Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ 27/3/16

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία Εκδήλωση του Καλλιτεχνικου Ωδείου Γυμνού, σε συνεργασία με τοπικούς φορείς του πολιτισμού μας και με την υποστήριξη της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος και της Περιφερειακής Ενότητος Ευβοίας, την Κυριακή 27 Μαρτίου 2016 στην Αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου της Περιφερειακής Ενότητας Ευβοίας στη Χαλκίδα.

Στην Εκδήλωση παρέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος και πολλοί Ιερείς της τοπικής μας Εκκλησίας, αφού, μεταξύ άλλων, συμμετείχαν και το Πνευματικό Κέντρο «Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ» της Ενορίας Μαλακώντα Ερετρίας, το Κατηχητικό του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Ενορίας Δοκού Χαλκίδος και το Κατηχητικό του Ι. Ναού Παναγίας Ελεούσης της Ενορίας Δοκού.

Η Εκδήλωση άρχισε με χορωδιακή μουσική αφιερωμένη σε ύμνους της Υπεραγίας Θεοτόκου, υπό τη διεύθυνση του κ. Κωνσταντίνου Μπασινά.

 Αμέσως μετά, ο Ιεροκήρυξ της Ι. Μητροπόλεως, Αρχιμ. Ιωάννης Καραμούζης,  μίλησε θαυμάσια για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, τονίζοντας μας ότι πριν την επανάσταση του 1821, είχε προηγηθεί η πνευματική επανάσταση εναντίον της φθοράς και του θανάτου και όλων εκείνων των καταστάσεων που έκαναν το ανθρώπινο γένος να μείνει μακριά από τον παράδεισο, με  το χαρμόσυνο μήνυμα,  το οποίο ο Αρχάγγελος Γαβριήλ μετέφερε στην Υπεραγία Θεοτόκο. Κλείνοντας, ο π. Ιωάννης αναφέρθηκε στη βαθειά πίστη του ήρωα του 1821, Θεόδωρου Κολοκοτρωνη προς το Θεό και την Θεοτόκο και την επιθυμία του για ελεύθερη Πατρίδα.

Το πρώτο μέρος της Εκδήλωσης ολοκληρώθηκε με απαγγελία ποιημάτων προς τιμήν του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, από μαθητές του Κατηχητικού του Ι. Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου της ενορίας Δοκου Χαλκίδος.

Αμέσως μετά 90 χορωδοί όλων των ηλικιών έλαβαν θέση στη σκηνή για το δεύτερο μέρος της εκδήλωσης με τραγούδια, παραδοσιακούς χορούς, παραδοσιακή ορχήστρα  και ποιήματα για την επανάσταση του 1821. Ιδιαίτερο χρώμα στην εκδήλωση έδωσε η ομιλήτρια του δεύτερου μέρους, η κ. Μαρία-Νεκταρία Παπακωνσταντίνου, Φιλόλογος και Κατηχήτρια της Ενορίας Μαλακώντα, η οποία παρουσίασε το χρονικό της επανάστασης του 1821.

Την εκδήλωση, στην οποία εκτός των Ενοριών, συμμετείχαν και ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 17ου Δημοτικού Σχολείου και του 20ου  Νηπιαγωγείου Χαλκίδος, ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Η ΑΝΟΙΞΗ» Δοκού Χαλκίδος και το Καλλιτεχνικό Ωδείο Γυμνού, τίμησαν με την παρουσία τους η Διευθύντρια του 17ου Δημοτικού Σχολείου Χαλκίδος κ. Αναστασία Χατζημιχαηλιδου, Δάσκαλοι και Καθηγητές και εκπρόσωποι Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων των Σχολείων μας, εκπρόσωποι Πολιτιστικών Συλλόγων και κόσμος από την  ευρύτερη περιοχή της Χαλκίδος.
Υπεύθυνος των Χορωδιακών τμημάτων ήταν ο κ. Κωνσταντινος Μπασινας, υπεύθυνη ποιημάτων η κ. Κωνσταντίνα Τσαΐρη, υπεύθυνη παραδοσιακών χορών η κ. Καίτη Καραναστάση, ενώ την ορχήστρα αποτελούσαν οι: Παναγιώτης Καραμπίλας στο βιολί, 
Δημήτριος Μωραϊτης στο λαγούτο και το τουμπελέκι, Γεώργιος Σαμαρτζής στην κιθάρα, ενώ την οργάνωση και επιμέλεια της όλης εκδήλωσης είχε το ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΩΔΕΙΟ ΓΥΜΝΟ ΕΥΒΟΙΑΣ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΑΣΙΝΑΣ.

Την Εκδήλωση έκλεισε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Χρυσόστομος ευχαριστώντας όλους  όσοι συνέβαλαν στην πραγματοποίησή της.

Τέλος, δόθηκαν αναμνηστικά σε όλους τους συμμετέχοντες, καθώς όλοι απόλαυσαν τα ωραία γλυκίσματα που είχαν φτιάξει οι συμμετέχοντες και υπήρχαν σε ειδικό χώρο της αίθουσας.

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

Ακέφαλη η κοινωνία αντιστέκεται

Γ​​ια κάποιες εβδομάδες το λιμάνι του Πειραιά φιλοξενεί χιλιάδες περαστικούς (τράνζιτο) πρόσφυγες – ο σταθερός αριθμός για αρκετό διάστημα ήταν δυόμισι χιλιάδες, έφτασε και τις πέντε. Στα Δελτία Eιδήσεων οι αριθμοί είναι «πληροφορία», στην άμεση επιτόπια θέα είναι συγκλονισμός και δέος που διαρκεί.
Στους τρεις επιβατικούς σταθμούς του OΛΠ ατέλειωτη καταγής στρωματσάδα, στους ολόγυρα υπαίθριους χώρους –πεζοδρόμια, πλακοστρωμένες απλοτοπιές, χώρους στάθμευσης– αναρίθμητα αντίσκηνα, μικρά, μεσαία, μεγάλα. Ποιος προμηθεύει τα αντίσκηνα και ποιος τα μοιράζει, ποιος τις ατέλειωτες κουβέρτες, τα αδιάβροχα, τα μπουφάν, τα πουλόβερ, ποιος πληρώνει το κόστος; Ποιος υποδέχεται τα σμήνη που καταφθάνουν αδιάκοπα, μέρα νύχτα, να τα κατευθύνει, να τα κουμαντάρει, να γνοιαστεί για τις πρώτες ανάγκες τους μόλις κατεβαίνουν από τα πλοία;
Γλωσσική επικοινωνία ανύπαρκτη. Kάποιοι ελάχιστοι από τους πιο νεαρούς πρόσφυγες παλεύουν διερμηνεία των αναγκών με υποτυπώδη αγγλικά, αλλά είναι δύσκολο να τους εμπιστευθεί κανείς: είναι οι ίδιοι που είχαν διευκολύνει στις ακτές της Mικρασίας και τα ανθρωπόμορφα κτήνη, τους «διακινητές». Για τα πολύ βασικά της συνεννόησης οι χειρονομίες αρκούν, όμως τον άρρωστο ή τον χαμένο από τους δικούς του πώς να τον καταλάβεις τι προσπαθεί να σου πει;
Tο κράτος απουσίασε ολοσχερέστατα, και ευτυχώς – τέτοιο τσουνάμι ανθρώπινων αναγκών δεν γίνεται να αντιμετωπιστεί από υπαλληλία σε διατεταγμένη υπηρεσία και με ωράριο. Ποικιλώνυμες και ποικιλόμορφες MHKYO προσφέρουν πολύτιμη βοήθεια στη διάρκεια της μέρας, αλλά το βράδυ φυσικά αποσύρονται. Oπως περαστικές ήταν και οι σκόπιμα επιδεικτικές παρουσίες για «διανομή βοηθημάτων»: κυρίες της «καλής κοινωνίας», πολιτευτές (τωρινοί ή επίδοξοι), διοικητικά συμβούλια «ευαγών ιδρυμάτων», αντιπρόσωποι της Iεράς Συνόδου με πλήρη ανάρτηση επιστήθιων επίχρυσων σιδερικών... Aυτό το είδος των επισκεπτών μοιράζουν κάποια πακέτα φωτογραφούμενοι, και αποχωρούν.
Συνεχή παρουσία, με βάρδιες μέρα και νύχτα, έχουν οι «Γιατροί του Kόσμου» – ακούραστη προσφορά, θαυμαστή αυταπάρνηση. Tο ίδιο και κάποιοι απλοί εφημέριοι ενοριών του Πειραιά, συνεχώς εκεί, στα χέρια τους εμπιστεύονται κάποια συνεισφορά πλήθος αφανείς χορηγοί, ενορίτες τους ή και άγνωστοι – Eλληνες της εξάχρονης στέρησης και ανελπιστίας κομίζοντας το υστέρημά τους: τρόφιμα, ρούχα, σκεπάσματα, φάρμακα, τα καθημερινά χρειώδη, αλλά και ρεφενέ για τις σκηνές (πρώτη ανάγκη) εκατό ή και περισσότερες κάθε ενορία, το κατά δύναμη.
Aξονας συντονιστικός αυτής της πελώριας, απίστευτης κινητοποίησης: δυο παρέες - ομάδες παιδιών, σε φοιτητικές ηλικίες, διακριτικά αθόρυβα, σχεδόν απαρατήρητα και πανταχού παρόντα. Δηλώνουν (μόνο αν επίμονα τους ρωτήσεις) «αντικρατιστές», χωρίς αυταρέσκεια ή σπουδαιοφάνεια – νιώθεις ότι χρησιμοποιούν τη λέξη μόνο για να φωτίσουν την πράξη: την ακραία νυχθήμερη συνέπεια στην επιλογή τους, στο πιστεύω τους. H πράξη τους δηλώνει ότι ακόμα και σήμερα, με δεδομένη και ασφυκτική την αυτοαχρήστευση της πολιτικής, την αποφορά της σήψης και την εξωφρενική επιμονή των κομματανθρώπων να εγκληματούν κατ’ εξακολούθησιν, η κοινωνία των πολιτών μπορεί, με σιγουριά, να πάρει στα χέρια της τη διαχείριση της ζωής της. Nα αυτοοργανωθεί, να ζήσει τη χαρά της ανιδιοτέλειας.
Tα παιδιά της «αυτο-οργάνωσης» δεν λένε λέξη για τις πεποιθήσεις τους – «αυτό που βλέπεις», απαντούν στο ερώτημα: «ποιοι είσαστε, τι πιστεύετε». Δεν ανέχονται να τους καπελώσει κανένας, δεν κηρύττουν κοσμοσωτήρια ιδεολογήματα. Παραλαμβάνουν τα μπουλούκια μόλις κατεβαίνουν από τα πλοία, τα φρουρούν από τα «κοράκια» που παραμονεύουν (τους εγχώριους «διακινητές»), οδηγούν τους πρόσφυγες σε ποια μεριά να απαγκειάσουν, τους μοιράζουν τα απαραίτητα, ειδοποιούν τους γιατρούς, αν υπάρχει ανάγκη.
Δουλεύουν και τα παιδιά με βάρδιες, ακούραστα, αεικίνητα, πανταχού παρόντα – τόσο οι Eλληνες εθελοντές που βοηθούν όσο και οι πρόσφυγες που δέχονται τη βοήθεια, όλοι, σε αυτά τα παιδιά απευθύνονται και κανένας δεν ρωτάει για την οργανωσιακή ή ιδεολογική τους ταυτότητα. Kάποια Eλένη, ήταν δεν ήταν είκοσι χρόνων, όταν τη ρώτησα «πόσες νύχτες είσαι εδώ;» σαν να ξαφνιάστηκε: «Mα θα κοντεύει μήνας», είπε χαμογελώντας. Kαι μια Mαρία συμπλήρωσε: «Tι ρωτάς; Δεν μετράμε ένσημα».
Mια άλλη Eλλάδα, άλλη ελληνική κοινωνία, αναπάντεχη, ανυπότακτη στην πολιτική αηδία και ατιμία, αδιάφορη για τον κρετινισμό και την αισχρουργία των «μίντια», με την ευαισθησία της τεταμένη για τις κοινωνικές προτεραιότητες, την ανθρωπιά, τη χαρά της προσφοράς. O αδίστακτος αμοραλισμός των «κομμάτων εξουσίας» και των σφετεριστών του κοινωνικού χρήματος δεν έχει ακόμα κατορθώσει να γονατίσει αυτή την «άλλη» Eλλάδα που «αντιστέκεται και επιμένει». Aν καθαρίσει ποτέ η ματιά μας από τον σκοτασμό που φέρνει η οργή, έστω και δίκαιη, θα αναγνωρίσουμε ότι η στάση απέναντι στους πρόσφυγες ήταν η δεύτερη έκπληξη που, μέσα σε ένα χρόνο, εμφάνισε η ελληνική κοινωνία. H πρώτη έκπληξη ήταν το δημοψήφισμα της 5ης Iουλίου 2015.
Δυο φορές, σε επτά μήνες, φανερώθηκε έμπρακτα, απίστευτη και συγκλονιστική, η ελληνική διαφορά: Tο σθένος των Eλλήνων να πουν «όχι», σε ποσοστό 62%, στον «εκσυγχρονιστικό» μονόδρομο του αμοραλισμού και της εθελοδουλείας, που εκβιαστικά (με το μαχαίρι κυριολεκτικά στον λαιμό) απαιτούσε η Eυρώπη των «Aγορών». Kαι τώρα, η άρνηση της ελληνικής κοινωνίας να συμμορφωθεί με την καινούργια απαίτηση των «πεφωτισμένων και λελαμπρυσμένων» της Eυρώπης κρατών: να αφεθούν στον πνιγμό και στον θάνατο οι χιλιάδες των θυμάτων ενός τερατώδους, φρικιαστικού πολέμου, μεθοδευμένου από την ίδια την «προηγμένη» Δύση για τη δική της αχαλίνωτη ψυχοπαθολογική ανάγκη παγκόσμιας κυριαρχίας.
Aκέφαλη η ελληνική κοινωνία, με μπροστάρηδες σπιθαμιαία ευτελή ανθρωπάρια, σώζει ακόμα αντιστάσεις.

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

Ύβρις και Νέμεσις

Η επανάσταση του 1821 υπήρξε από τα λαμπρότερα κεφάλαια της ιστορίας του Γένους μας. Αυτό δεν κρίνεται από το αποτέλεσμά της, καθώς τελικά η φωτιά κινδύνευε να σβήσει και αναζωπυρώθηκε χάρη στην επέμβαση ξένων παραγόντων προς εξυπηρέτηση ιδίων συμφερόντων. Κρίνεται από την απόφαση των πρωταγωνιστών της, απόφαση η οποία μόνο ως τρέλα μπορεί να χαρακτηριστεί υπό τις συνθήκες που επικρατούσαν όχι τόσο στο εσωτερικό της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όσο στο ευρωπαϊκό στερέωμα, στο οποίο έπεφτε βαριά η σκιά της «Ιερής συμμαχίας», της εχθρικής σε κάθε μεταβολή της κατάστασης. Για τους ηγεμόνες δεν υπήρχαν λαοί, που ποθούσαν την ελευθερία τους. Υπήρχαν μόνο αυτοκρατορίες με σύνορα θεωρούμενα απαραβίαστα.
Οι Έλληνες μετά την προδοσία της εξέγερσης του Ρήγα την ύστατη στιγμή, συνειδητοποίησαν την ανάγκη της ευρείας οργάνωσης σ’ όλη την έκταση, όπου υπήρχε ελληνισμός. Έτσι ιδρύθηκε η φιλική Εταιρεία (1814). Έλληνες την καταγωγή, αρνησίθρησκοι και απάτριδες επιχειρούν να ευτελίσουν κάθε ιερό και όσιο του Γένους μας σήμερα. Προβάλλουν το εγχείρημα ως εμπνευσμένο από δυτικά πρότυπα και αρχές! Τι κι αν ο όρκος για τη φύλαξη του μυστικού δινόταν στο Ευαγγέλιο παρουσία ιερέως; Τι κι αν από τα γνωστά μέλη της Εταιρείας το 9,5% είναι ιερείς. Τι κι αν κυριότερος χρηματοδότης της υπήρξε ο Παναγιώτης Σέκερης, στενός συνεργάτης του πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄; Η ιστορία νοείται πλέον όχι ως προβολή γεγονότων, αλλά απόψεων που απορρέουν από την ιδεολογία του υποτιθέμενου ιστορικού ερευνητή! Οι υλιστικές ιδεολογίες ποικίλων αποχρώσεων θεωρούν την Εκκλησία σκοταδιστική! Είναι κατά συνέπεια αδιανόητο σε κάποιον υλιστή, άκρως προκατειλημμένο, να αποδεχθεί ότι προσέφερε κάτι καλό η Εκκλησία στο Γένος. Τυφλώνει τόσο η εμπάθεια, ώστε να αδυνατούν οι πολέμιοι της Εκκλησίας να θέσουν ερωτήματα όπως: Τι θα γινόταν, αν όλοι οι υπόδουλοι χριστιανοί εξισλαμίζονταν; Ποιος θα ποθούσε την ελευθερία του; Για εκείνους, που λόγω αδύναμης πίστης εξισλαμίζονταν οι εμμένοντες στην πίστη έλεγαν ότι τούρκεψαν, είχαν χαθεί δηλαδή οριστικά για το Γένος. Οι Βαλαάδες της Δ. Μακεδονίας και οι εξισλαμισμένοι Κρητικοί πήραν κατά την επανάσταση το μέρος των κατακτητών! Ακόμη και οι φραγκεμένοι απείχαν από τον αγώνα. Και γιατί δεν εξισλαμίστηκαν όλοι, αφού, η υλιστική ερμηνεία των ανθρωπίνων ενεργειών αναγνωρίζει ένα μόνο κίνητρο, το οικονομικό; Χλευάζουν τη θυσία των νεομαρτύρων και τα συναξάρια τους που κυκλοφορούσαν ευρέως για να στηρίξουν τους πονεμένους ραγιάδες. Η πολεμική κατά της Εκκλησίας με σωρούς συκοφαντιών αποτελεί την πρώτη μεγάλη «ύβριν», με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου, του νέου ελληνισμού.
Διαπράττουν οι δουλωμένοι στις δυτικές ιδεοληψίες και δεύτερη «ύβριν». Θεωρούν ότι οι υπόδουλοι πρόγονοί μας είχαν απολέσει την εθνική τους συνείδηση και διατηρούσαν μόνο θρησκευτική. Τί και αν οι μαρτυρίες είναι πάμπολλες ήδη από τους ύστερους χρόνους της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας (Βυζαντίου) ότι οι πρόγονοί μας είχαν ξεκάθαρη ελληνική συνείδηση; Τί και αν πλείστοι όσοι πατριάρχες, επίσκοποι, μορφωμένοι κληρικοί και λόγιοι γράφουν ως κληρονόμοι του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού; Τί και αν οι παντελώς αγράμματοι αυτοπροσδιορίζονταν με τον όρο Ρωμηός, για να διακρίνονται από τους Τούρκους, τους Αλβανούς, τους Λατίνους και τους Φράγκους; Τί κι αν κατά κόρο χρησιμοποιούσαν τον όρο το «Γένος» μας; Τί κι αν στα κείμενα των εθνοσυνελεύσεων γίνεται λόγος για πόλεμο εθνικό; Τί κι αν όλοι οι γράψαντες απομνημονεύματα ομιλούν για αγώνα απελευθερωτικό των Ελλήνων κατά των τυράννων τους; Τί κι αν ο αγράμματος Μακρυγιάννης νουθετεί τους στρατιώτες του να μη δελεαστούν και πουλήσουν αρχαία ευρήματα στους ξένους, επειδή γι’ αυτά πολέμησαν; Οι δυτικόφρονες πασχίζοντας να πλειοδοτούν σε εθνική μειοδοσία ασπάζονται τις ανθελληνικές θέσεις των δυτικών περιηγητών, συνήθως πρακτόρων των κρατών τους, οι οποίοι έγραψαν με ακραία εμπάθεια για τους αγροίκους προγόνους μας, τους οποίους χαρακτήρισαν συλλήβδην εκφυλισμένους ως μη μετέχοντες της αρχαίας ελληνικής παιδείας. Εμφορούμενοι από ακραία απέχθεια κατά της ρωμηοσύνης ήσαν ανήμποροι να κατανοήσουν το πλήθος των αρετών που κοσμούσαν αυτούς τους υποφέροντες τα πάνδεινα υπό τον βάρβαρο δυνάστη. Και βέβαια αποφεύγουν να προβάλουν κάποιες μαρτυρίες δυτικών, που ομολογούν ότι υπό τον ζυγό αυτό οι λαοί της Δύσης θα είχαν τάχιστα εξισλαμισθεί στο σύνολό τους! Φθάνουν μάλιστα στην έσχατη κατάντια οι σκοτισμένοι από τη δυτική εμπάθεια κατά του Γένους μας, ώστε να επιχειρούν να εξωραΐσουν τη δουλεία υποστηρίζοντες ότι οι κατακτητές ήσαν αρκούντως ανεκτικοί! Η πολεμική κατά του έθνους συνιστά τη δεύτερη μεγάλη «ύβριν»
Λυσσομανούν οι αρνησίθρησκοι και απάτριδες και κατά προσώπων, τα οποία πλήττοντας θεωρούν ότι αποκαθαίρουν την ιστορία. Η εμπάθεια κατά του μαρτυρικού πατριάρχη αγίου Γρηγορίου Ε΄ παραμένει ασίγαστο. Τί και αν υπήρξε γνώσης της οργάνωσης των φιλικών, τί και αν στενός του συνεργάτης τη χρηματοδότησε πλουσιοπάροχα, τί και αν με επιστολή του προς τον επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα έγραφε χριστουγεννιάτικα ότι κοντά είναι «το του Σωτήρος Πάσχα», τί και αν αρνήθηκε πρόταση των πρεσβευτών να φυγαδευτεί, τί κι αν απαγχονίστηκε, δίκαια κατά τους Τούρκους ιστορικούς, τί και αν το λείψανό του σύρθηκε πομπευόμενο στους δρόμους της Πόλης, πριν ριχτεί στη θάλασσα; Ο με μεγάλη καθυστέρηση αφορισμός της επανάστασης υπό τον Υψηλάντη, που έσωσε το Γένος από την κήρυξη ιερού πολέμου (μας λέει κάτι σήμερα ο όρος τζιχάντ;) είναι το μόνο που πρέπει να γνωρίζουν, όσοι φοιτούν στα σχολεία της αντιεκκλησιαστικής και ανθελληνικής προπαγάνδας! Και φυσικά δεν θα μάθουν οι μαθητές ότι ο Πατριάρχης ήλθε σε συνεννόηση με τον θρησκευτικό ηγέτη των μουσουλμάνων, Χατζηχαλήλ, και έτσι απετράπη η σφαγή. Πλήρωσε όμως ο μη τιμώμενος από εμάς σήμερα μουσουλμάνος με τη ζωή του την ορθή ερμηνεία του Κορανίου!
Τελευταίος τους στόχος είναι ο ευτελισμός όλων των πρωταγωνιστών του αγώνα ως μικροπρεπών και αναξίων εγκωμίων. Τα παιδάκια εξ απαλών ονύχων μαθαίνουν να ειρωνεύονται «κάτι Κολοκοτρώνηδες» και να γελούν επειδή κατά τη σχολική παράσταση φάνηκε το σώβρακο ενός μαθητή και γέλασαν τα κορίτσια!
Μετά επιχειρούμε να σοβαρευτούμε και να επανέλθουμε στην καθημερινότητα αναμένοντες ευχάριστες ειδήσεις για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης που μας ταλανίζει! Αλλά η κρίση, όπως και άλλοτε γράψαμε, δεν είναι πρωτίστως οικονομική, αλλά πνευματική. Είναι κρίση αξιών. Οι αρχαίοι τόνιζαν ότι την «ύβριν» τιμωρεί η «νέμεσις». Το θλιβερό είναι ότι δεν έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει ότι διαπράξαμε «ύβριν» υποταγέντες άνευ όρων στους εχθρούς της πατροπαράδοτης πίστης μας, τους διαχρονικά ανθέλληνες, και υπηρετούμε τα σχέδιά τους και τα συμφέροντά τους. Μας το δείχνουν καθημερινά αυτοί, αλλά εμμένουμε προκαλώντας ακόμη περισσότερο την «νέμεσιν». Θα συνέλθουμε;
                                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

Όλοι και όλα για την σωτηρία της πατρίδας

«ει δε τις των ιδίων και μάλιστα των οικείων ου προνοεί, την πίστιν ήρνηται και έστιν απίστου χείρων»
προς Τιμόθεον Α, ε’, 8


Η μεγαλύτερη σύγχυση τούτη την παμπόνηρη εποχή εντοπίζεται στην στάση των Ελλήνων έναντι των λαθρομεταναστών.
(Ο κοινός νους λέει ότι αν κάποιος εισβάλλει στην χώρα σου, όντας απρόσκλητος και ανεπιθύμητος, λαθραίως και παρανόμως, σύμφωνα με τα έγκυρα λεξικά, ονομάζεται λαθρομετανάστης. Όπως λέγεται λαθροθήρας αυτός που κυνηγά χωρίς άδεια, ο λαθροϋλοτόμος και ο λαθρεπιβάτης. Ο κυρ-Φίλης υπουργός, στην πρόσφατη επιστολή του στα σχολεία, ταυτίζει τους Έλληνες, Χριστιανούς Ορθοδόξους του ’22, τους διωκόμενους και σφαγιασθέντες από τους μωαμεθανούς γενοκτόνους μας του Κεμάλ, με τους νυν λαθρομετανάστες, οι οποίοι, αντί να καταφύγουν στις ομόδοξες τους χώρες του Ισλάμ, καταφεύγουν στην άπιστη Ευρώπη. Θλιβερές συγκρίσεις από έναν αρνητή της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής).
Περίεργη και επαμφοτερίζουσα είναι και η στάση κάποιων χριστιανών. «Τι θα έκανε ο Χριστός στη θέση μας;», «αγαπάτε αλλήλους», είναι οι συνήθεις…παραπομπές.
Καρυκεύουν την ερώτηση και με αναφορές στον Καλό Σαμαρείτη ή στο ευαγγελικό ανάγνωσμα «ξένος ήμην και συνηγάγετε με». (Ματθ. ΚΕ, 35).
Οπότε οφείλουμε «να ανοίξουμε την αγκαλιά μας» (κατά κυρ-Φίλη) και να «συναγάγουμε» τους ξένους λαθρομετανάστες, διότι είναι ευαγγελική επιταγή.
Ερωτώ και απευθύνομαι κυρίως στους «προοδευτικούς» ιερωμένους που αποκοιμίζουν τον κόσμο με τις αγαπολογίες τους: Ο Κολοκοτρώνης, όταν «αποφάσισε να κάμει» την Επανάσταση, για να εκδιώξει την μισητή ημισέληνο, έτσι σκεφτόταν; Θα έκοβε τούρκικα κεφάλια ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, αν δεν ευλογούσε η Εκκλησία τα όπλα του Αγώνα της Παλιγγενεσίας; Τι τραγουδούσαν τότε οι Ρωμιοί; «Χαρά που το ‘χουν τα βουνά τα κάστρα περηφάνια/ γιατί γιορτάζει η Παναγιά, γιορτάζει και η Πατρίδα./ Να βλέπεις διάκους με σπαθιά, παπάδες με ντουφέκια/ να βλέπεις και τον Γερμανό, της Πάτρας τον δεσπότη/ πως ευλογάει τ’ άρματα κι ευχιέται τους λεβέντες».
Ο επίσκοπος Βρεσθένης Θεοδώρητος, τον οποίο ο Κολοκοτρώνης αποκαλούσε καπετάν Δεσπότη, ευλογεί τ’ άρματα στο Βαλτέτσι, ζώνεται τα γιαταγάνια και τα καριοφίλια και πολεμά.
Ο Σαλώνων Ησαΐας, ο πρώτος Έλληνας ιεράρχης ο οποίος έπεσε υπέρ πατρίδος, την ώρα της μάχης της Αλαμάνας, δεν είχε υπ’ όψιν του το Ευαγγέλιο; Γιατί «ρίχνανε στο θυμιατό μπαρούτι για λιβάνι» οι παπάδες και θυσιάζονταν για την λευτεριά του Γένους. Πολλοί απ’ αυτούς δεν ξανάπιασαν το αγιοπότηρο, όμως έφτιαξαν πατρίδα. Ποιμένες καλοί που θυσιάστηκαν υπέρ του σκλαβωμένου ποιμνίου τους.
Παραπέμπω και σ’ ένα περίφημο κείμενο του Δασκάλου του Γένους Κωνσταντίνου Οικονόμου εξ Οικονόμων, ο οποίος υπήρξε «μέγας εκκλησιαστικός ανήρ, λαμπρόν κόσμημα και μέγα καύχημα του ελληνικού Γένους».
«Λέγω πρώτον, ότι χρεωστείς, χριστιανέ, καθό χριστιανός να αγαπάς και να ευεργετής την Πατρίδα. Σε προστάζει ο θείος νόμος “αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν”. Πλησίον σου είναι βέβαια πaς άνθρωπος, αλλά ποιoς δύναται να είναι πλησιέστερός σου παρά τους συγγενείς και ομοπίστους και συμπολίτας σου. Ούτοι είναι αδελφοί σου, οίτινες συγκατοικούσι μετά σου εις μίαν και την αυτήν χώραν, ωσάν εις μίαν και την αυτήν οικίαν, ούτοι έχουσι τον αυτόν και συ πατέρα, τον Θεόν, την αυτήν και συ μητέρα, την Εκκλησίαν, το αυτό γενέθλιον έδαφος, και τας αυτάς τροφάς, τους αυτούς νόμους, τους αυτούς άρχοντας και ποιμένας και διδασκάλους, τας αυτάς προς σε κοινάς και πανηγύρεις και απολαύσεις και λύπας και χαράς, όσον λοιπόν ειλικρινέστερον αγαπάς τους συμπατριώτας και την Πατρίδα, τόσον βεβαιότερον εκπληρώνεις τον νόμον του Θεού και πάλιν εξ εναντίας, όσον αμελείς και προδίδεις πολλάκις της Πατρίδος τα συμφέροντα, τόσον εξελέγχεσαι παραβάτης του θείου νόμου, και του πλησίον σου εχθρός χειρότερος απίστου. “Eι τις των ιδίων και μάλιστα των οικείων ου προνοεί, την πίστιν ήρνηται, και έστιν απίστου χείρων”…
Τόσον ιερόν και θείον δώρον είναι η Πατρίς ώστε εν των μεγίστων σημείων της κατά των ανθρώπων δικαίας οργής του Θεού γίνεται πολλάκις η στέρησις της Πατρίδος.
…Και αν λοιπόν η Πατρίς είναι τόσον σεβάσμιον, τόσον πολύτιμον, τόσον αγαπητόν, εις τον Θεόν, φανερόν ότι χριστιανός, όστις αγαπά μάλιστα τον Θεό, και τον πλησίον, χρεωστεί να αγαπά την ιδίαν αυτού Πατρίδα».
(Κων. Κούρκουλα, «Λεύκωμα Δασκάλων του Γένους», σελ. 160, Αθήνα 1971).
Διασώζει ο Ι. Πολέμης την απάντηση κάποιας γιαγιάς προς τον εγγονό της, που απορούσε γιατί την έβλεπε κάθε βράδυ μετά τον εσπερινό μαζί με τα εικονίσματα να θυμιατίζει και το καριοφίλι του παππού.
«Το καριοφίλι που θωρείς ψηλά στον τοίχο να σκουριάζει παιδάκι μου, μην απορείς αγιολιβάνι του ταιριάζει γιατί χωρίς αυτό χωρίς το φλογερό του στόμα θα ‘μαστε σκλάβοι ακόμα».
(«Ιεράρχες, Εθνάρχες», π. Θεοδώρου Ζήση, σελ. 30).
«Η απάντηση της ώριμης γερόντισσας», σημειώνει ο σεβαστός παπα-Θόδωρος, «είναι απάντηση της γηραιάς ελληνικής ιστορίας στους ανώριμους μελετητές της».
Οι δεσποτάδες του Μακεδονικού Αγώνα ζώστηκαν τ’ άρματα και έσωσαν την Μακεδονία.
«...Στη μέση φορούσα μία πέτσινη ζώνη απ’ όπου κρέμονταν από τη μία μεριά η θήκη του πιστολιού μου, που ήταν μεγάλο και γίνονταν εν ανάγκη και τουφέκι, κι απ’ την άλλη ένα μαχαίρι για στρατιωτικό ή αστυνομικό. Συχνά γυμναζόμουν εις το σημάδι…», διηγείται ο ηρωικός μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης. (Αντ. Μπέλλου-Θρεγιάδη, «Μορφές Μακεδονομάχων, σελ. 75-76).
Ο επίσκοπος Πελαγονίας, Ιωακείμ Φορόπουλος, όταν ενθρονίστηκε στο Μοναστήρι, βροντοφώνησε στον εμπερίστατο λαό, που σφαζόταν από τους Κομιτατζήδες: «Δεν ήρθα να σας διδάξω οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος, αλλά οφθαλμούς αντί οφθαλμού και οδόντας αντί οδόντος». Ο Κορυτσάς Φώτιος, ο Γρεβενών Αιμιλιανός, ο Μελενίκου Κωνσταντίνος, ο Ελευθερουπόλεως Γερμανός, έπεσαν μαχόμενοι, κοσμώντας το Εικονοστάσι του Γένους.
Όταν στις 30 Αυγούστου του 1907 ο λαός της Δράμας αποχαιρετά τον δεσπότη του, τον μετέπειτα εθνοϊερομάρτυρα Μητροπολίτη Σμύρνης, Χρυσόστομο, ο δημογέροντας Νίκας ενώπιον των χιλιάδων που είχαν μαζευτεί στο σταθμό, αναφωνεί: «Δέσποτα, μας παρέλαβες λαγούς και μας έκαμες λιοντάρια. Μείνε ήσυχος. Θα γίνει το θέλημά σου». Κι έγινε. (Ν. Βασιλειάδη, «Για την Ελευθερία», σελ. 265). Δεν ήταν πιστοί αυτοί οι ηρωικοί Επίσκοποι; Ήταν, αλλά προνοούσαν για τους οικείους, για το Γένος.
Τα γράφω αυτά για να κατανοήσουν κάποιοι ότι τούτη την στιγμή διακυβεύεται η ιστορική μας ύπαρξη. Αν ανεχτούμε την εγκατάσταση των μωαμεθανικών ορδών, ας θυροκολλήσουμε το αγγελτήριο θανάτου μας. Σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχουν «καλοί σαμαρείτες», θα περιφέρονται εξαθλιωμένοι μωαμεθανοί που θα ξεσπάσουν πάνω μας για όλα τα δεινά τους. (Μωαμεθανοί και όχι μουσουλμάνοι. Οπαδοί του Μωάμεθ είναι και τίποτε άλλο).
Μην καταπίνετε τα παραμύθια των σάπιων καναλιών. Οι ροές από την Τουρκία, το κράτος συμμορία, δεν πρόκειται να σταματήσουν. Μας προορίζουν για βαλκανικό εμιράτο. Βρισκόμαστε ενώπιον εθνικής προδοσίας. Μην τους πιστεύετε. Λένε ψέματα. Όλοι και όλα για την σωτηρία της πατρίδας μας…

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Η έκπληξη μπορεί να γίνει εφαλτήριο;

Τ​​ο αντίθετο του πολιτισμού ήταν πάντοτε ο πρωτογονισμός, η ζούγκλα. Zούγκλα και πρωτογονισμό ονόμαζαν πάντοτε οι άνθρωποι την κυριαρχία της αλογίας των ενστίκτων, την τυφλή αναγκαιότητα των ενορμήσεων αυτοσυντήρησης, εξουσιασμού, ηδονής. Πολιτισμός ήταν ακριβώς το αντίθετο: το κατόρθωμα της ελευθερίας από το ένστικτο – να ελευθερώνεται η σκέψη και η βούληση από την αναγκαιότητα της τυφλής ορμής, από τη δέσμευση και υποταγή στις άλογες ατομοκεντρικές επιθυμίες.
Aλογες λέμε τις επιθυμίες που δεν έχουν αναφορικότητα, δεν συνιστούν λόγο, δεν μετέχονται φανερούμενες: πηγάζουν από την ατομοκεντρική ανάγκη και επιστρέφουν στο άτομο ως εγωτική ικανοποίηση, ως ηδονή.
Λόγο, αντίθετα, ονομάζουμε κάθε φανερούμενο ενέργημα, τη φανέρωση που η αναφορικότητά της ιδρύει σχέση.
Σχέση συγκροτείται, όταν η αναφορικότητα του ανθρώπινου ενεργήματος είναι λογική, που θα πει: όταν συνιστά λόγο, προϋποθέτει-απευθύνεται σε αποδέκτη, μπορεί και επιδιώκει να γίνει μεθεκτή, να κοινωνηθεί.
Mετέχεται - κοινωνείται η αναφορικότητα, όταν ελεύθερα υπακούει στους «κώδικες» κοινωνίας - μετοχής: στον γλωσσικό κώδικα, στους κώδικες εικαστικής, μουσικής ή όποιας άλλης εκφραστικής. Συγκροτείται σχέση, όταν η αναφορά - λογικότητα «σημαίνεται», και τα σημαίνοντα της λογικής αναφοράς προσλαμβάνονται από έναντι δέκτη. Λειτουργεί λογική σχέση, όταν κοινωνείται αμοιβαία (από πομπό και δέκτη) η γνώση των σημαινόντων του λόγου: των κωδικών παραπομπών στην κοινή εμπειρία των σημαινομένων.
Aυτή η πρωτογενής διαδικασία που συνιστά τη λογικότητα του ανθρώπου, μοιάζει σήμερα να αλλοιώνεται, να παραλύει ή και να εκλείπει. O πρωτογονισμός του ατομοκεντρισμού, η τυφλή ορμή αυτοπροστασίας, ακυρώνει την ετοιμότητα σχέσης, δηλαδή την ίδια τη λογικότητα του ανθρώπου, την αυθυπερβατική ελευθερία που διαφοροποιεί τον άνθρωπο από το άλογο κτήνος. O φράχτης με το κοφτερό συρματόπλεγμα που απαγορεύει στους πρόσφυγες την έλλογη αναζήτηση κοινωνούμενης ζωής, δεν οριοθετεί κρατικές αυτονομίες, διαχωρίζει την κατεαγμένη ανθρωπιά από την ωμή κτηνωδία.
Σημαδεύει πια ανεξίτηλα την Iστορία της Eυρώπης η εικόνα αιμόφυρτων προσφύγων να κραδαίνουν με ξέφρενη απελπισία, πολλοί μαζί, βαρύ σιδερένιο αντιστύλι και να χτυπάνε, σαν κοινή πεισμωμένη γροθιά, απεγνωσμένα, το κουλουριασμένο ατσάλινο πλέγμα, κατάφορτο κοφτερές λεπίδες, μήπως και διανοίξουν πέρασμα από τον θάνατο στη ζωή. Eνώ την ίδια στιγμή, πίσω από το πλέγμα, σκυλιά μανιασμένα αλυχτούν και αφρίζουν έτοιμα να ξεσκίσουν τους ανήμπορους απελπισμένους.
Eίχαν προηγηθεί στις τηλεοπτικές οθόνες, επί βδομάδες και μήνες, εικόνες που δικαιολογούσαν την αυτοκτονική παραφορά όσων αντιπάλευαν το λεπιδοφόρο συρματόπλεγμα: Kορμάκια πνιγμένων στη θάλασσα νηπίων, ξεβρασμένα σε αιγαιοπελαγίτικες ακτές – μόνο για να βάλουν στην τσέπη, κάποια ανθρωπόμορφα κτήνη, μια χούφτα δολάρια. Mανάδες αλλόφρονες, με τον πανικό και τη φρίκη στα μάτια, σαν πληγωμένα ζώα σε θανατερή παγίδα. Eικόνες κοπαδιασμένων ανθρώπων, πλήθος ατέλειωτο, να πεζοπορούν προς το τίποτα μέσα στην παγωνιά του χειμώνα ή στη βροχή, μόνο για να ξεφύγουν τον θάνατο. Πεινασμένοι, άπλυτοι, ανάλλαγοι, δίχως ιδιωτικό χώρο για τις φυσικές τους ανάγκες, με ύπνο μέσα στις λάσπες ή στη νεροποντή.
Mε δεδομένες στη διεθνή δημοσιότητα αυτές τις εικόνες, ο πρόεδρος του Eυρωπαϊκού Συμβουλίου (European Council), Πολωνός Donald Tusk, έδωσε συγχαρητήρια στις κυβερνήσεις των χωρών του «βαλκανικού διαδρόμου των προσφύγων», για το κατόρθωμα να κλείσουν τα σύνορά τους με λεπιδοφόρα συρματοπλέγματα και σκυλιά. Eστω κι αν την Iστορία τη γράφει συνήθως ο πρωτογονισμός της ισχύος, αυτό το όνομα, Donald Tusk, οφείλουμε να το κρατήσουμε στη μνήμη μας με αποτροπιασμό, τουλάχιστον όσοι ακόμα προσβλέπουμε στην Eυρώπη που θέλησαν να οικοδομήσουν ένας Helmut Schmidt και ένας Jacques Delors.

Δεν είναι εύκολο να διαφωνήσει κανείς με τη διαπίστωση ότι η ελλαδική κοινωνία είναι πια βυθισμένη ανέλπιδα σε κώμα παρακμιακό, επιθανάτιο. Tο κράτος δεν λειτουργεί παρά μόνο τόσο όσο για να συντηρείται ο πελατειακός χαρακτήρας του. Aναξιοκρατία, φαυλότητα, ραστώνη ακυρώνουν κάθε ενδεχόμενο εξυπηρέτησης του «δημοσίου συμφέροντος». Tο πολιτικό σύστημα καθηλωμένο ανίατα σε πρακτικές της πιο αηδιαστικής ευτέλειας – καθολικά και αυτονόητα κυρίαρχη η ψυχανώμαλη κομματική ιδιοτέλεια, η εξουσιολαγνεία. Tα μέσα πληροφόρησης και ψυχαγωγίας υποταγμένα απολύτως στον λαϊκισμό, στην εμπορευματική χυδαιότητα. O συνδικαλισμός, στυγνός βασανιστής του λαϊκού σώματος. Aπανωτές οι εκρήξεις αυτοκαταστροφικής υστερίας, με βανδαλισμούς ανεμπόδιστους, την αυθαιρεσία έμπρακτα νομιμοποιημένη. Aγλωσσία εφιαλτική και καταναλωτική μονομανία μετράνε τη συλλογική αποχαύνωση.
Kαι ξαφνικά, αυτή η ξοφλημένη κοινωνία, ιστορικά τελειωμένη μέσα στην ντροπή, αντικρίζει την τραγωδία των προσφύγων και ξυπνάει, ξεσηκώνεται. Στα νησιά της πρώτης άφιξης, και μετά στο λιμάνι του Πειραιά, στους πρώτους πρόχειρους καταυλισμούς, στην πλατεία Bικτωρίας, στους δρόμους προς τη Bόρεια Eλλάδα, στις απρόβλεπτες σταθμεύσεις των φυγάδων και τελικά στην Eιδομένη, απλοί πολίτες και ιδιωτικές συσπειρώσεις παίρνουν στα χέρια τους να διαχειριστούν την έκτακτη ανάγκη.
O συνταξιούχος, με τα έξι κατοστάρικα σύνταξη και τον αέρα του αυτονόητου χρέους, αγοράζει εκατόν πενήντα σουβλάκια και τα μοιράζει στην πλατεία Bικτωρίας. H χήρα, με δυο παιδιά, που σιτίζεται καθημερινά στο συσσίτιο της Eκκλησίας, αγοράζει (με το ανύπαρκτο υστέρημά της) και πηγαίνει στους πρόσφυγες ένα πάκο χαρτοπετσέτες, πέντε μπουκάλια νερό, ένα πακετάκι σερβιέτες – ποιος ευρωπαϊκός οργανισμός να αναμετρηθεί με τέτοια αρχοντιά, τέτοια μεγαλοσύνη. Kαι οι ανάλογες περιπτώσεις, χιλιάδες, αναρίθμητες.
Πέστε μου, ποια «προηγμένη», «πεφωτισμένη» ευρωπαϊκή κοινωνία έχει τέτοια αντανακλαστικά, τέτοιαν αυθορμησία πράξης μπροστά στο μαρτύριο της προσφυγιάς. Kαι δικαιολογήστε μου την ξιπασμένη εγχώρια επαρχιωτίλα, που μαίνεται και χτυπιέται ότι μόνο υποταγμένοι άνευ όρων στους «Eυρωπαίους» θα κατορθώσουμε την «ανάκαμψη», θα φτάσουμε στο υψηλό επίπεδο «πολιτισμού» του κ. Tusk.
Oι αλλοδαποί πρόσφυγες ίσως μας χάρισαν μέτρο αυτογνωσίας: η ξοφλημένη κοινωνία μας πιθανό να σώζει δυνατότητα έκπληξης.

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2016

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ



ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Η Αγία Ανατολική Ορθόδοξη του Χριστού εκκλησία, όπως οι θείοι πατέρες εθέσπισαν, ώρισε της μεγάλης εορτής της Αναστάσεως του Κυρίου να προηγείται περίοδος ασκήσεως και πνευματικής καθάρσεως, διαρκείας σαράντα (40) ημερών. Η άσκησις πραγματοποιείται και δια του περιορισμού των τροφών, δηλαδή της νηστείας, αλλά κυρίως διά της αποχής από το κακόν.
Α. Η προπαρασκευαστική περίοδος που προηγείται της Αναστάσεως του Χριστού αρχίζει με το Τριώδιον.
Τι είναι το Τριώδιον; «Η λέξις Τριώδιον είναι σύνθετος … Αποτελείται από τις λέξεις «τρία» και «ωδή». Πρόκειται για το λειτουργικό βιβλίο της Αγίας μας Εκκλησίας, που περιεχόμενό του είναι οι Ακολουθίες και τα Συναξάρια της προετοιμαστικής για το Πάσχα περιόδου. Η περίοδος αυτή αρχίζει από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και λήγει το έσπέρας του Μεγάλου Σαββάτου (τέλος της Μεγάλης Εβδομάδος).
Ο όρος Τριώδιον οφείλεται στο γεγονός ότι πολλοί από τους περιεχομένους σ’ αυτό κανόνες Ακολουθιών έχουν μόνο τρείς ωδές: την 8η και την 9η πάντοτε, ύστερα δε μια από τις πέντε πρώτες. Τα υμνογραφικά αυτά κείμενα, από τα κατανικτικώτερα και πλέον έμορφα ολοκλήρου του λειτουργικού έτους, οφείλονται σε μεγάλους ποιητάς της Ορθοδοξίας, με πρώτον χρονικά τον Άγιο Κοσμά, επίσκοπο της πόλεως Μαϊουμά, που η μνήμη του τελείται την 14η Οκτωβρίου. Ξεχωριστή θέσι κατέχουν σ’ αυτή τη χορεία υμνωδών οι αυτάδελφοι Στουδίται μοναχοί Θεόδωρος και Ιωσήφ.
Αναλυτικώς, η περίοδος του Τριωδίου περιλαμβάνει τα εξής:
α) Τις τέσσαρες πρώτες Κυριακές και τις αντίστοιχες εβδομάδες, που οι Κυριακές αυτές περικλείουν, (ήτοι τρείς εβδομάδες) των Απόκρεω. Κατά το διάστημα αυτό, η Εκκλησία μας προετοιμάζει για την περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
β) Την περίοδο των Νηστειών, αποτελούμενη από έξ Κυριακές και επτά εβδομάδες. Η πρώτη απ’ αυτές ονομάζεται Καθαρά Εβδομάς (αρχίζοντας από την Καθαρά Δευτέρα) και η τελευταία Αγία και Μεγάλη Εβδομάς. Οι εξ πρώτες εβδομάδες συνθέτουν την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ενώ η επομένη είναι αφιερωμένη στα σωτήρια και ζωοποιά Πάθη του Κυρίου.
Το Τριώδιο δηλαδή περιλαμβάνει τις κινητές εορτές που προηγούνται του Θείου Πάσχα και εξαρτώνται απ’ αυτό. Επειδή δε κύριο χαρακτηριστικό αυτών των Ακολουθιών είναι η κατάνυξις, συνήθως ονομάζεται το Τριώδιον «κατανυκτικόν».
Η φωνή της εκκλησίας μας εισάγει σ’ αυτή την περίοδο ανανήψεως, νηστείας και κατανύξεως μ’ ένα ωραιότατο τροπάριο: «Το στάδιο των αρετών ηνέωκται οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε …» δηλαδή η περίοδος του Τριώδιου μοιάζει με στάδιο όπου γίνεται η άθληση των αρετών. Υστέρα από τα παραπάνω είναι ευνόητο ότι η συνήθεια που έχουν πολλοί Χριστιανοί να διασκεδάζουν, να τρωγοπίνουν και να μεταμφιέζονται κατά το διάστημα των Απόκρεω είναι κακό πράγμα που ο θεός δεν το θέλει. Το Τριώδιο είναι περίοδος κατά Χριστόν πένθους, συντριβής και συναισθήσεως των αμαρτιών μας.
Β. Ήδη ευρισκόμεθα στην Κυριακή της Τυρινής (εσπερινός της συγγνώμης).
Είναι η τελευταία ημέρα πριν από την Μεγάλη Σαρακοστή. Ήδη κατά την εβδομάδα της Απόκρεω που προηγήθηκε της Κυριακής της Συγγνώμης ξεχωρίστηκαν ή Τετάρτη και ή Παρασκευή που ανήκουν στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Η Κυριακή αυτή έχει και ένα άλλο λειτουργικό όνομα που θα πρέπει να θυμόμαστε: «της εξορίας του Αδάμ από την τρυφή του Παραδείσου». Ξέρουμε ότι ο άνθρωπος πλάστηκε για να ζει στον Παράδεισο για την γνώση του Θεού και την κοινωνία μαζί του.
Η αμαρτία όμως τον απομάκρυνε από την ευλογημένη ζωή και έτσι η ύπαρξη του στην γη είναι μια εξορία … Αρχίζοντας την Μεγάλη Σαρακοστή είμαστε σαν τον Αδάμ έξω από τον Παράδεισο. Ουσιαστικά η Μεγάλη Σαρακοστή αρχίζει από τον εσπερινό αυτής της Κυριακής της Τυρινής. Τα κατανυκτικά στιχηρά που λέγονται μετά τον ψαλμό «Κύριε ανέκραξα προς Σε» αναγγέλλουν την έναρξη της Μεγάλης Σαρακοστής και πέρα από αυτή τον ερχομό του Πάσχα. Από εδώ αρχίζει η προσκυνηματική μας πορεία για την επιστροφή μας στην πατρική γη τον Παράδεισο, από τον οποίο μας έβγαλε η παρακοή του Πρωτοπλάστου Αδάμ και συμπαρέσυρε όλο το ανθρώπινο γένος στην φθορά και στον θάνατο και όσα δεινά επήγασαν από εκεί. Την πόρτα του Παραδείσου ανοίγει ο Σωτήρας Χριστός στον καθένα που τον ακολουθεί. και η Εκκλησία μας αποκαλύπτει την ομορφιά της Ουρανίας Βασιλείας.
Γ. Οι ακολουθίες της Μ. Σαρακοστής είναι η εξής: 1) την πρώτη εβδομάδα η οποία ονομάζεται Καθαρά ψάλλονται τις πρώτες  τέσσερις (4) ημέρες από Δευτέρα έως Πέμπτη, αποσπάσματα από τον Μεγάλο κανόνα του Ανδρέα Κρήτης. Επίσης τις πέντε (5) πρώτες εβδομάδες ψάλλεται από Δευτέρα έως Πέμπτη το Μεγάλο Απόδειπνο. Κάθε Κυριακή το εσπέρας τις πρώτες πέντε εβδομάδες ψάλλεται ο κατανυκτικός εσπερινός. Καθ’ όλη τη διάρκεια της Μ. Σαρακοστής κυριαρχεί η προσευχή του Αγίου Εφραίμ: «Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου. Πνεύμα αργίας, περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δώς. Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χαρισέ μου τώ δώ δούλω. Ναι Κύριε Βασιλεύ δωρισέ μοι του οράν τά εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου…». 2) Η Α’ Κυριακή ονομάζεται Κυριακή της Ορθοδοξίας. Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία πανηγυρίζει την νίκη και τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας κατά της Εικονομαχίας η οποία άρχισε από το 726 και έληξε το 843 με την σύνοδο η οποία συγκλήθηκε από την αυτοκράτειρα Θεοδώρα και έγινε η αναστήλωση των εικόνων και επετράπη η προσκύνηση τους.
Την Β’ Κυριακή των Νηστειών εορτάζομε τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά. Έχει ομολογιακό χαρακτήρα υπέρ της νοεράς προσευχής. Ακολουθεί η Γ’ Κυριακή των Νηστειών της Σταυροπροσκυνήσεως (Η Μεσοσαρακοστή), η οποία παραπέμπει άμεσα στον Σταυρό του Χριστού και από εκεί στην ζωηφόρο Ανάσταση και συγχρόνως γίνεται η ομολογία πίστεως στον Τριαδικό Θεό.
Η Δ’ Κυριακή είναι στον Άγιο Ιωάννη «της κλίμακος» των πνευματικών αρετών. Η Ε’ Κυριακή είναι αφιερωμένη στην Αγία Μαρία την Αιγύπτια, όπου τονίζεται η δύναμη και τα αποτελέσματα της «μετάνοιας». Εν τω μεταξύ στον εσπερινό της Τετάρτης αυτής εβδομάδος ψάλλεται ολόκληρος ο Μέγας Κανών και την Παρασκευή το βράδυ ψάλλεται ολόκληρος ο Ακάθιστος Ύμνος, διότι το Σάββατον που ακολουθεί είναι αφιερωμένο στην Παναγία, την Υπεραγία Θεοτόκο. Στην ΣΤ’ εβδομάδα (που λέγεται και κουφή) δεν υπάρχουν ακολουθίες. Το Σάββατο του Λαζάρου εορτάζομεν το υπερφυές θαύμα της αναστάσεως του Λαζάρου, τον οποίον ανέστησε ο Χριστός τετραημέρον εκ του τάφου. Την ΣΤ’ Κυριακή των Βαϊων εορτάζομεν την θριαμβευτική Είσοδο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα ή οποία είναι το προοίμισο των παθών και της Αναστάσεως του Χριστού.
Δ. Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι περιόδος ασκήσεως, στάδιον αγώνος προκειμένου να προετοιμαστεί ο άνθρωπος αφού καθαρθεί πνευματικά, δηλαδή ο νούς και η καρδιά του να συμμετάσχει στα πάθη του Κυρίου και να εορτάσει την λαμπροφόρο Ανάσταση του Σωτήρος. Είναι ο αγώνας του κάθε Χριστιανού για την απελευθέρωσή του από την αμαρτία. Για τον αγώνα αυτό απαιτείται 1) σωματική άσκηση με την νηστεία η οποία είναι το  μέσον για την κάθαρση του νου και την προσήλωση στην αγάπη του Κυρίου και Θεού ημών Ιησού Χριστού και 2) αγάπη προς τον πλησίον με την συγχωρητικότητα.
1. Νηστεία               
Τονίζει χαρακτηριστικώς ο ιερός υμνογράφος ότι αληθής και ευπρόσδεκτη από τον θεό νηστεία είναι η αλλοτρίωση των παθών, η εγκράτεια της γλώσσης, η αποχή από τον θυμό, ο χωρισμός από τις κακές επιθυμίες, την καταλαλιά, το ψεύδος, την επιορκία, η επανόρθωση της αδικίας, η θερμή εξομολόγηση, ο καθαρισμός της συνειδήσεως, η ομολογία των αμαρτημάτων.
Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει για τον ψυχωφελή θεσμό της νηστείας τα εξής:
Η νηστεία είναι ένας θεσμός, δοσμένος από τον Θεό πολύ πριν δοθή ο Μωσαϊκός Νόμος. Η νηστεία είναι συνομήλικη με το ίδιο το ανθρώπινο γένος. Θεσπίσθηκε μέσα στον Παράδεισο, όπου ζούσαν οι πρωτόπλαστοι. Η πρώτη εντολή για νηστεία δόθηκε σ’ αυτούς. Ο Θεός τους είπε ότι δεν έπρεπε να φάγουν από τον καρπό του δένδρου της γνώσεως.
Η Εύα όμως, παρασυρμένη από τον Αρχέκακο, τον Διάβολο, παρήκουσε εκείνη τη θεία εντολή. Άπλωσε το χέρι της, πήρε από τον καρπό, έφαγε η ίδια και έδωσε να φάγη και στον Αδάμ. Με αυτή την παρακοή, το γένος μας εξώσθηκε από τον Παράδεισο. Χάσαμε τον Παράδεισο γιατί δεν νηστεύσαμε. Έτσι, για να εισέλθουμε τώρα σ’ αυτόν, πρέπει να νηστεύσουμε.
Η νηστεία λοιπόν είναι σπουδαίο μέσον για την ενωσί μας με τον Θεό. Αλλά ποια νηστεία; Μήπως απλώς η αποχή από τις υλικές τροφές; Όχι! Νηστεία αληθινά θεοφιλής είναι και το να απέχουμε από κάθε αμαρτία. Τι κέρδος μπορείς να έχης, αν νηστεύης τα υλικά φαγητά, αλλά από το άλλο μέρος τρέφης κακία μέσα σου; Μπορεί να μη βάζης στο στόμα σου κρέας, όμως κατατρώγεις τις σάρκες του αδελφού σου, κατακρίνοντάς τον και αδικώντας τον. Δεν πίνεις κρασί, αλλά μεθά η ψυχή σου από τη μνησικακία, από τον θυμό. Νηστεία λοιπόν αληθινή είναι να απέχη το σώμα μας από ωρισμένες υλικές τροφές και η ψυχή μας από όλα τα πάθη.
Αυτά λέγει για τη νηστεία ο μεγάλος εκείνος Πατήρ της Εκκλησίας και οικουμενικός διδάσκαλος.
Στα μοναστήρια, οι μοναχοί, αλλά και πολλοί Χριστιανοί (λαϊκοί) τηρούν το τριήμερο, δηλαδή αποχή από τις τροφές και το νερό από τον εσπερινό της Τυρινής Κυριακής μέχρι την προηγιασμένη της Τετάρτης της Καθαράς εβδομάδας.  
2) Η συγνώμη. Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής (Ματθ. Σε. 14-21) ο Χριστός τονίζει την τεράστια σημασία της αμοιβαίας συγχώρησης «Εάν μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών ουδέ ο πατήρ ημών αφήσει τα παραπτώματα υμών». Οι Χριστιανοί πρέπει να αγωνιστούν να σπάσουν τους φραγμούς τους οποίους η αμαρτία έφερε στον κόσμο την διαίρεση, τον χωρισμό, το μίσος. Πρέπει να επιστρέψουμε στην ενότητα στην σύμπνοια στην αγάπη. Συγχώρεση είναι το πέρασμα από τον αμαρτωλό και πεπτωκότα κόσμο στην Βασιλεία του Θεού. Η αγάπη προς τους συνανθρώπους μας η οποία αποτελεί και απόδειξη ότι είμαστε μαθηταί του Χριστού πρέπει να είναι έμπρακτος.
Οι πρώτοι Χριστιανοί συνδύαζαν την νηστεία και την προσευχήν με την ελεημοσύνην. Πρέπει να προσφερωμεν με ιλαρότητα αγάπη και σεβασμό προς τον συνάνθρωπον την βοήθεια μας προς αυτόν. Η προσφορά μας μπορεί να είναι υλική αλλά και πνευματική. Ένας λόγος πνευματικός, επίσκεψη ασθενών, μοναχικών ανθρώπων, γερόντων κλπ. Ο Απόστολος Πέτρος στην Α’ επιστολή του παραγγέλλει στους πιστούς να είναι «πάντες ομόρφρονες, συμπαθείς, φιλάδελφοι, εύσπλαχνοι, φιλόφρονες μη αποδιδόντες κακόν αντί κακού η λοιδορίαν αντί λοιδορίας, τουναντίον ευλογούντες, … Ο γάρ θέλων ζωήν αγαπάν και ιδείν ημέρα αγαθάς πουσάτω την γλώσσαν αυτού από κακκού και χείλη αυτού και μη λαλήσαι δόλον εκκλινάτω από κακού και πιοησάτω αγαθόν, ζητησάτω ειρήνην και διωξάτω αυτήν» (γ’ 8 – 11).
Ε) Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι η ωραιότερη και κατανυκτικότερη περίοδος του έτους κατά την οποία η εκκλησία μας με τους κατανυκτικούς ύμνους, τους ψαλμούς, τις προηγιασμένες θείες λειτουργίες, τους κατανυκτικούς εσπερινούς, το μεγάλο Απόδειπνο, τις λειτουργίες των Κυριακών, τον Μεγάλο Κανόνα, τον Ακάθιστο Ύμνο στην Υπεροψία Θεοτόκο μας δίνει τα απαραίτητα εφόδια για να αισθανθούμε το νόημα των εορτών που οδηγούν στην βίωση των παθών του Κυρίου και Θεού ημών Ιησού Χριστού και την χαράν της ενδόξου Αναστάσεώς του και μας προτρέπει στην ταπείνωση και την μετάνοιαν.
α) Η ταπείνωση είναι το πρώτον όπλον για την αρετή. Ταπείνωση είναι μη έχομε υψηλή ιδέα για τον εαυτό μας όταν κάνουμε το καλό, το να βλέπομε μόνο τις δικές μας αμαρτίες και όχι τις αμαρτίες του πλησίον μας. Η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας μας οδηγεί στην μετάνοια και μας χαρίζει δάκρυα μετανοίας….
β) Μετάνοια είναι η αλλαγή του νού. Η συναίσθηση ότι ο άνθρωπος έχει απομακρυνθεί από τον θεό και αισθάνεται βαθειά μέσα του την επιθυμία της επιστροφής, επιθυμία να γυρίσει ξανά στο πατρικό σπίτι στην αγάπη του Χριστού. Η συναίσθηση της αμαρτωλότητας φέρνει συντριβή και τα δάκρυα για ότι χάσαμε. Έχομε χάσει όλα τα θεία δώρα: «Εσπίλωσα τον της σαρκός χίτωνα και κατερρύπωσα το κατ’ είκονα Σωτήρ και το καθ’ ομοίωσιν. Διέρρηξα την στολήν την πρώτην. Ημαύρωσα της ψυχής το ωραίο ταίς των παθών ηδοναίς, ήν εξυφάνατο μοι ο Πλαστουργός εξ αρχής και ένθεν κείμαι γυμνός».
Τα αποτελέσματα της μετανοίας είναι η αγαλλίαση, η χαρά η ειρήνη της ψυχής, διότι η ευσπλαχνία του θεού είναι ένας απέραντος ωκεανός, ο οποίος δέχεται τον αμαρτωλό και τον εξαγνίζει, τον αγιάζει εξαλείφοντας όλες τις αμαρτίες όσο πολλές και μεγάλες και αν είναι.  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Για να νιώσουμε το νόημα των εορτών της Μ. Σαρακοστής πρέπει η συμμετοχή μας στις ιερές ακολουθίες να είναι συχνή όπως και η προσέλευση μας στο Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας.
Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι περίοδος εντονότερου πνευματικού αγώνα κατά τον οποίο η εκκλησία μας, μας καλεί να παλέψουμε με τον εαυτό μας να σταυρώσουμε τα πάθη μας και τον παλαιό άνθρωπο έτσι ώστε αφού καθαρίσομε την καρδιά μας και την ψυχή μας με την νηστεία, την αγάπη προς τον πλησίον μας, την ταπείνωση, την μετάνοια την εξομολόγηση, συμπορευθούμε με τον Παθόντα και Σταυρωθέντα Χριστό και εορτάσουμε την ένδοξη και λαμπροφόρο Ανάσταση του. Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι η μοναδική ευκαιρία για όποιον έχει διάθεση να αγωνιστεί και να νιώσει το μεγαλείο της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. Ας την εκμεταλλευτούμε.
Εύχομαι σε όλους καλή Σαρακοστή.
Καλό και ευλογημένο αγώνα και
Καλή Ανάσταση.                  
      Χαρίκλεια Βαμβάκη          


Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

Μέτρο παρακμής η «Mεγάλη Σύνοδος»

Η ​​Σύνοδος που έχουν εξαγγείλει οι ανά τον κόσμο «Oρθόδοξες» Xριστιανικές Eκκλησίες για τον προσεχή Iούνιο (2016) στην Kρήτη, χαρακτηρίζεται «Mεγάλη». Oχι σε αριθμό συμμετεχόντων, αφού δεν πρόκειται να μετάσχουν (όπως ήταν αυτονόητο στις Oικουμενικές Συνόδους) όλοι οι προεστώτες τοπικών εκκλησιών επίσκοποι. Για πρώτη μάλλον φορά σύνοδος εκκλησιαστική θα βασιστεί στην ορθολογική (αποτελεσματικότητας) αρχή της «αντιπροσώπευσης» – θα συγκροτηθεί από «αντιπροσώπους» των εθνικών εκκλησιαστικών διοικήσεων, όχι από το σύνολο των λειτουργών της επισκοπικής «πατρότητας».
Στην Eκκλησία είναι αδιανόητο το «αντιπροσωπευτικό σύστημα» (όπως και στην αρχαιοελληνική «πόλιν» ήταν αδιανόητη η «αντιπροσωπευτική δημοκρατία»). Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν αντιπροσωπεύονται, σε καμία μορφή συνοδικότητας, γνώμες, απόψεις, ιδέες, προτάσεις. Kατατίθεται μόνο μαρτυρία εμπειρίας, και η αλήθεια της κατάθεσης κρίνεται από το αν και κατά πόσο η κατατιθέμενη μαρτυρία «κοινωνείται» (πιστοποιείται, επιμαρτυρείται) από την εμπειρία όλων. Eχει συμβεί στην ιστορία των Συνόδων η κατάθεση ενός δίχως τίτλους λογιότητας επισκόπου ασήμαντης πληθυσμικά επισκοπής (λ.χ. της Tριμυθούντος, στην Kύπρο) να καθορίσει τον «όρο» –απόφαση της συνόδου– να αγνοηθούν στιλπνά ίσως ρητορεύματα περιώνυμων πατριαρχών και αρχιεπισκόπων.
Oύτε τα θέματα που έχουν επισήμως ανακοινωθεί ότι θα απασχολήσουν την αναμενόμενη «Mεγάλη» Σύνοδο είναι «μεγάλα» (καίρια, ουσιώδη, ζωτικά) για τους σημερινούς ανθρώπους. Eίναι «μικρά», κυριολεκτικώς ασήμαντα θέματα, τελείως άσχετα με τον φωτισμό «νοήματος» της ύπαρξης, του κόσμου, της Iστορίας. Oι κοινωνίες που λογαριάζονται «προηγμένες» βυθίζονται ακάθεκτα ή σε έναν τίμιο μεν αλλά νεκρόφιλο, ολοκληρωτικά αδιέξοδο αγνωστικισμό ή σε έναν ηδονιστικό, πρωτόγονο μηδενισμό, που θεωρεί «χαρά» ζωής αποκλειστικά την καταναλωτική απληστία και την εξουσιαστική ισχύ.
Σε αυτόν τον στεγνωμένο από κάθε μεταφυσική δίψα και ερωτική ευαισθησία σημερινό άνθρωπο οι «Oρθόδοξες» Xριστιανικές Eκκλησίες εξαγγέλλουν ότι, ύστερα από δεκατρείς αιώνες συνοδικής σιγής, το μόνο που έχουν να του προσφέρουν είναι ένας εσωστρεφής προβληματισμός σε γλώσσα ξύλινη, ιδεολογικού στρατοπέδου ή μονόχνωτης σέκτας. Πραγματικά, η εκφραστική που επιλέχθηκε για τη διατύπωση των θεμάτων της «Mεγάλης» Συνόδου είναι τόσο φορμαλιστική και γραφειοκρατική, ώστε να παραπέμπει ευθέως στον επαγγελματισμό χαρτογιακάδων ή στις παρωπίδες κομματικών αγκυλώσεων.
Tα θέματα που επαγγέλλεται να «φωτίσει» η αντιπροσωπευτική διοικήσεων Σύνοδος, είναι: 1. H αποστολή της Oρθοδόξου Eκκλησίας εν τω συγχρόνω κόσμω: H συμβολή της O.E. εις επικράτησιν της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης, της αγάπης μεταξύ των λαών και άρσιν των φυλετικών και λοιπών διακρίσεων. 2. H Oρθόδοξος Διασπορά: Προτείνεται μεταβατικόν στάδιον διά της ιδρύσεως τοπικών (κατά περιοχάς) «Eπισκοπικών Συνελεύσεων» (αντί τοπικής συνόδου). 3. Tο αυτόνομον (μιας τοπικής Eκκλησίας) και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού: Προϋποθέσεις τοπικής τινος Eκκλησίας διά να ζητήσει την Aυτονομίαν αυτής εκ της εις ην υπάγεται Aυτοκεφάλου Eκκλησίας. 4. O ορθόδοξος γάμος και τα κωλύματα αυτού. 5. H σπουδαιότης της νηστείας και η τήρησις αυτής σήμερον: H O.E. προβάλλει πάντοτε τας ιεράς νηστείας ως αρίστην τρίβον πνευματικής τελειώσεως και κηρύσσει την ανάγκην τηρήσεως αυτών. 6. Σχέσεις της O.E. προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον: Aι προοπτικαί των θεολογικών διαλόγων της O.E. μετά των άλλων χριστιανικών Oμολογιών προσδιορίζονται πάντοτε επί τη βάσει της ήδη διαμορφωμένης εκκλησιαστικής παραδόσεως.
H απορία που γεννιέται από αυτή τη συνοδική θεματική είναι: Πώς διαφοροποιείται η Eκκλησία σήμερα στη συνείδηση των επισκόπων της από έναν οποιοδήποτε «κοσμικό» κοινωφελή οργανισμό; Kομίζει η Eκκλησία φωτισμό «νοήματος» της ύπαρξης και συνύπαρξης των ανθρώπων ή «αποστολή» της είναι απλώς η απομίμηση αρμοδιοτήτων του OHE (: «συμβολή εις την επικράτησιν της ειρήνης, δικαιοσύνης, ελευθερίας» κ.λπ.). Ποια ριζοσπαστική πρόταση θα κόμιζε η Σύνοδος, αν πίστευε ότι το «κοινωνικό πρόγραμμα» και η δυναμική της Eκκλησίας είναι πάντοτε η ζωντανή «ενορία-κοινότητα»; Nα βρουν στέγη και σήμερα οι σχέσεις κοινωνίας της ζωής, ελευθερωμένες από τον εγκλωβισμό στον ανέραστο βίο της ατομοκεντρικής κατασφάλισης.
Θα περίμενε ο κοινός νους μια Σύνοδο εκκλησιαστική, που να οργανώσει τη «Διασπορά» σήμερα των Oρθοδόξων σε επισκοπές και ενορίες ανυπότακτες στη λοιμική του εθνοφυλετισμού των κρατικών εκκλησιών.
Nα καταδείξει και φωτίσει η Σύνοδος την αποτυχία-αμαρτία των «Oρθόδοξων» εκκλησιών σήμερα: να έχουν διαμελίσει το ενιαίο σώμα της «καθόλου» Eκκλησίας σε εθνικά «πατριαρχεία» και κρατικές «αυτοκεφαλίες». Nα προειδοποιήσει η Σύνοδος, με οδύνη και στοργή, ειδικά τους «εν εκκλησία αδελφούς» Pώσους Oρθοδόξους ότι η υποταγή των επισκόπων τους στον νεο-τσαρικό ηγεμονισμό των κοσμικών τους αρχόντων οδηγεί νομοτελειακά στην απόσχισή τους από την «καθόλου» Eκκλησία.
Eίναι τεκμήριο παρακμιακής σύγχυσης και αποπροσανατολισμού να διαπραγματεύεται μια εκκλησιαστική Σύνοδος όρους «αυτονομίας» και «αυτοκεφαλίας» Eκκλησιών – όχι όρους λειτουργίας της συνοδικότητας, που χωρίς αυτήν αλλοτριώνεται το εκκλησιαστικό γεγονός σε ιδεολογία και θρησκεία για ψυχολογική κατανάλωση. Eστω και μόνο για λόγους σοβαρότητας και συνέπειας, το θέμα που θα δικαιολογούσε τη σύγκληση σήμερα μιας Mεγάλης Συνόδου, θα ήταν, ίσως: Ποιο το εκκλησιολογικό περιεχόμενο, στο ιστορικό παρόν, της λέξης «πατριαρχείο»; Kαι μαζί το ερώτημα: H «σωτηρία», στο χριστιανικό λεξιλόγιο, σημαίνει ατομικό κατόρθωμα ή την αγαπητικά κοινωνούμενη (εκκλησιαστική) ύπαρξη;
H διάσωση του θεσμού του γάμου με παγκοσμιοποιημένο το ατομοκεντρικό «παράδειγμα» τρόπου του βίου, είναι ματαιοπονία. Tο ευ-αγγέλιο της εκκλησιαστικής εμπειρίας δεν παγιδεύεται να συζητάει ουτοπίες. «Φωτίζει» όμως τη διαφορά της σύμβασης από το μυστήριο. Kαι «μυστήριο» στα ελληνικά σήμαινε πάντοτε τη γνώση που κερδίζεται όχι με τη διάνοια, αλλά με την εμπειρία μετοχής. Eτσι μια εκκλησιαστική σύνοδος μόνο μαρτυρεί τον γάμο ως άθλημα του αληθινού έρωτα, άθλημα αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς.
Tέλος, για τη νηστεία, μοιάζει αδιανόητο μια Σύνοδος εκκλησιαστική να την εκδέχεται σαν υποχρέωση αξιόμισθη, επομένως ατομοκεντρική – να παζαρεύει την άσκηση με νοοτροπία ιουδαΐζοντος νομικισμού. Στην Eκκλησία η νηστεία είναι επίσης «τρόπος» ελευθερίας από τον ατομοκεντρισμό: Nα υπακούει η πρόσληψη της τροφής στην εκκλησιαστικά κοινωνούμενη ομοτροπία, να μεταποιείται σε ελευθερία η αναγκαιότητα της επιβίωσης.

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

Τα μηδενικά των Βαλκανίων

Τις ώρες των μεγάλων κρίσεων, όπως είναι οι πόλεμοι ή καταστάσεις που βιώνουμε σήμερα, οι λαοί δίνουν εξετάσεις ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Άλλοι παίρνουν «άριστα», άλλοι «μηδέν».
Το 1940, για παράδειγμα, δείξαμε την ταυτότητά μας την εθνική και βρέθηκε εντάξει. Ο ελληνικός λαός δοκιμάστηκε «εν πυρί, ως χρυσός εν χωνευτηρίω» και αποδείχτηκε ατόφιος και γνήσιος. Νικήσαμε τις στρατιές των Ιταλών, αντισταθήκαμε στις γερμανικές ορδές, παραδίδοντας μαθήματα φιλοπατρίας, ηρωϊσμού και αξιοπρέπειας, την ίδια ώρα που κάποιοι άλλοι λαοί της Ευρώπης σήκωναν οι άντρες τα χέρια και οι γυναίκες τους τα πόδια, όταν αντίκριζαν Γερμανούς στρατιώτες.
Το 1990, όταν γκρεμοτσακίστηκε ο λεγόμενος υπαρκτός σοσιαλισμός, εκατομμύρια εξαθλιωμένοι πρόσφυγες, κατέφυγαν σε δυτικές χώρες. Μεταξύ των χωρών υποδοχής «οικονομικών μεταναστών», όπως τους ονόμαζαν, ήταν και η Ελλάδα. Κυρίως η πατρίδα μας κατέστη «γη της επαγγελίας» για Αλβανούς λαθρομετανάστες. Τότε δεν κλείσαμε σύνορα ούτε στήσαμε αγκαθωτούς φράκτες για να αποτρέψουμε την είσοδό τους. Ήλθαν, δούλεψαν, «χόρτασαν ψωμί», τα παιδιά τους φοίτησαν και φοιτούν στα σχολεία μας, ουδέποτε συνάντησαν ρατσιστική συμπεριφορά, κανείς υπουργός ή πρωθυπουργός δεν δήλωσε ότι είναι ανεπιθύμητοι. Κι όλα αυτά παρ’ όλο που βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, γνωρίζαμε τα δεινά, τα εγκλήματα και τις δηώσεις που υπέστη η ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου από την μαφία του Χότζα. Σημειωτέον ότι κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο εννιά αλβανικά τάγματα συνέπρατταν με τους Ιταλούς, ενώ κατά την διάρκεια της Κατοχής, συμμορίες Τσάμηδων διέπραξαν ανήκουστα και ειδεχθή εγκλήματα κατά των Ελλήνων της Ηπείρου. Μηδενικό ήταν και μηδενικό παρέμεινε η Αλβανία.
Το 2016 Αλβανοί, Σκοπιανοί, Βούλγαροι – πολλαπλώς ευεργετηθέντες από την Ελλάδα – κλείνουν τα σύνορα. Γνωρίζουν ότι οι λαθρομετανάστες δεν θέλουν να μείνουν στις χώρες τους, αλλά να καταλήξουν στον Βορρά. Εντούτοις, ως άβουλα και πειθήνια ενεργούμενα των ισχυρών της Ε.Ε., υψώνουν τείχη, καταδικάζοντας την όμορη χώρα τους, την πατρίδα μας, σε καταστροφή.
Οι Σέρβοι για τους οποίους και συλλαλητήρια υποστήριξής τους οργανώναμε – οι μοναδικοί στον κόσμο – όταν τα νατοϊκά αεροπλάνα τους ισοπέδωναν, συντάσσονται με το υπάκουο βαλκανικό συνονθύλευμα. «Η Ελλάς είναι μικρή χώρα για να διαπράξει μία τόσο μεγάλη ατιμία», είπε κάποτε ένας πρωθυπουργός μας, όταν του ζητήθηκε από Μεγάλη Δύναμη, να φερθεί αισχρά και ανέντιμα στην Σερβία. Αυτά ξεχνιούνται όμως… Ένα μηδενικό και η Σερβία, η «ιστορική σύμμαχος»…
Οι Βούλγαροι ανάβουν λαμπάδες στους μνημονιακούς λακέδες που εκδίωξαν χιλιάδες ελληνικές επιχειρήσεις στην χώρα τους. Στυλώθηκε η οικονομία τους, ενώ πολλοί Βούλγαροι βρήκαν δουλειά και καταφύγιο στην Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια. (Για να μην πω για τις συμμορίες, μάλλον τουρκόγυφτων κατοίκων της Βουλγαρίας, που ρήμαξαν την Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία με τις κλεψιές τους. Οι αγρότες στις Σέρρες και την Δράμα περιπολούν τις νύχτες του καλοκαιριού, για να γλιτώσουν από τις λεηλασίες της περιουσίας τους). Συγχωρούμε, αλλά δεν λησμονούμε, και τα απαίσια εγκλήματα των Βουλγάρων, όταν, ως ύαινες λυσσασμένες, ακολούθησαν το 1941, τις γερμανικές μεραρχίες και επιδόθηκαν στις κομιτατζίδικες πρακτικές τους: Σφαγές, αρπαγές, βιαιοπραγίες κατά Ελλήνων σε Δοξάτο, Δράμα και αλλού. «Μανή, Θεκέλ, Φάρες, εμετρήθης, εζυγίσθης και ευρέθης ανάξια». Μηδέν και η Βουλγαρία…
Άφησα τελευταίο τον «εκλεκτότερο» των αγαθών γειτόνων μας. Το κράτος-παρωδία: «τα Σκόπια. Για τους σκοπιανούς προσφεύγω σ’ ένα μύθο του Αισώπου με τίτλο «σκώληξ και δράκων», «σκουλήκι και μεγάλο φίδι». Είναι σύντομος γι’ αυτό παραθέτω και το αρχαίο κείμενο:
«Συκέα παρ’ οδόν ην. Σκώληξ δε θεασαμένη δράκοντα κοιμώμενον, εζήλωσεν αυτού το μήκος. Βουλομένη δε αυτώ εξισωθήναι παραναπεσούντα επειράτο εαυτήν εκτείνειν, μέχρις ου υπερβιαζομένη έλαθε ραγείσα».
Μετάφραση: «Μία συκιά ήταν πλάι σ’ ένα δρόμο. Ένα σκουλήκι που είδε ένα μεγάλο φίδι να κοιμάται (από κάτω της), ζήλεψε το μήκος του. Θέλοντας να το φτάσει, ξάπλωσε δίπλα του και προσπαθούσε να τεντωθεί, ώσπου απ’ το πολύ ζόρι και τέντωμα, κόπηκε στη μέση».
Αίφνης οι Σκοπιανοί βρέθηκαν στο κέντρο του παγκοσμίου ενδιαφέροντος. Ψήλωσε ο νους τους και επιδίδονται σε λεονταρισμούς και επιδείξεις ισχύος. Αν και σκωληκοειδής απόφυση των Αμερικανών και Τούρκων, «εζήλωσαν» το μήκος των φιδιών-προστατών τους και νομίζουν ότι είναι ίσοι. (Θυμήθηκα ένα ανέκδοτο. Επί Χότζα, όταν οι Αλβανοί «τα έβρισκαν» μόνο με τους Κινέζους, έλεγαν: «Εμείς και οι Κινέζοι είμαστε ένα δισεκατομμύριο»). Κατά τον μύθο, στο τέλος το υπερφίαλο σκουλήκι κόβεται στα δύο.
Όταν οι καιροφυλακτούντες Αλβανοί το πράξουν, θα γελάσει ο κάθε πικραμένος…
«Υπομείονες» οι Σκοπιανοί, κάτω κι απ’ το μηδέν, δεν λησμονούμε και δεν συγχωρούμε τον αναιδή σφετερισμό του εθνικού μας ονόματος. Οι Έλληνες Μακεδόνες ήταν και είναι ευγενείς και φιλάνθρωποι.
Και πάντοτε πρόμαχοι της ελευθερίας. Τι σχέση έχουν αυτά τα «σκουλήκια» με την παράδοση των Μακεδόνων; Ουδείς Έλληνας, πολύ περισσότερο αστυνομικός, φέρεται με βία στους λαθρομετανάστες. Οι Σκοπιανοί τους «γυρίζουν ανάποδα», αρπάζοντάς τους ό,τι τιμαλφές ή χρηματικό ποσό έχουν. Είναι δυνατό αυτοί οι κλεφτοκατσικάδες να έχουν σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Κύριλλο και τον Μεθόδιο, μ’ εμάς τους Έλληνες της Μακεδονίας;
Θα κλείσω με ένα κείμενο που «καμαρώνει» στο βιβλίο «Νεοελληνική Γλώσσα», Γ’ γυμνασίου, σελ. 73. Το υπογράφει κάποιος Αλβανός ονόματι Γκαζμέτ Καπλάνι και δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» το 2003. Κατηγορεί την χώρα μας-όπου ζει, «ζωή και κότα»-διότι δεν δίνει ιθαγένεια να γίνουν Eυρωπαίοι οι μετανάστες. «Μ’ αυτόν τον τρόπο όμως, αποκλεισμένοι από την ιδιότητα του ευρωπαίου πολίτη, ουσιαστικά από την δυνατότητα των ίσων ευκαιριών, της ίσης μεταχείρισης και συμμετοχής στην κοινωνική ζωή, το “εικοστό έθνος” της Ευρώπης, οι μετανάστες προορίζονται για πολίτες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας: μέτοικοι και είλωτες που θα ζήσουν πάντα με την “νεύρωση της παραμονής”, κυριολεκτικά “πάνω στο σύνορο»… ( Κ. Γκαζμέτ έχει θέσει στα έντυπα σκύβαλα, ο Βαλαωρίτης, για παράδειγμα είναι ανύπαρκτος για τα απολειφάδια του εθνομηδενισμού).
Να πάει τώρα και να τα απευθύνει στην χώρα του αυτά, ο αχάριστος… Κι αν οι λαθρομετανάστες ζουν με την «νεύρωση της παραμονής» (άκου φράση ο κοπρίτης!) να δούμε πόσο εμείς οι Έλληνες θα ζούμε με την «νεύρωση της υπομονής». Γιατί έχει όρια και εξαντλείται…

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

Εκδρομή Ι.Μ.Φανερωμένης Σαλαμίνα.


























                Φτάσαμε στο Πέραμα..













 Ταξιδέψαμε με το φέρι Αίολος .. 
και φτάσαμε στα Παλούκια.













      Τα παγώνια και τα  ελαφάκια της Ιεράς Μονής.














                Όλοι η ιστορια  του κόσμου σε μία αγιογραφία!!!!