Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Στην Αγία Μαγδαλινή στη Σέτα


















































































«Τότε που το παραμικρό κεντητό πουκάμισο, το πιο φθηνό βαρκάκι, το πιο ταπεινό εκκλησάκι, το τέμπλο, το κιούπι, το χράμι, όλα τους αποπνέανε μιαν αρχοντιά κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων».

Αρκετά μακριά από την Αθήνα, στην κολυμπήθρα του Ελύτη να βαφτίζομαι για ακόμη μία φορά ύστερα από χρόνια 

Η απόσταση αναγκαία, για να λειτουργήσει νηφάλια η κριτική σκέψη.

Το μάτι και το μυαλό μου μένουν σε δύο μάλλον ασήμαντες λέξεις:

«Τότε» και «κατά τι».

Οσο πιο παλιά πηγαίνει η μνήμη, τόσο μεγαλύτερη αξία βρίσκει κανείς και δικαιολογεί τον ποιητή. Δεν είμαι οπαδός τού «κάθε πέρσι και καλύτερα», μάλλον το αντίθετο. 

Μήπως, όμως, έχω άδικο; Μήπως τότε διατηρούσαμε μια γνησιότητα στη συνείδησή μας, μήπως τότε ήμασταν με το κεφάλι λίγο ψηλότερα, όταν δεν μαϊμουδίζαμε, δεν ξεπουλούσαμε, δεν τρώγαμε τις ίδιες μας τις σάρκες, δεν προδίδαμε τη γλώσσα μας τόσο εύκολα, τα ήθη, τα έθιμά μας, την πίστη μας, τις παραδόσεις μας, και δεν ρημάζαμε τον ίδιο μας τον τόπο.

Καταστρέφεται ό,τι κάποτε χαρακτήριζε την Ελλάδα και κανείς δεν έχει αμφιβολία ότι είναι έργο προσχεδιασμένο. 

Αραγε αν έγραφε σήμερα ο Ελύτης και αν αναφερόταν στο «τώρα», σε ποια βαθμίδα σε σχέση με τους Λουδοβίκους θα μας κατέτασσε;

Ευπρόσδεκτη, λοιπόν, η ειρωνεία:«Κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων». 

Ανησυχεί ο ποιητής μην αλαζονικά νομίσουμε ότι είμαστε κατά πολύ ανώτεροι και έτσι θεωρεί απαραίτητο να ορίσει την αναλογία: κατά τι ανώτεροι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.