρηση, πολλά από τα παιδιά έχουν απολέσει τη ζωή τους και κάποιοι επιτήδειοι εμπορεύονται την δωρεάν, από μέρους των λαών, βοήθεια. Οι στρατιώτες του ΟΗΕ (κυανόκρανοι), που διαθέτουν οι χώρες μέλη, προέρχονται στις πλέον επικίνδυνες επιχειρήσεις από χώρες φτωχές. Θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους για να εξασφαλίσουν κάποιο εισόδημα. Στις ευκολότερες μετέχουν στρατιώτες και από πλούσιες χώρες, πρόσωπα τυχοδιωκτικά, τα οποία επιδίδονται σε ποικίλες επιχειρήσεις. Υπολογίζονται σε τουλάχιστον 100.000 οι στρατιωτικοί του ΟΗΕ διαρκής αιμορραγία για τις χώρες και τους λαούς χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Τα προβλήματα που ανακύπτουν συζητούνται στο Συμβούλιο Ασφαλείας και λαμβάνονται αποφάσεις κατά πλειοψηφία. Σπάνια αυτές είναι υπέρ του δικαίου, αλλά ακόμη και όταν είναι, δεν εκτελούνται. Τρανταχτό παράδειγμα οι αποφάσεις, που καταδικάζουν την Τουρκία για την εισβολή και κατοχή τμήματος της Κύπρου και άλλες για τη βία που ασκεί το Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων. Ο ΟΗΕ βρίσκεται υπό τον ασφυκτικό έλεγχο των ισχυρών της Δύσης, των πλήρως υποταγμένων στο διεθνές κεφάλαιο ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού. Αλλά και πριν συμβεί αυτό πολλά γίνονταν προς το θεαθήναι. Ας θυμηθούμε ότι οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ προέβησαν με διαφορά ωρών στην αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ, που αναγγέλθηκε πραξικοπηματικά και παρά τις διαφορετικές αποφάσεις του ΟΗΕ!
Και η χώρα μας ποια στάση κρατά στον διεθνή αυτόν Οργανισμό; Το 1955 ο πρωθυπουργός Παπάγος τόλμησε να θέσει στον ΟΗΕ το ζήτημα της αυτοδιάθεσης της Κύπρου, παρά την εναντίωση της Αγγλίας. Η Ελλάδα πλήρωσε το «θράσος» με τα σεπτεμβριανά στην Κωνσταντινούπολη! Τελικά η Κύπρος κατέστη ανεξάρτητη, αλλά με τρόπο, που οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στα σημερινά αδιέξοδα. Στις 11 του περασμένου Σεπτεμβρίου η γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αποφάσισε με συντριπτική πλειοψηφία την ανάρτηση της παλαιστινιακής σημαίας στην έδρα του (ανώδυνη απόφαση). Την ίδια ημέρα συζητήθηκε και η αναδιάρθρωση του χρέους των φτωχών χωρών του πλανήτη. Η χώρα μας με την ανύπαρκτη ή ανεμοφερόμενη εξωτερική πολιτική απέσχε των ψηφοφοριών. Στην πρώτη, για να μη δυσαρεστήσει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Βλέπετε και οι δύο είναι «σύμμαχοί» μας! Στη δεύτερη, για να μη δυσαρεστήσει τους δανειστές μας, ελπίζοντας να εκτιμήσουν τη στάση μας και να μειώσουν μονομερώς το δικό μας χρέος! Υπηρεσιακή ήταν η κυβέρνηση και έτσι δεν επωμίσθη ουδείς την ευθύνη, για να ακούσει το: Αιδώς Αργείοι!
Πάντως στα σχολεία πανηγυρίστηκε με δεκάρικους λόγους η επέτειος της ίδρυσης του ΟΗΕ.
                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

Τη διαβεβαίωση ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει λάβει την πολιτική απόφαση να υποστηρίξει το νέο σχέδιο απόφασης για το χρέος των χωρών και θα συμμετάσχει στην σχετική συνάντηση του Δεκεμβρίου έδωσε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς στον αργεντινό ομόλογό του, Έκτορ Μάρκος Τίμερμαν, κατά τη συνάντησή τους στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.
Ο κ. Τίμερμαν είχε αναφερθεί στο ζήτημα του χρέους και του σχετικού σχεδίου απόφασης που υπεβλήθη πρόσφατα στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, και ιδιαίτερα στο ζήτημα των «vulture funds» που διακατέχουν το 6% του χρέους της Αργεντινής, εκφράζοντας τη βεβαιότητα ότι η Ελλάδα θα δώσει μάχη ανάλογη με αυτή της Αργεντινής για την αντιμετώπιση του ζητήματος του χρέους, συμμετέχοντας σε προγραμματιζόμενη συνάντηση, τον προσεχή Δεκέμβριο, όπου θα συζητηθεί η προετοιμασία της επόμενης απόφασης.
Κατά τη συνάντησή τους οι δύο υπουργοί Εξωτερικών εξέτασαν επίσης τρόπους περαιτέρω ενίσχυσης της διμερούς συνεργασίας και συζήτησαν για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, δίνοντας έμφαση στη συριακή κρίση και τις επιπτώσεις της ως προς την προσφυγική και μεταναστευτική κρίση.
Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα απείχε από την ψηφοφορία του ΟΗΕ για την αναδιάρθρωση κρατικών χρεών το Σεπτέμβρη. Τότε ο Νίκος Κοτζιάς είχε εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για τη στάση της υπηρεσιακής κυβέρνησης – η χώρα βρισκόταν στην προεκλογική περίοδο – υποστηρίζοντας ότι είχε υπερβεί κατά πολύ τις αρμοδιότητές της.

Το ’40 στα σχολικά βιβλία Γλώσσας: δειλία, ηττοπάθεια και διασυρμός του Έπους!

Όσο παραμένει, στα σχολικά βιβλία,  η μαγαρισιά,  που ατιμάζει την επέτειο, θα επιμένουμε στην επισήμανσή της. Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε πέρυσι στο περιοδικό «ΑΦΥΠΝΙΣΗ» της ιεράς μονής  αγίου Νικοδήμου στο όρος Πάικο του Κιλκίς.

 
Στον πανηγυρικό λόγο που εκφώνησε στην Ακαδημία Αθηνών, στις 27 Οκτωβρίου του 1960, ο μεγάλος μας λογοτέχνης Στρατής Μυριβήλης, μεταξύ των άλλων σπουδαίων ανέφερε και ένα συγκλονιστικό γεγονός, που διαδραματίσθηκε, όχι «στο διάσελο της Ιστορίας» (Βρεττάκος), στις αετοράχες της Πίνδου, αλλά στα μετόπισθεν, όπου  απόλεμος πληθυσμός της πατρίδας μας συναγωνιζόταν την ανδρεία των μαχητών. Το μεταφέρω:
«Είχε οργανωθή, κατά τη διάρκεια του αγώνα υπηρεσία μεταγγίσεως αίματος, απ’ τον Ερυθρό Σταυρό της Ελλάδος. Είχα και ένα φίλο γιατρό, σ’ αυτή την υπηρεσία, λοιπόν πήγαινα κάπου-κάπου να τον δω και να τα πούμε. Ο κόσμος έκαμε ουρά κάθε μέρα για να δώση το αίμα του για τους τραυματίες μας. Ήταν εκεί νέοι, κοπέλες, γυναίκες, μαθητές, παιδιά που περίμεναν τη σειρά τους. Μια μέρα, λοιπόν, ο επί της αιμοδοσίας φίλος μου γιατρός, είδε μέσα στην σειρά των αιμοδοτών που περίμεναν, να στέκεται και ένα γεροντάκι.
-Εσύ, παππούλη, του είπε ενοχλημένος, τι θέλεις εδώ;
Ο γέρος απάντησε δειλά:
-Ήρθα κι εγώ, γιατρέ, να δώσω αίμα.
Ο γιατρός τον κοίταξε αυστηρά με απορία και συγκίνηση. Ο γέρος παρεξήγησε το δισταγμό του. Η φωνή του έγινε πιο ζωηρή.
-Μη με βλέπεις έτσι, γιατρέ μου. Είμαι γερός, το αίμα μου είναι καθαρό, και ακόμα ποτές μου δεν αρρώστησα. Είχα τρεις γιούς. Σκοτώθηκαν και οι τρεις εκεί πάνω. Χαλάλι της πατρίδας. Όμως μου είπαν πως οι δύο πήγαν από αιμορραγία. Λοιπόν, είπα στη γυναίκα μου, θα ‘ναι κι άλλοι πατεράδες, που μπορεί να χάσουν τα παλληκάρια τους, γιατί δε θα ‘χουν οι γιατροί μας αίμα να τους δώσουν. Να πάω να δώσω κι εγώ το δικό μου. Άιντε, πήγαινε, γέρο μου μού είπε κι ας είναι για την ψυχή των παιδιών μας. Κι εγώ σηκώθηκα κι ήρθα». («Η 28η Οκτωβρίου 1940», πανηγυρική λόγοι ακαδημαϊκών, επιμέλεια Πέτρος Χάρης, Αθήνα 1978, σ. 322).
Τι μεγάλη ψυχή ο γέροντας της ιστορίας! Τρεις γιούς και… χαλάλι της πατρίδας! Προσθέτει ένα νέο στοιχείο τούτη η διήγηση, όπως το γράφει ο Μυριβήλης: Ανδρείους μπορεί να βγάλει κάθε πατρίδα. Αγίους όμως μόνον αυτές που καταυγάζονται από το φως της Ορθοδοξίας, από το φώς του Χριστού και η Ελλάδα ανήκει-θέλουν δεν θέλουν οι εκκλησιομάχοι-σ’αυτήν την εκλεκτή μερίδα!
Γιορτάζουμε του «ΟΧΙ», τρία γράμματα, μια ελαχιστότατη λέξη που περικλείει μέσα της το μεγαλείο της ελληνικής ιστορίας!! Με τα «ΟΧΙ» ανήλθαμε στις κορυφές της δόξας!! Με τα «ΝΑΙ» και τις προδοσίες των διαχρονικών Νενέκων (ή μήπως Ναιναίκων;) μας σαβάνωσε η ντροπή και η υποτέλεια. Θα ξεδιπλωθούν και οι σημαίες στα μπαλκόνια των σπιτιών-όσων καίγονται από αγάπη για το «ιερό πανί» και όχι όσων τις καίνε- θα ακούσομε και τον Εθνικό μας Ύμνο, που δεν είναι ύμνος εις την Ελλάδα, αλλά Ύμνος εις την Ελευθερίαν. Για τον εθνικό μας ποιητή είναι αξεδιάλυτα-ένα αυτά τα δύο. Και λέγεται πως, όταν το 1826 ο τότε πρωθυπουργός της Αγγλίας, Κάνιγκ, διάβασε τον Ύμνο του Σολωμού, συγκλονίστηκε και συνέταξε το Πρωτόκολλο με το οποίο αναγνώριζε τον αιμόφυρτο τόπο μας ως κράτος. Γιατί οι μεγάλοι του κόσμου συναγάγουν συμπεράσματα για την πολιτική τους, όχι με κριτήριο την «ετοιμότητα υποκλίσεων», αλλά με κριτήριο την αποφασιστικότητα των λαών και των κυβερνήσεών τους, να υπερασπίσουν την εθνική τους αξιοπρέπεια με θυσίες και με το αίμα τους, αν χρειαστεί!
Το ’40 νικήσαμε γιατί ο λαός και οι μαχητές του μέθυσαν με τ’ αθάνατο κρασί του ’21. Γιατί έβλεπαν την Παναγία να περπατά πάνω στα χιόνια, γιατί ντρέπονταν να ντροπιαστούν!
Στην τότε εφημερίδα «Πρωΐα» δημοσιεύτηκε επιστολή μιας μάνας χήρας από τα Μέγαρα, που μόλις είχε λάβει τον πολεμικό σταυρό ανδρείας του σκοτωμένου γιού της. (Δεν πήγαν να σκοτώσουν εκείνα τα παιδιά, πήγαν να πεθάνουν για την πατρίδα τους!). Έγραφε η χαροκαμένη μάνα στην επιστολή: «Ο Δημητρός μου, ο μοναχογιός μου, προστάτης των τριών κοριτσιών μου, έπεσε υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. Χαλάλι της πατρίδος ο Δημητρός μου. Ας ήτανε να πέθαινα κι εγώ πολεμώντας μαζί του. Ζήτω η Ελλάς». Τέτοιοι γονείς που χαλάλιζαν τα παιδιά τους στην πατρίδα, ανάγκασαν σοφό της εποχής να αναφωνήσει: «Βγάλτε τα στεφάνια της νίκης από τα κεφάλια των στρατιωτών μας και φορέστε τα στα κεφάλια των γονιών τους»!
Και όταν φύγει το ψευτορωμαίικο, όπως το έλεγε ο Πατροκοσμάς, το λυμφατικό χαρτοβασίλειο του «ΝΑΙ» που ζούμε τώρα και έλθει το πραγματικό ρωμαίικο και αποκτήσουν τα παιδιά, οι μαθητές μας τα βιβλία που πρέπει, τέτοια θα διαβάζουν, με τέτοια παραδείγματα θα γαλουχούνται και θα μορφώνονται.
«Όταν θ’ ανθίσουν τούτοι οι τόποι
όταν θα ‘ρθούνε καινούργιοι άνθρωποι
θα συνοδεύσουν την βλακεία.
στην τελευταία της κατοικία».
(Ν.Γκάτσος)
Γιατί σήμερα η βλακεία, η προδοσία και η δειλία κυριαρχούν στα «περιοδικά ποικίλης ύλης», που τα ονομάζουν ευφημιστικώς βιβλία Γλώσσας! Είναι η πρώτη φορά από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους, που δεν σέβονται οι συγγραφικές ομάδες και παρέες του υπουργείου πρώην εθνικής και νυν νεοταξικής εκπαίδευσης τους αγώνες, τις επετείους του λαού μας!
Συγκεκριμένα:
Στην Γ’ Δημοτικού, στο α’ τεύχος του βιβλίου Γλώσσας, σελ.79, το αφιέρωμα στο Έπος του ’40, περιορίζεται στη εξής αναφορά:
«Από το ημερολόγιο της Ροζίνας, μιάς δεκάχρονης εβραιοπούλας από τη Θεσσαλονίκη. Οκτώβριος 1940: Τη Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940 δεν πήγαμε σχολείο. Είχε κηρυχτεί ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος. Αναστατωμένα ήμασταν εμείς τα παιδιά. Οι Ιταλοί βομβάρδισαν τη Θεσσαλονίκη. Στο μαγαζί του πατέρα μου γίνηκαν πολλές καταστροφές».
Και τέλος! Τίποτε άλλο! Αυτό μαθαίνουν χιλιάδες Ελληνόπουλα για το Σαράντα! Αναστάτωση (όπως λέμε «συνωστισμός») και καταστροφή ενός εβραϊκού μαγαζιού! Σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, όπως στην Πάτρα, σκοτώθηκαν πολλοί άνθρωποι και παιδιά από ιταλικά βομβαρδιστικά. Έγραψαν γι’ αυτό οι εφημερίδες της εποχής. Γιατί δεν συμπεριέλαβαν ένα τέτοιο συμβάν;
Το επόμενο όμως αφιέρωμα της Ε’ Δημοτικού είναι εξοργιστικότατο! Στην σελίδα 44 του α’ τεύχους του βιβλίου Γλώσσας-δηλητηρίασης των παιδιών και μαγαρίσματος της μνήμης περιέχεται κείμενο με τίτλο:
«Η Ιταλία μας κήρυξε τον πόλεμο!» Και υπότιτλο: «Κι εμείς πήγαμε στο υπόγειο». Και αφού κρύφτηκαν στο υπόγειο, διαμείβονται οι εξής άθλιοι διάλογοι:
«Μετά γύρισε (ο μπαμπάς) στη μανά και της είπε πώς θα τρέξει στην τράπεζα να σηκώσει λεφτά. «Δεν έχουμε δραχμή», είπε κι έφυγε τρέχοντας στη σκάλα…». Όταν ο προκομμένος ο μπαμπάς γύρισε από την τράπεζα απογοητευμένος, γιατί η τράπεζα ήταν κλειστή και δεν μπόρεσε «να σηκώσει λεφτά», πήγαν σ’ ένα υπόγειο, «στης κυρίας Γιαννοπούλου, γιατί τα σπίτι της έχει υπόγειο και το λιακωτό της είναι τσιμεντένιο και δεν μπορούν να το τρυπήσουν οι μπόμπες». Και ο μπαμπάς –πρότυπο ήρωα- πήρε στην αγκαλιά του τον αφηγητή, παιδί μικρό και του είπε:
«-Άκη, από σήμερα θα γίνεις άντρας». Και ο Άκης, εμπνεόμενος από την «γενναιότητα» του πατέρα του, απάντησε:
«Εγώ τότε φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί δεν ήθελα να γίνω σήμερα άντρας…».
Βεβαίως, γιατί οι άντρες στρατεύονται και πολεμούν! Ενώ όσοι δεν θέλουν να γίνουν άντρες, παίρνουν το Ι5 (γιώτα πέντε) χαρτί απόλυσης και σπεύδουν στα υπόγεια και άσε τα κορόιδα να κατασκοτώνονται για την τιμή της πατρίδας!
Τι κείμενο είναι αυτό; Ποιο μήνυμα περνά; Πριν σχολιάσω να τονίσω το εξής: Όλοι οι ειδικοί επιστήμονες που ασχολούνται με την γλώσσα και την διδακτική της, γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν αθώα παραμυθάκια και ότι κάθε γλωσσικό κείμενο, ακόμα και ένα πρόβλημα μαθηματικών, προάγει συγκεκριμένες αξίες και στάσεις ζωής, πρότυπα δηλαδή.
Τι «προάγει» το προαναφερόμενο σκουπίδι; Πρώτον: Την δειλία, την ηττοπάθεια, την αφιλοπατρία, το ψεύδος! Γνωρίζουμε από τα «επίκαιρα» της εποχής ότι την ημέρα που κηρύχθηκε ο πόλεμος και η γενική επιστράτευση ο λαός ξεχύθηκε στους δρόμους πανηγυρίζοντας! Έξαρση, ενθουσιασμός, φιλοπατρία, πίστη για το δίκαιο του αγώνα, θάρρος, ένα πραγματικό γλέντι του λαού, που είχε απηυδήσει από τις προκλήσεις του ιταμού και ολιγόνου Μουσολίνι! Και οι μπαμπάδες δεν κρύβονταν σαν λαγοί στα υπόγεια ούτε έτρεχαν στις τράπεζες! Αυτά τα σκέφτονται οι Γραικύλοι της σήμερον που γράφουν τα βιβλία! Να γλιτώσουν τις καταθέσεις τους και τα παλιοτόμαρά τους και η πατρίδα ας χαθεί! Εκείνοι οι μπαμπάδες, οι παππούδες μας, ντύνονταν στα χακί, και πήγαιναν, «με το χαμόγελο στα χείλη», μπροστά, στα μαρμαρένια αλώνια του Γένους! Καλά το γράφει ο ποιητής:
«Με ζήλο στα σκολειά της προδοσίας
του σάπιου αιώνα σέπεται η γενιά!».
(Κ.Βάρναλης, «Αιδώς, Αργείοι!»)
Σημειωτέον ότι στο ίδιο βιβλίο το αφιέρωμα για το «Πολυτεχνείο» καλύπτει επτά (7) σελίδες! Το αφιέρωμα στο ’40, πέντε (5)! Το να δίνεται στην 17η Νοεμβρίου 1973 ο χαρακτήρας μιας εθνικής επετείου και μάλιστα ισάξιας και ανώτερης-κρίνοντας από τον αριθμό των σελίδων-είναι από τα «πρωτότυπα» ευρήματα της νέας, νεοταξικής ιδεολογίας που διαπερνά τα βιβλία και προβληματικό από κάθε άποψη, που δεν έχει καμμία θέση σε σχολικό βιβλίο! Κι αν δεν κάνω λάθος, τη λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου», τύπου Δαμανάκη, Λαλιώτη και χιλιάδων άλλων «αντιστασιακών», ακόμη την χρυσοπληρώνει ο ελληνικός λαός…
Το εξευτελιστικό για την ιστορία μας κείμενο για το «υπόγειο» χάσκει εδώ και 10 περίπου χρόνια στα βιβλία-πανέρια με οχιές. Κάποιες αντιδράσεις υπάρχουν, όμως οι αόρατος αυθέντες του τόπου, που κυκλοφορούν σε διάφορες «Στοές» δεν συγκινούνται. Μας προκαλούν, ένα ολόκληρο λαό, που ήπιε προφανώς το «τρελλό νερό» (Κόντογλου) της αφασίας και της απάθειας, γι’ αυτό και συνεχίζεται το μάθημα γενιτσαρισμού. Οι αυριανοί «πορκουάδες» ετοιμάζονται…
Να κλείσω «φτύνοντας» το ψεύδος και το ατίμασμα της ηρωικής γενιάς του ’40, παραπέμποντας σε ένα κείμενο αυτόπτη μάρτυρα της ημέρας που οι Ιταλοί μας κήρυξαν τον πόλεμο. Τότε που ο λαός μας, κατά το ρυπαρογράφημα, «έτρεχε να κρυφτεί στα υπόγεια»:
«Σιγά σιγά η Αθήνα παίρνει το ύφος των μεγάλων εθνικών εορτών, κάτι που θυμίζει λ.χ. τα Εκατόχρονα της Ελληνικής Επανάστασης, αλλά πιο αυθόρμητα και πιο νεανικά. Καιρός θαυμάσιος, καταγάλανος ουρανός. Πλήθη νέων […] έχουν χυθεί στους κεντρικούς δρόμους, με λάβαρα, σημαίες, δάφνες, μουσικές. […] Ο κόσμος συμμετέχει σ’ αυτές τις εκδηλώσεις, χειροκροτεί, ζητωκραυγάζει. Είχα πολλά, πάρα πολλά χρόνια να δω τέτοιον ενθουσιασμό στην Αθήνα. Αισθάνεται κανείς ένα πάθος μες στον αέρα, ένα φανατισμό, μία λεβεντιά. Ξύπνησε το ελληνικό φιλότιμο, είναι κάτι ωραίο. Και μία τέλεια εθνική ενότητα. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθάνομαι τέτοιαν ομόνοια να βασιλεύει στον τόπο.
(Γ.Θεοτοκάς, Τετράδια Ημερολογίου 1939-1953, Βιβλιοπωλείον της Εστίας)

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Το σύμφωνο συμβίωσης

Όλα τάχε η μαριορή ο φερετζές της έλειπε, τονίζει λαϊκή παροιμία. Η κυβέρνηση με την παρασκευή νομοσχεδίου για το σύμφωνο συμβίωσης όχι μόνο αναζητά τον φερετζέ, αλλά δυναμιτίζει το κύτταρο της κοινωνίας, την οικογένεια. Βέβαια δεν είναι λίγοι πλέον οι Έλληνες πολίτες, που χλευάζουν στο άκουσμα της λέξης οικογένεια, όπως και στο άκουσμα δύο άλλων λέξεων: Πίστη και πατρίδα. Ο βιασμός του τριπτύχου κατά το παρελθόν από καπηλευτές των αξιών του Γένους μας και από στραγγαλιστές της ελευθερίας του λαού οδήγησε κατά τη μεταπολίτευση σημαντικό τμήμα του λαού να αποστραφεί τις αξίες στο όνομα της ελευθερίας, ψευδούς ελευθερίας, που μας οδήγησε στην έσχατη υποταγή στους δανειστές και τους επιστάτες τους.
                Στο ερώτημα, γιατί να επιλέξει ζεύγος να συνυπογράψει σύμφωνο συμβίωσης αντί να τελέσει γάμο, θρησκευτικό ή πολιτικό, απαντά νομικός: Επειδή είναι εύκολο στη λύση του! Αυτή η διαφήμιση μετρά το μέγεθος της παρακμής μας. Η Πολιτεία καλείται να κατοχυρώσει νομοθετικά την τάχιστη και κατ’ επιθυμία του ενός διάλυση της οικογένειας. Το πλέον σημαντικό όμως είναι ότι το σύμφωνο συμβίωσης προβλέπεται να επεκταθεί και στα ομοφυλόφιλα ζεύγη. Το τελευταίο, ιδίως, ξεσήκωσε έντονες τις διαμαρτυρίες πολιτών, οι οποίοι προτρέπουν σε κινητοποιήσεις για την αποτροπή της ψήφισης του νομοσχεδίου. Ας εξετάσουμε νηφάλια το θέμα.
                Αν η κυβέρνηση είχε να προβάλει κάποιες σημαντικές επιτυχίες παλεύοντας για τα όσα είχε υποσχεθεί προεκλογικά, τότε θα είχε ελαφρυντικό επιδιώκοντας να προξενήσει και κάποιο κακό, αν είναι απλώς κακό η εκθεμελίωση της οικογένειας. 
Όμως απαριθμώ εν ολίγοις κάποια θλιβερά που επέτυχε: 

1. Αποδέχθηκε το χρέος και όχι απλά αθώωσε, αλλά και δικαίωσε, με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, εκείνους που κυβερνώντας κατά τα σαράντα έτη της μεταπολίτευσης κατάντησαν τη χώρα μας στο σημερινό χάλι! Οι των «καθαρόαιμων» αστικών κομμάτων ετοιμάζουν το νέο τους κουστούμι με γραβάτα από το Λονδίνο, αφού η μόδα του φράκου πέρασε, και αναμένουν την κατάρρευση της κυβέρνησης, για να επανέλθουν στην εξουσία θριαμβευτές! 

2. Δεν είδαμε να παραπέμπεται στη δικαιοσύνη ούτε ένας από τους διασπαθίσαντες το δημόσιο χρήμα, ώστε να ενισχυθεί κατ’ ελάχιστο, με δημεύσεις, το δημόσιο ταμείο. 

3. Ψήφισε νόμο για τους τηλεοπτικούς σταθμούς, βάσει του οποίου αποφεύγεται η σύγκρουση με τους διαπλεκόμενους ιδιοκτήτες τους, τους κύριους προαγωγούς της ομοφυλοφιλίας στη χώρα μας, όπως και σε κάθε άλλη του δυτικού κόσμου. Επειγόμενη να φέρει προς ψήφιση το εν λόγω νομοσχέδιο, φαίνεται να επείγεται να ικανοποιήσει τους άρχοντες της διαπλοκής! 

4. Κρατά τους αγρότες παραγωγούς, γεωργούς και κτηνοτρόφους, δέσμιους της απόγνωσης, στην οποία τους φυλάκισαν οι συντελέσαντες στην κατάρρευση της πρωτογενούς μας παραγωγής. 

5. Αφήνει αβοήθητο στον επιθανάτιο ρόγχο του το εθνικό σύστημα υγείας, αδυνατώντας να διορίσει ελάχιστο αριθμό γιατρών και νοσηλευτών, λόγω απαγόρευσης εκ μέρους των «θεσμών», ενώ πλήθος γιατρών μας ξενιτεύονται.

                Τι άραγε, πέρα από την εύκολη λύση του, θα παρέχει το σύμφωνο συμβίωσης, το οποίο δεν αντιμετωπίζεται σήμερα με συμβολαιογραφική πράξη; Αδυνατώ να επισημάνω κάτι πέρα από το επίδομα συζύγου ή «συζύγου» και το δικαίωμα συνταξιοδότησης της συζύγου ή «συζύγου». Είναι τόσο σημαντικό το ζήτημα αυτό σε ημέρες, κατά τις οποίες τα πάντα δείχνουν ότι το ασφαλιστικό μας σύστημα βρίσκεται υπό κατάρρευση και τόσο αυτή, όσο και οι κυβερνήσεις που θα τη διαδεχθούν, θα περικόπτουν διαρκώς τις συντάξεις ως προαπαιτούμενο για τη χορήγηση της επόμενης δόσης εξάρτησής μας; Τονίζουμε τη σύνταξη της «συζύγου», όταν το σύμφωνο προβάλλεται για την τάχιστη λύση του δεσμού και από την άλλη γιγαντώνονται οι καθυστερήσεις στη χορήγηση σύνταξης, λόγω της αδυναμίας των ασφαλιστικών ταμείων. Ας μη κρυβόμαστε, λοιπόν. Το σύμφωνο συνιστά την εκ μέρους της Πολιτείας αναγνώριση της διαστροφικής σχέσης. Βέβαια δεν είμαστε οι πρώτοι. Πολλές χώρες της «πολιτισμένης» Δύσης έχουν προηγηθεί στο θέμα αυτό. Στις ΗΠΑ το θλιβερό παρασκήνιο της πολιτικής σκηνής είχε αναθέσει σε «επιστήμονα» να «ανακαλύψει» εντός τακτής προθεσμίας το γονίδιο της ομοφυλοφιλίας και εκείνος τα «κατάφερε», με το αζημίωτο βέβαια! Έτσι κάμφθηκαν οι αντιρρήσεις των βουλευτών για τη στράτευση και αυτής της ομάδος, προκειμένου να καταστεί ο στρατός τους πιο αξιόμαχος! Στο να επισπευσθεί η διάλυση των δυτικών κοινωνιών συνέβαλαν και αρκετές ομολογίες «διαμαρτυρομένων», οι οποίες τελούν και «θρησκευτικό» γάμο αυτών! Όταν είχε νομιμοποιηθεί το έγκλημα της έκτρωσης, φεμινίστριες, που είχαν αγωνιστεί για την «αυτοδιαχείριση» του σώματός τους, επέμεναν να ευλογήσει αυτό και ο πάπας! Μήπως δούμε στη συνέχεια πιέσεις για την καθιέρωση του πολιτικού γάμου των ομοφυλοφίλων;
                Η ανανεωτική Αριστερά της Δύσης, όταν επήλθε η ρήξη με τη σταλινική της τότε Ανατολής (Σύμφωνο της Βαρσοβίας), έδειξε έντονο τον επηρεασμό της από τη θεωρία του Βίλχελμ Ράιχ, ψυχοπαθολογικής προσωπικότητας, ο οποίος επιχείρησε τη σύζευξη μαρξισμού και φροϋδισμού. Τελικά ο Φρόυντ, ο οποίος επιχείρησε να προβάλει τη σαπίλα της μεγαλοαστικής βιεννέζικης κοινωνίας των θλιβερών Αψβούργων ως φυσιολογία του ανθρώπου, συνέτριψε τον Μάρξ, ο οποίος έχει εξοβελιστεί από τον χώρο της Αριστεράς στη Δύση. Κάποιοι (να τους χαρακτηρίσω αφελείς;) τρέφουν ελπίδες να αποτρέψει τον εκτροχιασμό ο κυβερνητικός εταίρος, που «σέβεται» τα ιδανικά της φυλής! Όμως, ακόμη και αν συμβεί αυτό, ώστε να διατηρηθεί το άλλοθι για τους ΑΝΕΛ, υπάρχουν τόσοι άλλοι, που θα σπεύσουν να αναπληρώσουν την απώλεια των ψήφων τους. Πρώτοι και καλύτεροι οι του κόμματος του ρευστού τίτλου, γιατί όχι και οι του νεοεισελθόντος στη Βουλή. Μάλιστα δεν αποκλείεται να «τολμήσουν» και κάποιοι από τα λοιπά αστικά κόμματα, έστω και αν απειληθούν με πρόσκαιρη διαγραφή, προκειμένου να «εξιλεωθούν» για την κομματική απειθαρχία παραμένοντες για διάστημα, το πολύ ως τις επόμενες εκλογές, εκτός κομματικής ομάδας.
                Όσοι αντιδρούμε στο νομοσχέδιο όχι από φθηνή αντιπολιτευτική διάθεση, αλλά από πόνο για το κατάντημα της νεοελληνικής κοινωνίας, ας αναλογιστούμε την προσωπική μας ευθύνη γι’ αυτό, καθώς δεν είχαμε το σθένος να αντιδράσουμε και στα πλείστα όσα εθνοκτόνα επιχείρησαν και επέτυχαν οι κυβερνώντες κατά τη μεταπολίτευση. Δεν ωφελούν τα μηνύματα διαμαρτυρίας προς τους αρμοδίους, καθώς απλώς ογκώνουν το περιεχόμενο των καλάθων αχρήστων. Όλοι, και ιδίως οι επίδοξοι να τους διαδεχθούν στην εξουσία, επείγονται να ψηφισθεί όχι μόνο αυτό αλλά και άλλα συναφή νομοσχέδια από κυβέρνηση της «Αριστεράς», που είναι οφθαλμοφανές ότι δεν εκφράζει τον πολιτικό αυτό χώρο. Στον ΣΥΡΙΖΑ έχει ανατεθεί ο άχαρος ρόλος να τους δικαιώσει και να διεκπεραιώσει τη «βρώμικη» δουλειά, την οποία απέφευγαν οι προασκήσαντες την εξουσία, υπολογίζοντες το πολιτικό κόστος!
                Η Ελλάδα θα πορεύεται στο δρόμο της παρακμής και της κατάντιας έως ότου κάτι το συγκλονιστικό συμβεί στη διεθνή σκηνή. Ήδη τα κτυπήματα στο Παρίσι, που δεν ήσαν τυφλά, όπως επιφανειακά εξεταζόμενα φαίνονται, φανερώνουν τη μεταβολή που συντελείται στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Δύο στοιχεία από διαμαρτυρίες μουσουλμάνων καταθέτω, ως επίλογο του άρθρου. Η πρώτη επισημαίνει ότι «η Ευρώπη πάσχει από καρκίνο και θεραπεία είναι το ισλάμ»! Η δεύτερη, στο Βέλγιο αυτή, τονίζει: «Το ισλάμ δεν επιτρέπει ομοφυλόφιλο πρωθυπουργό»! (Γιατί στο Βέλγιο, ας το αναζητήσει ο αναγνώστης).Οι «βάρβαροι», σε αντίθεση προς το ποίημα του Καβάφη, ήλθαν και ίσως μας βοηθήσουν να συνέλθουμε.
                                                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Η μικρόνοια ως επιλογή

Η εικόνα πέρασε σε όλα τα Δελτία Ειδήσεων. Ενας ξέφρενος εκπαιδευτικός να κραυγάζει στον καινούργιο υπουργό Παιδείας την αγανάκτησή του, με ερώτημα καταλυτικό: «Αφού το Μνημόνιο σας απαγορεύει να διορίσετε δασκάλους και ρημάζουν τα σχολειά, γιατί δεν μειώνετε τον αριθμό των συμβούλων του κάθε υπουργού διορίζοντας (ισοδύναμα) με το κόστος κάθε συμβούλου τρεις, το λιγότερο, δασκάλους;».
Η απάντηση στο ερώτημα είναι προφανέστατη, γι’ αυτό και δεν δόθηκε – ο κώδικας «πολιτικής ορθότητας» στην παντομίμα του δημοκρατικού παιγνίου την απαγορεύει. Τον κ. Τσίπρα δεν τον ενδιαφέρουν τα σχολειά που ρημάζουν χωρίς δάσκαλο, τον ενδιαφέρει να μη ρημάξει το κόμμα του χωρίς βολεμένους κομματανθρώπους. Ιδια στάση, πανομοιότυπη, με αυτήν του Αντ. Σαμαρά, του Γ. Παπανδρέου (τουπίκλην ολίγιστου), Κ. Καραμανλή του βραχέος, Κ. Σημίτη και πάει λέγοντας (οπισθοβατικώς). Αν και νέος, φρέσκος και ριζοσπάστης, ο Αλ. Τσίπρας είναι πειθήνια υποταγμένος στην απαρέγκλιτη αρχή του εν Ελλάδι συνταγματικού πολιτεύματος, της αχαλίνωτης κομματοκρατίας: «Πρώτα το κόμμα και ύστερα η κοινωνία» – δεν λέμε «η πατρίδα», γιατί τη λέξη την αχρηστεύει η χρήση της από τον κ. Καμμένο, τον εκλεκτό του «προοδευτικού» εθνομηδενισμού.
Αν ο κ. Τσίπρας ενδιαφερόταν για την κοινωνία (και ο κ. Καμμένος για την πατρίδα), υπουργός Παιδείας δεν θα ήταν ο πανάσχετος κ. Φίλης, ούτε θα είχε προηγηθεί ο κ. Μπαλτάς (που λογάριαζε την αριστεία για «ρετσινιά» στοχεύοντας στο Νόμπελ του σκοταδισμού). Στο συνονθυλευματικό (τέως και νυν) κόμμα του κ. Τσίπρα δεν περιλαμβάνονται μόνο αφελείς του μηδενιστικού πρωτογονισμού, υπάρχει και μερίδα σοβαρών ανθρώπων, με επίπονα δουλεμένες απόψεις «πατριωτικής Αριστεράς». Ο κ. Τσίπρας έχει (εκών-άκων;) περιθωριοποιήσει αυτήν την ποιότητα και δυναμική – επαναλαμβάνει και εδώ τη στάση των προκατόχων του πρωθυπουργών (ωσάν η πρωθυπουργία εν Ελλάδι να παρέχεται υπό όρους, ένας από τους οποίους είναι η εσκεμμένη πριμοδότηση, στερητικώς, του φασιστοειδούς εθνικισμού). Πρώτο, λοιπόν, συμπέρασμα από την παγερή πρωθυπουργική αδιαφορία για την αγανάκτηση - πρόκληση που συνόψιζε το ερώτημα προς τον κ. Φίλη: Μην περιμένουμε την παραμικρή διαφορά στην πολιτική συμπεριφορά, νοοτροπία, στρατηγική του κ. Τσίπρα όσον αφορά τα «ουσιώδη». Το ενδιαφέρον του για τα όσα συγκροτούν την ποιότητα της ζωής και το νόημα της συλλογικότητας (γλώσσα, ιστορική συνείδηση, παιδευτική καλλιέργεια, αίσθηση δημοσίου συμφέροντος, κράτος δικαίου, ενεργός πολιτισμική ιδιοπροσωπία) αποδείχνεται τόσο λυμφατικό όσο και των κυβερνήσεων που με ντροπή αναπολούμε: Σαμαρά - Μπαλτάκου, Γ. Παπανδρέου - Β. Βενιζέλου, Καραμανλή του βραχέος.
Συμπέρασμα δεύτερο: Κανένας κομματικός αρχηγός στην Ελλάδα δεν δείχνει να διδάσκεται από το παρελθόν το κοντινό, όχι το απώτερο. Κανένας δεν μπορεί να δει τα αίτια της παραλυτικής ανημπόριας να λειτουργήσει κράτος, κράτος στην υπηρεσία του πολίτη, των αναγκών της κοινωνίας των πολιτών. Τα αίτια είναι εξόφθαλμα, αλλά αδιόρατα για τους πολιτευόμενους. Πού οφείλεται αυτή η τυφλότητα; Στον αυτονόητο χαρακτήρα που έχει προσλάβει η διαστροφή – και αυτός είναι ο ορισμός της παρακμής. Η παρακμή λαών και η ιστορική τους εξαφάνιση είναι σαφώς το αποτέλεσμα μεταλλαγής της παθολογίας σε φυσιολογία.
Εχουμε χρόνιους εθισμούς οι σήμερα Ελληνώνυμοι σε αυτή τη διαστροφική μεταλλαγή. Κάθε κυβέρνηση επιδιώκει, πριν από κάθε τι άλλο, την επανεκλογή της, όχι την πραγματοποίηση των επαγγελιών της, όχι να αντιμετωπίσει τις κραυγάζουσες κοινωνικές ανάγκες. Πρώτιστος στόχος η ψηφοθηρία, δηλαδή η οικοδόμηση πελατειακού κράτους. Το ρουσφέτι αποκλείει αυτονόητα την αξιοκρατία, οι κοινές ανάγκες πρέπει να εξυπηρετηθούν όχι από τον ικανό και δημιουργικό, αλλά από τον ευνοοημένο: πιθανότατα ηλίθιο ή κακοήθη, Η πείρα βεβαιώνει ότι ο αυθαίρετα ευνοημένος είναι πάντοτε ανασφαλής, άρα απαιτητικός και άπληστος. Γι’ αυτό και ο συνδικαλισμός των «λειτουργών του κράτους» είναι κατά κανόνα αντικοινωνικός: εκβιάζει, αυθαιρετεί, καθιστά το κράτος αντίπαλο του πολίτη, απειλή για τον πολίτη, μισητό στον πολίτη.
Ετσι η παθολογία γενικεύεται, παίρνει τις διαστάσεις λοιμικής. Η κυβέρνηση ή το κόμμα υπηρετεί πρωταρχικά την ιδιοτέλεια της επανεκλογής, ο πολίτης αμύνεται απέναντι στην ιδιοτέλεια της εξουσίας αντιτάσσοντας τη δική του ατομοκεντρική ιδιοτέλεια – φοροδιαφυγή, ιδιοποίηση του κοινωνικού χρήματος (υπερκοστολογήσεις δημοσίων έργων, πλαστές συντάξεις, αργομισθίες κ.τ.ο.). Η «κοινωνία» παύει να κοινωνεί τις ανάγκες, παλινδρομεί στη λογική της ζούγκλας: της επιβίωσης και επιβολής του ισχυροτέρου, της ανεξέλεγκτης προτεραιότητες των εγωτικών τυφλών ενορμήσεων και ενστίκτων. Ο τρόπος που παρκάρουμε, που οδηγούμε, που πολιτικολογούμε, που λιμπιζόμαστε τα καταναλωτικά αγαθά, που υπερασπιζόμαστε τις επιλογές μας στο ποδόσφαιρο ή στην πολιτική, ο εγωκεντρικός τρόπος που ακυρώνει τη χαρά της σχέσης, υποβιβάζει τη γλώσσα, θυσιάζει τη δημιουργία στο βωμό του εντυπωσιασμού, αυτός ο πρωτόγονος, της ζούγκλας τρόπος είναι η αυτονόητη, «φυσιολογική» καθημερινότητά μας σήμερα.
Είναι αφορμή πανικού και τρέλας, κυριολεκτικά, να πιστοποιεί ο Ελληνας ότι τον κυβερνάει μια αυτοδιαφημιζόμενη στην «αριστερή» κυβέρνηση, που ο ένας υπουργός της έχει καταθέσεις εκατομμυρίων (και ξεχνάει το νούμερο), ο άλλος επέδειχνε νεοπλουτίστικη αφροντισιά στο ντύσιμό του και στο σπιτικό του, διεκδικώντας θέση στο διεθνές jet set, ο τρίτος βάλλεται πανταχόθεν για τις εξωφρενικές απολαβές του από τη δικηγορική – και πάει λέγοντας. Δεν είναι πουριτανικά τα κριτήρια που δημιουργούν την έκπληξη, είναι ορθολογικότατα τα ερείσματα του φόβου και της απόγνωσης, όταν εκατομμυριούχοι επαγγέλλονται την πολιτική εκπροσώπηση της φτωχολογιάς, των ανέργων, των κατεξευτελισμένων και ατιμασμένων συνταξιούχων.
Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ο ίδιος, ύστερα από κάποιους μήνες πρωθυπουργίας. Η διαφορά γίνεται εξόφθαλμη, έστω κι αν δεν μπορεί να συγκεκριμενοποιηθεί σε λέξεις. Εχασε το λεξιλόγιο του αγωνιστή, μιλάει πια τη γλώσσα της αυτάρκειας. Δεν αναμετριέται με στόχους, φλυαρεί απολογητικά εξωραΐζοντας την αυτοάμυνα – στα αχνάρια των σπιθαμιαίων προκατόχων του. Αν οι προκλητικές ανεπάρκειες (ή επιπολαιότητες) υπουργών δεν επιφέρουν ακαριαία την απαλλαγή από τα καθήκοντά τους, πώς να εμπιστευθεί ο πολίτης ότι θα ξαναλειτουργήσει κράτος, θα καταξιωθεί η ποιότητα, θα αποκατασταθεί συνέπεια και κοινωνική δικαιοσύνη;
Η βιτρίνα της κυβέρνησης, τα κρατικά ΜΜΕ, είναι η πιο αποκαρδιωτική εικόνα διάψευσης των ελπίδων που διέβλεπαν οι αισιόδοξοι στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα. Η ποιότητα σε διωγμό, τα προγράμματα, σχεδόν όλα, παραχωρημένα στις κομματικές βδέλλες, στους ατάλαντους και ανατριχιαστικά αγράμματους αλλά έγκαιρα εφοδιασμένους με κομματική ταυτότητα.
Για μία ακόμα φορά, η μικρόνοια αποδείχνεται επιλογή, όχι κουσούρι.

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Η ΤΙΜΙΑ ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΕΓΙΣΤΗ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΧΑΛΚΙΔΟΣ




Με ιδιαίτερη χαρά ανακοινώνεται στο ευσεβές πλήρωμα της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος ότι, η Ιερά Μητρόπολις Χαλκίδος θα έχει την ιδιαίτερη ευλογία να υποδεχθεί προσεχώς, την Τιμία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία φυλάσσεται από αιώνες στην Βασιλική και Σταυροπηγιακή, Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους, κατόπιν εγκρίσεως της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους.

Η Αγία Ζώνη, την οποία θα μεταφέρει ο Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής του Βατοπαιδίου, Αρχιμανδρίτης κ. ΕΦΡΑΙΜ, θα γίνει δεκτή με τιμές Αρχηγού Κράτους και την αρμόζουσα εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια, το Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2015 και ώρα 5.00 το απόγευμα στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο Βασιλικό της Χαλκίδος, όπου και θα παραμείνει για προσκύνημα έως το απόγευμα της Κυριακής 25ης Οκτωβρίου 2015.

Την ημέρα εκείνη, Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2015 και ώρα 6:30 το απόγευμα η Αγία Ζώνη θα μεταφερθεί επισήμως στον πανηγυρίζοντα Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Χαλκίδος, όπου θα παραμείνει για προσκύνημα έως και την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2015, οπότε, στις 8.00 το πρωί θα αναχωρήσει, με τον ίδιο (της υποδοχής) επίσημο τρόπο και οπωσδήποτε την συμμετοχή των Αρχών και των πιστών χριστιανών, για το Άγιον Όρος.

Οι ανωτέρω Ιεροί Ναοί, καθ’ όλες τις ημέρες της παρουσίας της Αγίας Ζώνης εις Αυτούς, θα παραμένουν ανοικτοί, όλο το εικοσιτετράωρο, για την διευκόλυνση των προσκυνητών, ενώ θα τελείται καθημερινά η Θεία Λειτουργία, ανά δίωρο η Ιερά Παράκληση προς την Υπεραγία Θεοτόκο και κάθε βράδυ Ιερά Αγρυπνία, συμφώνως προς το κατωτέρω πρόγραμμα:

ΣΑΒΒΑΤΟ 24 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2015

ώρα 5:00 µ.µ.:

Επίσηµος Υποδοχή της Αγίας Ζώνης εις την Πλατείαν έµπροσθεν του Ι. Ναού Κοιµήσεως της Θεοτόκου Βασιλικού. ∆έησις - Προσφωνήσεις.

ώρα 6:00 µ.µ.:

Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Λεµεσού κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ.

ώρα 8:30 µ.µ.:

Ιερά Αγρυπνία προς τιµήν της Αγίας Ζώνης, προεξάρχοντος του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιµ. ∆αµασκηνού Παπακωνσταντίνου, Εφηµερίου του Ι. Ναού Ευβοέων Αγίων Χαλκίδος (πέρας 2:30 πρωϊνή).

ώρα 4:00 π.µ.:

Ιερά Παράκλησις προς τιµήν της Παναγίας.

ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2015

ώρα 7:00 π.µ.:
Όρθρος και εν συνεχεία Αρχιερατικόν Συλλείτουργον, προεξάρχοντος του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Λεµεσού κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ.

ώρα 12:00 µ.: Ιερά Παράκλησις προς τιµήν της Παναγίας.

ώρα 2:00 µ.µ.: Ιερά Παράκλησις προς τιµήν της Παναγίας.

ώρα 3:00 µ.µ.: Ιερά Παράκλησις προς τιµήν της Παναγίας και αµέσως µετά Επίσηµος αναχώρησις της Τιµίας Ζώνης δια τον Μητροπολιτικόν Ι. Ναόν Αγίου ∆ηµητρίου Χαλκίδος.

ώρα 6:30 µ.µ.: Υποδοχή της Αγίας Ζώνης εις τον Μητροπολιτικόν Ι. Ναόν Αγίου ∆ηµητρίου Χαλκίδος.

ώρα 7:00 µ.µ.: Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασµιωτάτου Μητροπολίτου Κορίνθου κ. ∆ΙΟΝΥΣΙΟΥ και συγχοροστατούντων των Σεβασµιωτάτων Μητροπολιτών Λεµεσού κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ και Χαλκίδος κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.

ώρα 10:00 µ.µ.: Ιερά Αγρυπνία προς τιµήν της Αγίας Ζώνης, προεξάρχοντος του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιµ. Γαβριήλ Εµµανουηλιδη, Ηγουµένου Ι. Μ. Οσίου ∆αβίδ Γέροντος.

ΔΕΥΤΕΡΑ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2015

ώρα 7:00 π.µ.: Όρθρος και εν συνεχεία Αρχιερατικόν Συλλείτουργον, προεξάρχοντος του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Λεµεσού κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ και συνιερουργούντων των Σεβασµιωτάτων Μητροπολιτών, Κορίνθου κ. ∆ΙΟΝΥΣΙΟΥ και Χαλκίδος κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.

ώρα 12:00 µ.: Ιερά Παράκλησις προς τιµήν της Παναγίας.

ώρα 2:00 µ.µ.: Ιερά Παράκλησις προς τιµήν της Παναγίας.

ώρα 4:00 µ.µ.: Ιερά Παράκλησις προς τιµήν της Παναγίας.

ώρα 7:00 µ.µ.: Εσπερινός και Παράκλησις της Παναγίας και Κτιτορικόν Μνηµόσυνον, προεξάρχοντος του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιµ. Μιχαήλ Σταθάκη, Εφηµερίου Ι. Ν. Αγ. Γεωργίου Ν. Ψυχικού.

ώρα 10:00 µ.µ.: Ιερά Αγρυπνία προς τιµήν της Αγίας Ζώνης, προεξάρχοντος του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιµ. Νικοδήµου Πόγκα, Πρωτοσυγκέλλου Ι. Μ. Καρυστίας.

ΤΡΙΤΗ 27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2015

ώρα 7:00 π.µ.: Όρθρος και Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιµ. Ιωάννου Καραµούζη, Ιεροκήρυκος.

ώρα 12:00 µ.: Ιερά Παράκλησις προς τιµήν της Παναγίας.

ώρα 2:00 µ.µ.: Ιερά Παράκλησις προς τιµήν της Παναγίας.

ώρα 4:00 µ.µ.: Ιερά Παράκλησις προς τιµήν της Παναγίας.

ώρα 6:00 µ.µ.: Ιερά Παράκλησις προς τιµήν της Παναγίας.

ώρα 9:00 µ.µ.:
Ιερά Αγρυπνία προς τιµήν της Ελευθερωτρίας Θεοµήτορος, ιερουργούντος του Σεβασµιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.

ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2015

ώρα 7:00 π.µ.: Ιερά Παράκλησις προς τιµήν της Παναγίας και αµέσως µετά αναχώρησις της ΤΙΜΙΑΣ ΖΩΝΗΣ δια το Άγιον Όρος.

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Μακεδονία: ό,τι κερδήθηκε με αίμα, δεν ξεπουλιέται με το μελάνι μιας υπογραφής

«Είδα τότε ότι ό,τι κάμομε θα το κάμομε μοναχοί και δεν έχομε ελπίδα καμμιά από τους ξένους». 

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης



Νυχτώνοντας ακούστηκε ένας πυροβολισμός και η φωνή του Παύλου: «στη μέση με πήρε παιδιά». Μπήκε στο σπίτι και φώναξε τον καπετάν Πύρζα. Ο Νίκος Πύρζας έτρξε κοντά του. Ο Παύλος έβγαλε από το λαιμό του τον σταυρό που φορούσε πάντοτε και του λέει: «το σταυρό να τον δώσεις στη γυναίκα μου. Και το ντουφέκι του Μίκη. Και να τους πεις ότι έκαμα το καθήκον μου…». Και ζήτησε να τον σκοτώσουν τα παλικάρια του για να μην τον βρούνε οι Τούρκοι ζωντανό. Σε λίγο όμως ξεψύχησε. Ήταν Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 1904. «Και οι Έλληνες ξύπνησαν», γράφει ο Ίων Δραγούμης, «γιατί ξύπνησαν τώρα μόνο; Επειδή είναι τυφλοί οι άνθρωποι. Και οι περισσότεροι γεννήθηκαν για να είναι μικροί. Σπίθες κοντές είναι οι στιγμές που ξυπνούν και νιώθουν τη μετριότητα που βαραίνει επάνω τους… Τέτοια σπίθα τους άναψε ο Παύλος Μελάς. Όσοι συνηθίζουν να συλλογίζονται, ας στοχασθούν πόσο μεγαλύτερος από τους άλλους Έλληνες έπρεπε να είναι Παύλος Μελάς, για να καταφέρει να την ανάψει. Και με την σπίθα που άναψε στον καθένα πολλοί ήταν τυφλοί ως τον είδαν. Έτριψαν τα μάτια τους κάπως ξιπασμένοι και είπαν μέσα τους, γιατί ντρέπονταν να το διαλαλήσουν: Ώστε υπάρχει Μακεδονία, αφού πήγε ο Παύλος Μελάς και σκοτώθηκε γι’ αυτή! Και άλλοι συμπέραναν: Ώστε βρίσκονται ακόμα, μετά το 1897, αξιωματικοί στο στρατό και ζωή στο Έθνος!»
(Ίων Δραγούμης)
Σε καιρούς σακάτικους σαν τους τωρινούς που μας περιζώνει η χαμέρπεια και πιάνουμε τις μύτες μας από τις παντοειδείς αναθυμιάσεις, παρηγοριά μονάχη, κάτι σαν υποσυνείδητη ώθηση, είναι η ενασχόληση με την εθνική μας ιστορία. Όπως έλεγε θυμόσοφα κάποιος καθηγητής μου στο Πανεπιστήμιο «αφήστε τα υποκείμενα και καταπιαστείτε με τα κείμενα», εννοώντας πως η εντρύφηση με την ιστορία προσφέρει τον αναζητούμενο ανασασμό. Ας μην λησμονούμε και την πασίγνωστη προγονική ρήση «όλβιος όστις της ιστορίας έσχεν μάθησιν», ευτυχής ο γνώστης της ιστορίας. Η ιστορία δίνει στον άνθρωπο που συνηθίζει να σκέφτεται-και όχι να σκέφτονται άλλοι γι’ αυτόν, όπως συμβαίνει στα κομματικά ποιμνιοστάσια-πολύ πιο βαθύτερη και πλούσια εμπειρία, ώστε να τον προετοιμάζει για κάθε γεγονός ατομικό ή και γενικό (του έθνους, της ανθρωπότητας) και να μην καταπλήσσεται για όσα συμβαίνουν. Ο ανιστόρητος, ο αμύητος παρουσιάζει αντιδράσεις πρωτόγονου στα διάφορα γεγονότα της ζωής. Ο ιστορικά μορφωμένος-κατά το δυνατόν-δεν χάσκει ενώπιον των «ραγδαίων εξελίξεων», όπως κάθε βράδυ «τσιρίζουν και κοάζουν» οι όλο κόρδωμα και έπαρση επιβήτορες της εξουσίας.
Ένα μνημόσυνο για τον ήρωα Παύλο Μελά δεν είναι ούτε ανεπίκαιρο ούτε αναιτιολόγητο. Βεβαίως, νυχθημερόν τα συφοριασμένα κοπροκάναλα μπορεί να μας απειλούν με την επερχόμενη φοροδοτική λαίλαπα-η γνωστή τακτική του πανικού των μαζών-όμως όλη αυτή η πλεκτάνη των μνημονίων ευνοεί αυτούς που σκευωρούν εις βάρος της Πατρίδας μας.
Το θέμα της Μακεδονίας παραμένει πληγή πυορρέουσα και πολύ φοβάμαι μήπως τώρα που ο λαός έχει πλήρως αποπροσανατολιστεί και αποσβολωθεί με την οικονομική δυσωδία, «περάσει στα μουλωχτά» όπως λέγεται, καμμιά δυσώνυμη λύση. Η φτώχεια και ο συνοδός πανικός όπως προείπα, αφοπλίζουν, καθηλώνουν αντανακλαστικά, οδηγούν σε αίσθημα παραίτησης και αδιαφορίας. Οι μεγάλες τραγωδίες τότε συμβαίνουν. Πάντοτε μιας εθνικής κατάρρευσης προηγείται μια πνευματικής ήττας. Το 1897, το 1922, το 1974, έτη μεγάλων καταστροφών και τραγωδιών του Ελληνισμού, ήταν τα επίχειρα άθλιων γεγονότων. Το 1897 προηγήθηκε το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», το 1922 ο «ολέθριος διχασμός», το 1974 «ο γύψος της επταετίας».
Εδώ και έξι χρόνια βιώνουμε την «λέπρα» των μνημονίων. Οι πολιτικοί νάνοι και αρλεκίνοι υπογράφουν με χέρια και ποδάρια ό,τι τους σερβίρει το Βερολίνο. Θυσιάζουν την πατρίδα για μία φωτογραφία στα έδρανα της Βουλής. Το καρκίνωμα της πατρίδας μας τούτη την εποχή είναι ο πολιτικός και παραπολιτικός συρφετός. Αυτοί δεν επιτρέπουν στον λαό να αναπνεύσει. Αυτοί και οι θυμηδιογόνες κοκορομαχίες τους αποτρέπουν την ευλογημένη ομόνοια, τόσο απαραίτητη στις μέρες μας «Έλληνας ομοφρονέοντας… χαλεπούς είναι περιγίγνεσθαι» έγραφε ο Ηρόδοτος (ιστορία ΙΧ,2), είναι ανίκητοι ενωμένοι οι Έλληνες.
Διάβαζα πρόσφατα ένα βιβλίο για την Αγιά-Σοφιά. («Η Αγιά Σοφιά στην ιστορία και τον θρύλο», του Παναγ. Σπυρόπουλου, εκδ. «Καρδαμίτσα, Αθήνα 1988).
Σημείωσα κάτι. Τον Μάιο του 1346, καταστροφικός σεισμός κατακρημνίζει μέρος του ναού, την ανατολική αψίδα. Διαβάζω: «Όταν πρωί-πρωί εκυκλοφόρησε στην Πόλη, η θλιβερά είδηση», σημειώνει ο Γρηγοράς, «βοή και θρήνος ηγείρετο μείζων». Άδειασαν αμέσως οικίες και η αγορά και όλοι έτρεξαν να ιδούν το θλιβερό συμβάν… όλοι εβάλθηκαν να απομακρύνουν τα συντρίμμια και «ουδ’ην εκεί διακρίνειν πλούσιον εκ πενήτων, ουδ’ αδόξων ένδοξον (δηλ. Δεν μπορούσε κανείς να ξεχωρίσει επιφανείς πολίτες από τους άσημους), ουδ’ εκ δεσπότου δούλον…», αλλά όλοι είχαν ένα σκοπό… και, καθώς οι γυναίκες είναι πιο επιρρεπείς στα δάκρυα, «πλούσιοι, δάκρυσι ραίνουσι τας τε πλίνθους και πέτρας», τις έπαιρναν κατόπιν στους ώμους τους, χωρίς να νοιάζονται για τα τυχόν πολυτελή φορέματά τους, που εσχίζοντο και εσκονίζοντο… Αυτό συνεχίστηκε επί τριάντα ολόκληρα μερόνυχτα». (σελ. 40). Ο ναός της του Θεού Αγίας Σοφίας αποκατεστάθη. Λέω πολλές φορές στους μαθητές μου. Ο Ιουστινιανός στους 40 κίονες που στήριζαν τον ναό έβαλε λείψανα αγίων. «Εν παντί κιόνι των άνω και των κάτω, εν έκαστον λείψανον έχει ενθρονισμένον». Στην Κωνσταντινούπολη συνέβησαν καταστρεπτικοί σεισμοί στο διάβα των αιώνων. Όμως ο ναός ποτέ δεν καταστράφηκε ολοσχερώς. Γιατί; Διότι στους πανέμορφους κίονές του υπάρχουν «ενθρονισμένα» λείψανα αγίων. Έτσι είναι τους λέω και η πατρίδα μας. Κατάσπαρτη από λείψανα και οστά αγίων. Η Ελλάδα είναι η Αγιά-Σοφιά της οικουμένης. Δεν πρόκειται ποτέ να πέσει και να χαθεί. «Η Ρωμηοσύνη θα χαθεί όντας ο κόσμος λείψει». Τώρα που κάποια κομμάτια της γκρεμίστηκαν και «ηκρωτηρίασται το κάλλος της», όλοι μαζί-«είμαστε στο εμείς»-ένδοξοι και άδοξοι να σπεύσουμε να την αναστυλώσουμε, όπως έπραξαν τότε οι Ρωμηοί πρόγονοί μας.
Αυτό δεν έγινε και στην Μακεδονία την περίοδο του Αγώνα; Απ’ όλη την Ελλάδα έσπευσαν αγωνιστές, μαζί τους και ο μεγαλομάρτυρας του Γένους Παύλος Μελάς και έσωσαν την Μακεδονία. Και τα λάβαρα του αγώνα τα κρατούσαν οι ηρωικοί δεσποτάδες. Διαβάζω:
«Στις 30 Αυγούστου του 1907 ο Μακεδονικός λαός αποχαιρετούσε τον ποιμενάρχη του στο σιδηροδρομικό σταθμό της Δράμας. Χιλιάδες κόσμος είχε συνωστισθεί στην αποβάθρα του σταθμού. Μπροστά απ’ όλους είχαν παραταχθεί τα παιδιά κρατώντας λουλούδια. Ήταν η γενιά, που θα συνέχιζε αύριο το έργο του. Στάθηκε ο Ιεράρχης, χάϊδεψε με το πατρικό του βλέμμα τα παιδιά, αγνάντεψε με στοργή το ποίμνιό του. Αναταράχτηκαν τα στήθη του. Έγινε σιωπή. Ο δημογέροντας Νίκας, προσφωνώντας τον με απερίγραπτη συγκίνηση, ύψωσε κάποια στιγμή τη φωνή του, όρθωσε τη λεβέντικη κορμοστασιά του, ανάπνευσε βαθιά, κάρφωσε το βλέμμα στον απερχόμενο ποιμενάρχη και του φώναξε:
“Δέσποτα, μας παρέλαβες λαγούς και μας έκαμες λιοντάρια. Μείνε ήσυχος. Θα γίνει το θέλημά σου”.
Κι έγινε!… Μετά από δεκαπέντε χρόνια εξορίας συναντούμε το Χρυσόστομο Μητροπολίτη στη Σμύρνη, να προσφέρει τον εαυτό του ιερό σφάγιο στο βωμό του Έθνους. Όμως η φωτιά, έγινε πυρκαϊά. Η Μακεδονία, χάρη στους λιονταρόψυχους αγωνιστές της-παιδιά εκείνου του δεσπότη-ανάπνεε ανάπνεε κιόλας το ζείδωρο αέρα της ελευθερίας».
(Μ.Βασιλειάδη, «για την Ελευθερία», σελ. 265).
Ας το χωνέψουν οι τωρινοί κρυφοδαγκανιάρηδες εκκλησιομάχοι, που προσπαθούν να περιορίσουν την εκκλησία στα όρια ενός φιλανθρωπικού ιδρύματος. Η εκκλησία στάθηκε πάντοτε ελληνοσώτειρα.
Ο Παύλος Μελάς, του οποίου η γνώμη είναι βαρύτερη από του κάθε γελοίου υμνητή της πολυπολιτισμικότητας, έγραφε στην αγαπημένη του Ναταλία, περί του 1904 από τη χειμαζόμενη Μακεδονία: «Και τώρα έβλεπα όλας τας δυσκολίας ορθουμένας εμπρός μου. Ούτε ανθρώπους είχα ούτε χρήματα ούτε συνεννόησιν… Τότε τους είπα τα εξής: επειδή πάντοτε κατά τους αγώνας του έθνους μας προΐσταντο η Εκκλησία, έτσι τώρα πρo πάντων ότε κατ’ αυτής στρέφονται αι επιθέσεις των εχθρών μας, πρέπει και πάλιν η Εκκλησία να προστατεύσει τον αγώνα διά την συνεννόησιν των κοινοτήτων προς αλλήλας και την αλληλοβοήθειαν». Θα πουν οι διάφοροι «ναιναίκοι»: οι καιροί άλλαξαν, οι άνθρωποι ξύπνησαν, το ράσο είναι σκοτάδι, οι καλόγεροι καλοπερνούν, οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτε και λοιπές χαζοχαρούμενες ανοησίες. Αυτά έλεγαν και στον Παύλο Μελά οι παραλυμένοι της εποχής του. Ήταν όμως από εκείνους τους «τρελούς», όπως ονόμαζε ο Κολοκοτρώνης τους αγωνιστές, τους «οπισθοδρομικούς», τους «εθνικιστές». Δεν τους άκουσε. Θυσιάστηκε για τη γη μας ο αντρειωμένος. Μαζί του και μία πλειάδα Μητροπολίτες της Μακεδονίας. Πολιτικάντης κανείς. «Το χάλκεον χέρι του φόβου» ήταν βαρύτατο γι’ αυτούς. Και όλοι οι Μακεδονομάχοι ήταν πιστοί χριστιανοί. Κάτι «προοδευτικοί» της εποχής του «ηλίθιοι καρνάβαλοι» (Κόντογλου) ασχολούνταν και συζητούσαν για τον ίσκιο του γαϊδάρου και την ευρωπαϊκή μας προοπτική. Σαν τους σημερινούς καρνάβαλους.

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Ποιο κόμμα θα γεννήσει «παράταξη»

Η ​​εκλογή αρχηγού στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι μία ακόμα αφορμή για τους πολίτες, να συνειδητοποιήσουμε ότι το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας έχει αχρηστευθεί.
Οταν έχει απολείψει η λογική της λειτουργίας των θεσμών, τι νόημα έχει να συζητάμε ποιος θα ηγηθεί στον θεσμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Οταν το συγκεκριμένο κόμμα δεν έχει ραχοκοκαλιά, δηλαδή στόχους πολιτικούς, κοινωνικό όραμα για τη γλώσσα, την ιστορική συνείδηση, την άμυνα, διαφοροποιημένες προτάσεις από τα άλλα κόμματα, για την παιδεία, τον συνδικαλισμό, τη Δικαιοσύνη, το ασφαλιστικό, τη φοροδιαφυγή, την αναξιοκρατία, πώς θα κρίνουν οι πολίτες ποιος υποψήφιος αρχηγός είναι ικανότερος να υπηρετήσει σκοποθεσίες και επιδιώξεις ανύπαρκτες;
Οταν το 1984 η Νέα Δημοκρατία, πανικόβλητη από τις εκλογικές επιτυχίες του Ανδρέα Παπανδρέου, εξέλεγε αρχηγό τον ώς τότε αντίπαλό της Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τα στελέχη της ομολογούσαν απερίφραστα ότι η επιλογή τους υπάκουε στη λογική «το ένα σαΐνι να φάει το άλλο»! Χρησιμοποιούσαν και χυδαιότερους χαρακτηρισμούς αποκαλύπτοντας ωμή και απολύτως ιδιοτελή τη λογική τους. Ιδια λογική κυριαρχεί και σήμερα: ποιος από τους υποψήφιους για την αρχηγία είναι ο πιο επιδέξιος για να «φάει» τον Τσίπρα. Είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει.
Μοιάζει αυταπόδεικτη η πιστοποίηση ότι η Ν.Δ. δημιουργήθηκε για να είναι κόμμα προσωποπαγές. Δεν φιλοδοξούσε να κομίσει πολιτική πρόταση, κοινωνικές στοχεύσεις, διαφοροποιημένες στρατηγικές, φτιάχτηκε ως θεσμικό όργανο μόνο για να εξυπηρετήσει τις προσωπικές φιλοδοξίες του ιδρυτή της. Βέβαια, απευθυνόταν πάντοτε στα στρώματα του πληθυσμού που συγκροτούσαν άλλοτε το Λαϊκό Κόμμα, και το κόμμα εκείνο εκπροσωπούσε «παράταξη». Παρά τις παιδαριώδεις αντιφάσεις ή και ιδιοτελείς αγυρτείες των ηγετών, η λαϊκή βάση του κόμματος συνιστούσε «παράταξη», γιατί είχε άξονα συνοχής: σάρκωνε (ίσως ανεπίγνωστα, αλλά σαφέστατα) την εμμονή των ψηφοφόρων του στην ελληνική τους ιδιαιτερότητα και ιστορική συνέχεια, την αντίστασή τους στον επαρχιώτικο, ξιπασμένον από τα «φώτα» της Δύσης, βενιζελικό εθνικισμό.
Ο Κων. Καραμανλής αρνήθηκε να συνεχίσει την πολιτική παράδοση του Λαϊκού Κόμματος – ούτε και την κατάλαβε ποτέ. Φιλοδόξησε να είναι ο συνεχιστής του Βενιζελισμού με διαφορετικό πρόσημο, μιμητικό, ασαφές, αλλά στιλπνό: Διάλεξε αρχικά ως ετικέτα τον «ριζοσπαστισμό» (ΕΡΕ) και μετά τον ρητορικό γαλλισμό «Nouvelle République» (Ν.Δ.). Είχε όμως σίγουρο ταλέντο στη διαχειριστική πολιτική, σοβαρότητα και το κυρίως ηγετικό χάρισμα: να βάζει στόχους μεγαλεπήβολους. Απάλλαξε τη χώρα από τη βασιλική επιτρόπευση και πέτυχε την έγκαιρη ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
Τον διαδέχθηκε ο ευπρεπέστατος, αλλά οδυνηρά ελλιπής στην πολιτική στρατηγική και σε κοινωνικές στοχεύσεις, Γεώργιος Ράλλης. Δεν είχε επαρκείς αντιστάσεις και σαρώθηκε από την καταιγίδα του ανδρεϊκού αμοραλισμού και λαϊκισμού. Την ίδια τύχη είχε και ο ασυγκρίτως υπέρτερος σε καλλιέργεια και πυγμή, αλλά εξίσου ανεπαρκής για να προβάλει ρεαλιστικό αντίλογο στον «κοινωνικό μετασχηματισμό» του Ανδρέα, Ευάγγελος Αβέρωφ.
Με τον Κων. Μητσοτάκη αρτιώθηκε και εδραιώθηκε ο ποθητός εκπασοκισμός της Ν.Δ.: η τυφλή απομίμηση των ανδρεϊκών τεχνασμάτων θεωρήθηκε κλειδί για την επανάκτηση της εξουσίας, αλλά κατέληξε στην πλήρη πολιτική αφασία του κόμματος. Η άλλοτε «παράταξη» του πατριωτισμού και του φιλότιμου δεν πρόβαλε ούτε καν προσχηματική αντίσταση στα ιστορικά εγκλήματα του ΠΑΣΟΚ: στην επιβολή της μονοτονικής γραφής, στην κατάργηση κάθε αξιοκρατικής ιεραρχίας, στη διαστροφή του συνδικαλισμού σε δυνάστη του κοινωνικού σώματος, στον ανήθικο και εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας, στον μεθοδικό αφελληνισμό της παιδείας. Το ΠΑΣΟΚ βύθισε την ελληνική κοινωνία σε έναν κυριολεκτικό πρωτογονισμό μανιακής καταλήστευσης του κράτους από τους πολίτες και του κάθε πολίτη από τους λειτουργούς του κράτους (εφοριακούς, υπαλλήλους της πολεοδομίας, νοσοκομειακούς γιατρούς, τελωνειακούς ή όποιους άλλους), με τη Ν.Δ. να ζηλεύει ολοφάνερα το κατόρθωμα των εθνομηδενιστών και να καρτερεί να τους διαδεχθεί μιμητικά.
Μόνο ο Μιλτιάδης Εβερτ τόλμησε, στον σύντομο χρόνο της αρχηγίας του, να πει απερίφραστα: «Το κόμμα μας είναι σάπιο, οι βουλευτές μας είναι σάπιοι, η χώρα χρειάζεται μιαν ειρηνική επανάσταση». Αλλά ούτε και αυτός την τόλμησε. Στον επόμενο αρχηγό της Ν.Δ., Καραμανλή τον βραχύ, επέβαλαν οι διαφημιστές, σαν κεντρικό σύνθημα της προεκλογικής του εκστρατείας, την υπόσχεση «επανίδρυσης του κράτους». Ηταν η ευστοχότερη λεκτική αντιπρόταση στο ξέφρενο ηδονικό φαγοπότι λωποδυσίας, διαπλοκής και αυθαιρεσίας που είχε στηθεί στη χώρα με τα χρήματα ενός παρανοϊκού υπερδανεισμού. Λεκτικό πυροτέχνημα, που εγκαινίασε την πρωθυπουργία τού πιο άβουλου, νωθρού, βαριεστημένου από την άγουρη επιτυχία του και από την ίδια τη νεότητά του πολιτευτή. Με τον «Κωστάκη» (όπως ονοματικά τον αποτίμησε η λαϊκή εκφραστική) η Ν.Δ. έφτασε στην ολοκληρωτική απώλεια κάθε πολιτικής ιδιοπροσωπίας, μεταποιήθηκε σε ένα «γαλάζιο ΠΑΣΟΚ».
Ακολούθησε η περίοδος Σαμαρά - Μπαλτάκου (το απόγειο ηθικού εκπεσμού του κόμματος), που οδήγησε στη συγκυβέρνηση Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ: στην πλήρη πολιτική ταύτιση των δύο αυτουργών της καταστροφής κοινωνικού ιστού και κρατικής δομής στη «μεταπολιτευτική» Ελλάδα. Υποχρεώθηκαν οι δύο αυτουργοί να συλλειτουργήσουν στον εξευτελιστικότερο από τους ρόλους που επιφύλαξε η «νέμεσις» σε επαγγελματίες της εξουσίας: να «συγκυβερνήσουν» (τάχα μου) υπό διεθνή επιτροπεία.
Τη διαδοχή σε αυτή την εκδοχή και παράδοση ηγεσίας, στο κόμμα της Ν.Δ., διεκδικούν τώρα ο Αδωνις Γεωργιάδης, ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Απόστολος Τζιτζικώστας. Διερωτάται ο έννους πολίτης, ποιο είναι το επίπεδο αυτογνωσίας και επαφής με την πραγματικότητα αυτών των ανθρώπων; Κανένας τους δεν μιλάει για κοινωνικούς στόχους του κόμματος, για πολιτικές στρατηγικές, για αναγκαίες μεταρρυθμιστικές τομές, για λογοδοσία όσων υπήρξαν αυτουργοί ειδεχθών κοινωνικών εγκλημάτων. Ολοι μιλάνε τη γλώσσα των κερκίδων και με τα κριτήρια των κερκίδων, όλοι αυτοπροβάλλονται σαν ικανοί να γίνουν ο μονομάχος «αντι-Τσίπρας».
Η στοιχειώδης σοβαρότητα, λογική και αυτοσεβασμός των εκλεκτόρων δοκιμάζονται οδυνηρά. Ο Αδωνις Γεωργιάδης μοιάζει ένα ενθουσιώδες προσκοπάκι, με φανατισμό νεοπροσήλυτου στο κόμμα και επικίνδυνα περιορισμένη κατάρτιση ή ωριμότητα. Ο Ευ. Μεϊμαράκης έχει φωραθεί δύο φορές από τις τηλεοπτικές κάμερες να βωμολοχεί με λεξιλόγιο του υποκόσμου, απίστευτης χυδαιότητας – αναγκάστηκε γι’ αυτό να παραιτηθεί από πρόεδρος της Βουλής και ο κ. Σαμαράς δεν έκανε δεκτή την παραίτησή του. Ο Απ. Τζιτζικώστας είναι ευπρεπέστατος, καλός διαχειριστής, αλλά μόνον αερολογεί με γενικότητες και αφελείς κοινοτοπίες. Ο Κ. Μητσοτάκης, μάλλον ο σοβαρότερος και ευφυέστερος, αυτοακυρώνεται με μόνη την προσαρμογή του στη λογική και στους στόχους αυτής της «αρχηγικής» αναμέτρησης.
Είναι ανάγκη κάποιο καινούργιο όραμα να γεννήσει λαϊκή «παράταξη».

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Eναρξη και εγγαφές των μαθημάτων – δραστηριότητων της ενορίας μας.





Το Σάββατο  3 Οκτωβρίου στης 
11:00 πμ θα γίνει
ο αγιασμός για την έναρξη των κατηχητικών σχολείων μας 
& η έναρξη και εγγαφές
των μαθημάτων – δραστηριότητων
 της ενορίας μας.

Κατηχητικό
 κ.Σοφία & κ.Μαρία Παπακωνσταντίνου
Σάββατo  12:00-13:00 π.μ.  μικρά παιδιά.
Σάββατo  13:00-14:00 π.μ.  μεγάλα παιδιά.



Αποτέλεσμα εικόνας για χορωδια



     Χορωδία: κ. Μπασινάς Κων/νος
Ενήλικες Σάββατο 10:00 - 11:00  π.μ. 
 (10   μηνιαίως)
Παιδιά Σάββατο     11:00 - 12:00 π.μ. 
 (Δωρεάν)
 
Παραδοσιακοί χοροί
 κ.Γιαννακάρας Βαγγέλης
Ενήλικες Σάββατο  11:00 - 12:00  π.μ.  
 (10   μηνιαίως)
Μεγάλα παιδιά Σάββατο 12:00 - 13:00 π.μ.
 (Δωρεάν)
Mμικρά παιδιά Σάββατο 13:00 - 14:00  π.μ.   (Δωρεάν)                
 https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQw7HQeaT1_FnbvIS8qyJCKAZw-2q494w7fom4s8OykCPCIidXk3A
  Θεατρικό εργαστήρι
 κ. Νικολαίδης Γιώργος
Κυριακή 11:30-13:30 π.μ.
 (20 μηνιαίως ενήλικες, παιδιά Δωρεάν)
 Αποτέλεσμα εικόνας για αγιογραφια
Αγιογραφία:  κ. Μπόρου Ευαγγελία
 Κυριακή 16:00-18:00 μ.μ.
18:00-20:00 μ.μ. 
(20   μηνιαίως ενήλικες 
 10 μηνιαίως παιδιά)

     Αποτέλεσμα εικόνας για κλωστη και βελονα
Κοπτική-ραπτική: κ. Σοφία Καραπιπέρη
 
Πέμπτη 17:00-19:00 μ.μ. 
(20 μηνιαίως ενήλικες,παιδιά Δωρεάν)

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Η εικόνα του αρχηγού ως διαφημιστικό αιτούμενο

Η ​​ανάδειξη κομματικών αρχηγών με κριτήριο τον άκριτο, ψυχολογικό εντυπωσιασμό απερίσκεπτων ψηφοφόρων είναι σαφώς, σαφέστατα, σύμπτωμα τέλους της πολιτικής.
Πρόκειται μόνο ή πρωτίστως για εμπόριο: Το κόμμα «πουλάει» ονόματα με κληρονομημένο γόητρο, κατασκευασμένη θορυβωδώς (χάρη στην αναίδεια, αμετροέπεια και θρασύτητα) ιδιοπροσωπία ή ακόμα και φιγούρες «αρρενωπότητας», χυδαιολόγους με λεξιλόγιο υποκόσμου. Ωμά και απροσχημάτιστα η πολιτική δεν είναι πια ικανότητα ή χάρισμα διαχείρισης της ευθύνης για τα κοινά. Δεν προαπαιτεί δημιουργική ιδιοφυΐα και οξυδέρκεια που συλλαμβάνει κοινωνικούς στόχους, ρεαλιστικές ιεραρχήσεις προτεραιοτήτων και συνεγείρει τους πολλούς σε κοινό άθλημα ζωτικών επιδιώξεων.
Το «αντιπροσωπευτικό» ή «κοινοβουλευτικό» πολιτικό σύστημα ήταν επίτευγμα κοσμογονικό (στην κυριολεξία) της φιλοσοφίας του Διαφωτισμού. Σήμανε το τέλος αιώνων σκοτεινών, αυθαίρετης, κληρονομικά μεταβιβαζόμενης νομής της εξουσίας, αυτονόητης κοινωνικής ανισότητας και αδικίας, παγιωμένων ταξικών διακρίσεων. Το αντιπροσωπευτικό ή κοινοβουλευτικό σύστημα σκόπευσε σε κοινωνίες ισότιμων πολιτών, με θεσμικά κατοχυρωμένες πολιτικές ελευθερίες, ίδια πολιτικά δικαιώματα για όλους. Να μπορεί το κάθε άτομο της συλλογικότητας να έχει την ευθύνη γνώμης και κρίσης (ψήφου) για το ποιοι θα διαχειριστούν, σε τακτά χρονικά πλαίσια, την εξουσία.
Το πολιτικό επίτευγμα του Διαφωτισμού δοκιμάστηκε, όπως και ήταν φυσικό, από τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης. Επιπολαιότητες, ακρισίες, δημαγωγικές οιστρηλασίες, στρεβλωτικές του κοινωνικού γεγονότος ιδεολογίες, υπερφίαλες εθνικιστικές φιλοδοξίες. Ομως άντεξε, σε μεγάλο βαθμό, τις δοκιμασίες – η κοινοβουλευτική δημοκρατία παρέμεινε κοινά παραδεκτός στόχος κοινωνικής κατάκτησης. Εμφάνισε σοβαρές δυσλειτουργίες, αλλά δεν χρεοκόπησε στις συνειδήσεις των παιδευτικά προηγμένων κοινωνιών.
Το ιστορικό τέλος των πολιτικών κατακτήσεων της Νεωτερικότητας ήρθε μόνο με την εμπορευματοποίηση της πολιτικής: την υποταγή της λειτουργίας του αντιπροσωπευτικού συστήματος στους νόμους της αγοράς – νόμους αποτελεσματικής διάθεσης προϊόντων, νόμους της διαφήμισης. Η είσοδος στο κοινοβούλιο ενός κόμματος ή ενός πολιτευτή είναι τώρα συνάρτηση πρωτίστως των χρημάτων που θα διατεθούν για τη διαφήμισή του. Με ένα μεγάλο ποσό για τηλεοπτική (κυρίως) προβολή, ακόμα και ένας μειωμένης νοημοσύνης ή πανθομολογούμενης φαυλότητας υποψήφιος θα εκλεγεί οπωσδήποτε βουλευτής, ένα κόμμα προκλητικά δημιουργημένο για να υπηρετήσει μεγάλα οικονομικά συμφέροντα θα πετύχει την είσοδό του στη Βουλή. Αυτό είναι το ιστορικό τέλος του κοινοβουλευτισμού.
Το ζούμε, σε μακρόσυρτη παράταση, αυτό το τέλος. Τα «πολιτικά προγράμματα» των κομμάτων να διατυπώνονται προεκλογικά από ειδικούς διαφημιστές. Γνώμονας: να μη δυσαρεστήσουν καμιά κοινωνική ομάδα, ούτε καν όσους φανερά εγκληματούν σε βάρος του συνόλου. Να εξαντλούνται οι κομματικές επαγγελίες σε υποσχέσεις γενικόλογες, αφηρημένα πομπώδεις. Να περιλαμβάνουν όμως και «αρνητική διαφήμιση» των αντιπάλων – ο αθέμιτος ανταγωνισμός, απαγορευμένος στην οικονομική αγορά, είναι αυτονόητος πια στην πολιτική.
Αλλά και μετά τις εκλογές, η εμπορευματοποίηση της πολιτικής δεν αναστέλλεται. Κάθε κυβερνητική ενέργεια, απόφαση, νομοθέτημα, ανάθεση έργου ή αξιώματος, υπηρετεί πρωτίστως τη δημιουργία θετικών για την κυβέρνηση εντυπώσεων ή προσφέρει ανταλλάγματα σε χρηματοδότες που ενισχύουν το κόμμα. Λαϊκά αιτήματα ή κοινωνικές ανάγκες μόνο έμμεσα ενδέχεται να ικανοποιηθούν, μόνο αν εξυπηρετείται η διαφήμιση του κόμματος.
Με αυτά τα δεδομένα αδυσώπητης προτεραιότητας των εντυπώσεων, η εικόνα του αρχηγού αποκτά για το κόμμα πρωταρχική διαφημιστική σπουδαιότητα. Δεν ενδιαφέρουν τα πραγματικά ηγετικά προσόντα: ο δείχτης νοημοσύνης, τα τεκμήρια επιτελικής ικανότητας, η δημιουργική φαντασία, η τόλμη των στοχεύσεων. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι αν το όνομα του αρχηγού «τραβάει», αν η εικόνα του και μόνη «πείθει», τους παραιτημένους από σκέψη και κρίση ψηφοφόρους. Ονόματα οικογενειών που έχουν παραμείνει για δεκαετίες στο επίκεντρο του κομματικού φανατισμού, της ποδοσφαιροποίησης των αναμετρήσεων, έρχονται πρώτα στις προτιμήσεις. Το ίδιο και το φτηνιάρικο «αντριλίκι» ή οι υστερικές τσιρίδες που «κατατροπώνουν» αντίπαλους συνομιλητές. Αυτά ζητάει η αγορά.
Αυτά μοιάζει να βολεύουν και τον «ξένο παράγοντα». Κληρονομημένο όνομα ή γοητευτική εικόνα κάνουν πανεύκολη την ποδηγέτηση των ψηφοφόρων, πανεύκολα μπορεί να τη χειριστεί και ο «ξένος παράγων».
Επιθυμητά σε αυτόν ονόματα εκτινάσσονται ξαφνικά στην κορυφή της δημοσκοπούμενης προτίμησης του κοινού, με αιωρούμενη την απορία: πώς κεραυνοβόλα και ανεξήγητα καταγοητεύθηκαν οι πολίτες (και σμήνη ακαδημαϊκών δασκάλων) από συμπαθείς ίσως, αλλά κραυγαλέας μετριότητας υποψηφίους.
Η πολιτική, όπως ηδονιστικά τη σχεδίασε ο Διαφωτισμός, έχει ολοφάνερα τελειώσει. Το ζούμε αυτό το τέλος σε μακρόσυρτη παράταση. Ισως κάποτε μια καινούργια φιλοσοφία και οπτική, με ρίζες στις υπαρξιακές ανάγκες του ανθρώπου (και όχι μόνο στη μηδενιστική χρησιμοθηρία), κομίσει διαφορετική νοηματοδότηση της πολιτικής και προτάσεις καινούργιων θεσμών με πληρέστερη ανταπόκριση σε ποιοτικές απαιτήσεις της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Αλλά μια τέτοια προσδοκία ωριμάζει με συλλογική καλλιέργεια, δεν εκβιάζεται.
Και μια υστερόγραφη παρατήρηση: Ενα ηχηρό οικογενειακό όνομα δεν είναι οπωσδήποτε μειονέκτημα (έστω κι αν η ιστορική πείρα βεβαιώνει το αντίθετο). Αρκεί, με πολλαπλάσια από κάθε άλλον σεμνότητα, να αποδείχνει ο φορέας του ονόματος στην πράξη ότι θα άξιζε να είναι αρχηγός και με οποιοδήποτε άλλο όνομα.
Μαζί και μια επικουρική προσθήκη: Ολα τα κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα τα τελευταία κρίσιμα σαράντα χρόνια άσκησαν, όλα, την ίδια, απολύτως ίδια, διαχειριστική πολιτική. Κανένα δεν διαφοροποιήθηκε σε κοινωνικές στοχεύσεις, σε τόλμη αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, σε ρεαλιστικό όραμα για το μέλλον των Ελλήνων. Γι’ αυτό και το επίπεδο του πολιτικού προσωπικού των κομμάτων έχει εκπέσει σε τέτοιο βαθμό ανεπάρκειας, που γεννάει οδυνηρή ντροπή και τεράστιο φόβο. Κάθε εκλογή καινούργιου αρχηγού στα ελλαδικά πολιτικά κόμματα, τα τελευταία χρόνια, μειώνει δραματικά την αξιοπρέπεια και τη σοβαρότητα του ελληνικού ονόματος.