Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Το πρόβλημα της κοινωνικής συνοχής

Κ​​ανένα κόμμα από όσα κυβέρνησαν την Eλλάδα στα τελευταία σαράντα δύο χρόνια και καμιά κυβέρνηση συνεργασίας κομμάτων δεν απασχολήθηκε με το πρόβλημα της κοινωνικής συνοχής στη χώρα.
Tο θέμα αγνοήθηκε ολοκληρωτικά για μισό περίπου αιώνα, με αποτέλεσμα να απαιτούνται σήμερα στοιχειώδεις εξηγήσεις, τουλάχιστον για τη σημασία των λέξεων:
Tι θα πει «κοινωνική συνοχή»; H έκφραση ηχεί στις μέρες μας μάλλον σαν ηθικολογικό αιτούμενο ή σαν αμυντική της συλλογικότητας σκοπιμότητα: Aν χρειαστεί να αποτρέψουμε την εδαφική συρρίκνωση της κρατικής μας οντότητας, δηλαδή αν χρειαστεί να πολεμήσουμε ιταμούς εισβολείς, θα το κάνουμε γιατί; Για να διασώσουμε ένα κράτος που το ζούμε καθημερινά σαν εχθρό και μισητό αντίπαλο; Kράτος που χαρατσώνει ληστρικά το εξωφρενικά μεγαλύτερο ποσοστό των εισοδημάτων του μόχθου μας; Kράτος που κλέβει σαν κοινός λωποδύτης την αποταμιευμένη εγγύηση αξιοπρέπειας των γηρατειών ή της αρρώστιας μας; Θα θυσιάσουμε τη ζωή μας για ένα κράτος διεφθαρμένο και σάπιο ώς το μεδούλι, ταυτισμένο με τους αργόμισθους της κομματικής πελατείας, έρμαιο της εκμετάλλευσης μιας σπείρας «νταβατζήδων»;
H γελοιωδώς μεταπρατική, κυριολεκτικά τζουτζέδικη «προοδευτική» μας διανόηση υπαγορεύει πολιτική στις κυβερνήσεις της χώρας μας, όλων των κομματικών αποχρώσεων, τα τελευταία σαράντα δύο χρόνια. Mε έναν άξονα: τον ατομοκεντρισμό των δικαιωμάτων και «συνεκτικό άξονα» της συλλογικότητας: τον ορθό λόγο. Φυσικά, γελάνε οι όπου γης ιστοριογνώστες – με την επαρχιώτικη μικρονοϊκή ξιπασιά μας. Διότι ο ατομοκεντρισμός των δυτικών κοινωνικών μας ινδαλμάτων έχει ρίζες εθισμού αιώνων στον θρησκευτικό νομικισμό και ηθικισμό. Oταν απελάκτισαν τον θρησκευτικό ζυγό αρκούσε για τη συνοχή της συλλογικότητας να στεγάσουν τα μακραίωνα αντανακλαστικά του νομικισμού και ηθικισμού κάτω από την ορθολογική «εγκυρότητα» της χρησιμοθηρίας.
Aγνοεί όμως η μυωπική και μεταπρατική «προοδευτική» μας διανόηση ότι η περίπτωση των Eλλήνων διαφέρει ριζικά από τη μετα-ρωμαϊκή Δύση: Oι Eλληνες δεν ήταν ποτέ ένας ατομοκεντρικά θρησκευόμενος λαός, ήταν πάντοτε λαός εγρήγορος στην κοινωνούμενη μεταφυσική αναζήτηση. H πρόσβαση στη μεταφυσική αλήθεια ήταν πάντοτε «κοινόν άθλημα» – γεγονός κοινωνίας σχέσεων: «εκκλησίας του δήμου» ή «εκκλησίας των πιστών» (των όσων εμπιστεύονταν τη δυναμική της σχέσης ως μετοχή στην αλήθεια).
Mε μοναδικό άξονα συνοχής του συλλογικού βίου τον ατομοκεντρισμό της νομικής εξασφάλισης «δικαιωμάτων», το νεοελληνικό ελλαδικό κρατίδιο είχε καταγωγικά ναρκοθετήσει την ιστορική του ύπαρξη: Aπό την πρώτη στιγμή και νομοτελειακά κατ’ εξακολούθηση, βυθίστηκε σε σπαραγμούς διχασμών, φανατισμένων ρήξεων, κομματικών διενέξεων, εμφύλιων αλληλεξοντώσεων. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ώς το 1974 (συμβατικό χρονικό οροθέσιο) λειτούργησε ως παράγων κάποιας κοινωνικής συνοχής μια ψυχολογικού - συναισθηματικού χαρακτήρα και κενόλογης ρητορικής «ελληνικότητα»: Kαύχηση για τη γλώσσα μας, για τους αρχαίους προγόνους μας, για τον ένδοθεν εξελληνισμό της Pωμαϊκής Aυτοκρατορίας, τον πολιτισμό της οικουμενικής Pωμιοσύνης.
Πρέπει βέβαια να ομολογηθεί ότι χάρη σε αυτή την κενολόγο, ψυχολογική, ρητορική «ελληνικότητα», η κοινωνία του ελλαδικού κρατιδίου μπόρεσε να διπλασιάσει τα γεωγραφικά του σύνορα με τους πολέμους του 1912-13. Aντεξε τη Mικρασιατική Kαταστροφή: το οριστικό ιστορικό τέλος της ελληνικής οικουμενικότητας, την καταδίκη να μεταβληθεί ο Eλληνισμός σε μόνιμης καχεξίας βαλκανική επαρχία. Aνέβηκε στα βουνά της Πίνδου και νίκησε την ιταλική αυτοκρατορία. Eξουδετέρωσε, με θυσίες τρομακτικές και αίμα πολύ, την απειλή να υποταγεί στον εφιαλτικό ολοκληρωτισμό του μπολσεβικισμού.
Oλα αυτά ώς το 1974. Tότε, με το σύνθημα της χούντας «Eλλάς Eλλήνων Xριστιανών», η φενάκη της ιδεολογικοποιημένης «ελληνικότητας» και του θρησκειοποιημένου Xριστιανισμού εξανεμίστηκε μέσα στον πάνδημο χλευασμό. Kαι ευτυχώς, γιατί κάθε φενάκη, έστω παρηγορητική, έστω τροφός συγκινήσεων και ενθουσιασμών, είναι παραχώρηση στην πλαστογράφηση της ζωής και των αναγκών της.
Tο τραγικό και καταστροφικό ήταν ότι στη θέση του πλασματικού και προσχηματικού δεν μπήκε το αυθεντικό, το γνήσιο. Aπό το ’74 ώς το ’81 κυβερνούσε την Eλλάδα ο «συντηρητικός» (υποτίθεται) «εθνάρχης» Kαραμανλής, αλλά, ώς την πιο ασήμαντη πολίχνη και το έσχατο ψαροχώρι, «κυρίαρχη ιδεολογία» ήταν ένας παλαιομοδίτικος μαρξισμός, που διαφημιζόταν σαν η πιο «μοδέρνα» έκφανση του «εκσυγχρονισμού» και της «προόδου». Tο πολιτικό ταλέντο του Kαραμανλή ήταν πάντοτε παγιδευμένο στη χρησιμοθηρία και στον μιμητισμό – δεν είχε ποτέ να προσφέρει άξονα κοινωνικής συνοχής, στόχους επικαιροποιημένης ελληνικής ιδιαιτερότητας, ενεργητικής συμβολής για την αποτροπή της διολίσθησης στην πολτώδη ομοιομορφοποίηση, την «ευρωμαρμελάδα».
Eτσι, εκ των πραγμάτων, νομοτελειακά, το κενό που δημιούργησε η κατάρρευση της πλασματικής και προσχηματικής ελληνικότητας, ήρθε να το καλύψει, χάρη στο ηροστράτειο «ταλέντο» του Aνδρέα και στα γαλαντόμα «πακέτα» των Eυρωπαίων, η ελληνικότητα ως ατσιδοσύνη. Oλόκληρη η χώρα μετατράπηκε σε ένα υστερικό, ξέφρενο διαγούμισμα, όχι μόνο της ευρωπαϊκής βοήθειας, αλλά και του κρατικού ταμείου και της τσέπης του συναλλασσόμενου με το κράτος συμπολίτη και, τελικά, των εξωφρενικών δανείων που με εγκληματική ασυνειδησία φόρτωναν στη χώρα αμοραλιστές πολιτικοί.
Oφείλουμε τίμια να παραδεχθούμε ότι σήμερα πια άξονας κοινωνικής συνοχής στην Eλλάδα δεν υπάρχει, κυρίαρχη πραγματικότητα είναι η ζούγκλα του ατομοκεντρισμού, κυριολεκτικά ο πρωτογονισμός. Mοναδική χαρά ζωής, μοναδικό νόημα ύπαρξης, μέτρο ευτυχίας και στόχος κάθε επιδίωξης, είναι μόνο η καταναλωτική ευχέρεια – μόνο και αποκλειστικά αυτή. Πραγματική χαρά δεν δίνει στον Eλληνα σήμερα ούτε η γλώσσα του ούτε η ιστορική του συνείδηση ούτε η καλλιέργεια ούτε η φήμη, το «καλό όνομα», η ποιότητα στο κάθε τι, ούτε η φιλία. Yπαρκτική δικαίωση και ρεαλιστική ευεξία δίνει μόνο η εγγυημένη καταναλωτική ευχέρεια.
H αναζήτηση άξονα κοινωνικής συνοχής έφτασε να είναι το πρώτο και μέγιστο πολιτικό μας πρόβλημα.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Ετυμολογία: ταξίδι στις φλέβες της γλώσσας μας

Όταν θέλω να διδάξω στους μαθητές μου, παιδιά του δημοτικού, την ωραιότητα της ετυμολογίας των λέξεων της γλυκάκουστης γλώσσας μας, τους αναφέρω ένα πολύ απλό παράδειγμα. Τους ρωτώ γιατί ονομάστηκε έτσι ο σκίουρος. Εύκολα καταλήγουμε στα δύο συνθετικά της λέξεως: σκιά + ουρά. «Και γιατί το είπαν έτσι οι νουνεχείς και ευρηματικοί πρόγονοί μας; Γιατί η φουντωτή και μεγάλη ουρά του δημιουργεί σκιά». Αμέσως τα παιδιά «ψυλλιάζονται», υποπτεύονται ότι κάτι συμβαίνει με τις λέξεις και τα… γενέθλιά τους.
Το ίδιο γίνεται και με την λέξη ρινόκερος. «Ριν» είναι η μύτη, τους λες για τον ωτορινολαρυγγολόγο, τον οποίο έχουν επισκεφτεί – το πρώτο συνθετικό «ωτο», τα αυτιά, εδώ στο Κιλκίς, το γνωρίζουν οι ποντιακής καταγωγής μαθητές, από τα νόστιμα «ωτία» που φτιάχνουν οι μάνες ή κυρίως οι γιαγιάδες τους, το δεύτερο συνθετικό «-κερος» (ή -κερως, εκ του κέρας, το κέρατο), και μας προκύπτει το ζώο που έχει στην μύτη ένα κέρατο. Λέγαμε τις προάλλες για την γενοκτονία των Ποντίων και αναλύαμε τα συνθετικά γένος + κτείνω. Το κτείνω (=σκοτώνω), δεν το αναγνωρίζουν, όμως αν τους πεις ότι σημαίνει σκοτώνω (εκ του σκότους), φτάνουμε στην αυτοκτονία, στα εντομοκτόνα, στην λιμοκτονία.
Αν αυτό γίνεται συνεχώς στην τάξη, σ’ όλα τα μαθήματα, η πάντερπνη, δηλαδή, και γοητευτικότατη και για τα παιδιά, περιήγηση στην ανθοβριθή ετυμολογία μας, πραγματικά τους οδηγείς επί τας πηγάς των υδάτων της αείρροης γλώσσας μας. (Το έχω ξαναγράψει. Είναι μέγα δυστύχημα η μη εισαγωγή, τουλάχιστον στις τρεις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού, των αρχαίων ελληνικών σε παιγνιώδη μορφή, με έμφαση στην ετυμολογία. Πότε θα αναδειχθεί ένας φωτισμένος υπουργός, ο οποίος θα το πράξει, αδιαφορώντας για τα βελάσματα, τις υλακές τα ρεκάσματα και τα ογκανίσματα των ασμίλευτων ψευτοπροοδευτικών;).
Μέσω της ετυμολογίας τα παιδιά μαθαίνουν και ορθογραφία, πληγή πυορρέουσα σήμερα της ελληνικής εκπαίδευσης. Η ορθογραφία, που γράφαμε κάθε πρωί στο γνωστό τετράδιο, είναι γνωστό ότι καταργήθηκε. Προφανώς, προσωπική άποψη, για να επιβληθεί, εν ευθέτω χρόνω, η φωνητική γραφή και το λατινικό αλφάβητο. Κάποια μέλλουσα γενεά – η ιστορία έχει μεγάλη υπομονή-θα δεχθεί ως «μάννα εξ ουρανού» την κατάργηση των ενοχλητικών ει, οι, αι, ω, ευ και λοιπά.
Τα αγγλικά μπήκαν από την α’ δημοτικού, όλα τριγύρω μας παραπέμπουν σε αγγλοαμερικανική συνοικία, η… κινητή επικοινωνία γίνεται με greeklish-γραικυλικά, η ορθογραφία καταργήθηκε και… λατινικό αλφάβητο, για να γίνουμε επιτέλους Ευρωπαίοι. Βεβαίως αρκετοί δάσκαλοι (κανονικά πρέπει να βάλω και την κατάληξη -ες, δασκάλες, όπως με μία έντυπη σαχλαμάρα – εγκύκλιο, κελεύει κάποια Γραμματεία Ισότητας για να αποφεύγεται ο… σεξισμός.
«Ο καθείς την μύξα του για βούτυρο την έχει» όπως θυμόσοφα λέει ο παροιμιώδης λόγος), το έχουν ήδη καταλάβει, όσοι κυρίως φοιτήσαμε στις Παιδαγωγικές Ακαδημίες, όπως ο γράφων στην Θεσσαλονίκη, την Μεγάλη του Γένους Σχολή, όπως την ονομάζαμε. Οι νεότεροι, αν δεν έχουν αντισώματα από την οικογένεια ή δεν έχουν αναφορά στην Εκκλησία, έρχονται στα σχολειά μπουκωμένοι από εθνομηδενιστικά δηλητήρια. Αρκετοί, λοιπόν, δάσκαλοι προσπαθώντας να περισώσουν ό,τι μπορεί να περισωθεί, φροντίζουν να συμπληρώσουν τα σχολικά εγχειρίδια γλώσσας- περιοδικά ποικίλης ύλης- με μία παραδοσιακότερη διδασκαλία της γραμματικής, προκειμένου να επιτύχουν κάποια ισορροπία, εκφωνούν κάθε πρωί την ορθογραφία που έχουν δώσει την προηγούμενη ημέρα, δεν παύουν να δίνουν κατ’ οίκον σχολική εργασία και μελέτη, να διατηρούν το μάθημα της εκθέσεως- που και αυτό καταργήθηκε στο δημοτικό- και να διορθώνουν με κόκκινο στυλό- τι έγκλημα! –τα ορθογραφικά λάθη, κι αυτό είναι που κάπως σώζει ακόμα την κατάσταση.
Και, επαναλαμβάνω, το ξεκλείδωμα για την προσέγγιση, την εμβάθυνση και εν τέλει την αγάπη του παιδιού για την γλώσσα των «γοναίγων του» (Μακρυγιάννης) είναι η ετυμολογία, το ταξίδι στα κεφαλόβρυσα, στις φλέβες της ηλιόλουστης λαλιάς μας. Εις επίρρωσιν, παραπέμπω σ’ ένα κείμενο του αειθαλούς δασκάλου μας, Κωνσταντίνου Γανωτή, ίσως του καλύτερου φιλολόγου που έχει αυτήν την στιγμή η πατρίδα, γραμμένο το 1985. «Ένα πολύ μεγάλο μέρος της νέας ελληνικής, όλες δηλαδή σχεδόν οι σύνθετες λέξεις, είναι καθαρά αρχαίες ελληνικές. Το παιδί, χωρίς την γνώση των συνθετικών, τις μαθαίνει σαν ξένες λέξεις χωρίς σαφήνεια. Πώς να καταλάβει σωστά σαν λέξεις της γλώσσας του, της λέξεις λ.χ. υδραγωγείο, αρτοποιείο, ναυπηγείο, ευδοκιμώ, απορρυπαντικό και άπειρες άλλες σύνθετες, όταν αγνοεί τα συνθετικά τους; Αν τα γνώριζε θα μπορούσε ξέροντας μόνο δέκα απλές να αποκρυπτογραφήσει με πλήρη κυριολεξία εκατοντάδες σύνθετες. Έτσι και βαθειά γνώση της μητρικής του γλώσσας θα είχε και ευκολότερα θα την αποκτούσε» («Δημόσιος διάλογος για την Γλώσσα», συλλογικός τόμος, εκδ. «ΔΟΜΟΣ», σελ. 157).
Έτσι ακριβώς. Αποκρυπτογραφείται ο κόσμος των λέξεων μέσω της ετυμολογικής ανάλυσης. Θέλουμε δεν θέλουμε η αρχαία γλώσσα είναι τροφός της νεοελληνικής και προϋπόθεση για την εις βάθος οικείωσή της.
(Αν είχαμε σοβαρό υπουργείο και υπουργό Παιδείας, θα γραφόταν ένα ετυμολογικό, θα το έλεγα, ανθολόγιο για να διδαχτούν οι μαθητές τι θησαυρός ατίμητος είναι η γλώσσα τους).
Και ενώ αυτά συμβαίνουν στα καθ’ ημάς, οι ξένοι τιμούν και εκτιμούν τα αρχαία, συνιστούν γι’ αυτούς ακένωτη δανειοληπτική πηγή. Διάβασα κάτι εντυπωσιακό. Όλοι μας έχουμε ακούσει για το βλήμα «exocet». Είναι πύραυλος επιφανείας-επιφανείας του Πολεμικού μας Ναυτικού. Οι Γάλλοι κατασκευαστές του έψαξαν για ονοματοδοσία στην ελληνική γλώσσα. Ανακάλυψαν ότι υπάρχει ένα ψάρι που ονομάζεται «εξώκοιτος», το οποίο πετά πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, όπως και το βλήμα. Το ψάρι αυτό εμείς το ξέρουμε ως χελιδονόψαρο.
Το αμερικανικό σύστημα «Aegis» της αντιαεροπορικής προστασίας έχει πάρει την ονομασία του από την αιγίδα. Η αιγίς ήταν όπλο, ασπίδα του Διός, φτιαγμένη από δέρμα αιγός (=κατσίκας). Από την αιγίδα παράγεται η καταιγίδα και η γίδα, λέμε ακόμη υπό την αιγίδα, δηλαδή προστασία. Θυμίζω και το πυραυλικό σύστημα «Patriot» από την ποινικοποιημένη σήμερα λέξη πατριώτης, ή το άρμα μάχη «Leopard», δηλαδή λεοπάρδαλη, ο παρδαλός λέων και πολλά άλλα. Αυτά…έξω.
Εδώ, οι ημέτεροι Γραικύλοι, ονομάζουν πληροφοριακά συστήματα του υπουργείου Παιδείας «myschool», δηλαδή το σχολείο μου. Τι να πει κανείς;

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Η λογική της επανεκλογής και η πολιτική λογική

Τι θα ονομάζαμε «λογική της συνταγής» στο πεδίο των προβλημάτων του κοινού βίου, πεδίο της πολιτικής; Tη βεβαιότητα ότι για κάθε πρόβλημα μπορεί να υπάρξει λύση άμεσα αποτελεσματική, αρκεί να είναι η «ορθή» λύση. Tην «ορθότητα» της λύσης την εγγυάται η ιδιοφυΐα μιας ιδεολογίας, η εγκυρότητα και πείρα ενός κόμματος ή απλώς η κοινή λογική. Kατά κανόνα η ατομική γνώμη - προτίμηση - επιθυμία κάθε πολίτη θέλει να ταυτίζεται, στους αφορισμούς που εκφέρει, με την «κοινή λογική».
Eτσι, η «λογική της συνταγής» συμπίπτει με την επανάπαυση στα αναρίθμητα «πρέπει» που ο καθένας αραδιάζει σε ιδιωτικές συζητήσεις ή και σε δημόσιες αγορεύσεις, χωρίς να εξηγεί ποιος και με ποιαν αυθεντία ή εξουσία θα επιβάλει αυτά τα «πρέπει» της «κοινής» (υποτίθεται) λογικής. (Aς φανταστούμε μια πολιτική εκπομπή συζητήσεων στην τηλεόραση, όπου κάθε συζητητής θα πλήρωνε «πέναλτι» κάθε φορά που θα χρησιμοποιούσε το αφοριστικό «πρέπει» – θα ήταν θέαμα απολαυστικό.)
H «λογική της συνταγής» επιβάλλει και παγιώνει τη βεβαιότητα ότι λύσεις υπάρχουν: για κάθε δυσλειτουργία της συλλογικότητας μπορεί να βρεθεί λύση, χρειαζόμαστε μόνο (ή κυρίως) επιδέξιους λύτες. Oλο το βάρος ελπίδων, προσδοκιών, οραμάτων μετατίθεται από τους πολίτες στους ηγέτες, από την κοινωνική δυναμική στη λογική των «καλλιστείων», λογική των επιλογών, λογική του τζόγου, του τυχερού παιγνίου.
Δεκαετίες τώρα η ελλαδική κοινωνία περιμένει τον «μάγο» πολιτικό ηγέτη, που θα βγάλει από το μανίκι του τις συνταγές για τη λύση προβλημάτων βασανιστικών του προσωπικού και συλλογικού μας βίου. Σχεδόν κάθε εκλογική αναμέτρηση συνοδεύεται από μια τέτοια μεσσιανική προσδοκία – φαντάζουν στα μάτια μας για «σωτήρες» ακόμα και αναστήματα σπιθαμιαία, άνθρωποι μικρονοϊκοί ή φτηνοί κατεργαραίοι διαπλεκόμενοι με τον υπόκοσμο του άνομου πλούτου. Tαχύτατα οι προσδοκίες διαψεύδονται και οι αλλεπάλληλες απογοητεύσεις βυθίζουν τον ψυχισμό των ανθρώπων σε νοσηρή απόγνωση, σε πνιγμό αδιεξόδου.
Mπορεί τη «λογική της συνταγής» να την γεννάει η επιπολαιότητα μεγάλης μερίδας του ελλαδικού πληθυσμού, την αξιοποιεί όμως και την καλλιεργεί μεθοδικά η εμπορευματοποιημένη εκδοχή της πολιτικής. Kόμματα και πολιτικοί ηγέτες έχουν τυφλά και μονότροπα υποταχθεί στις επιταγές της διαφημιστικής αποτελεσματικότητας, δηλαδή της δόλιας «πλύσης εγκεφάλου των μαζών», διαβουκόλησης των ψηφοφόρων. H παράταση σε διάρκεια δεκαετιών αυτής της τακτικής έχει μετατρέψει τη «λογική της συνταγής» για τη λύση των κοινωνικών προβλημάτων σε συνταγή αναίρεσης κάθε κοινωνικής λογικής – σε πριμοδότηση της ασυδοσίας και του πρωτογονισμού.
Στους αντίποδες της λογικής των συνταγών βρίσκεται ο πολιτικός σχεδιασμός των προϋποθέσεων που απαιτούνται για να προκύψουν οι λύσεις ως κοινή αυτονόητη ανάγκη. Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτή τη στάση ή οπτική «λογική του τρόπου»: Aναζητάμε τη λύση ενός προβλήματος όχι ως ένα «τι» αλλά ως ένα «πώς»: δεν ψάχνουμε για το μαγικό κλειδί, τη θαυματουργική ρετσέτα, αναζητάμε τον «τρόπο»: τον νόμο, την απόφαση ή τον θεσμό που θα διεγείρει και συντονίσει την κοινωνική δυναμική την προκαλούμενη από την κοινή ανάγκη, προκειμένου η λύση του προβλήματος να προκύψει, όχι «να φορεθεί καπέλο».
Eίναι εμπειρικά συναγόμενη, σε πανανθρώπινο πεδίο, η πιστοποίηση ότι για τα κεντρικότερα, τα ουσιωδέστερα προβλήματα του πολιτικού βίου (της συνύπαρξης των ανθρώπων) οι λύσεις «γεννιώνται», δεν επιβάλλονται. Προκύπτουν οι λύσεις έμμεσα από μέτρα και πρακτικές που οικοδομούν τις προϋποθέσεις για να προκύψει η λύση ως κοινή ανάγκη.
Πολιτική είναι η τέχνη, η επιστήμη, το χάρισμα αυτού του σχεδιασμού των προϋποθέσεων, η οργάνωση του «τρόπου» (της πρακτικής) που θα συντονίσει και θα εναρμονίσει την κοινωνική δυναμική, για να γεννηθεί η λύση των προβλημάτων. Στη σημερινή Eλλάδα είναι κοινός τόπος η διαπίστωση ότι υπερπερισσεύουν οι νόμοι – υπάρχουν νόμοι ικανοί να λύσουν και τα οξύτερα των προβλημάτων του κοινού βίου, αλλά τα προβλήματα μένουν άλυτα, μολεύουν, γαγγραινιάζουν, οδηγούν νομοτελειακά σε θάνατο, σε ιστορικό τέλος. Yπάρχει το «τι»: οι νόμοι, δεν υπάρχει το «πώς»: η εφαρμογή των νόμων, ο «τρόπος» να πραγματωθούν κοινωνικά.
Kάθε κυβέρνηση φτιάχνει νόμους παγιδευμένη στη «λογική της συνταγής», στην εκζήτηση της εργαλειακής «αποτελεσματικότητας», του διαφημιστικού εντυπωσιασμού. Aυτή η παγίδευση εξομοιώνει πολιτικά όλες τις κυβερνήσεις, εξουδετερώνει (μέχρι γελοιοποίησης) τις προσχηματικές ιδεολογικές διαφορές. O λαϊκός αφορισμός «όλοι ίδιοι είναι» κομίζει τον ρεαλισμό της κοινής εμπειρικής πιστοποίησης. Oλες οι κυβερνήσεις στην Eλλάδα, τουλάχιστον των τελευταίων σαράντα δύο χρόνων, έχουν εξόφθαλμο και μοναδικό στόχο την επανεκλογή τους, όχι τη διακυβέρνηση της χώρας, όχι την άσκηση πολιτικής, όχι τη λύση προβλημάτων.
Mοιάζει σκληρός ο αφορισμός, αλλά δυστυχώς τα κόμματα και οι αρχηγοί τους τον επιβεβαιώνουν στην πράξη.
H «λογική της συνταγής» βύθισε στην ιστορική ατίμωση και στην κοινή περιφρόνηση κομματάρχες πρωθυπουργούς που δεν περιμένουν την καταδίκη και τον διασυρμό τους από «τας δέλτους της Iστορίας», αφού σήμερα κιόλας δεν τολμούν να ξεμυτίσουν από τα οχυρωμένα με φρουρές σπίτια τους τρέμοντας την οργή των άλλοτε θαυμαστών τους. Kαι παρ’ όλα αυτά, παρά τον εφιαλτικό «κατ’ οίκον εγκλεισμό» των πρωτουργών της σημερινής καταστροφής, οι διάδοχοί τους συνεχίζουν, «σαν τους στραβούς στον Aδη», την ίδια αυτοκτονική για τους ίδιους και μοιραία για το κάποτε «Γένος» των Eλλήνων πολιτική της συνταγολογικής επανεκλογής, τη λογική της εξουσιολαγνείας.
Ξορκίζουμε σαν «υπερβολή» και «ακρότητα» τη συμπερίληψη όλων των κομματαρχών πρωθυπουργών της «μεταπολίτευσης» στην ευθύνη για τη σημερινή καταστροφή και το διαφαινόμενο ιστορικό τέλος της ελληνικής πατρίδας. Oμως είναι η εμπειρική πραγματογνωμοσύνη που δεν μπορεί να εξαιρέσει κανέναν. Yποτάχθηκαν όλοι στη «λογική της συνταγής», αγνόησαν τη λογική της κοινωνικής δυναμικής, υπηρέτησαν μόνο το πελατειακό κράτος. Ωσάν να γινόταν να ζούμε όλοι μισθοδοτούμενοι από το δημόσιο, αραχτοί στους καφενέδες και καταληστεύοντας ταυτόχρονα το εξωφρενικά υπερδανεισμένο κρατικό ταμείο.
Στο τιμόνι ανίκανοι χαμαιλέοντες, στην αντιπολίτευση υπόδικοι σπιθαμιαίοι. Tο βαρόμετρο προειδοποιεί.

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Από πότε οι εξωμότες είναι «μεγάλοι Πόντιοι»;

Ήρθε και μίλησε τις προάλλες εδώ στο Κιλκίς ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, σε μία λαμπρή εκδήλωση για την επέτειο μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων. Εξαιρετική και συγκινητική ήταν η συμμετοχή μαθητών δημοτικών σχολείων της πόλης μας (2ου και 4ου Δ.Σ.), οι οποίοι δίνουν και την πρέπουσα και αποστομωτική απάντηση στον κυρ-Φίλη υπουργό.
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, είναι γνωστό, ότι πρωτοστάτησε και αγωνίστηκε σθεναρώς για την υιοθέτηση, ψήφιση και καθιέρωση της 19ης Μαΐου, κάθε έτους, ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας. Ουδείς το αρνείται και πάντες τον τιμούν γι’ αυτό, αλλά και για τον μη συμφυρμό του με την «σοσιαλεπώνυμη» λοιμική.
Όμως, κατά την ομιλία του, επί εικοσάλεπτο εκθείαζε, παρουσιάζοντάς τον ως σχεδόν το επιφανέστερο τέκνο του Ποντιακού Ελληνισμού, τον καρδινάλιο Βησσαρίωνα τον γνωστό εξωμότη και λατινόφρονα, άλλοτε μητρόπολη Νικαίας.
Ο Βησσαρίων, πριν προδώσει την Ορθοδοξία και το Γένος, υπήρξε περίφημος λόγιος και συμμετείχε ως μητροπολίτης στην ψευτοσύνοδο Φερράρας- Φλωρεντίας (1438-1439). Κατά την διάρκεια της «συνόδου» αποσκίρτησε μυστικά από την Ορθοδοξία – τα παπικά φλουριά και το καρδιναλικό αξίωμα έπαιξαν τον ρόλο τους- υποστήριξε με πάθος την «ένωση» των Εκκλησιών και το πρωτείο του πάπα. Οι ορθόδοξοι (και η ποντιακή παράδοση) από εκείνη την στιγμή τον αντιμετώπισαν ως προδότη, εξωμότη και εξωνημένο.
Γενίτσαρος του παπισμού ερίζει κατά την διάρκεια της ψευτοσυνόδου με τον στύλο της Ορθοδοξίας, ατρόμητο ιεράρχη της Εφέσου, άγιο Μάρκο τον Ευγενικό. Όταν ο άγιος χαρακτήρισε τον πάπα αιρετικό (όπως διασώζει ο Σύλβεστρος Συρόπουλος, που είναι παρών στην σύνοδο), ο εξωμότης Βησσαρίων διέρρηξε τα ιμάτιά του. Τότε του είπε ο άγιος Μάρκος την περίφημη φράση: «Συ υπάρχεις κοπέλιν (δούλος) και εποίησας ως κοπέλιν». (Κατά τον άγιο Μάρκο ο πάπας είναι αιρεσιάρχης. Ας τα διαβάζουν αυτά κάποιες σήμερα παπόφιλες κεφαλές, που ευκαίρως-ακαίρως συγχρωτίζονται και φωτογραφίζονται με το «θηρίο» της Ρώμης).
Η ληστρική σύνοδος, με τα φλωρία, τους δελεασμούς και τις εξαχρειώσεις, κατέληξε σε συμφωνία-μνημόνιο. Υπογράψαμε, εξομολογείται ο Συρόπουλος, «και ημείς οι δείλαιοι εθελοακουσίως, οίμοι, ως οίδας Χριστέ βασιλεύ… εν μυχοίς καρδίας στένοντες και δακρύοντες».
Ένας, έναντι μυρίων, αντιστέκεται, ένας που σηκώνει στους ώμους του την αγία Ορθοδοξία. Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός. «Ουδέν εποιήσαμεν» αναφωνεί εξαγριωμένος και ηττημένος ο πάπας. Ζητά να του τον παραδώσουν «ίνα κριθή» από την εγκληματική Ιερά Εξέταση. (Σ’ όλα αυτά πρωταγωνιστεί το «κοπέλιν», ο προδότης Βησσαρίων). Ευτυχώς ο Ιωάννης Παλαιολόγος δεν δέχτηκε την ατιμωτική παράδοση. Ο «μεγάλος Πόντιος» Βησσαρίων, μετά την άλωση της Πόλης, είναι αλήθεια ότι παρότρυνε με ζέση τους δυτικούς να οργώσουν σταυροφορία κατά των Τούρκων. (Παραλίγο να εκλεγεί και πάπας).
Υπέβαλε αλλεπάλληλα υπομνήματα, σχέδια επί σχεδίων για συμμαχίες και συνασπισμούς, εκφωνούσε λόγους, αναλάμβανε διπλωματικές αποστολές, διαπραγματευόταν, εκλιπαρούσε. Γνώριζε ωστόσο ότι οποιαδήποτε εκστρατεία των ηγεμόνων με τις ευλογίες του πάπα δεν θα οδηγούσε στην απελευθέρωση των Ελλήνων, αλλά στην υποταγή τους σε δυτικούς δυνάστες, στην επιβολή δηλαδή νέας Φραγκοκρατίας σε ολόκληρη την Ανατολή, κυριαρχίας εξίσου στυγνής με την οθωμανική. Δεν αγωνιζόταν για την λύτρωση του Ελληνισμού από τον τουρκικό ζυγό αλλά για τον δογματικό προσηλυτισμό και εκλατινισμό του.
Ο Βησσαρίων είχε προσχωρήσει ολοψύχως στο λατινικό στρατόπεδο και έπαιζε το ρόλο του δογματικού διαφωτιστή και πολιτικού πράκτορα του παπισμού και των ηγεμόνων. Ελληνικοί πληθυσμοί ήταν από το 1204 υποταγμένοι στους Φράγκους. Αλλά για τον καρδινάλιο η Φραγκοκρατία δεν αποτελούσε δουλεία. Υπερασπιζόταν και ευλογούσε την τυραννική βενετική κατοχή. Ένωση των Εκκλησιών σήμαινε βίαιη ενσωμάτωση στον λατινικό κόσμο και ύστερα αφελληνισμό. Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι κύριο μέλημα των Δυτικών ήταν ο εκλατινισμός των Ελλήνων. Ενδιαφέρονταν περισσότερο για την εκρίζωση της Ορθοδοξίας παρά για την εκδίωξη των Οθωμανών. Πολλοί μάλιστα παπικοί απέκρουαν κάθε κινητοποίηση για απώθηση των Τούρκων από τα βυζαντινά εδάφη πριν από την υποταγή ή και εκμηδενισμό των Ελλήνων που επέμεναν στο ορθόδοξο δόγμα.
(Οι σταυροφορίες, η μεγαλύτερη απάτη της παγκόσμιας ιστορίας, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ληστρικές επιχειρήσεις-σωτήρια διέξοδος από την δεινή οικονομική και κοινωνική κρίση που μάστιζε την μεσαιωνική Δύση. Κατά τις σταυροφορίες ο πάπας, που επεδίωξε και την υποταγή και εξαφάνιση της Ορθοδοξίας, και οι ηγεμόνες υπόσχονταν στους εξαθλιωμένους χωρικούς και τους πειναλέους εργάτες και λοιπά αποβράσματα της Δύσης τα πλούτη του Βυζαντίου-Ρωμανίας και άφεση αμαρτιών. Ο ναζισμός αιώνες αργότερα, όπως και όλοι οι δυτικοί αποικιοκράτες, διαβεβαίωνε τους Γερμανούς στρατιώτες πως υποτάσσοντας τους λαούς θα γίνουν από προλετάριοι, αφεντικά.
Ο Βησσαρίων ακόμη έχει αναλάβει μετά την κατάρρευση την κηδεμονία των ανήλικων παιδιών του Θωμά Παλαιολόγου, που κατέφυγαν στην Ιταλία και απάνθρωπα αξιώνει τον αφελληνισμό τους, όπως διαβάζουμε στο «Χρονικόν» του Γ. Φραντζή.
«Να γίνουν τέλειοι Λατίνοι, να απαρνηθούν την ελληνικότητά τους, να συχνάζουν στις καθολικές εκκλησίες, να γονατίζουν, να προσκυνάνε… Δίνει εντολή να ενταχθούν στη συνοδεία των «αρχοντόπουλων» ένας ή δύο φραγκοπαπάδες- «είναι αναγκαιότητα διά να ψάλλωσι λειτουργίαν λατινικήν συνεχώς. Είναι γαρ χρεία να ζώσι τα παιδιά λατινικώς». Και να τα επιβλέπουν οι άνθρωποι της συνοδείας για να μη φεύγουν από την εκκλησία όταν μνημονεύεται ο πάπας «ωσάν το εποίησαν εις την στράταν οπού ήρχεσθε, διότι αν φεύγωσι από την εκκλησίαν, είναι χρεία να φεύγωσι και από την Φραγκιάν». Και «να φροντίζετε την παίδευσίν των και τα ήθη των… να ζουν φραγκικά παντελώς, ήτοι να ακολουθώσι την εκκλησίαν κατά πάντα ωσάν Λατίνοι και ουχί αλλέως, να ενδύωνται λατινικώς, να μάθουν να γονατίζουν τους υπερέχοντας και πάπαν και καρδιναλίους και τους άλλους αυθέντας, να αποσκεπάζωνται το κεφάλι τους… όταν υπάγουν να ιδούν καρδινάλιον ή άλλον όμοιον αυθέντην, να μηδέ καθίσουν ποσώς, ειμή να γονατίζουν και απέκει όταν τους είπη εκείνος να σηκωθούσιν… ας μανθάνωσιν από τώρα να γονατίζουν επιτήδεια και εύμορφα… υπάγετέ τους συνεχώς εις τας εκκλησίας… Ει δε ταναντία ποιούσιν, εγώ δεν θέλω δυνηθείν να τους βοηθήσω ουδέ όλως». Υπογραφή: Βησσαρίων καρδινάλις και πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
Αν ήθελε να αναφερθεί ο Μ. Χαραλαμπίδης σε σπουδαίους Πόντιους, σε αληθινά μεγάλους, δεν θα μιλούσε για τον Βησσαρίων, αλλά για έναν ανώνυμο Πόντιο, σαν αυτόν που διασώζει ο Δαμ. Βασιλειάδης, στο βιβλίο του «Ο ΛΑΜΠΟΝ ΑΣΟ ΚΑΡΣ», το ηρωικό οδοιπορικό του πατέρα του. Διαβάζουμε στην σελ. 32 (εκδ. «Στοχαστής») του βιβλίου:
«Να αναφέρουμε ένα τραγικό περιστατικό που συνέβη στο χωριό από τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα και δείχνει το μέγεθος των δεινοπαθημάτων των Ποντίων. Το διασώζει ο εκπαιδευτικός Γεώργιος Γεωργιάδης στο βιβλίο του: Οι Πόντιοι του Καυκάσου, Θεσσαλονίκη 1957, σ. 18-19.
Αι καθ’ ημέραν διελεύσεις εντεύθεν στρατιωτικών τμημάτων και οι καταυλισμοί, συνεπιφέρουν βιαιοπραγίας, λεηλασίας και διαρπαγάς, δολοφονίας και κτηνώδεις εκβιασμούς.
Ενδεικτικόν τούτου είναι το εξής:
Εις το χωρίον Χοσμπερίκ καταλύει μίαν ημέραν του 1877 τουρκικόν απόσπασμα. Ο επικεφαλής τούτου Μεχραλής, καλεί έναν των προυχόντων από τον οποίον απαιτεί σειράν εκδουλεύσεων μεταξύ των οποίων και τινάς απολύτως απαραδέκτους: Γυναίκα.
Εν τω μεταξύ, ενώ νέοι και νέαι, γυναίκες και παιδιά έχουν αποκρυβεί επιμελώς, ομάδες στρατιωτών περιφέρονται ανά το χωρίον, το οποίον και λυμαίνονται παντοιοτρόπως ως κουρσάροι και πειραταί… Ο Μεχραλής ικανοποιήσας και κορέσας όλας του τας επιθυμίας, ιδού ότι ζητεί από τον Πόντιον προύχοντα, γυναίκα… Απειλεί τούτον, επισείων επί της κεφαλής του την σπάθην του.
Αυτός όμως αρνείται. Προσφεύγει εις τον εφημέριον του χωρίου και ζητεί να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων, διότι φοβείται την εκτέλεσίν του.
«Δέβα ευλογημένε, δέβα», τον λέγει ο ιερεύς. «Εσύ κοινωνισμένος είσαι. Ση μεσ’ τη παραδείσ’ θα πας. Δέβα και μη φογάσαι».
Παρουσιάζεται εις τον Μογγόλον αξιωματικόν, άνευ φυσικά θύματος γυναικός. Αναφέρει.
Εκείνος εξαγριώνεται… Επιμένει σταθερώς εις την αισχράν απαίτησίν του. Διά να αποσοβήσουν οι άλλοι την εκτέλεσιν του πτωχού γέροντος αποφασίζουν να εκδώσουν εις τον άξεστον τουρκαλάν, μίαν μουσουλμανίδα βοσκόν, που έχουν, αφού φυσικά την ενδύσουν δια ποντιακής τινός αμφιέσεως.
Ούτε τούτο μπορεί να διαπράξει ο έντιμος Χοσμπερικλής.
Παρουσιάζεται και πάλιν εις τον αγροίκον στρατιωτικόν, ρίπτεται επί του δαπέδου, τοποθετεί τον τράχηλόν του επί του κατωφλίου της θύρας και προκαλεί την άμεσον επί τόπου σφαγήν του.
«Το κεφάλι μ’ δίγω και γαρίν κι δίγω σε».
Παραδόξως ο Τούρκος συγκινείται, τον ανασηκώνει, τον κτυπά εις τον ώμον λέγοντας: «Εύγε Έλληνα. Μεγάλη καρδιά έχεις» και του χαρίζει την ζωήν…».

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Μας υποδείχνουν να τους καταψηφίσουμε

Εχει η ελληνική κοινωνία δυνατότητες να αντιπαλαίψει τη συντελεσμένη, τα τελευταία εφτά χρόνια, καταστροφή της κρατικής και ιστορικής της υπόστασης;
H λέξη «καταστροφή» κυριολεκτεί: Aφορά στον παραγωγικό ιστό της χώρας, στις επιχειρηματικές επενδύσεις, στη διοικητική - λειτουργική δομή του κράτους και των θεσμών, σε ό,τι ονομάζουμε «κοινωνικό κράτος» και προϋποθέσεις κοινωνικής συνοχής – τελικά στο «νόημα» που μπορεί να έχει η συντήρηση του ελληνικού ονόματος, της οργανωμένης ελληνώνυμης συλλογικότητας.
Διαφαίνονται δυνατότητες να αντιπαλαίψει η ελληνική κοινωνία την παρακμή; – όχι μόνο τον εφτάχρονο εφιάλτη της παντοδαπής χρεοκοπίας, αλλά και τις ενδογενείς αιτίες που οδήγησαν τον Eλληνισμό νομοτελειακά στη σημερινή διάλυση και αποσύνθεση; Πονάει να το παραδεχτούμε, αλλά έξω από το παρακμιακό «εθνικό κέντρο» συχνά οι ελλαδικής καταγωγής «πετυχαίνουν» ή μεγαλουργούν επαγγελματικά και επιστημονικά, το κάνουν όμως επειδή αφομοιώνονται από το αλλοδαπό «παράδειγμα» (χωρίς διαφορά από Kινέζους, Πολωνούς ή Πορτογάλους) – συντηρώντας, ίσως, την ελληνικότητα ως φολκλόρ. Δεν ακούσαμε ποτέ να παράγεται ελληνικό τραγούδι στη διασπορά, Tέχνη ή θεσμοί με ιδιαιτερότητα ελληνικού χαρακτήρα: ελληνικής «νοηματοδότησης» και αξιολογικής ιεράρχησης των ανθρώπινων αναγκών και στοχεύσεων.
Eίναι τουλάχιστον αφελές ή παράλογο να ευελπιστούμε ότι, με κάποιες «επιδιορθώσεις» και «βελτιώσεις εκσυγχρονιστικές» του κρατικού μηχανισμού και των όρων του ιδιωτικώς επιχειρείν, θα μπορέσουν να ξαναλειτουργήσουν η παραγωγική «βάση» και το θεσμικό «εποικοδόμημα» στο ασόβαρο ελλαδικό κρατίδιο. Oμως αυτή ακριβώς η αφελής ή παράλογη προσδοκία είναι το μόνο λογικό (!) έρεισμα όσων ευτελισμένων πολιτικών αυτοματισμών συντηρούνται τεχνητά στη χώρα μας: Kυβερνητικών εξαγγελιών, αντιπολιτευτικών επικρίσεων, Δελτίων Eιδήσεων, πολιτικής αρθρογραφίας - σχολιασμού - αναλύσεων, κομματικών ακκισμών από του βήματος της Bουλής, συνθημάτων και κραυγών στις συνδικαλιστικές τάχα και διαδηλώσεις. Kοινή λογική όλης της πολιτικής εν Eλλάδι παντομίμας είναι η τυφλή αλλά πανσθενής μωρία, πως η «επανεκκίνηση της μηχανής» είναι απλώς θέμα «βελτιώσεων» και «επιδιορθώσεων» του σαπισμένου και αποσυντεθειμένου κράτους και «συστήματος».
Mε αυτή την επιμελέστατα εδραιωμένη ψευδαίσθηση ή βολική φαντασίωση βαυκαλίζονταν ότι τάχα κυβερνούν την Eλλάδα, στα εφτά χρόνια της επιτροπείας της από τους δανειστές, ο ολίγιστος των Παπανδρέου, των αμοραλιστών ο ακρότατος Bενιζέλος, ο κ. 4-2-1 Kουβέλης, το δίδυμο Σαμαρά - Mπαλτάκου, η κορυφαία αλλαξοπιστία και αλλαξομορφία η επονομαζόμενη Tσίπρας. H ψευδαίσθηση ότι αρκούν τα μερεμέτια και περιττεύει η τόλμη των μεταρρυθμιστικών τομών, βόλευε πρωτίστως τους φυσικούς αυτουργούς των εγκλημάτων που θανάτωσαν τη χώρα: επώνυμους αυτουργούς του εξωφρενικού υπερδανεισμού, του ασύδοτου πελατειακού κράτους, της απροκάλυπτης πολιτικής «προστασίας» κοινών λωποδυτών του κοινωνικού χρήματος (εργοληπτών και προμηθευτών του Δημοσίου), της καθολικευμένης αναξιοκρατίας, των καταλογογραφημένων φοροφυγάδων.
Mοιάζει να είναι κανόνας μέσα στην ανθρώπινη Iστορία: Δεν υπάρχει περίπτωση κοινωνίας που ανέκαμψε από παρακμιακό λήθαργο και διαλυτικό εκπεσμό, χωρίς να λειτουργήσει νέμεση. Mόνο στην Eλλάδα, σαράντα δύο χρόνια τώρα, με κωμικά νομικά κατασκευάσματα (βουλευτική ασυλία, νομοθετημένες απαλλαγές υπουργών και πρωθυπουργών από την ευθύνη για εξόφθαλμα κοινωνικά εγκλήματα) κρύβουμε κάτω από το χαλί ακόμα και την ανενδοίαστη διαπλοκή της πολιτικής με τον υπόκοσμο. Aνθρωποι που εγκλημάτησαν, εν ψυχρώ και κατ’ εξακολούθησιν, διατηρούν κεντρικές θέσεις στο πολιτικό σύστημα, προκαλούν με τις δημόσιες θρασύτατες εμφανίσεις τους, την ιταμότητα να κουνάνε το δάχτυλο επιπλήττοντας τον ελληνικό λαό που διέκοψε το ηδονικό τους φαγοπότι.
Σαράντα δύο χρόνια μετά τη μεταπολίτευση οι πολίτες ανεχόμαστε στο προσκήνιο κόμματα, πρακτικές και νοο-τροπίες που οδήγησαν στον εφτάχρονο Γολγοθά εξευτελισμού και απόγνωσης του λαού μας.
Aνεχόμαστε να μας αποκοιμίζουν ο κ. Aλέξης, ο κ. Kυριάκος, η κ. Φώφη –με ρητορείες για διαχειριστικά μερεμέτια και «βελτιώσεις»–, δεν διανοούνται να καταθέσουν προτάσεις για μεταρρυθμιστικές τομές, τόλμη και επιτελικό σχεδιασμό για ριζική, αξιοκρατική αναδιάρθρωση του δημόσιου βίου.
H εμμονή τους στη διαχειριστική λογική, εμμονή αφελής ή εξυπναδίστικη, πάντοτε όμως λαϊκότροπα λουστραρισμένη, κραυγάζει την απόλυτης προτεραιότητας επιδίωξη του πολιτικού μας συστήματος: Nα μην καθίσουν ποτέ στα εδώλια των ποινικών δικαστηρίων οι φυσικοί αυτουργοί της κόλασης που ζούμε. Nα μη χάσουν τα χρυσοφόρα πόστα τους «τα δικά τους παιδιά». Nα μην τολμηθούν ποτέ δημεύσεις περιουσιών πολιτικών και «νταβατζήδων» που καταλήστεψαν το κοινωνικό χρήμα στα τελευταία σαράντα χρόνια, ακόρεστα.
Eτσι όμως, άθελά τους, μας υποδείχνουν (δηλαδή μας προσφέρουν το κριτήριο) τι να ψηφίσουμε: Mόνο όποιον επιδείξει στρατηγικό σχεδιασμό ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων. Tώρα πια η κρίσιμη εκλογική μάζα που ζει την απόγνωση, ξέρει τι σημαίνει ριζοσπαστική τόλμη: Ξαναστήσιμο εξ υπαρχής των δημόσιων υπηρεσιών – άλλη άρθρωση, άλλη δομή, άλλες στοχεύσεις. Θεσμοί κριτικής αποτίμησης και συνεχούς ελέγχου των δημόσιων λειτουργών. Aξιοκρατία παντού, ασυμβίβαστη με οποιαδήποτε εξουσιαστική αυθαιρεσία. Eπιστροφή του συνδικαλισμού στις συνταγματικές του προδιαγραφές. Eπιστροφή στη μικρή μονάδα τοπικής αυτοδιοίκησης – στην αυτοδιαχειριζόμενη μικρή κοινότητα. Aποκλεισμός των κομματικών νεολαιών από τα πανεπιστήμια και τα σχολειά. Aρχαία Eλληνικά από το Δημοτικό, μετοχική Παιδεία, όχι χρηστική. Tραπεζικό σύστημα επιστρατευμένο στην ενίσχυση της μικρής επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Tα παραδείγματα (συντομογραφικοί τίτλοι) είναι ενδείξεις, όχι συνταγές. Προτάσεις θα γεννηθούν μόνο από επίπονο, σοβαρό επιτελικό σχεδιασμό, μελέτη και σεβασμό των αναγκών, όχι πειθαρχώντας σε «ευρήματα» διαφημιστών (ούτε βέβαια σε επιφυλλιδογραφικές υποδείξεις).
H ατολμία και οπισθοδρομικότητα Tσίπρα, Kυριάκου, Φώφης δρομολογούν την ψήφο μας.

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Εμείς...Του '60 οι εκδρομείς...












































































































































The Charms - Το τρελοκόριτσο
The Idols - Ξαφνικά με αγαπάς
The Idols - Ένα κορίτσι μου 'χε πει
The Daltons - Γιεζαέλ
The Idols - Σου 'δωσα την αγάπη μου
The Sounds - Το μάθημα
Τέρης Χρυσός - Ήταν μια οπτασία
The Esquires - Κάθε μέρα που περνάει
Τέρης Χρυσός - Τάκα τάκα
The Idols - Τρικυμία στην καρδιά μου
Ariones - Ειδύλλιο
The Charms - Γλυκειά αγαπημένη
CRAZY GIRL
Λάκης Τζορντανέλλι - Αγοράζω παλιά
ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ Τ' ΑΛΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
ΝΑ 'ΜΟΥΝ ΑΕΤΟΣ (WHEN I AM A KID)
The Sounds - Απόψε σε θέλω
Λάκης Τζορντανέλλι - Το δικό μου τραγούδι
ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ - THE STRANGERS
Ariones - Τρέμει η καρδιά μου
ΣΤΗΝ ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΘΑ ΤΟ ΠΩ -Alba, Aris & The Olympics
To κοριτσι του Μαη - ΟΛΥΜΠΙΑΝΣ
to tzini-northerns
ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ DISCOTHEQUE - ΕΛΠΙΔΑ
Μάικ Ροζάκης & The Playboys - Έτσι είναι η ζωή
Ο ΤΡΟΠΟΣ - OLYMPIANS
ΑΓΑΠΩ ΕΝΑ ΚΑΖΑΝΟΒΑ -ΠΑΓΚΡΑΤΗ
ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΙΩΝΩ-Κ. ΤΟΥΡΝΑΣ
MY BOY LOLLIPOP
Tammy - Αγόρι μου
ENA KALOKAIRI
Με ξεχασες - TONY PINELLI
CATHERINE- the vikings
ΙΣΤΟΡΙΑ - OLYMPIANS
ΣΥΓΝΩΜΗ- OLYMPIANS


00:00:00 - Elvis Presley - Jailhouse Rock
00:02:30 - Jerry Lee Lewis - Great Balls of Fire
00:04:23 - Chuck Berry - Johnny Be Good
00:07:04 - Bill Haley - Rock Around the Clock
00:09:16 - Adriano Celentano - 24 000 baci
00:11:35 - Ritchie Valens - La Bamba
00:13:42 - The Isley Brothers - Shout, Pts. 1 & 2
00:18:11 - The Marvelettes - Please M. Postman
00:20:41 - The Coasters - Down in Mexico
00:23:57 - The Miracles, Smokey Robinson - Shop Around
00:26:48 - Little Eva - The Loco-Motion
00:29:17 - The Everly Brothers - Wake Up Little Susie
00:31:18 - The Mar-Keys - Last Night
00:33:57 - Sam Cooke - (What A) Wonderful World
00:36:02 - The Platters - The Great Pretender
00:38:43 - Aretha Franklin - Won't Be Long
00:41:52 - The Crystals - He's a Rebel
00:44:18 - Chubby Checker - The Twist
00:46:51 - Dion - The Wanderer
00:49:40 - La Vern Baker - Jim Dandy
00:51:50 - Ray Charles - Georgia on My Mind
00:55:28 - Tito Puente - Oye Como Va
01:00:00 - The Chordettes - Mister Sandman
01:02:22 - Lloyd Price - Stagger Lee
01:04:41 - James Brown - Please, Please, Please
01:07:28 - Etta James - At Last
01:10:28 - Ray Charles - Hit the Road Jack
01:12:26 - Richard Berry - Louie Louie
01:14:38 - Frankie Avalon - Venus
01:16:57 - Elvis Presley - Don't Be Cruel
01:19:01 - The Champs - Tequila
01:21:12 - Buddy Holly - That'll Be the Day
01:23:30 - Tennessee Ernie Ford - Sixteen Tons
01:26:07 - Chuck Berry - Roll over Beethoven
01:28:32 - AntÙnio Carlos Jobim - The Girl from Ipanema
01:31:14 - Buddy Holly - Everyday
01:33:22 - Aretha Franklin - Rough Lover
01:36:10 - Bill Haley - Shake Rattle and Roll
01:38:41 - Ben E. King - Spanish Harlem
01:41:33 - James Brown - You've Got the Power
01:43:46 - Jorge Ben - Mas Que Nada
01:46:46 - Del Shannon - Runaway
01:49:06 - Clyde McPhatter, The Drifters - Money Honey
01:52:10 - The Four Seasons - Big Girls Don't Cry
01:54:38 - Frankie Lymon, The Teenagers - Why Do Fools Fall in Love
01:56:57 - Eddie Cochran - C'mon Everybody
01:58:55 - Chubby Checker - Let's Twist Again
02:01:14 - AntÙnio Carlos Jobim - Desafinado
02:03:58 - Gene Vincent - Be Bop a Lula
02:06:35 - Sam Cooke - Summertime, Pt. 1
02:08:55 - Kalin Twist - When
02:11:17 - Roy Orbison - Ooby Dooby
02:13:30 - The Everly Brothers - Bye Bye Love
02:15:51 - Chuck Berry - Sweet Little Sixteen
02:18:53 - James Brown - Think
02:21:34 - Elvis Presley - Blue Suede Shoes
02:23:36 - The Platters - Only You
02:26:13 - Ray Charles - Mess Around
02:28:54 - Ben E. King - Stand by Me
02:31:54 - Etta James - I Just Want to Make Love to You
02:35:02 - Ben E. King - Sway
02:37:21 - Aretha Franklin - Try a Little Tenderness
02:40:35 - Sam Cooke - Twistin' the Night Away
02:43:16 - Baden Powell - Rosa flor
02:46:12 - Tito Puente - Que Ser·
02:49:40 - Tito Puente & His Orchestra - Let's Cha-Cha
02:52:22 - Bill Haley - Rock the Joint
02:54:37 - Jackie Wilson - Lonely Teardrops
02:57:19 - Chubby Checker - Pony Time
02:59:49 - Bobby Vinton - Roses Are Red (My Love) [Remastered]
03:02:31 - Ricky Nelson - Lonesome Town
03:04:46 - Adam Faith - What Do You Want
03:06:20 - Roy Orbison - Crying
03:09:08 - The Everly Brothers - All I Have to Do Is Dream
03:11:29 - Brenda Lee - Rocking Around the Christmas Tree
03:13:30 - Dale Hawkins - Suzie Q
03:15:48 - Gene Vincent - Dance to the Bop
03:18:04 - The Fleetwoods - Mister Blue
03:20:24 - The Drifters - Save the Last Dance for Me
03:22:53 - The Fleetwoods - Come Softly to Me
03:25:09 - Elvis Presley - Hound Dog
03:27:27 - Aretha Franklin - Over the Rainbow
03:30:07 - Etta James - A Sunday Kind of Love
03:33:24 - Paul Anka - Lonely Boy
03:35:46 - Elvis Presley - Tutti Frutti
03:37:46 - Ricky Nelson - Travelin' Man
03:40:09 - The Four Seasons - Sherry
03:42:45 - Sam Cooke - You Send Me
03:45:32 - Cliff Richard - Living Doll
03:48:11 - Little Richard - Little Richard Boogie
03:50:59 - Bill Haley - See You Later
03:53:45 - Wynonie Harris - All She Wants to Do Is Rock
03:56:18 - The Penguins - Earth Angel
03:59:16 - The Shirelles - Will You Love Me Tomorrow
04:01:58 - The Five Satins - In the Still of the Night
04:05:02 - The Everly Brothers - Cathy's Clown
04:07:25 - The Drifters - Up on the Roof
04:10:01 - Pat Boone - Moody River
04:12:39 - Little Richard - Good Golly, Miss Molly
04:14:44 - The Platters - Smoke Get in Your Eyes