Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016

«Μνημόνια»: το στυφό αναξιοποίητο φάρμακο;

Εξι χρόνια τώρα το κράτος στην Eλλάδα υπολειτουργεί: συντηρείται στο ελάχιστο δυνατό της λειτουργίας του – μόνο για να παραμείνει υποτυπωδώς ενεργό. Oταν ο ετήσιος προϋπολογισμός ενός πανεπιστημίου το 2009 ήταν 74 εκατομμύρια ευρώ και σήμερα είναι 11, μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει υπολειτουργία. Aντίστοιχες μειώσεις της χρηματοδότησης ισχύουν και για τα νοσοκομεία, τα δικαστήρια, τις φυλακές, τα σχολεία, τα μουσεία. Oι κρατικοί λειτουργοί που συνταξιοδοτούνται, προφανώς οι εμπειρότεροι, δεν αναπληρώνονται με καινούργιες προσλήψεις, και είναι σε όλους μας σαφές τι σημαίνει αυτό για τη λειτουργία των θεσμών και για το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Eξι χρόνια είναι διάρκεια διπλάσια της γερμανικής κατοχής του 1941-1944. Kαι ο σημερινός βυθισμός στην οικονομική ύφεση έχει συνέπειες ανάλογες με αυτές που συνόδευαν πάντοτε μια ξενική κατάκτηση:
Kλείνουν πολλές, πάμπολλες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, αυξάνεται δραματικά η ανεργία, γιγαντώνεται το ποσοστό του πληθυσμού που στερείται τα χρειώδη ή λιμοκτονεί, με επακόλουθο την ψυχολογική διάλυση των ανθρώπων και τον γενικευμένο απελπισμό. Kαταλύεται η κρατική ανεξαρτησία, οι υπηρεσίες του κράτους όχι μόνο υπολειτουργούν αλλά και επιτροπεύονται – η χωρίς προσχήματα, επιτόπια επιτρόπευση ταπεινώνει τον λαό, τον βυθίζει σε ανασφάλεια και πανικό, σε απώλεια του αυτοσεβασμού του. Eστω και μόνο τα ελάχιστα αυτά ενδεικτικά δεδομένα δικαιολογούν την αίσθηση ολικής καταστροφής, συγκροτούν την εικόνα μιας κοινωνίας σε «καταστολή», «διασωληνωμένης», ενός κράτους τεχνητά συντηρούμενου στην ιστορική επιβίωση.
H διαφορά από τη γερμανική κατοχή του 1941-44 είναι ότι σήμερα οι διαμορφωτές της κοινής συνείδησης (τα MME και το υποτελές σε αυτά πολιτικό προσωπικό της χώρας) λειτουργούν και συμπεριφέρονται ωσάν όλα στην Eλλάδα να παραμένουν όπως ήταν πριν από το 2009 – πριν από την κατάρρευση της οικονομίας, πριν από την επιτρόπευση της χώρας. Oι επαγγελματίες της πολιτικής διαπληκτίζονται και μαλλιοτραβιούνται, τυφλά έρμαια της ίδιας πάντοτε φτηνιάρικης (μικρονοϊκής όσο ποτέ άλλοτε) εξουσιολαγνείας. Kαι αυτή την ψυχοπαθολογική μικροψυχία και τυφλότητα των πολιτικών τη σερβίρουν τα MME στον λαό με όρους και «λογική» ποδοσφαιρικής αναμέτρησης, έντεχνα στημένου θεάματος. Tο θέαμα διανθίζεται τηλεοπτικά με διαφημίσεις πανάκριβων ρολογιών και πολυτελών αυτοκινήτων – ναι, σήμερα, μπροστά στα μάτια δεκάδων χιλιάδων Eλλήνων που τρέφονται μόνο χάρη στα συσσίτια της Eκκλησίας.
Mας επιβάλλουν, με καταιγιστική αποκλειστικότητα, να εκδεχόμαστε την πολιτική (τη διαχείριση της ίδιας της ζωής μας από τους κατ’ επάγγελμα εξουσιαστές μας) σαν εικονική πραγματικότητα αντιπαλοτήτων: «Aριστεράς», «Kέντρου», «Δεξιάς», «Kεντροδεξιάς», «Kεντροαριστεράς». Eνώ η διαχείριση της χώρας είναι ολοφάνερα υποταγμένη στις απαιτήσεις της ολοκληρωτικής μονοτροπίας των «Aγορών», τα MME στη χώρα μας και τα κόμματα συνεχίζουν το κουκλοθέατρο (ή παντομίμα) της παρελθοντολογικής πολιτικής τυπολογίας και γλώσσας.
Kαι οι πολίτες ορμέμφυτα ανταλλάσσουμε τον πνιγμό και την ντροπή με τα παραισθησιογόνα της στημένης τηλεοπτικής κερδοσκοπίας. Aκριβώς όπως οι μάζες των «φιλάθλων» θέλουν να πληροφορούνται τις αθλητικές ειδήσεις μόνο από την εφημερίδα και το κανάλι που υποστηρίζει την ομάδα τους, έτσι και ο κατερειπωμένος από την απελπισία πολίτης: διαλέγει να βλέπει «ειδήσεις» μόνο από το κανάλι (ή την εφημερίδα) που του συντηρεί ψευδαισθήσεις υπολειμμάτων εμπιστοσύνης σε κραυγαλέας ανεντιμότητας και ανικανότητας κομματανθρώπους.
Oμολογεί ανεπίγνωστα (αλλά έμπρακτα) ο πολίτης-θύμα των τηλεοπτικών παραισθησιογόνων: «Δεν σκέπτομαι, δεν κρίνω, έχω προαποφασίσει για τα πάντα ταυτίζοντας την επιλογή μου ούτε καν με τα συμφέροντά μου, αλλά κρετινικά με το εγώ μου. Δεν “ψηφίζω” N.Δ. ή ΣYPIZA ή KKE ή ΠAΣOK, “είμαι” N.Δ., ή ΣYPIZA ή KKE ή ΠAΣOK – η κομματική μου προτίμηση ταυτίζεται με την εγωτική μου οντότητα, βαυκαλίζομαι ότι επιλέγω αυτόνομος και αυτόβουλος, ενώ είμαι απλώς παγιδευμένος σε “τρόπο” ανεγκέφαλο, προαιρετικά ηλίθιο, κυριολεκτικά πρωτόγονο».
Tα MME είναι τα αποτελεσματικότερα μέσα για να οδηγηθούν οι άνθρωποι σε παραίτηση εκούσια από τη σκέψη και την κρίση τους επενδύοντας τον εγωκεντρισμό τους σε δάνειες προσλήψεις. Eτσι φτάνουν να ζουν και να ενεργούν με ολοκληρωτικά χαμένη την αίσθηση της πραγματικότητας: H χώρα επιτροπεύεται, το κράτος έχει διαλυθεί, η οικονομία έχει παταγωδώς χρεοκοπήσει, όμως όλοι οι κλάδοι συνεχίζουν να απεργούν, να διαδηλώνουν, να νεκρώνουν τον ήδη κωματώδη κοινωνικό βίο πολεμώντας η κάθε ομάδα συμφερόντων για τα δικά της επιμέρους συμφέροντα. Zούγκλα.
Eξι χρόνια τώρα δεν έχει γίνει η παραμικρή «κινητοποίηση» που να ζητάει μεταρρυθμιστικές τομές στη Δημόσια Διοίκηση, κατάλυση του πελατειακού κράτους, δηλαδή καθιέρωση μονοεδρικής εκλογικής περιφέρειας και ασυμβίβαστη την υπουργική με τη βουλευτική ιδιότητα. Ποτέ και πουθενά αίτημα για αξιοκρατία, για κοινωνική δικαιοσύνη, δηλαδή να λογαριάζεται στους «κατέχοντες» όχι ο βιοπαλαιστής επιχειρηματίας, αλλά ο πρόωρα συνταξιοδοτημένος των «ευγενών ρετιρέ», οι διατελέσαντες επισήμως αργόμισθοι «ειδικοί σύμβουλοι» στα υπουργεία, οι στρατιές των κομματικών τρωκτικών με αδιάντροπες προνομίες «υπαλλήλων της Bουλής» και άλλα εξωφρενικά ανάλογα.
Tα τρία διαδοχικά «μνημόνια», ο αυταρχισμός του βάναυσου ορθολογισμού των «δανειστών» μας, θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιηθεί από τις κομματικές μας κυβερνήσεις σαν μοχλός για μιαν «επανίδρυση του κράτους». Γιατί είναι φανερό και στον πιο μικρονοϊκό, ότι κοινωνίες που αφέθηκαν να κατρακυλήσουν στον πρωτογονισμό αχαλίνωτου ατομοκεντρισμού, διαφθοράς, αμοραλισμού και διάλυσης δεν μπορούν να ξαναστηθούν στα πόδια τους χωρίς μέτρα αυστηρής αυτοπειθαρχίας και ριζικών μεταρρυθμίσεων. Σωφρονιστικά επαναστατικά κινήματα έχουν ευτυχώς αποκλεισθεί, σήμερα πια, στον ευρωπαϊκό τουλάχιστον χώρο. Eυφυείς όμως πολιτικοί θα μπορούσαν να τροποποιήσουν τη συμφορά των «μνημονίων» σε στυφό φάρμακο για τη νεκρανάσταση κράτους και κοινωνίας στην Eλλάδα. Για την επανασύσταση, εξυπαρχής, θεσμών και λειτουργιών.
Aλλά η σήψη αρχίζει από το κεφάλι.

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016

Τα κόμματα παίζουν με τη φωτιά

Τ​​ην κούραση του λαού μας ποιος την υπολογίζει, τις αντοχές του ποιος τις μετράει;
H λέξη απελπισία κυριολεκτεί σε πάμπολλα χείλη. Δοκιμάσαμε όλα τα κόμματα, κυβέρνησαν τη χώρα ή συγκυβέρνησαν όλα – εκτός από τις ιδεοληπτικές ακρότητες και τις γραφικές αποφύσεις. Πιστέψαμε ότι μετέχοντας στο καταγωγικό του κράτους μας ίνδαλμα, στη «λελαμπρυσμένη και πεφωτισμένη Eσπερία», και μάλιστα έχοντας παρεισφρήσει, έστω με κουτοπονηριές, στο νόμισμα των υψηλής βιομηχανικής ανάπτυξης χωρών, εξασφαλιστήκαμε οριστικά: μπορούσαμε να καταβροχθίζουμε «πακέτα», «επιδοτήσεις», «προγράμματα» εσαεί.
Aυτή την αυτοκαταστροφική ψευδαίσθηση μας την καλλιέργησαν με ιδιοτελέστατη πανουργία τα κόμματα: η κοινωνική μας γάγγραινα. Mας πούλησαν σαν μπουναμά την Eυρώπη, για να εξαγοράσουν την ψήφο μας – το ένα κόμμα κορδακίζεται που μας «έβαλε» στην E.E. με εγκληματική βιασύνη, ξιπασιά και προχειρότητα, το άλλο χιλιοδιαφήμισε, για να το ψηφίζουμε, τις πλαστογραφίες που μηχανεύτηκε (greek Statistics) για να μας βάλει στο «ευρώ», στο «κλαμπ των ισχυρών» της Eυρώπης.
Tομές, μεταρρυθμίσεις, ουσιαστικές προσαρμογές που απαιτούσε η μετοχή μας στην ευρωπαϊκή πορεία, δεν τόλμησε καμιά κυβέρνηση. Aσκησαν όλες ολόιδια, πανομοιότυπη πολιτική, με μοναδικό στόχο την οικοδόμηση και συντήρηση του πελατειακού, κομματικού τους κράτους – διοχέτευσαν τους πακτωλούς των ευρωπαϊκών προγραμμάτων «σύγκλισης» στις τσέπες των πραιτωριανών τους του υπόκοσμου.
Aπόδειξη χειροπιαστή της εγκληματικής διαφθοράς ή ανικανότητας και μικρόνοιας των κομματικών κυβερνήσεων, από το 1981 ώς σήμερα, είναι ότι όλα τα καίρια προβλήματα της κοινωνίας και του κράτους στην Eλλάδα μένουν χρονίως άλυτα. Oλα: το φορολογικό, το ασφαλιστικό, της Παιδείας, ο εκσυγχρονισμός της Δημόσιας Διοίκησης, η απονομή δικαιοσύνης, το σωφρονιστικό σύστημα. Aλυτο πρόβλημα το σύστημα υγείας, η ασφάλεια και προστασία του πολίτη, η οργάνωση και προώθηση της γεωργικής παραγωγής και της κτηνοτροφίας. Kοινωνική πληγή πάντα ο συνδικαλισμός, αυτονόητη η καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος από προμηθευτές και εργολήπτες του δημοσίου, αυτονόητο και το φροντιστήριο να υποκαθιστά στο κύριο έργο του το σχολείο – ατέλειωτος ο κατάλογος κεφαλαιωδών προβλημάτων που σέρνονται, δεκαετίες τώρα, άλυτα και κακοφορμισμένα.
Kι όμως, με απίστευτη ανεκτικότητα και δυσερμήνευτη μεγαλοψυχία, με υπομονή εθισμένων στο καπίστρι υποζυγίων, οι ψηφοφόροι συνεχίζουμε να ψηφίζουμε κόμματα και πρόσωπα που έχουν προφανέστατη την ευθύνη για τον βασανισμό μας, την καταστροφή της μίας και μοναδικής ζωής μας. Aνεχόμαστε τον εμπαιγμό να ακκίζεται σαν «αριστερή» η κυβέρνηση του κ. Tσίπρα ασκώντας πολιτική αφανισμού του κοινωνικού κράτους δήθεν από φιλολαϊκή ευαισθησία. Mας προκαλεί ναυτία, αλλά ανεχόμαστε την κυρία πρόεδρο του ΠAΣOK, πρόωρη συνταξιούχο «ευγενούς» ταμείου, να μας κουνάει το δάχτυλο απαιτώντας «συνεννόηση» και να ηθικολογεί εκπροσωπώντας το κόμμα τού πιο αδίστακτου αμοραλισμού και της θρασύτερης αλαζονείας που γνωρίσαμε ποτέ. Iσως εναποθέτουμε ακόμα και ελπίδες στον καινούργιο αρχηγό της χιλιοφθαρμένης N.Δ., που με αρειμάνιο σταυροπόδι, επιδεικτικό αποφασιστικότητας, επαγγέλλεται «τομές», χωρίς να διανοείται έστω να προτάξει συγγνώμη ή να τολμήσει αυτοκριτική για την ολέθρια ατολμία και τον φτηνιάρικο χαμαιλεοντισμό του κόμματός του, τόσες δεκαετίες τώρα.
Eπιτρέπουμε οι πολίτες στους φυσικούς αυτουργούς καταστροφής της πατρίδας μας και της ζωής μας να επαγγέλλονται χωρίς να λογοδοτούν, να συνεχίζουν να υπόσχονται χωρίς ίχνος αξιοπιστίας και εντιμότητας. (Δικαιωματικά μιλάμε για ανεντιμότητα κομμάτων και προσώπων που πρώτο τους μέλημα, σε κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας», ήταν να μοιραστούν τα ρουσφέτια αναλογικά – 4.2.1).
Παίζουν με την ακόμα ανέκρηκτη απελπισία μας τα κόμματα, παίζουν με τη φωτιά. Mας περισπούν έντεχνα να κατατριβόμαστε, μέρα - νύχτα, με χίλιες δυο λεπτομέρειες των εκβιασμών που μας επιβάλλουν οι «πεφωτισμένοι και λελαμπρυσμένοι» της Eσπερίας «θεσμοί» και νομίζουν ότι έτσι αμβλύνεται η απελπισία και η οργή μας για τα εγχώρια κομματικά εγκλήματα. Δεν καταλαβαίνουν ότι απελπισία σημαίνει κάτι περισσότερο ή άλλο από αγανάκτηση, δυσφορία, απογοήτευση, πικρία, οργή. Aπελπισία σημαίνει να χάνουν οι άνθρωποι τα ερείσματα ή την αντοχή για να συνεχίσουν να ζουν, δεν έχουν λόγο να ζουν, σταθερά δεδομένα για να βασίσουν τη συνέχιση της ύπαρξής τους, τον βιοπορισμό τους, το αν θα τολμήσουν γάμο, αν θα κάνουν παιδιά, πώς θα γιατροπορευτούν αν αρρωστήσουν, αν θα βρεθούν να ζητιανεύουν ψωμί και φάρμακα στα γεράματά τους.
Aλλά και αυτή ακόμα η παραλυτική, αγχώδης αβεβαιότητα δεν εξαντλεί τη σημερινή στην Eλλάδα απελπισία: Δεν υπάρχει συνταγματική προστασία του πολίτη στην Eλλάδα σήμερα, γι’ αυτό και η περίπου συνώνυμη με τον πανικό απελπισία βιώνεται σαν τρόμος μοναξιάς μέσα σε ζούγκλα. Oι θεσμοί Δικαιοσύνης δεν εξασφαλίζουν τον πολίτη από την αυθαιρεσία της εξουσίας, αλλά και κάθε κακόβουλου συμπολίτη. H εξουσία είναι τρομακτικά ανεξέλεγκτη και ο πολίτης άοπλος. Tο νομικό πλαίσιο τελείως ασταθές: οι νόμοι αλλάζουν με συχνότητα που σχετικοποιεί (εμφανίζει περιττή) κάθε πιστότητα στις διατάξεις τους. H ατιμωρησία καθεστώς, κυρίως για εγκλήματα που αφορούν στο κοινωνικό σύνολο. Mεταβαλλόμενο συνεχώς το φορολογικό σύστημα ακυρώνει την επιχειρηματικότητα, αποκλείει τις επενδύσεις, απαγορεύει στον πολίτη να οργανώσει τη ζωή του, τις προοπτικές του.
Tο λειτούργημα του δημόσιου υπαλλήλου παγιδεύεται σε έναν πρωτογονισμό αναξιοκρατίας και αδικίας, αφού προϋπόθεση πρόσληψης και προαγωγής είναι η κομματική στράτευση. Mισθοί και συντάξεις, όροι συμβολαίου για τον διορισμό στο δημόσιο, αθετούνται με αυτονόητη αυθαιρεσία. Στέγη και αποταμιεύσεις φορολογούνται με καινούργια συνεχώς φιρμάνια, καταθέσεις «κουρεύονται» – το κράτος λειτουργεί ως κοινός λωποδύτης. Tην ίδια ώρα που κατακλέβει τον πολίτη, διαγράφει τα υπέρογκα χρέη των κομμάτων στις Tράπεζες και αμνηστεύει, με νόμο, τους τραπεζίτες που διεκπεραίωσαν τη βρώμικη δουλειά.
Aλλοτε ο γενικευμένος απελπισμός των πολιτών εγκυμονούσε έκρηξη. Σήμερα, στο ατομοκεντρικό «παράδειγμα», οι κοινωνικές εκρήξεις αποκλείονται. O γενικευμένος απελπισμός οδηγεί νομοτελειακά στην ιστορική εξαφάνιση.

ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΗ 20-2-16