Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Προετοιμασία για τη θεία Κοινωνία



Η στροφή της ψυχής κάθε γνήσιου πιστού όλη την εβδομάδα είναι προς την Κυριακή, ιδιαίτερα προς τη θεία Λειτουργία της Κυριακής. Και κάθε εορταστική περίοδο της Εκκλησίας μας η ψυχή προσμένει την ημέρα της εορτής, που λαμπρύνεται με την τέλεση της θείας Λειτουργίας. Με θεία Λειτουργία γιορτάζουμε και την ιερή μνήμη κάθε αγίου. Η θεία Λειτουργία είναι το κέντρο της ζωής μας. Εκεί είναι η ίδια η ζωή μας, η κοινωνία του Θεού, η συνάντηση με τον Κύριο, που είναι η ζωή μας.
Η φιλόθεη ψυχή δεν έχει κάτι άλλο περισσότερο να την συγκινεί και να την ενδιαφέρει. Ο κόσμος της θείας Λειτουργίας είναι ο κόσμος της, στα λόγια της θείας Λειτουργίας ανακαλύπτει τη γλώσσα της, στην ατμόσφαιρά της αναπνέει, στην υπερκόσμια λάμψη της φωτίζεται, στην εσχατολογική προοπτική της μεταμορφώνεται. Η «βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» είναι η διαρκής απόλαυσή της και συγχρόνως η πιο έντονη προσδοκία της. Όταν μάλιστα ετοιμάζεται ο πιστός να προσέλθει στο Ποτήριο της Ζωής και να κοινωνήσει τα άχραντα Μυστήρια, τότε, κατά την αδιάψευστη υπόσχεση του Κυρίου, οι προσδοκώμενες δωρεές του μέλλοντος γίνονται οι συγκλονιστικές και υπερφυείς πραγματικότητες του παρόντος: «O τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἐγὼ ἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ» (Ιωάν. στ’ 54). Όποιος κοινωνεί συνειδητά, από αυτόν ακόμη τον κόσμο «έχει ζωὴν αἰώνιον». Η αιώνιος ζωή επομένως δεν είναι μόνον υπόθεση του μέλλοντος, είναι και κατάσταση του παρόντος. Δεν είναι μόνον αναμενόμενη, είναι και παρούσα. Η βασιλεία του Θεού δεν είναι μόνο στους ουρανούς, είναι και «ἐντὸς ὑμῶν» (Λουκ. ιζ’ 21).
Για να απολαμβάνουμε όμως αυτή την ύψιστη δωρεά της θείας Λειτουργίας και να αποκομίζουμε τα πλούσια οφέλη από τη συμμετοχή μας στη θεία Κοινωνία, χρειάζεται και από μέρους μας κάποια έντονη προσπάθεια και επιμελημένη φροντίδα. Ο Θεός μας δίνει το παν. Πρέπει όμως και μεις κάτι να κάνουμε προκειμένου να το απολαύσουμε. Πρέπει να είμαστε σε ανάλογη κατάσταση, ώστε να δεχθούμε τη χάρη, να δεχθούμε τον χαριτοδότη Κύριο και να Του δώσουμε τη δυνατότητα να εργασθεί στα βάθη της ψυχής μας το υπερφυές έργο Του.
Θα δούμε στη συνέχεια την προετοιμασία την οποία πρέπει να κάνουμε προκειμένου να απολαμβάνουμε την υπερκόσμια χαρά της θείας Λειτουργίας και να αποκομίζουμε μεγάλη ωφέλεια από την ακατάκριτη προσέλευσή μας στη θεία Κοινωνία.

Μελέτη του Μυστηρίου

Η συμμετοχή μας στη θεία Λειτουργία δεν είναι μια υποχρέωση ή καλή συνήθεια. Δεν είναι ούτε η αναγκαία επιτέλεση ενός τυπικού θρησκευτικού καθήκοντος ή η εκπλήρωση ενός χρέους απέναντι στον Θεό. Όπως είπαμε, είναι η ζωή μας. Για το λόγο αυτό, το προσδοκώμενο Γεγονός πρέπει να συγκλονίζει την ύπαρξή μας, να απασχολεί πολύ και να συγκινεί βαθιά την ψυχή μας. Να κερδίζει πρώτα-πρώτα τις σκέψεις μας, να απασχολεί τη διάνοιά μας.
Σ’ αυτό πολύ βοηθεί η αποφυγή των περισπασμών του κόσμου. Το Σάββατο, ή όποια άλλη μέρα είναι παραμονή της συμμετοχής μας στη θεία Λειτουργία, μάλιστα κατά τις τελευταίες ώρες της ημέρας, όταν πλησιάζει πια το βράδυ, να αφήσουμε κατά το δυνατόν τις πιεστικές ενασχολήσεις με τα προβλήματα της καθημερινότητος, με τα ζητήματα του μάταιου κόσμου, που πολύ συχνά μας απορροφούν ολοκληρωτικά. Ας σβήσουν τώρα τα νέα, οι ειδήσεις του κόσμου, που εντυπωσιάζουν ή επηρεάζουν αρνητικά, θορυβούν και ταράζουν την ψυχή μας. Να εξασφαλίζουμε λίγες στιγμές ηρεμίας, να βρούμε λίγο χρόνο, να ησυχάσει το πνεύμα μας και να αδειάσει από τις εντυπώσεις της πολυθόρυβης ζωής μας, ώστε απερίσπαστοι να προσηλωθούμε σ’ αυτό που πρόκειται να γίνει την άλλη μέρα.
Πολύ βοηθεί στην εσωτερική αυτή πνευματική εργασία η σιωπή. Να κατασιγάσουν οι φωνές και οι θόρυβοι του μάταιου και απατηλού κόσμου. Να ζωντανέψει στην ψυχή μας ο αληθινός κόσμος του Θεού.
Ο νους τότε μπορεί πιο εύκολα να απασχολείται, να προσηλώνεται σ’ αυτό που περιμένουμε. Καθαρεύει έτσι και από τους αμαρτωλούς λογισμούς, που τον μολύνουν και καθιστούν ένοχο τον άνθρωπο, ανάξιο να προσέλθει στα ιερά Μυστήρια.
Γενικά, κάθε προσπάθεια προσεγγίσεως και κοινωνίας του Θεού απαιτεί την ησυχία. «Σχολάσατε καὶ γνῶτε ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ θεός», μας λέγει ο ίδιος Κύριος (Ψαλμ. με’ 11). Για να πετύχουμε τη γνώση του Θεού, την εμπειρία, την αίσθηση του Θεού, πρέπει να «σχολάσουμε», να ησυχάσουμε από την κουραστική και συχνά εξουθενωτική για την ψυχή μας ενασχόληση με τα πράγματα του κόσμου. Μέσα σ’ αυτή την ησυχία μπορούμε να δούμε καθαρότερα το πρόσωπο του Θεού και να εμβαθύνουμε στο μεγαλείο του μυστηρίου Του.
Πολύ μας βοηθεί και η σχετική μελέτη. Υπάρχουν πολλά πνευματικά βιβλία που αναλύουν το βαθύτερο νόημα της θείας Λειτουργίας, τους διάφορους συμβολισμούς της, τη δομή της, τους λόγους που απαγγέλουν οι ιερείς και τους ύμνους που ψάλλουν οι χοροί των ψαλτών.
Η μελέτη των βιβλίων αυτών μας προετοιμάζει κατάλληλα και μας κατανύσσει, συγχρόνως δε προσφέρει πολλές χρήσιμες γνώσεις, οι οποίες διδάσκουν και συγκινούν την ψυχή και στρέφουν το νου στα αναμενόμενα.

Επιμελής εξέταση του εαυτού μας

Να μελετούμε λοιπόν το μεγαλείο της θείας Λειτουργίας. Συγχρόνως να προχωρούμε και στη μελέτη του εαυτού μας, στην έρευνα της ψυχής μας, στην εξέταση της πνευματικής μας καταστάσεως. Να κατανοούμε τη μικρότητά μας, να σκεπτόμαστε με μετάνοια και συντριβή τα βάρη των αμαρτιών που διαπράξαμε. Και να αναλογιζόμαστε τι είναι αυτό το τρισμέγιστο Μυστήριο, πόσο άγιο και ιερό, και πόσο μικροί και αμαρτωλοί εμείς που ετοιμαζόμαστε να το προσεγγίσουμε.
«Δοκιμαζέτω ἄνθρωπος ἑαυτὸν καὶ οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω», συμβουλεύει ο απόστολος Παύλος. Να εξετάζει ο κάθε άνθρωπος με προσοχή τον εαυτό του, να μελετά σε ποια κατάσταση πνευματική βρίσκεται. Και αφού κάνει αυτή την εξέταση, τότε να προσέρχεται και να τρώγει από τον καθαγιασμένο άρτο της θείας Ευχαριστίας και να πίνει από το άγιο Ποτήριο. «Ο γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει  καὶ πίνει». Εκείνος που μεταλαμβάνει τα Τίμια Δώρα ανάξια, τρώγει και πίνει κατάκριμα και καταδίκη στον εαυτό του, επειδή δεν κάνει διάκριση του σώματος και του αίματος του Κυρίου, αλλά τα μεταλαμβάνει σαν να ήταν συνήθεις τροφές. Επειδή δε ανάξια και χωρίς προηγούμενη δοκιμασία του εαυτού σας τρώγετε και πίνετε το σώμα και το αίμα του Κυρίου, γι’ αυτό, λέγει ο απόστολος, υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι, και αρκετοί μάλιστα πέθαναν (Α’ Κορ. ια’ 28-30).
Ο λόγος του θεόπνευστου αποστόλου είναι προτρεπτικός και απειλητικός. Προτρέπει στο ορθό, να προσέλθουμε δηλαδή έτοιμοι. Και απειλεί ότι αν δεν γίνει αυτό, οι συνέπειες μπορεί να είναι φοβερές.
Η συμμετοχή μας στην Τράπεζα του Δείπνου του Μυστικού, η κοινωνία των αχράντων Μυστηρίων γίνεται αιτία πολλών και ύψιστων αγαθών, πρόξενος αιωνίου σωτηρίας για τους αξίως προσερχομένους. Για όσους όμως πλησιάζουν αναξίως γίνεται καταδίκη, καταστροφή. Όχι γιατί αλλάζει η φύση των Μυστηρίων, αλλά διότι είναι διαφορετική η διάθεση και η κατάσταση εκείνου που προσέρχεται να τα μεταλάβει. Και τα αποτελέσματα της θείας Μεταλήψεως εξαρτώνται από τη διάθεση και την κατάσταση της ψυχής των προσερχομένων.
Να μην προχωρούμε, λοιπόν, προς το άγιο Ποτήριο «μή ἐννοοῦντες, ὅτι σῶμά ἐστι δεσποτι­κόν. σῶμα φρίκης γέμον». Σώμα Χριστού, αίμα Χριστού, φρικτά μυστήρια! Να σταθούμε με συγκλονισμό ψυχής και υπευθυνότητα, με γνώση του φοβερού μεγαλείου του μυστηρίου.
Να κάνουμε με σοβαρότητα την απαραίτητη αυτοεξέταση και να διερωτηθούμε: Είμαι άξιος; Είμαι έτοιμος να δεχθώ το θείο Δώρο; «Σύ σαυτοῦ γίνου κριτής καί τῶν βεβιωμένων ἀκριβής δικαστής. Ἐρεύνα τό συνειδός καί τότε δέχου τό δῶρον», μας συμβουλεύουν οι ιεροί ερμηνευτές. Γίνε κριτής του εαυτού σου. Γίνε δικαστής ακριβής των πράξεων της ζωής σου. Ερεύνησε τη συνείδησή σου, άκουσε τη φωνή της. Και αν η συνείδησή σου δίνει μαρτυρία αγαθή, τότε να δεχθείς το Δώρο. Διαφορετικά Δεν πρέπει να τολμήσεις, διότι κατάκριμα και καταδίκη θα κοινωνήσεις.
«Δοκιμαζέτω ἄνθρωπος ἑαυτόν». Αυτοεξέταση απαιτείται, αυτοκριτική, έρευνα των έργων και των λόγων μας. Πόσα αμαρτάνουμε καθημερινά οι αδύναμοι και ατελείς άνθρωποι! Πόσες πράξεις απρεπείς, πόσες κακίες, ζηλοφθονίες, αντιπάθειες και μίση ταλαιπωρούν συχνά  την ψυχή μας, μνησικακίες και έλλειψη συγχωρητικότητος γι’ αυτούς που μας έφταιξαν! Πόσοι λόγοι αμαρτωλοί, άστοχοι, επιπόλαιοι και πικροί στο στόμα μας! Πόσες επιθυμίες κενοδοξίας, φιλαργυρίας και φιληδονίας κυριαρχούν πολλές φορές στην καρδιά μας! Πόσες σκέψεις εφάμαρτες μολύνουν συχνά το νου!…
Να τα σκεφθούμε όλα αυτά και να κατανυγεί η ψυχή μας. Να ταπεινωθεί και να αισθανθεί το βάρος της ενοχής της και βαθιά να μετανοήσει. Και να ζητήσει με συντριβή και δάκρυα το έλεος του Θεού, ευχαριστώντας Τον θερμά, διότι εκτός από το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας παρέδωσε στην Εκκλησία του και το Μυστήριο της Ιεράς εξομολογήσεως, όπου ενώπιον του πνευματικού καταθέτουμε τα βάρη της ψυχής μας με ειλικρινή μετάνοια και παίρνουμε την άφεση. Και τότε, με την ευχή του πνευματικού, προσερχόμαστε στο Άγιο Ποτήριο, για να κοινωνούμε ακατακρίτως τα θεία Μυστήρια και να παίρνουμε δύναμη και ζωή, χαρά και λύτρωση και σωτηρία.
Την ανάγκη της εξετάσεως του εαυτού μας, προκειμένου να μεταλάβουμε τα άχραντα Μυστήρια, τονίζει και ο ιερός Χρυσόστομος με τους εξής συγκλονιστικούς λόγους: Πρόσεξε μήπως και συ γίνεις ένοχος για ασέβεια και βεβήλωση του σώματος και του αίματος του Χριστού. Εκείνοι, οι εχθροί του Κυρίου, κατέσφαξαν το πανάγιο σώμα, κι εσύ το υποδέχεσαι με ακάθαρτη ψυχή μετά από τόσες ευεργεσίες. Διότι δεν Του ήταν αρκετό το ότι έγινε άνθρωπος, το ότι ραπίσθηκε και σφαγιάσθηκε, αλλά και ενώνει τον εαυτό Του με εμάς, και όχι μόνο με την πίστη αλλά και στην πραγματικότητα μας κάνει σώμα Του. Δεν θα έπρεπε λοιπόν εκείνος που απολαμβάνει αυτή τη θυσία να είναι περισσότερο καθαρός από οτιδήποτε άλλο; Το χέρι που τέμνει αυτή τη σάρκα, το στόμα που πληρούται με πυρ πνευματικό, η γλώσσα που βάφεται κόκκινη με το φρικωδέστατο αίμα δεν θα έπρεπε να είναι καθαρότερα ακόμα και από την ηλιακή ακτίνα; Προσπάθησε να καταλάβεις με πόση τιμή είσαι τιμημένος, ποια τράπεζα απολαμβάνεις. Αυτό που οι άγγελοι φρίττουν όταν το βλέπουν και δεν τολμούν χωρίς φόβο να το αντικρίσουν εξαιτίας της αστραπής που εκπέμπει, με αυτό εμείς τρεφόμαστε, με αυτό ενωνόμαστε και γινόμαστε ένα σώμα Χριστού και μια σάρκα. «Τίς λαλήσει τὰς δυναστείας τοῦ Κυρίου, ἀκουστὰς ποιήσει πάσας τὰς αἰνέσεις αὐτοῦ;».
Πάντοτε η μελέτη του εαυτού μας και η συνειδητοποιήσει της αδυναμίας και της αμαρτωλότητός μας, εφόσον καλλιεργούν μέσα μας και αναπτύσσουν αισθήματα μετανοίας και συντριβής, μας βοηθούν στην προσέγγιση και κοινωνία του Θεού. «Εγγὺς Κύριος τοῖς συντετριμμένοις τὴν καρδίαν καὶ τοὺς ταπεινοὺς τῷ πνεύματι σώσει» (Ψαλμ. λγ’ 19). Ο αμαρτωλός άνθρωπος που μετανοεί, αισθάνεται κοντά Του τον φιλάνθρωπο Θεό και κοινωνεί του Θεού. Επιτυγχάνει δε την κοινωνία αυτή πολύ περισσότερο, στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό πάνω στη γη, όταν με συντριβή και μετάνοια παίρνει την άφεση στο μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως και καθαρός από τον μολυσμό και την ενοχή της αμαρτίας, με την ευχή του πνευματικού, προσέρχεται και μεταλαμβάνει τα άχραντα Μυστήρια.


Θερμή προσευχή

Όταν ο άνθρωπος καταλάβει την αδυναμία του, όταν συνειδητοποιήσει την ασθένεια της ψυχής, τη βαθιά αμαρτωλότητά του, τότε δεν έχει άλλο τρόπο να λυτρωθεί, παρά να καταφύγει με ελπίδα στον παντοδύναμο και πολυεύσπλαχνο Κύριο, και σ’ Αυτόν να βρει τη δύναμη, τη θεραπεία, το έλεος, τη λύτρωση και τη σωτηρία του. Η προσευχή μας φέρνει σε κοινωνία με τον Θεό.
Πολύ περισσότερο όταν στεκόμαστε ενώπιον του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας και μελετούμε το μεγαλείο του, η μελέτη του εαυτού μας προκαλεί βαθύτερη συντριβή και περισσότερη κατάνυξη στην ψυχή. Ο αμαρτωλός άνθρωπος ενώπιον του Τρισαγίου Θεού, τον οποίο πρόκειται να δεχθεί μέσα Του!
Πιο εύκολα τότε στρέφεται ο πιστός με ταπεινή ικεσία προς τον Κύριο και Τον παρακαλεί να τον καταδεχθεί και να μην τον απορρίψει. Ζητεί το έλεός Του να καλύψει το πλήθος των αμαρτιών του και «χαίρων τε καὶ τρέμων ἅμα» ικετεύει να γίνει δεκτός στη μυστική Τράπεζα της θείας Ευχαριστίας, για να μεταλάβει του θείου πυρός.
Η προσευχή είναι απαραίτητη για την ορθή προετοιμασία της ψυχής. Δεν μπορούμε χωρίς την κατάλληλη θερμή προσευχή να προσέλθουμε. Με την «εκ βαθέων» ικεσία, με την ταπεινή και ολόψυχη δέηση, ετοιμάζουμε τον τόπο της υποδοχής του μεγάλου Επισκέπτου. Η ακολουθία της θείας Μεταλήψεως, οι ειδικές πατερικές προσευχές, οπωσδήποτε και η ατομική προσευχή με τα σχετικά αιτήματα, συγκινούν, κατανύσσουν και ενισχύουν την ψυχή, την στρέφουν σταθερά στο προσδοκώμενο γεγονός, την συνοδεύουν στην πορεία της προς τη θεία Λειτουργία και την βοηθούν στη συνειδητή συμμετοχής της στα τελούμενα. Είναι η μυστική συνομιλία της με τον ποθούμενο Κύριο, η δια της προσευχής κοινωνία της με τον Θεό, η οποία την προετοιμάζει για την υποδοχή Του στα βάθη της, για τη θεία Κοινωνία.

Ο πόθος της καρδιάς

Η πνευματική μελέτη και η προσευχή στρέφουν το νου στο Μυστήριο. Συγχρόνως απομακρύνουν από το νου άλλες εγκόσμιες σκέψεις, που διαρκώς μας απασχολούν, ταλαιπωρούν και συγχύζουν την ψυχή μας. Επιπλέον η μελέτη και η προσευχή διώχνουν και τους εφάμαρτους λογισμούς που συχνά μας μολύνουν. Ο νους έτσι φωτίζεται και ατενίζει καθαρός το Μυστήριο.
Τα Μυστήρια όμως περισσότερο προσεγγίζονται με την καρδιά. Για μια συνειδητή συμμετοχή επομένως, απαιτείται, εκτός από την ενασχόληση του νου, και η ενεργοποίηση της καρδιάς.
Με τη μελέτη και την προσευχή που προηγήθηκε, ήδη συγκινήθηκε η καρδιά και πλέον ένας άγιος πόθος γεννήθηκε μέσα της. Αυτός ο πόθος τώρα πρέπει να κυριαρχήσει και να κυβερνήσει την ψυχή.
Οι ψυχές που ετοιμάζονται για τη θεία Λειτουργία και τη θεία Κοινωνία μοιάζουν με τις Μυροφόρες, που ετοίμασαν τα αρώματά τους προκειμένου να προσφέρουν τις νεκρικές τιμές στον αποθανόντα Διδάσκαλο. Με ιερό πόθο έκαναν τις προετοιμασίες τους και με αγία προσμονή περίμεναν να ξημερώσει «η μια των Σαββάτων», η πρώτη εκείνη χριστιανική Κυριακή. Το καθήκον που είχαν να επιτελέσουν συνείχε τις ψυχές τους. Είναι ζήτημα αν έκλεισαν μάτι εκείνη τη νύχτα. Και πολύ νωρίς, πριν ξημερώσει, ξεκίνησαν. «ὄρθρου βαθέως ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα» (Λουκ. κδ’ 1). Για να μυρώσουν το νεκρό σώμα εκείνες. Εμείς για να κοινωνήσουμε το αναστημένο σώμα! Πόσο ο πόθος μας πρέπει να είναι μεγαλύτερος και βαθύτερος, πόσο εντονότερη η προσδοκία της ψυχής! Όσο πλησιάζει η ώρα της συμμετοχής μας στην ψυχοτρόφο Τράπεζα, τόσο περισσότερο η ψυχή μας θα πρέπει να βρίσκεται σε ιερή έκσταση, σε αγία προσμονή.
Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός μας προτρέπει και ενισχύει να προσερχόμαστε με πόθο διακαή, ώστε η φωτιά του πόθου μας να προσλάβει «την εκ του άνθρακος πύρωσιν», για να καταφλέξει τις αμαρτίες μας και να φωτίσει τις καρδιές μας, για να μας οδηγήσει τελικά στην κατά χάριν θέωση.
Δεν αρκεί μόνον «η εκ του άνθρακος πύρωσις». Χρειάζεται και «το πυρ του εν ημίν πόθου» για να πυρωθούμε και θεωθούμε.
Για να επιτευχθεί κάτι μεγάλο χρειάζεται πολλή προσπάθεια, και αυτή καταβάλλεται μόνο από εκείνους που σφοδρά το επιθυμούν. Η κοινωνία του Θεού προϋποθέτει πόθο Θεού. Όποιος θέλει να συναντήσει τον Θεό, πρέπει με πόθο ισχυρό και βαθύ να Τον αναζητήσει. Και ο πανάγαθος Θεός απαντάς στους βαθείς πόθους της ανθρώπινης ψυχής. Έρχεται και επισκέπτεται εκείνους που Τον αναζητούν. Και δεν προσφέρει σ’ αυτούς μόνο την αίσθηση της παρουσίας Του, την παρηγοριά και τη δύναμη Του, όλα τα πλούσια δώρα της αγάπης Του, προσφέρει και κάτι πολύ πολυτιμότερο και αγιότερο: το Σώμα και το Αίμα του Υιού Του. «Εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον»!

Η ενεργοποίηση της θελήσεως

Το να συναντήσεις τον Θεό είναι οπωσδήποτε σωτήριο. Είναι όμως και οδυνηρό. Στοιχίζει. Στοιχίζει τη νέκρωση του εαυτού μας, του αμαρτωλού εαυτού μας. Όταν φθάνεις έξω από την πόρτα του Θεού, καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να εισέλθεις χωρίς να έχεις ένδυμα γάμου. Και όταν ο Θεός χτυπά την πόρτα μας, δεν την χτυπά σαν ένας απλός επισκέπτης, που θα κάνει μια τυπική επίσκεψη και θα αποχωρήσει. Αν Του ανοίξουμε, θα εισέλθει στο σπίτι μας και θα ζητήσει να δει και να τακτοποιήσει και τις πιο σκοτεινές γωνιές της ψυχής μας. Πολλά πρέπει να αλλάξουν μετά τη συνάντηση αυτή και προκειμένου να διατηρηθεί η κοινωνία. Η κοινωνία του Θεού είναι χαρά και ευφροσύνη. Συνεπάγεται όμως και υποχρεώσεις.
Γι’ αυτό και η προετοιμασία μας για τη θεία Κοινωνία δεν πρέπει να περιορισθεί στην προσευχή και στη μελέτη, που στρέφουν το νου στο ιερό Μυστήριο, ούτε μόνο στην καλλιέργεια του πόθου και των αγίων συναισθημάτων, που πρέπει να κυριαρχούν στην καρδιά. Παράλληλα είναι αναγκαία και η ενδυνάμωση της θελήσεως για αγώνα. Έτσι η ψυχή στρέφεται στο ιερό Μυστήριο και με τις τρεις δυνάμεις της, διάνοια, συναίσθημα, θέληση, διατηρείται σε ετοιμότητα για την αξιοποίηση των δωρεών που απορρέουν από την ορθή συμμετοχή σ’ αυτό και βγαίνει πάνοπλη στο πεδίο του πνευματικού αγώνα.
Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στον «Αόρατο Πόλεμο» εξηγεί γιατί η θεία Κοινωνία είναι το ισχυρότερο και αποτελεσματικότερο όπλο του αγώνα μας. Τα άλλα άρματα του αγώνα μας, λέγει, «λαμβάνουν την δύναμιν από τας αξιομισθίας, και την χάριν όπου μας ηξίωσε το Αιμα του Χριστού. Αλλά τούτο το άρμα είναι αυτό το ίδιον Αίμα και αυτό το ίδιον Σώμα, με την ψυχήν και την Θεότητα του Χριστού. Με εκείνα μεν, γίνεται η μάχη κατά των εχθρών με την δύναμιν του Χριστού· με τούτο δε, πολεμούμεν εκείνους, ομού με τον Χριστόν· και ο Χριστός τους πολεμεί ομού με ημάς. Διότι, όστις τρώγει το Σώμα του Χριστού, και πίνει το Αίμα του, μένει με τον Χριστόν, και ο Χριστός μένει με αυτόν· «ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ» (Ιωαν. στ’ 56).
Όθεν και αν ημείς νικήσωμεν τον εχθρόν, με την δύναμιν τούτου του Αίματος τον νικώμεν· καθώς είναι γεγραμμένον εις την Αποκάλυψιν «ότι ἐνίκησαν αὐτὸν διὰ τὸ αἷμα τοῦ ἀρνίου (ιβ’ 11)».
Ο σοφός Αγιορείτης άγιος προτρέπει τη συμμετοχή μας στη θεία Κοινωνία να την αφιερώνουμε στον αγώνα εναντίον ενός συγκεκριμένου πάθους που μας πολεμεί. Γι’ αυτό, αφού μιλάει με λόγους συγκινητικούς για τη μεγάλη, την άπειρη επιθυμία που έχει ο Κύριος να ενωθεί με τον άνθρωπο, την οποία «δεν ημπορεί να την καταλάβει με τελειότητα νους κτιστός», συνιστά να μελετούμε όσο είναι δυνατόν την επιθυμία αυτή. Και συνεχίζει: «Από τας μελέτας λοιπόν και σκέψεις ταύτας, καταλαβαίνοντας εσύ (αγκάλα και πολλά ατελώς) το μέγεθος της επιθυμίας, όπου έχει ο Θεός να εισέλθει εις την καρδίαν σου, δια να νικήσει παντελώς τους εχθρούς τους δικούς του και δικούς σου, θέλεις ανάψει εις τον εαυτόν σου μια ζωντανή όρεξη, να τον δεχθείς δια να ενεργήσει εις εσέ τούτο το αποτέλεσμα. Και έτσι, γινόμενος όλος ανδρειωμένος, και παίρνοντας θάρρος από την ελπίδα, πως έχει να έλθει εις εσέ ο επουράνιος σου αρχιστράτηγος Ιησούς, κράξε πολλάκις εις πόλεμον εκείνο το πάθος, όπου βούλεσαι να νικήσεις, και κατάβαλέ το με διπλές και τριπλές προθυμίες και ορέξεις, μισώντας αυτό, και προβάλλοντας πράξεις αρετής εναντίας εις εκείνο το πάθος. Και ούτω, θέλεις να το κάνεις εσπέρας».
Το πρωί, «ολίγον νωρίτερα από την αγία Κοινωνία», συνιστά να σκεπτόμαστε τις αμαρτίες μας με ντροπή για την αχαριστία και αναξιότητά μας Δίνει όμως θάρρος στην ψυχή: «Αλλ’ όμως πάλιν συλλογιζόμενος μετά ταύτα, ότι η άπειρος άβυσσος της αγαθότητος του Θεού σου προκαλεί εις τα Μυστήριά του την άβυσσον της αχαριστίας σου και ολίγης σου πίστεως, πλησίασε εις αυτόν θαρρετά, και δος του ευρύχωρον τόπον εις την καρδιάν σου, δια να γίνει εις αυτήν ολόκληρος Δεσπότης και Κυρίαρχος. Πώς; Και με τι τρόπον; Όταν αποδιώξεις από αυτήν την καρδιάν σου κάθε διάθεση και αγάπη των κτισμάτων, κλείωντας αυτήν, δια να μπει ποιος άλλος, παρά ο Θεός σου».
Και μετά τη συμμετοχή μας στο Ποτήριο της Ζωής, προτρέπει να εισέλθουμε «ευθύς εις τα απόκρυφα της καρδιάς μας, προσκυνώντας τον Κύριον πρώτον με κάθε ταπείνωση και ευλάβεια». Και στη συνέχεια προτρέπει να Του μιλήσουμε νοερώς με τα εξής λόγια: «Εσύ βλέπεις, ω μόνον μου αγαθόν, πόσον εύκολα εγώ σε βλάπτω, και πόσην δύναμιν έχει κατ’ εμού τούτο το πάθος, όπου με πολεμεί· και ότι, από λόγου μου, δεν έχω δύναμη να ελευθερωθώ. Δια τούτο, δικός σου κυρίως είναι τούτος ο πόλεμος, και από εσέ μόνο ελπίζω την νίκη, αγκαλά και είναι χρεία να πολεμώ και εγώ».
Τέλος, συμβουλεύει τον χριστιανό που μετέλαβε, να στραφεί προς τον ουράνιο Πατέρα και να Του προσφέρει «δια ευχαριστίαν, και δια την νίκην του εαυτού του, τον ευλογημένον του Υιόν, όπου αυτός του έδωκεν εις τα Μυστήρια, και όπου ήδη κρατεί αυτός μέσα εις τα σπλάγχνα του», και του υπενθυμίζει το χρέος του: «Και πολεμώντας γενναίως κατά του πάθους εκείνου, όπου σε πολεμεί, πρόσμενε με πίστη την νίκην από τον Θεόν. Και δεν είναι τρόπος δια να σου την υστερήσει, αν ίσως εκ μέρους σου κάνεις όσον δύνασαι, και με όλον οπού ήθελεν αργοπορήσει να σου την δώσει».
Με τον τρόπο αυτό ο πιστός αγωνιστής χριστιανός αξιοποιεί την παντοδύναμη χάρη του Μυστηρίου στο συγκεκριμένο καθημερινό του αγώνα. Δεν αγωνίζεται γενικά, με πυρά εφ’ όλου του μετώπου, διότι αυτό δεν φέρνει ουσιαστικά αποτελέσματα. Θέτει συγκεκριμένους στόχους, προσπαθεί να απαλλαγεί από συγκεκριμένα πάθη που τον πολεμούν, και παλεύει να το πετύχει με τον συστηματικό αγώνα του και με την πολύτιμη βοήθεια του αγιοτάτου Μυστηρίου. Ο Κύριος, παρών δια του Μυστηρίου στο πεδίο μάχης της καρδιάς μας, δίνει τον αγώνα και κερδίζει τη νίκη για λογαριασμό μας.
Η συμμετοχή μας στο Μυστήριο προκαλεί οπωσδήποτε βαθιά χαρά και είναι ουράνια ευλογία. Συγχρόνως είναι και προετοιμασία για μεγαλύτερο αγώνα, για εντονότερες προσπάθειες, προκειμένου να ελευθερώνεται από τα πάθη η ψυχή μας και να πορεύεται με μεγαλύτερη συνέπεια στην οδό του αγιασμού της.

Απόσπασμα από το βιβλίο “Το μυστήριο της κοινωνίας του Θεού” του Αρχιμ. Αστερίου Σ. Χατζηνικολάου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.