Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

Eκείνος κι εκείνος του Αη Γιωργιού το βράδυ





















Σε κάνουν να βλέπεις αλλιώς την ζωή και να κοιτάς κατάματα τους γύρω σου. 

Ξέρουν, πως η στιγμή μετράει, αυτή γεννάει την αμέτρητη ευτυχία, αυτή και τις ανηφοριές. Κάθε ώρα είναι τώρα, κάθε συναίσθημα απόλυτο και οφείλεις να το καταθέτεις πριν χαθεί μαζί σου.

Σκέφτονται καθημερινά πόσο εύθραυστη και πολύτιμη είναι η ζωή και είναι σχεδόν μονίμως εν εγρηγόρση. Σέβονται κάθε τι ζωντανό. Ζητούν συγγνώμη, λένε ευχαριστώ και πάντα μα πάντα, το εννοούν. Κουβαλάνε πολλά χαμόγελα και όνειρά στις τρύπιες τσέπες τους.

Είναι ταπεινοί. Διόλου εγωιστές, δεν θέλουν να προσβάλουν κανέναν, ούτε και να ενοχλούν. Δεν μιλάνε πολύ, προτιμούν να παρατηρουν τον κόσμο γύρω τους. Ντρέπονται και γελούν σα μικρά παιδιά. Τους αγαπούν όλους,  και δεν κάνουν κακό σε κανέναν.

Πλησιάζουν τον κόσμο με μια ανεπιτήδευτη αυθεντικότητα. 

Παίρνουν πολύ προσωπικά τη βροχή, σαν τους ποιητές, για αυτό και δεν θα δεις ποτέ κανέναν τους να κρατά ομπρέλα... Δεν κουβαλάνε θυμό μέσα τους, ούτε κακία.

Δεν θα παραδεχτούν ποτέ πως πονάνε, δεν παλεύουν για να τους αποδεχτείς, και στέκονται δίπλα σου στα ίσα, χωρίς καβάτζες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.