Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Ένας πρίγκηπας του τίποτα, ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα



Αλλά κι εγώ ποιος ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω.

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕΓ.ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ




Σάββατο     23 Απριλίου  7:30 πμ   Του Λαζάρου  (Παν.Ελεούσα)   
                                                                                                          

ΚΥΡΙΑΚΗ 24 Απριλίου  7:30 πμ    Των ΒΑΙΩΝ  (Παν.Ελεούσα) 

ΚΥΡΙΑΚΗ   24 Απριλίου 7:00 μμ   Ακολουθία του ΝΥΜΦΙΟΥ  (Αγ. Ανδρέας)                                                                                                              
Μ. Δευτέρα 25 Απριλίου  7:00 μμ   Ιωσήφ Παγκάλου     (Παν.Ελεούσα)

Μ. Τρίτη      26 Απριλίου  7:00 μμ Των δέκα Παρθένων   (Αγ. Ανδρέας)

Μ. Τετάρτη  27 Απριλίου 10:30 πμ  Ευχέλαιο (Αγ. Ανδρέας)

Μ.Τετάρτη  27  Απριλίου  7:00 μμ   Της αλειψάσης τόν  Κύριον  μύρω (Αγ. Ανδρέας)

Μ. Πέμπτη 28 Απριλίου  7:30 πμ Θ. λειτουργία(Παν.Ελεούσα)

Μ. Πέμπτη 28 Απριλίου  7:00 μμ Μυστικός Δείπνος (Παν. Ελεούσα)

Μ. Παρασκευή 29Απριλίου 8:30 πμ   Ωρες & Αποκαθήλωση     (Παν. Ελεούσα)

Μ. Παρασκευή 29 Απριλίου  7:00 μμ Τα Άγια Πάθη του Κυρίου (Παν. Ελεούσα)

 Περιφορά επιταφίου από Παναγία Ελεούσα στον Άγιο Ανδρέα

Μ. Σάββατο  30 Απριλίου   7:30 πμ Η εις Αδου κάθοδος του Κυρίου (Αγ. Ανδρέας)

Μ. Σάββατο  30 Απριλίου 11:00 μμ ΑΝΑΣΤΑΣΗ  (Αγ. Ανδρέας)





Άσβηστο το φως της Αναστάσεως


Αν η ζωή μας όλη μπορούσε να συμπυκνωθεί σε μία μόνο βδομάδα, αυτή δεν θα ήταν άλλη από τη Μεγάλη Εβδομάδα, αρχής γενομένης από την Κυριακή των Βαϊων ως ημέρα της γέννησής μας, της εισόδου μας στον κόσμο και της υποδοχής μας απ' αυτόν μετά βαϊων και κλάδων.

Αν πράγματι αυτή είναι η αρχή, τότε το τέλος μας συμπίπτει με τη Σταύρωση και την εις Άδου κάθοδον. Τέλος προσωρινό και πρόσκαιρο μέχρι της των πάντων Αναστάσεως, άρα και της δικής μας.
Ό,τι μεσολαβεί από την αρχή της ζωής μας μέχρι το τέλος της είναι αυτή καθεαυτή η πλήρης περιπέτεια της ζωής που η Μεγάλη Εβδομάδα συμπυκνώνει με τόση αξιοθαύμαστη οικονομία.

Θα μας πουλήσει η οικογένειά μας στους εμπόρους, μεταφορικώς ή κυριολεκτικώς, όπως τον Ιωσήφ τ' αδέρφια του.
Θα βυθιστούμε σε θλίψη που θα ρουφήξει κάθε ρανίδα δημιουργικότητάς μας, και παραδινόμενοι στην απραγία δε θα πάρουμε είδηση για πότε μεταμορφωθήκαμε σε άκαρπη συκή άξια για κατάρα.
Θα ξεμωραθούμε σαν τις μωρές Παρθένες σπαταλώντας ασυλλόγιστα όλο το λάδι του είναι μας, μέχρι να στεγνώσουμε και ν’ απομείνουμε άδειοι από ευπλασχνία προς τον εαυτό μας και τους άλλους, για ν' απαιτήσουμε ύστερα με θράσος και σκληρότητα από τους άλλους αυτό για το οποίο ποτέ δε φροντίσαμε.

Θα εκπορνέψουμε και θα εκπορνευτούμε σε πράγματα και ανθρώπους μέχρι να έρθει, -και μακάρι πάντα να έρχεται-, η ευλογημένη ώρα που στον πάτο του πηγαδιού της απληστίας μας θα μας επισκεφτεί μια μεγάλη δυσκολία, αρρώστεια ή θάνατος, ένας χωρισμός, κάτι που κόβοντάς μας στα δυο θα κάνει το αίμα μας επιτέλους να τρέξει λύνοντας τις θρομβώσεις που το πέτρωσαν στις φλέβες μας, και σαν την αμαρτωλή γυναίκα της Μεγάλης Τετάρτης θα πέσουμε στα πόδια του Κυρίου με τ' ακριβότερα μύρα της καρδιάς μας, δάκρυα πολύτιμα, να ζητήσουμε το έλεος.

Θα μας καλέσει στο Μυστικό Δείπνο της Μεγάλης Πέμπτης ο Δεσπότης Χριστός. Θα μας φιλοξενήσει στο τραπέζι Του, -που πεινάσαμε περισσότερο κι από τα σκυλιά του δρόμου. Θα μας ψιθυρίσει μυστικά την προσευχή της Γεθσημανής, προσευχή στον Ποιητή Πατέρα που περιμένει πώς και πώς πίσω το πονεμένο σπλάχνο του, όσο άμυαλο και ανάξιο κι αν στάθηκε.

Θα προδώσουμε και θα προδοθούμε, θ' αγαπήσουμε, θα φοβηθούμε μα και θ’ αρνηθούμε σαν τον Πέτρο, την αγάπη μας.
Θα μας καταδικάσουν και θα καταδικάσουμε, θα νύψουμε τα χέρια μας νομίζοντας πως έτσι απαλασσόμαστε από την ευθύνη. Θα σταυρωθούμε και θα σταυρώσουμε.

Στα Τάρταρα θα κατεβούμε. Κι εκεί στα σκοτεινά πηγάδια τους, θα ευχηθούμε κανένας να μην τα αξιωθεί, ούτε κι αυτός ο χειρότερος εχθρός μας, -που 'ναι φαρμάκι η γεύση τους και σε κανέναν τόση πίκρα δεν αξίζει.

Μέχρι τη στιγμή που μια αιχμή δόρατος Φωτός θ' αγγίξει τα μαραμένα φύλλα της καρδιάς μας και θα ζωντανέψουμε απ' την αρχή.
Το χείλι θα γελάσει, το αχάιδευτο κεφαλάκι μας θα βρει την αγκαλιά που αποζητά. Και θ' αναστηθούμε από τον Κύριο των ζώντων που μας προορίζει για την αιώνια Άνοιξη της δικής Του Αγάπης.

Μεγάλη Εβδομάδα απ' των Βαϊων ίσαμε την Κυριακή του Πάσχα όλη η ζωή μας κι η ιστορία του κόσμου ολόκληρυ από αρχής του.
Ό,τι γεννήθηκε μέσα στον χρόνο κι ό,τι θα γεννηθεί.
Απ' όλα θα περάσουμε και θα τα ζήσουμε όλα. Μα αν στο τέλος του δρόμου μένει άσβηστο το φως της Αναστάσεως, τότε για όλα συγνώμη ζητούμε και για όλα λέμε ξανά και ξανά, χαλάλι.

Αν ό,τι ζήσαμε, όσο πονέσαμε κι όσο αποτύχαμε, έγινε για να φτάσουμε να γίνουμε στο τέλος όλοι ένα μεταξύ μας και με τον φίλο μας Θεό, χαλάλι και ξανά χαλάλι όλα

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Κυριακή των Βαΐων


Την προηγούμενη της εισόδου του στα Ιεροσόλυμα ο Ιησούς Χριστός είχε θριαμβεύσει επί του θανάτου αναστήσας τον Λάζαρο. Η υπέρβαση του θανάτου είναι το προαιώνιο όνειρο του ανθρώπου της πτώσεως. Και ενώ η συντριπτική πλειοψηφία έχει αποδεχθεί διαχρονικά το θνητό της ανθρώπινης φύσεως, κάποιοι επιχείρησαν στο παρελθόν να προσφέρουν παρηγοριά με διάφορους τρόπους.
                Ένας από τους τρόπους είναι η αποδοχή της αθανασίας της ψυχής, η οποία όμως δεν ανήκει αποκλειστικά σε ένα και μόνο πρόσωπο, αλλά διαγράφει διαρκείς πορείες ενούμενη με διάφορα σώματα όχι κατ’ ανάγκη ανθρώπινα. Από τον Πλάτωνα και τον Πυθαγόρα ως διάφορους μυστικιστές της Ανατολής συναντούμε αυτού του είδους την πίστη υπό ποικίλες μορφές. Το θλιβερό είναι ότι η πίστη στην μετεμψύχωση ή, το ορθότερο, μετενσάρκωση της ψυχής, δεν είναι συμβατή με την έννοια του προσώπου, όπως αυτή προβάλλεται στη διδασκαλία του Χριστού.
                Κατά την εποχή της αλματώδους ανάπτυξης της επιστήμης οι άνθρωποι αναθάρρυναν, καθώς οι «ευαγγελιζόμενοι» τον επιστημονικό μεσσιανισμό διέχεαν την ελπίδα ότι στο μέλλον η επιστήμη θα καταργήσει τον θάνατο. Δεν διέθεταν την αυτοσυγκράτηση, ώστε να βεβαιώσουν απλά ότι η επιστήμη θα έθετε στη διάθεση του ανθρώπου  τα μέσα για την παράταση του βίου και την ανακούφισή του από τα δεινά, τα οποία ήδη ο προφητάναξ Δαβίδ επισήμανε ότι μας βαρύνουν. Μάλιστα κάποιος που πλούτισε χάρη στην ανθρώπινη ελαφρότητα, πεπεισμένος στο έπακρο για τις δυνατότητες της επιστήμης ζήτησε να διατηρηθεί το πτώμα του σε υγρό άζωτο, ώσπου να καταστεί δυνατή από την επιστήμη η ανάστασή του!
                Κάποιοι τέλος, οπαδοί της αιρέσως της αειζωΐας, υποστηρίζουν ότι ο θάνατος είναι απόρροια της μη συνεπούς τήρησης των εντολών του Θεού. Και αγωνίζονται τον μάταιο, άκρως εγωιστικό, αγώνα να την εξασφαλίσουν αλαζόνες στο έπακρον, γι’ αυτό και διαστρεβλωτές των λόγων του Χριστού.
                Την επόμενη του μεγάλου εκείνου θαύματος, της αναστάσεως νεκρού, ο Ιησούς Χριστός εισήλθε στα Ιεροσόλυμα κατά άκρως παράξενο τρόπο. Ανέβηκε σε ένα γαϊδουράκι κάνοντας να εκπληρωθεί η προφητεία του Ησαΐα: «Μη φοβού θύγατερ Σιών. Ιδού ο βασιλεύς σου έρχεται καθήμενος επί πώλου όνου». Οι γραμματείς των Ιουδαίων ασφαλώς και είχαν γνώση του βιβλίου του προφήτη Ησαΐα, μεγάλο τμήμα του οποίου βρέθηκε προ δεκαετιών στην εβραϊκή γλώσσα κοντά στη νεκρή θάλασσα. Είχαν γνώση του περιεχομένου δεν αποδέχονταν όμως και τα γραφόμενα. Όπως και όλοι οι άνθρωποι της πτώσεως ήσαν διαποτισμένοι με την ενδοκοσμική αντίληψη ότι κύριο γνώρισμα του άρχοντα είναι η ισχύς. Ο βασιλιάς επιβαίνει σε πλουμιστή άμαξα, την οποία σύρουν πανέμορφα άλογα. Συνοδεύεται από φρουρά, που προηγείται και ακολουθεί διασφαλίζοντας την τήρηση αποστάσεων από τον «χυδαίο όχλο». Ο Χριστός προκαλούσε στο έπακρο με τη στάση του. Είχαν ήδη πληροφορηθεί ότι την προηγούμενη είχε αναστήσει νεκρό. Όσο και να ήσαν δύσπιστοι, δεν ήταν δυνατόν να θεωρήσουν αλαφροΐσκιωτους το πλήθος των μαρτύρων, που βεβαίωναν το γεγονός. Αλλά αν ο Χριστός είχε τη δύναμη να ανασταίνει ακόμη και νεκρούς, τί θα ήταν ακατόρθωτο γι’ αυτόν; Γιατί βασάνιζε την ψυχή τους επί τρία έτη; Εξακόσια έτη είχαν συμπληρωθεί υπό διάφορους δυνάστες για τον λαό του Ισραήλ. Δεν ήταν πλέον καιρός να απολαύσει κι αυτός την ελευθερία του αλλά και κάτι περισσότερο; Γενιές είχαν τραφεί με την προσδοκία του μεσσία, ο οποίος όχι μόνο θα χάριζε την ελευθερία, αλλά θα υπέτασσε τα έθνη στην εξουσία του εκλεκτού λαού του Θεού. Αυτή, όπως και πλήθος άλλων αντιλήψεων, που είχαν εισχωρήσει στην παράδοση των Εβραίων, τις οποίες στηλίτευε με πολύ καυστικό τρόπο στα κηρύγματά του ο Χριστός, είχαν καλλιεργήσει τρόπο ερμηνείας της Παλαιάς Διαθήκης σύμφωνο με τις αντιλήψεις του ανθρώπου της πτώσεως. Πώς ήταν δυνατόν να σταθούν με προσοχή και να αποδεχθούν την προφητεία του Ησαΐα; Πού ακούστηκε βασιλιάς σε γαϊδουράκι; Γι’ αυτό και ο φθόνος για τη λαμπρή υποδοχή του Ιησού Χριστού από τον «επικατάρατο όχλο» επιτείνει την αμηχανία τους: Να περιμένουν και άλλο, μήπως και ο Χριστός μεταμορφωθεί στον μεσσία που προσδοκούσαν, ή να επισπεύσουν τη διαδικασία εξόντωσής του παραδίδοντάς τον στους μισητούς Ρωμαίους κατακτητές; Λαμβάνουν τη δεύτερη απόφαση.
                Ο Χριστός πορεύεται προς το πάθος του ερήμην ακόμη και αυτών των μαθητών του, οι οποίοι ως την τελευταία στιγμή παρερμηνεύουν την πορεία προς την δόξα του και ζητούν πρωτοκαθεδρίες! Γνωρίζει, ως Θεάνθρωπος, ότι ο λαός, τα πρόβατα χωρίς ποιμένα, είναι ευμετάβλητος και υποκύπτει διαχρονικά στον δημαγωγικό λόγο. Όσο και αν μας φαίνεται παράξενο αυτό, η ιστορία του ανθρώπου το βεβαιώνει αναντίρρητα. Η προδοσία του Ιούδα και του Πέτρου, η εγκατάλειψη από τους λοιπούς πλην Ιωάννη μαθητές είναι κοινά γνωρίσματα του ανθρώπου της πτώσεως.
                Κύλισαν αιώνες και πλήθος λαών του πλανήτη εγκολπώθηκε τη νέα πίστη, της οποίας θεμελιώδες δόγμα αποτελεί η, μετά τη σταύρωση και τον θάνατο, Ανάσταση του Χριστού. Πανηγυρικά συρρέουμε στους ναούς για να λάβουμε τα κλαδιά, όπως εκείνα των φοινίκων που κρατούσαν οι Ιουδαίοι κατά την είσοδο στα Ιεροσόλυμα και την πορεία του προς το εκούσιο πάθος. Όμως ακόμη και σήμερα αδυνατούμε να κατανοήσουμε, γιατί ο Χριστός επέλεξε ένα γαϊδουράκι για την πραγματοποίηση του «θριάμβου» του. Αδυνατούμε ακόμη να κατανοήσουμε την έσχατη ταπείνωσή Του, τη σταυρική θυσία. Γι’ αυτό και επιχειρούμε, ιδίως οι χριστιανοί της Δύσης, οι στρεβλωτές του ευαγγελικού λόγου, συναισθηματική προσέγγιση και βιασμό του είναι μας, ώστε να συμπάσχουμε για λίγο μαζί Του. Το «σήμερον κρεμάται επί ξύλου» εκλαμβάνουμε ως κάποια αναπαράσταση μη κατανοώντας τον λειτουργικό χρόνο της Εκκλησίας και τη διαχρονική υπόμνηση του Χριστού να τον ακολουθήσουμε αίροντες τον προσωπικό μας σταυρό με συνέπεια. Ο σταυρός μας τρομάζει και επιδιώκουμε να βρούμε παρακάμψεις του Γολγοθά, δηλαδή ανώδυνη κατάληξη στην ανάσταση. Εκκοσμικευμένοι στο έπακρο και έχοντας αποδεχθεί τις «αξίες» του κόσμου πορευόμαστε με την αυθυποβολή στο ότι είμαστε μαθητές Εκείνου, ο οποίος στηλίτευσε κάθε τι που ο κόσμος θεωρεί σπουδαίο και παθιάζεται να αποκτήσει: Πλούτο, ηδονές, τιμές και αξιώματα. Έχουμε καταντήσει χειρότεροι από τους Φαρισαίους.
                Πέρα από τους πιστούς στέκουν οι διαχρονικά αντικείμενοι, πολλές φορές με πάθος, στον Χριστό. Ούτε το γαϊδουράκι ούτε η κακοδικία ούτε οι ποικίλες ταπεινώσεις ούτε ο φρικτός θάνατος στάθηκαν ικανά ανά τους αιώνες να κάμψουν την αντίχριστη διάθεση! Πού άραγε οφείλεται αυτό; Μία εξήγηση αποτελεί η άκρα ασυνέπεια λόγων και έργων των χριστιανών και ο άνευ όρων συμβιβασμός με το κοσμικό φρόνημα. Χωρίς να την παραθεωρώ δίδω και δεύτερη: Ενοχλεί αφόρητα ο αναστημένος Ιησούς. Το ότι γίνεται ακόμη λόγος γι’ Αυτόν μετά από δύο χιλιετίες είναι ανυπόφορο. Και ακόμη πιο ανυπόφορο είναι το ότι κάποιοι αίρουν με συνέπεια τον σταυρό τους και πορεύονται προς τον Γολγοθά προκαλώντας με τη μωρία τους, δηλαδή αποστομώνοντας τους επιχειρούντες να καταρρίψουν τον περί Ιησού μύθο. Αυτοί οι λίγοι, το «μικρόν ποίμνιον» αποτελούν διαχρονικά κάρφος στα μάτια των ψευτομαθητών και των σταυρωτών του Χριστού, καθώς εμφανίζονται πάνω σ’ ένα γαϊδουράκι.
                                                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

«Για ανέργους να μιλούμε τώρα!..»

Π​​έντε χρόνια τώρα (από το 2012), ένα ποσοστό του πληθυσμού της Eλλάδας που ξεπερνάει το 25% των ικανών για εργασία είναι χωρίς δουλειά, άνεργοι. Eνα ποσοστό, περίπου 60%, των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα πληρώνονται με καθυστερήσεις από 2 έως 15 μηνών. Eνα επίσης μεγάλο μέρος των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα εργάζονται ανασφάλιστοι. Oι αμοιβές εργασίας έχουν μειωθεί δραματικά, το κόστος των εντελώς αναγκαίων για την επιβίωση αγαθών και υπηρεσιών είναι απρόσιτο σε πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού, η στέρηση και το μαρτύριο των ψυχολογικών της επιπτώσεων δεν προσεγγίζονται από τις στατιστικές.
Tην ίδια στιγμή το υπόλοιπο του πληθυσμού δίνει την εικόνα και εντύπωση ευζωίας ανέγγιχτης από την «κρίση»: Πολυτελή εστιατόρια κατάμεστα, οι καφετέριες σφύζουν από ξέγνοιαστη νεολαία, οι «μπουτίκ» πολυτελείας απτόητες, η ανανέωση του στόλου των ιδιωτικών αυτοκινήτων συνεχής και εντυπωσιακή. H φτώχεια καταμετρείται αλλά κρύβεται, η άνεση αδικαιολόγητη, σχεδόν αινιγματική, εμφανίζεται και προκαλεί.
Δεκάδες χιλιάδων ανθρώπων τρέφονται καθημερινά από τα συσσίτια των εκκλησιαστικών ενοριών, η αναμμένη θρυαλλίδα δεν πυροδοτεί την κοινωνική έκρηξη χάρη στην απρόσμενη θυσιαστική φιλαλληλία της πιο καταφρονεμένης (από την «προοδευτική» πολιτική και διανόηση) μερίδας των Eλλήνων.
H αγορά εργασίας έχει καταρρεύσει, έχουν χαθεί ίσως και δύο εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Oι επενδύσεις παραμένουν επί χρόνια μηδενικές όσο το κράτος επιμένει να λεηλατεί με φόρους και να παγιδεύει στη γραφειοκρατία κάθε απόπειρα παραγωγικού εγχειρήματος. Kάποιες προβλέψεις τεχνοκρατών τεκμαίρουν ότι απαιτούνται περίπου είκοσι χρόνια για να ομαλοποιηθεί η αγορά εργασίας στην Eλλάδα.
H συμφορά της χρεοκοπίας, η οικονομική καταστροφή, ισοδυναμεί με τις συνέπειες σεισμού 8 Pίχτερ σε ολόκληρη τη χώρα ή με ξενική εχθρική εισβολή και κατοχή. Aν η χώρα δεν ήταν ήδη υπόδουλη στο κομματικό της σύστημα και στην επαχθή του απόφυση: τα λεγόμενα (κατ’ ευφημισμόν) Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης, η εφιαλτική συμφορά της ανεργίας, ο βραχνάς και πανικός των ανέργων και των οικογενειών τους, θα ήταν καθημερινό πρωτοσέλιδο και πρώτο θέμα στις τηλεοπτικές ειδήσεις, στα πέντε αυτά χρόνια.
Oχι βέβαια για να πληροφορείται η ελλαδική κοινωνία απλώς τα νούμερα (ποσοστά) των αυξομειούμενων θυμάτων του μεταμοντέρνου αυτού θανατικού ή εφιάλτη. Aλλά για να κατατίθενται στην κρίση των πολιτών, καθημερινά, έγνοια και καρπός μελέτης, έρευνας, συμπεράσματα σοφών, πολιτική μέριμνα και κοινωνική ευαισθησία για το τι μπορεί να γίνει. Σήμερα τα μόνα που συζητούνται, προβάλλονται στο εσωτερικό και παζαρεύονται με τους δανειστές, είναι κονδύλια που μπορούν να εξασφαλιστούν από περικοπές αφαιμαγμένων μισθών και συντάξεων και από αύξηση φόρων.
Πέντε χρόνια τώρα, το σοκ της χρεοκοπίας και καταστροφής, ο τρόμος από την κατακλυσμικά διογκούμενη ανεργία και τα αναρίθμητα λουκέτα στις επιχειρήσεις, το απτό φάσμα της πείνας και της τυφλής εξέγερσης των απελπισμένων, θα περίμενε κανείς ότι θα είχαν αναγκάσει τις κυβερνήσεις να προχωρήσουν στη ριζική ανασύσταση (κυριολεκτική «επανίδρυση») του κράτους: Στην πάταξη της γραφειοκρατίας, στην απόλυση των ρουσφετολογικά διορισμένων και παρασιτικά μισθοδοτούμενων και συνταξιοδοτούμενων κομματολακέδων. Στην επιβολή άτεγκτης αξιοκρατίας. Στην αμείλικτη κατάσχεση περιουσιών όσων καταλήστευσαν το κοινωνικό (δημόσιο) χρήμα ως εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου, όσων (πρωθυπουργών και υπουργών) υπέγραψαν τον εξωφρενικό, αυτοκτονικό υπερδανεισμό της χώρας.
Aλλά τα κόμματα που κυβέρνησαν και κυβερνούν την Eλλάδα στα πέντε χρόνια του εφιάλτη της ανεργίας (και η οργανική τους απόφυση: τα λεγόμενα MME) δεν νοιάζονται παρά μόνο για τη διάσωση του πελατειακού - κομματικού κράτους, τίποτε άλλο. Tο σπαραχτικό, φριχτό δράμα εκατομμυρίων συνανθρώπων τους: των ανέργων και των οικογενειών τους, δεν τους αγγίζει – μέχρι το τελευταίο λεπτό όταν διαχειρίζονται εξουσία, προσθέτουν χαριστικούς διορισμούς και μοιράζουν σε «ημέτερους» πόστα χρυσοφόρα. Aρρωστοι άνθρωποι, κατεστραμμένοι από την ιδιοτέλεια και την εξουσιολαγνεία.
Kάποιες γραφίδες, όσο ακόμα υπάρχουν, ας θυμίζουν, έστω κι αν ματαιοπονούν, ότι η δημοκρατία δεν είναι συνταγή, είναι κοινωνικό κατόρθωμα. Oι συνταγές, φτιασιδωμένες «συνταγματικά», μπορούν και συντηρούν ακόμα και τυραννία, ολοκληρωτισμό, εφιαλτική απανθρωπία. Aποκλείουν την κοινωνία από το πολιτικό άθλημα.
Στην ελλαδική φτιασιδωμένη εκδοχή της συνταγματικής δημοκρατίας, δύο από τους σημερινούς κομματάρχες σε ρόλο μονομάχων (όπως απαιτεί το τηλεθέαμα), ο Aλέξης Tσίπρας και ο Kυριάκος Mητσοτάκης, είχαν από μία ο καθένας ευκαιρία να δείξουν, αν σαρκώνουν κάτι διαφορετικό και καινούργιο, ή αν είναι κόπιες (πιστή αναπαραγωγή) του νεκροφόρου παλιού:
H ευκαιρία του Aλέξη Tσίπρα ήταν στις 13 Iουλίου του 2015. Tότε που βγήκε από τη δεκαοκτάωρη συνεδρία του Γιουρογκρούπ έχοντας παραδοθεί άνευ όρων στις απαιτήσεις των «δανειστών» της χώρας – αντάλλαξε την παραμονή στο ευρώ με την παραίτηση από όλες τις προγραμματικές του επαγγελίες και τα πιστεύω του. Eκείνη τη μέρα το πολιτικά καινούργιο και διαφορετικό θα ήταν: ή να παραιτηθεί, αφού τον υποχρέωναν να αρνηθεί τον εαυτό του και τις αρχές του, ή να βγει και να εξηγήσει με λάμπουσα ειλικρίνεια στους πολίτες τη μεταστροφή του. Nαι, όταν παίρνουν όμηρο το παιδί σου και απειλούν να του κόβουν ένα - ένα τα δάχτυλα, τότε τα δίνεις όλα, δεν κάνεις το παλικάρι.
O Aλέξης Tσίπρας ούτε παραιτήθηκε ούτε εξηγήθηκε. Συμβιβάστηκε αυτονόητα και ξεκίνησε να οικοδομεί το δικό του πελατειακό κομματικό κράτος. Ως και τη θητεία Φωτόπουλου ανανέωσε.
H ευκαιρία του Kυριάκου Mητσοτάκη ήταν στις 15 Aπριλίου του 2016: όταν ήρθε για ψήφιση στη Bουλή η πρόταση για τη σύσταση Eξεταστικής Eπιτροπής που θα ελέγξει τα δάνεια των κομμάτων και των MME. Tο πολιτικά καινούργιο και διαφορετικό εκείνη τη μέρα θα ήταν: να τολμήσει ο κ. Mητσοτάκης την αίτηση συγγνώμης από τον λαο για τη φρενίτιδα της οικονομικής κραιπάλης και εκφαυλισμού στο κόμμα του, καταθέτοντας προσωπικές εγγυήσεις και δεσμεύσεις για κάθαρση και νέμεση με τις οποίες θα συναρτήσει την ηγεσία του. Δεν μπορούσε να αποφύγει την πρόταση ελέγχου, αλλά ήταν θλιβερός στην εξυπναδίστικη ρητορική του, στην αποποίηση και της ελάχιστης τόλμης για το καινούργιο και την ειλικρίνεια.
Στο μεταξύ οι άνεργοι σφαδάζουν.

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Eγκαίνια στο Αρχονταρίκι του Αγ. Ανδρέα



Εγκαινιάσθηκε την Κυριακή 17 Απριλίου μετά το πέρας της θείας λειτουργίας στον Αγιο Ανδρέα του Μαλακώντα το «Αρχονταρίκι», που κτίστηκε πρόσφατα στον περιβάλλοντα χώρο του Ιερού Ναού.
Ενα μικρό κτίριο που θα εξυπηρετεί τους ενορίτες και πιστούς καθ' όλη την διάρκεια του χρόνου για την άσκηση των λατρευτικών τους αναγκών. 
Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι τα υλικά για την κατασκευή ήταν ευγενική χορηγία πιστών από την περιοχή.
Ενώ συνολικά για την κατασκευή φρόντισε ο Δήμος Ερέτριας διαθέτοντας τεχνικό προσωπικό, που εργάστηκε και ολοκλήρωσε την κύρια κατασκευή, αλλά και τον αύλειο χώρο.
 Σημαντική ήταν η συμβολή και του Νομικού προσώπου του Δήμου Ερέτριας “Δαφνηφόρος Απολλων”.
Να αναφέρουμε, επίσης, και την ολοκλήρωση των εργασιών επισκευής του δαπέδου και της στέγης από το προσωπικό του Δήμου στο παρακείμενο παλαιό εκκλησάκι του Αγ. Ανδρέα ανάγκη και απαίτηση, που υπήρχε εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα από τους πιστούς και επισκέπτες της περιοχής.



Την τελετή των εγκαινίων έκαναν από κοινού η Δήμαρχος Ερέτριας, και ο π. Θεαγένης Κόλλιας εφημέριος της ενορίας της Παναγίας Ελεούσας, όπου υπάγονται και οι δύο ναοί, μαζί  πλήθος κόσμου που εκκλησιάσθηκε και παρακολούθησε την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία.
Στην σύντομη ομιλία της η Δήμαρχος εξήρε το έργο και την πολύπλευρη προσφορά του προισταμένου ιερέως, πατρός Θεαγένους, και του εκκλησιαστικού Συμβουλίου, αποτελούμενον από τούς Αιμιλία Κυδωνάκη-Ψαρρά, Άννα Κωστούρου, Παναγιώτη Αντωνίου και Γεώργιο Κατρινάκη, που ανακουφίζουν και ενώνουν τους ανθρώπους, ειδικά στις δύσκολες συνθήκες που βιώνουμε στην χώρα μας το τελευταίο διάστημα.
Παράδειγμα ,λοιπόν, αλλά και απόδειξη ότι, όταν υπάρχει αγάπη και αλληλεγγύη, μια μικρή ενορία μπορεί να γίνει ζωντανό κύτταρο και στήριγμα της κοινωνίας μας.


Για το πηγάδι των ερωτευμένων δίπλα στο Αρχονταρίκι θα σας μιλήσουμε σε προσεχή ανάρτησή μας



Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Και… μελετώντας τα να κλαις

Είναι γνωστό ότι τα ισχυρότερα δηλητήρια της νεοταξικής προπαγάνδας ενσταλάσσονται μες στα σχολεία. Εκμεταλλευόμενοι οι εθνοαποδομητές την έμφυτη ευαισθησία και αθωότητα των παιδιών και την, λόγω φόβου, πρωτίστως, ή ανιάτου προοδευτικότητας, «προσαρμογής» κάποιων εκπαιδευτικών, επιβάλλουν και προωθούν τα εθνοκτόνα πονηρεύματά τους.
Έχω γράψει επανειλειμμένως για τα «σχολικά βιβλία», «πανέρια με οχιές», που εδώ και μία δεκαετία, διακινούνται στα σχολεία. Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, κάποιες αναφορές στα βιβλία αυτά, αρχίζουν και γίνονται κατανοητές. Λες και κάποιοι γνώριζαν τα επερχόμενα και προετοίμαζαν ή, καλύτερα, αποκοίμιζαν το εύκολο και ανυπεράσπιστο θύμα: τους νέους.
Έχω ενώπιόν μου το βιβλίο «Νεοελληνική Γλώσσα» της Γ’ Γυμνασίου. Την ευθύνη για την επιλογή των κειμένων είχαν τέσσερις εκπαιδευτικοί. Την υψηλή εποπτεία όμως και την τελική έγκριση για την εκτύπωση του βιβλίου και την αποστολή του στα σχολεία, την είχε το τότε Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και νυν Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. (Θα έλεγα ότι ορθώς αφαιρέθηκε η λέξη «παιδαγωγικής». Η λέξη αγωγή, παράγεται από το ρήμα «άγω», που σημαίνει οδηγώ. Το ίδιο ρήμα στον μέλλοντα κάνω «άξω», από δω οι αξίες. Προφανώς οι ευφυείς και σοφοί πρόγονοί μας, μας διδάσκουν, μέσω του λαμπρού αυτού ετυμολογικού κατορθώματος, ότι η αγωγή πρέπει να άγει, να οδηγεί, το μέλλον της πόλης-πολιτείας, σε αξίες. Και πρώτη αξία η φιλοπατρία, διότι «μητρός τε και πατρός… τιμιώτερον εστί η πατρίς» κατά τον Πλάτωνα).
Το βιβλίο της Γ’ Γυμνασίου περιέχει 8 ενότητες:
«1η ενότητα: Η Ελλάδα στον κόσμο.
2η: Γλώσσα-Γλώσσες και πολιτισμοί του κόσμου.
3η: Είμαστε όλοι ίδιοι. Είμαστε όλοι διαφορετικοί.
4η: Ενωμένη Ευρώπη και Ευρωπαίοι πολίτες.
5η: Ειρήνη-Πόλεμος.
6η: Ενεργοί πολίτες για την υπεράσπιση οικουμενικών αξιών.
7η: Τέχνη: Μία γλώσσα για όλους.
8η: Μπροστά στο μέλλον».
Εκ των περιεχομένων διαπιστώνουμε ότι το βιβλίο έχει μία σαφή παγκόσμια, παγκοσμιοποιητική διάσταση. Είναι «βιβλίο χωρίς σύνορα». Η υπερεθνική «ελίτ-αλήτ», εξ άλλου βδελύσσεται τα σύνορα. Οι ασυνόρευτες συνθήκες, τα ασυνόρευτα κράτη είναι ο διακαής πόθος τους, προς μεγίστη χαρά των μωαμεθανών λαθρομεταναστών και των ποικιλώνυμων «αλληλέγγυων» . Κάποτε, σε τούτο τον τόπο, επιστρατεύονταν οι άριστοι των επιστημών και της τέχνης για την συγγραφή βιβλίων για την εκπαίδευση, γι’ αυτό ακόμη και σήμερα, πολιοί γέροντες, με νοσταλγία ανατρέχουν σ’ αυτά. Τώρα, όταν λήγει το σχολικό έτος, οι μαθητές, χαιρέκακα τα καίνε.
Τώρα το πιστοποιητικό επιλογής των «συγγραφέων» είναι η στάθμη της αφιλοπατρίας, εκκλησιομαχίας και ψευτοπροοδευτικότητας.
Μία σύντομη περιήγηση στο προς εξέταση βιβλίο της Γ’ Γυμνασίου θα καταδείξει το, όπως το ονομάζω, ύπουλο παιδομάζωμα.
Σελ. 11. Κείμενο: «Η ελληνική κοινωνία αλλάζει».
Διαβάζω: «Η ενεργή παρουσία των μειονοτήτων στην ελληνική κοινωνία διατάραξε τα τελευταία χρόνια την ως τότε κυρίαρχη εικόνα της αρμονικής εθνικής ομοιογένειας και έθεσε επιτακτικά πλέον το ζήτημα της συνύπαρξης διαφορετικών εθνοπολιτισμικών ομάδων.
Τα παιδιά στο σχολείο καλούνται να μάθουν να ξεχωρίζουν τα κοινά στοιχεία που έχουν μεταξύ τους κουλτούρες που στην πρώτη ματιά μοιάζουν διαφορετικές, να εκτιμούν την αξία άλλων πολιτισμών εκτός από τον δικό τους, να αναγνωρίζουν την ετερογένεια, και όχι την ομοιογένεια, ως βασικό χαρακτηριστικό των σύγχρονων κοινωνιών.
Υπογραφή, Χριστίνα Κουλούρη, καθηγήτρια πανεπιστημίου.
Σελ. 53. Κείμενο: «Πολυεθνικές τάξεις στο σχολείο».
«Αν κάποιος επισκεφθεί ανυποψίαστος ένα δημόσιο Δημοτικό σχολείο σε κάποιες γειτονιές της Αθήνας, θα ξαφνιαστεί: υπάρχουν τάξεις του Δημοτικού, όπου ένα στα τρία ή περισσότερα από τα παιδιά που φοιτούν έχουν την Ελλάδα για δεύτερη πατρίδα και τα ελληνικά για δεύτερη (και, καμιά φορά, σχεδόν άγνωστη) γλώσσα.
Την πρώτη φορά που βρέθηκα σε μία τέτοια τάξη, άκουσα έκπληκτος αλλά και ντροπιασμένος για την άγνοιά μου δασκάλους να μου εξηγούν πόσο ραγδαία αλλάζει η «εθνική» σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού των δημόσιων Δημοτικών σχολείων χρόνο με τον χρόνο. Πόσο οι ίδιοι πελαγώνουν αβοήθητοι και ακαθοδήγητοι να διευθύνουν τις νέες πολυπολιτισμικές τους τάξεις. Πόσο πολύπλοκα και δύσκολα είναι τα εκπαιδευτικά, παιδαγωγικά και κοινωνικά προβλήματα που δημιουργεί η συνύπαρξη παιδιών διαφορετικής εθνικότητας, με πελώρια διαφορά επιπέδου στη γνώση της γλώσσας, τη μαθησιακή υποδομή και τις εξωσχολικές συνθήκες ζωής».
Και το κείμενο συνεχίζεται με τον συγγραφέα να επιχαίρει διότι οι τάξεις γίνονται «πλουσιότερες» και καλύτερες χάρις στους «ξένους». Υπογραφή: Π. Τσίμας, δημοσιογράφος.
Σελ. 65. Κείμενο: «Ε.Ε. και ελληνική ταυτότητα».
«Είμαστε όλοι εκτεθειμένοι σε αληθινό βομβαρδισμό πολιτιστικών προϊόντων που διαμορφώνονται σύμφωνα με τη διεθνή διαφημιστική προβολή. Τα κράτη-έθνη δεν ανέκοψαν, αλλά αδιαφόρησαν γι’ αυτή την εξέλιξη. Η Ελλάδα την ενίσχυσε μάλιστα έμμεσα με ιδεολογικό προσανατολισμό σε μία διαστρεβλωμένη και γι’ αυτό χωρίς απήχηση ελληνική και χριστιανική παράδοση και με αδιαφορία…».
Υπογραφή; Κώστας Σημίτης, πρώην πρωθυπουργός.
Σελ. 90. Κείμενο: «Η σκληρή πραγματικότητα του πολέμου».
«Ας μη μας ξεγελούν οι παρασημοφορήσεις και οι παρελάσεις, οι υποδοχές και οι παράτες. Στους πραγματικούς πολέμους υπάρχουν μόνο μαυραγορίτες και βιαστές, στρατηγοί και μισθοφόροι και βέβαια υπάρχουν και οι μεσάζοντες κάθε είδους: οι μεσάζοντες των όπλων και οι μεσάζοντες των συνθηκών, οι μεσάζοντες των πράξεων και οι μεσάζοντες των αποφάσεων, οι μεσάζοντες των ιδεών και οι μεσάζοντες της πληροφορίας. Όμως στην πραγματικότητα του πολέμου […] προκύπτουν θύματα».
Υπογραφή: Ν. Σκουτέρη-Διδασκάλου. Και το ’40 έτσι ήταν;
Σελ. 106. Κείμενο: «Ο νεανικός ιδεαλισμός».
«Τα περισσότερα παιδιά που γνωρίζω, πλούσια ή φτωχά, επιθυμούν βαθιά να κάνουν κάτι σημαντικό στη ζωή τους. Μου μιλάνε για την επιθυμία τους να προστατεύσουν τα τροπικά δάση, να σώσουν τις θαλάσσιες χελώνες ή να βοηθήσουν παιδιά που ζουν στο δρόμο…».
Υπογραφή; Peter Dalglish. (Υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή σου από την προστασία της χελώνας; Βρέθηκε η αιτία της κρίσης).
Σελ. 116. Κείμενο: «ΜΚΟ».
«Εδώ στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε περίεργα τις ΜΚΟ: Όταν η Διεθνής Αμνηστία και το Παράρτημα του Ελσίνκι καταγγέλουν παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Τουρκία, γράφουμε την είδηση στην πρώτη σελίδα. Όταν οι ίδιες οργανώσεις διαμαρτύρονται για καταπίεση των μαρτύρων του Ιεχωβά, των Σλαβόφωνων ή των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα, είναι ανθελληνικές και πληρωμένες από ξένα κέντρα. Ουσιαστικά μας ενοχλεί η ανεξαρτησία τους: θα τις θέλαμε με το μέρος μας (όπως και όλες τις άλλες εξουσίες) και ξεχνάμε ότι αυτό θα καταργούσε αυτόματα το διεθνές τους κύρος.
Είμαι υπερήφανος που ανήκω στις περισσότερες από αυτές τις οργανώσεις. Πιστεύω πως ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα, ενιαία και αδιαπραγμάτευτα, είναι η μόνη ιδεολογία που μας απέμεινε – αλλά και η μόνη που μας χρειάζεται».
Υπογραφή; Νίκος Δήμου, συγγραφέας, μεταξύ άλλων, του βιβλίου «η δυστυχία να είσαι Έλληνας».
Σελ. 144. Κείμενο: «Δεν είναι η επιστήμη αυτή που προκαλεί καταστροφές».
«Όλα τα εγκλήματα στην ιστορία είναι απόρροια κάποιου φανατισμού. Όλες οι σφαγές έγιναν από αρετή, στο όνομα της αληθινής θρησκείας, του νόμιμου εθνικισμού, της καλής πολιτικής, της σωστής ιδεολογίας και τέλος, στο όνομα του αγώνα εναντίον της αλήθειας του άλλου, του αγώνα εναντίον του σατανά».
Υπογραφή; Φρανσουά Γιάκομπ
(Μαθαίνει ο μαθητής ότι η «αληθινή θρησκεία» του είναι εγκληματική).
Σελ. 137. Κείμενο: «Η νέα γενιά».
«Νομίζω ότι είμαστε μπροστά σε μία πλουραλιστική νέα κοινωνία, αρκετά ανεκτική και ανοικτή, και ταυτόχρονα πολύ ψυλλιασμένη, επιφυλακτική και σε διαρκή αμφισβήτηση. Άλλωστε ακόμα και η απάθεια είναι συχνά μία μορφή αντίδρασης. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι νέοι σήμερα φορούν τα πάντα και δεν ακολουθούν μία μόδα, ότι ακούνε διάφορες μουσικές και όχι μόνο ένα είδος, ότι ψηφίζουν διαφορετικά κόμματα σε κοινές παρέες, ότι γεμίζουν μικρά θέατρα και σινεφίλ αίθουσες, ότι κατέβηκαν στους δρόμους, ότι δεν παραμυθιάζονται με ήρωες και ινδάλματα ή στρέφονται σε εκείνους του παρελθόντος, όπως ο Τσε ή ο Μάρλεϊ».
Υπογραφή; Μία Κόλλια (;)
Δεν παρέθεσα, δεν αρκεί ο χώρος, καθόλου κείμενα από την «αντιρατσιστική» 3η ενότητα. Σ’ αυτήν περιέχονται 5-6 κείμενα με θέμα τον ρατσισμό, σχεδόν ενοχοποιούνται οι Έλληνες μαθητές. Συναντούμε, για παράδειγμα, έρευνα του 4ου Γυμνασίου Αθηνών, με ερωτήσεις, όπως:
«Σας ενοχλεί το γεγονός ότι στην Ελλάδα έχουν έρθει τα τελευταία χρόνια αλλοδαποί;».
Υπάρχει περίπτωση ένα παιδί να πει «ναι»; Θα «στιγματιστεί» ως ξενόφοβος, ρατσιστής, χρυσαυγίτης και θα εισπράξει και την χλεύη του «προοδευτικού» καθηγητή.
Στην ίδια ενότητα (σελ. 58) θα βρούμε κείμενο για το ολοκαύτωμα των Εβραίων, όχι όμως και για τις ρατσιστικές Γενοκτονίες των Ελλήνων, διότι η «ελληνοτουρκική φιλία»- υποτέλεια των ελλαδικών κυβερνήσεων στα αρπακτικά της Άγκυρας- δεν επιτρέπει τέτοιες αναφορές. (Θυμίζω ότι τα βιβλία εκπονήθηκαν το 2003, επί υπουργίας του ΓΑΠ και διανεμήθηκαν το 2006, επί Γιαννάκου).
Ερωτώ: Μ’ αυτά που περιέχει το σχολικό βιβλίο καλλιεργείται και αναπτύσσεται η εθνική και θρησκευτική συνείδηση των Ελλήνων μαθητών, όπως προβλέπει το Σύνταγμα;

Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

Η φενάκη της μονοπωλιακής «κουλτούρας»

Μ​​ε την «αριστεία» να την αξιολογεί ως «ρετσινιά» ο υπουργός, πρώην Παιδείας και τώρα Πολιτισμού, καθηγητής Αριστείδης Μπαλτάς αυτοχειριάστηκε πολιτικά διασύροντας και το ασπόνδυλο, έτσι κι αλλιώς, κόμμα του. Με την επιλογή του Γιαν Φαμπρ στη διεύθυνση του Φεστιβάλ Αθηνών, ο κ. Μπαλτάς αποτέλειωσε την καταρράκωση κάθε σοβαρότητας του ρόλου του στην πολιτική, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα και τον πρωθυπουργό αρχηγό του.
Δυστυχώς στην παρακμιακή ελλαδική κοινωνία, και κατεξοχήν στο κατ’ ευφημισμόν λεγόμενο «πολιτικό» πεδίο, η έννοια της σοβαρότητας (το αντίθετο της επιπολαιότητας, προχειρότητας και ασυνειδησίας) είναι απολύτως ακατανόητη, εντελώς ξεχασμένη. Δεκαετίες τώρα, οι κομματάρχες πρωθυπουργοί χρησιμοποιούν το υπουργείο Πολιτισμού για να εξοφλήσουν οφειλές σε κομματικούς που μόχθησαν πολλά χρόνια στην αφισοκόλληση. Ή το χρησιμοποιούν για να κολακέψουν εκλογικές περιφέρειες, που απαιτούν συντοπίτη τους σε οποιοδήποτε υπουργείο, μόνο για να παρέχει ρουσφέτια. Ή τέλος, «αξιοποιούν» στο συγκεκριμένο υπουργείο τέως καλλονές που φέρνουν ψήφους στο κόμμα, αλλά δύσκολα θα τους εμπιστευόταν κανείς «σοβαρό» χαρτοφυλάκιο.
Θα ήταν διδακτικό για τους ψηφοφόρους να αναζητήσουν κατάλογο των υπουργών Πολιτισμού, από το 1981 ώς σήμερα: Να βαθμολογήσουν οι ψηφοφόροι την πολιτική σοβαρότητα σημερινών «αρχηγών», που επαίρονται για το παρελθόν σαν περίπου θριαμβευτές, κατακεραυνώνοντας το χάλι του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς κοπιάρει τα δικά τους θανατερά και δυσώδη εγκλήματα. (Λίγη συστολή δεν θα έβλαπτε τα αμετανόητα παράγωγα της πρασινογάλαζης παρακμής και τους κωμικά επηρμένους νεόκοπους ηγέτες τους.)
Με την εκδοχή του της «αριστείας» και τα κριτήριά του για την επιλογή του Γιαν Φαμπρ, ο κ. Μπαλτάς απογύμνωσε την τάχα και Αριστερά στη σημερινή Ελλάδα από το στιλπνότερο φτιασίδι της: τη λεοντή της «κουλτούρας». Καπηλεύτηκε, δεκαετίες πολλές, η «Αριστερά», σαν δική της αποκλειστικότητα, τις Τέχνες, τα Γράμματα, την πρωτοπορία στην καινοτομία, την τόλμη της αναζήτησης, την ειδωλοκλαστική γνησιότητα.
Ναι, όλα αυτά είναι, συνήθως, απότοκα κοινωνιοκεντρικών στοχεύσεων και οραμάτων – δεν συμβιβάζονται με τον πρωτογονισμό της λαγνείας του κέρδους, τη θωράκιση της ασυδοσίας του συμφέροντος, την ακόρεστη επιδίωξη της καταναλωτικής ηδονής.
Αλλά η ελλαδική «Αριστερά» είχε κάνει εγκαίρως τη μεγάλη συνειδησιακή «κωλοτούμπα» της αμέσως μετά τη δικτατορία του ’67-74 – πολύ προτού φτάσει να αναλάβει την εξυπηρέτηση του τρίτου «μνημόνιου».
Πριν από τη δικτατορία, η κοινωνική δυναμική της Αριστεράς δεν εντοπιζόταν στις ιδεολογικές παπαρδέλες της ηγεσίας της (ο μαρξισμός μόνο με προκρούστειες αυθαιρεσίες μπορούσε να αντιπαρατεθεί στα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας). Η δυναμική της Αριστεράς ήταν τότε η ανιδιοτέλεια και αθώα άγνοια του απλού Ελληνα πατριώτη που στρατευόταν θυσιαστικά στο όραμα της δικαιοσύνης, της αξιοκρατίας, της ανθρωπιάς. Πριν από τη δικτατορία, ήταν ρίσκο να είσαι «αριστερός», διακινδύνευες πολλά. Μετά τη δικτατορία, ήταν προϋπόθεση για να κάνεις καριέρα. Καριέρα άκοπου, παρασιτικού πλουτισμού (ο ανδρεϊκός παπανδρεϊσμός αποδείχτηκε το μεγάλο διαφθορείο της Αριστεράς), κυρίως όμως καριέρα σε ό,τι από τότε και πέρα ονομάστηκε «κουλτούρα», δηλαδή εξουσιαστική λαγνεία «εντυπώσεων».
Για να σε λογαριάζουν μεταδικτατορικά «κουλτουριάρη» έφτανε το χρίσμα του «αριστερού» και τότε μπορούσες να αυτοτιτλοφορείσαι οτιδήποτε –ό,τι πρόφθανες να δηλώσεις– ποιητής, μουσικός, σκηνοθέτης, πεζογράφος, θεατράνθρωπος. Επειδή προηγείτο το χρίσμα του «αριστερού», είχες σίγουρη την «προώθηση», την προβολή, τη διασημότητα. Πάμπολλες, σωρηδόν οι μετριότητες, κυνηγοί του «δήθεν» (του φτηνιάρικου εντυπωσιασμού) που με τεχνικές ιδεολογικού ολοκληρωτισμού έφτασαν να προβάλλονται σαν «μεγάλοι» ποιητές, λογοτέχνες, ιστορικοί, σκηνοθέτες (ακόμα και μέσα από τα σχολικά βιβλία) – απίστευτο κατάντημα για μια κοινωνία.
Ετσι φτάσαμε να εκδέχεται ο υπουργός Παιδείας στην Ελλάδα την «αριστεία» σαν «ρετσινιά» και ο ίδιος, σαν υπουργός Πολιτισμού, να αναθέτει το Φεστιβάλ Αθηνών στον πιο φτηνιάρη από τους φιγουρατζήδες της κενολογίας και των εξυπναδίστικων εφφέ στην ευρωπαϊκή εμπορία θεάματος. Και το κυρίως απελπιστικό: δεν πρόκειται για μεμονωμένα συμπτώματα, περιστατικά και περιπτωσιακά – τα πολιτικά ενεργήματα του κ. Μπαλτά και, προπάντων, η νοοτροπία που προϋποθέτουν, είναι οργανική και συνεπέστατη συνέχεια της πολιτικής που ασκήθηκε από τα υπουργεία Παιδείας και Πολιτισμού στα τελευταία σαράντα δύο χρόνια.
(Υπήρξε στην Παιδεία η εξαίρεση της υπουργίας Διαμαντοπούλου, αλλά μόνο σε επίπεδο εξορθολογισμού και αποτελεσματικότητας δομών και λειτουργιών – στόχος απαραίτητος, όμως χωρίς ερείσματα σε μια θεώρηση της Παιδείας απαλλαγμένη από τις χρηστικές-ωφελιμιστικές παρωπίδες.)
Αυτές οι παρωπίδες εξομοιώνουν κάθε φιλοδοξία εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στην Ελλάδα τα τελευταία σαράντα δύο χρόνια. Και αποκλείουν κάθε καινοτόμο κοινωνική πολιτική, κάθε ενδεχόμενο ανάσχεσης της παρακμιακής κατρακύλας, κάθε εκσυγχρονισμό: Είναι η απολυτοποιημένη προτεραιότητα της οικονομίας, ο μυωπικός αποκλεισμός κάθε προβληματισμού για κοινωνικούς στόχους, ποιότητα ζωής, κατά κεφαλήν καλλιέργεια.
Σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια η παιδαριώδης ιστορικο-υλιστική μονοτροπία ισοπέδωσε ακόμα και τις φορμαλιστικές διακρίσεις «Αριστεράς» και «Δεξιάς». Ο λαός επένδυσε στο ΠΑΣΟΚ ελπίδες σοσιαλισμού και βρέθηκε υποταγμένος σε συνθήκες αχαλίνωτου καπιταλισμού. Είδε τη Ν.Δ. να εκπασοκίζεται ώς το μεδούλι, να οδηγείται σε συγκυβέρνηση με τον βενιζέλειο αμοραλισμό, να θυσιάζει στον βωμό της ιστορικο-υλιστικής μονοτροπίας κάθε ίχνος «συντήρησης» ποιοτήτων. Τελικά η δυναμική του ξεδιάντροπου συμβιβασμού αφομοίωσε και την «πρώτη φορά κυβέρνηση» του συνασπισμένου «αριστερού» τουρλού. Το «γελαστό παιδί», που ανέβασε πρώτη φορά δάκρυ και κόμπιασμα στο βήμα της Βουλής, μεταμορφώθηκε (ακόμα και φυσιογνωμικά) σε διαχειριστή της διαπλοκής με τον εγχώριο και αλλοδαπό υπόκοσμο της απανθρωπίας των «Αγορών» – φρουρείται πια, όπως οι μισητοί δικτάτορες, για να διασχίσει τα στενορύμια της Κυψέλης.
Και τον «πολιτισμό» διαχειρίζεται ο θαυμαστής τού Γιαν Φαμπρ.

Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

Γηράσκω διδασκόμενος,τάδε ο Σωκράτης έφη και ο Πλάτων είπε κάνετε ότι σας κάνει κέφι



Κυρ δάσκαλε κυρ δάσκαλε για πες μας τι συμβαίνει
όταν ο ένας πάει ψηλά ο άλλος κατεβαίνει
αυτό στην αριθμητική το λένε πάνω κάτω
ου γαρ εγένετο ποτέ μπατίρης το Σαββάτο

Κυρ δάσκαλε που δίδασκες και νόμους δεν εκράτεις
πες μας τι είπε ο Πλάτωνας τι είπε ο Σωκράτης
γηράσκω διδασκόμενος,τάδε ο Σωκράτης έφη
και ο Πλάτων είπε κάνετε ότι σας κάνει κέφι

Κυρ δάσκαλε που δίδασκες και νόμους δεν εκράτεις
αυτά τα είπανε πολλοί τα είπε και ο Σωκράτης
αυτά και αν ταπανε πολλοί σοφοί σαν τον Σωκράτη
καθένας για την πάρτυ του πορεύετε και πράττει

Φέρτε μου τον ήλιο της να προσευχηθώ


Φέρτε μου την θάλασσα να την προσκυνήσω,
φέρτε μου τον ήλιο της να προσευχηθώ.

Έθρεψα τα σπλάχνα σου, κύμα πελαγίσιο,
με χιλιάδες μνήματα μέσα στο βυθό.

Φέρτε μου την θάλασσα να την προσκυνήσω,
φέρτε μου τον ήλιο της να προσευχηθώ.

Φέρτε μου την θάλασσα να την τραγουδήσω,
φέρτε μου τον ήλιο της για να ζεσταθώ.

Οι νεκρές αγάπες μου δεν θα 'ρθουνε πίσω,
βάλτε με στον κόρφο της ν' αποκοιμηθώ.

Φέρτε μου την θάλασσα να την τραγουδήσω,
φέρτε μου τον ήλιο της για να ζεσταθώ.

Φέρτε μου την θάλασσα να την προσκυνήσω,
φέρτε μου τον ήλιο της να προσευχηθώ






Όταν σωπαίνει η θάλασσα
και ο ουρανός κοιμάται
πιάνω ρωτά τ’αστέρια του
να δω ποιος με θυμάται


Όμως κανένα δε μιλά
σαν να μη με γνωρίζει
μένουν όλα σιωπηλά
και ούτε ένα δε δακρύζει


Όταν τ’ αστέρια σβήνουνε
και ο ουρανός ξυπνάει
πιάνω ρωτώ τα σύννεφα
να δω ποιος με ξεχνάει


Όμως κανένα δε μιλά
σαν να μη με γνωρίζει
μένουν όλα σιωπηλά
και ούτε ένα δε δακρύζει


Όταν σωπαίνει η θάλασσα
και ο ουρανός κοιμάται
μένει η ψυχή μου ξάγρυπνη
και όπου ποθεί θυμάται

Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

Οι θύελλες σαρώνουν τη χαρτοκοπτική

Μ​​ε λίγη ψυχραιμία και στοιχειωδώς απροκατάληπτη ματιά, μπορούμε να αναγνωρίσουμε ένα, τουλάχιστον, κοινό γνώρισμα που εξομοιώνει καταγωγικά μαρξισμό και καπιταλισμό. Είναι ο «διεθνισμός» που θα πει: να εκδεχόμαστε κάθε ανθρώπινη συλλογικότητα σαν αδιαφοροποίητο πεδίο ή της «πάλης των τάξεων» ή της «παγκοσμιότητας των αγορών». Να αγνοούμε προαποφασισμένα κάθε στοιχείο ιδιαιτερότητας, ιδιομορφίας, διαφοράς που μπορεί να εμφανίζει μια οργανωμένη συμβίωση ανθρώπων. Να ανάγεται κάθε έκφανση του συλλογικού βίου σε σχέσεις οικονομικές.
Η μαρξιστική Αριστερά καυχάται ότι αυτή η ισοπεδωτική εξομοίωση, η αναγωγή κάθε πτυχής του κοινωνικού φαινομένου στην προτεραιότητα της οικονομίας, συνιστά τη ρεαλιστική «Ηθική» της, ότι ο «διεθνισμός» είναι ο «ανθρωπισμός» της Αριστεράς. Τέτοιον εξωραϊσμό της δικής του μονοτροπίας δεν αποτόλμησε (θεωρητικά) ο καπιταλισμός, δεν μοιάζει να πρόβαλε ποτέ σαν «ηθικό» πρόταγμα την εκδοχή κάθε ανθρώπινης κοινωνίας μόνο ως «ελεύθερης αγοράς». Ισως δεν του χρειαζόταν η καύχηση, του αρκούσε η δυναμική της παγκοσμιότητας που συνοδεύει τον πρωτογονισμό του ενστίκτου – τις απρόσωπες ενορμήσεις αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής.
Με λίγη ψυχραιμία και στοιχειωδώς απροκατάληπτη ματιά, θα αναγνωρίσουμε την ολοκληρωτική επιτυχία που είχε στην Ελλάδα η οικονομική μονοτροπία του διπόλου μαρξισμός - καπιταλισμός (παρόλο που το δίπολο ήταν εισαγόμενο, δεν το γέννησαν οι εγχώριες ανάγκες – η οικείωση του διπόλου ήταν μιμητική, μεταπρατική). Oλα τα κόμματα του πολιτικού μας φάσματος αναζητούν ταυτότητα (πολιτική ειδοποιό διαφορά) μόνο σε κάποια από τις συμβατικές - σχηματικές διαβαθμίσεις από τη «Δεξιά» ώς το «Κέντρο» και από το «Κέντρο» ώς την «Αριστερά» – αδυνατούν να βρουν μια προγραμματική ιδιαιτερότητα ανυπότακτη στην οικονομική (ιστορικο-υλιστική) μονοτροπία.
Που σημαίνει πως όλα τα κόμματα εκδέχονται την ελληνική κοινωνία δίχως καμιά ιδιαιτερότητα αναγκών και ιεράρχησης των αναγκών, διαφορά νοο-τροπίας, ιστορικών εθισμών, γεωπολιτικών προβλημάτων, ιδιαιτερότητα στη συλλογική ευαισθησία και στη συνισταμένη της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Τα «προγράμματα» των κομμάτων, οι εξαγγελίες και υποσχέσεις τους, τα προβλήματα που πασχίζουν (υποτίθεται) να επιλύσουν, ακόμα και αυτά που τα κατατάσσουν στην «παιδεία» και στον «πολιτισμό», θα μπορούσαν να αφορούν σε οποιαδήποτε από τις κοινωνίες που τις ονομάζουμε «μετα-αποικιακές» ή «υπό ανάπτυξιν».
Τόσο ο κομματικός λόγος όσο και τα κυβερνητικά (οποιουδήποτε σχήματος) ενεργήματα αποδείχνουν μονόδρομο την υποταγή στις απολυτοποιημένες (αυτονόητα) οικονομικές προτεραιότητες, υποχρεωτικό το προβάδισμα των ιστορικο-υλιστικών κριτηρίων στην οργάνωση και διαχείριση των κοινών.
Ακόμα και κυβερνητικές αποφάσεις από τις οποίες κρινόταν η ίδια η ιστορική συνέχεια ή ασυνέχεια του Ελληνισμού, πάρθηκαν με κριτήριο τις οικονομικές σκοπιμότητες και προτεραιότητες: Για παράδειγμα: η επιβολή της μονοτονικής γραφής (που κατέστησε όλη την πριν από τον 20ό αιώνα ελληνική γραμματεία «ξένη γλώσσα» για τους σημερινούς Ελληνόφωνους). Η διάλυση της μικρής, αυτοδιαχειριζόμενης κοινότητας και η δημιουργία εκτεταμένων «δήμων» και πελώριων «περιφερειών» (ενώ χάρη στη μικρή κοινότητα επέζησε ο Ελληνισμός ώς και κάτω από τη ρωμαϊκή κυριαρχία και τον οθωμανικό ζυγό). Η καταστροφή και ο αφανισμός του απαρόμοιαστου ελληνικού τοπίου (θυσία στον βωμό της «τουριστικής ανάπτυξης» ή της προτεραιότητας «να δουλεύει το γιαπί»). Η δραματική υποβάθμιση και απαξίωση των γλωσσικών μαθημάτων στα σχολεία για χάρη της προτεραιότητας «παραγωγικών» γνώσεων. Η προπαγανδιστική παραχάραξη της Ιστορίας, προκειμένου να προαχθεί η «πολυπολιτισμικότητα» που διευκολύνει την παγκοσμιοποίηση των αγορών – και μύρια όσα ανάλογα.
Κόμματα και διαχειριστές της εξουσίας δεν ακούστηκε ποτέ να συζητούν προβλήματα στρατηγικής για την εξασφάλιση ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού – αν η ζωή αρχίζει και τελειώνει στην οικονομία, η επιβίωση του Ελληνισμού έχει μόνο συναισθηματικό, δηλαδή μηδενικό ενδιαφέρον. Με συνεχώς αμφισβητούμενα (πολλαχόθεν) τα σύνορα του κρατιδίου και με τον εφιάλτη της δημογραφικής απειλής να «μετράει μέρες» ώς την οριστική μας εξαφάνιση, η εικόνα που δίνει προς τα έξω το ελλαδικό κοινοβούλιο παραμένει ανυπότακτη στον οποιονδήποτε ηθικό (απαξίας) ή κοινής λογικής χαρακτηρισμό. Κομματάνθρωποι στιγματισμένοι ως φυσικοί ή ηθικοί αυτουργοί εγκλημάτων του κοινού Ποινικού Δικαίου, διαπληκτίζονται με διαδόχους που βιάζονται να προλάβουν και αυτοί να απολαύσουν τη μέθη της εξουσιαστικής αυθαιρεσίας, λωποδυσίας και μαφιόζικης («νονών») απολυταρχίας. Η διάλεκτος των διαπληκτισμών είναι αυτή των χαμαιτυπείων και της χυδαιολογίας του υποκόσμου – όμως αυτό το ανθρώπινο υλικό διαχειρίζεται το ψωμί μας, τις ελπίδες μας, την αξιοπρέπειά μας των Ελλήνων.
Από το δίπολο της απάνθρωπης οικονομικής μονοτροπίας ο ένας πόλος, ο μαρξισμός, κατέρρευσε, όχι επειδή τον κατατρόπωσαν αντίπαλοι, αλλά «ένδοθεν», από εξόφθαλμη ανεπάρκεια να ανταποκριθεί σε ζωτικές ανθρώπινες ανάγκες. Και κατέρρευσε «εν ακαρεί», με ταχύτητα κυριολεκτικά απίστευτη, αυτός ο Γολιάθ των εφιαλτικών πυρηνικών οπλοστασίων, ο ικανός να εξαλείψει τη ζωή από τον πλανήτη. Οι ανάγκες της κοινωνίας των ανθρώπων αποδείχθηκαν ισχυρότερες οποιουδήποτε εξοπλισμού και απολυταρχισμού.
Ολα τα σημάδια δείχνουν ότι η πρόσκρουση στη δυναμική των ανθρώπινων αναγκών οδηγεί νομοτελειακά σε παταγώδη κατάρρευση και τον εναπομένοντα δεύτερο πόλο της οικονομικής μονοτροπίας. Το παρανοϊκό, αλλά και ιλιγγιώδες διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, η μέθη του παιγνίου με ανυπόστατες συμβατικές «αξίες» (αέρα) που με μόνη την ευρηματικότητα της πρόκλησης εντυπωσιασμού γεννάνε αιφνίδια μεγιστάνες δυσθεώρητου πλούτου και μάζες εξαθλιωτικής φτώχειας – αυτό το κορύφωμα της εφιαλτικής αλαζονείας είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να καταρρεύσει σαν χάρτινο άθυρμα. Διότι επαναλαμβάνει την ίδια ύβρι με αυτήν του μαρξισμού.
Ελπίδα μας είναι οι θύελλες των καιρών. Δεν τις αντέχουν ούτε οι χαμαιλεόντιοι ακκισμοί Τσίπρα ούτε οι χαρτογιακάδικες απομιμήσεις για να κατασκευαστεί ο Αντι-Τσίπρας. Οι θύελλες σαρώνουν τις χαρτοκοπτικές.

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Le beau navire


Je veux te raconter, ô molle enchanteresse !
Les diverses beautés qui parent ta jeunesse ;
Je veux te peindre ta beauté,
Où l'enfance s'allie à la maturité.

Quand tu vas balayant l'air de ta jupe large,
Tu fais l'effet d'un beau vaisseau qui prend le large,
Chargé de toile, et va roulant
Suivant un rythme doux, et paresseux, et lent.

Sur ton cou large et rond, sur tes épaules grasses,
Ta tête se pavane avec d'étranges grâces ;
D'un air placide et triomphant
Tu passes ton chemin, majestueuse enfant.

Je veux te raconter, ô molle enchanteresse !
Les diverses beautés qui parent ta jeunesse ;
Je veux te peindre ta beauté,
Où l'enfance s'allie à la maturité.

Ta gorge qui s'avance et qui pousse la moire,
Ta gorge triomphante est une belle armoire
Dont les panneaux bombés et clairs
Comme les boucliers accrochent des éclairs,

Boucliers provoquants, armés de pointes roses !
Armoire à doux secrets, pleine de bonnes choses,
De vins, de parfums, de liqueurs
Qui feraient délirer les cerveaux et les coeurs !

Quand tu vas balayant l'air de ta jupe large,
Tu fais l'effet d'un beau vaisseau qui prend le large,
Chargé de toile, et va roulant
Suivant un rythme doux, et paresseux, et lent.

Tes nobles jambes, sous les volants qu'elles chassent,
Tourmentent les désirs obscurs et les agacent,
Comme deux sorcières qui font
Tourner un philtre noir dans un vase profond.

Tes bras, qui se joueraient des précoces hercules,
Sont des boas luisants les solides émules,
Faits pour serrer obstinément,
Comme pour l'imprimer dans ton coeur, ton amant.

Sur ton cou large et rond, sur tes épaules grasses,
Ta tête se pavane avec d'étranges grâces ;
D'un air placide et triomphant
Tu passes ton chemin, majestueuse enfant.