Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Παραμονή Γενεθλίων της Θεοτόκου στον Μαλακώντα






























λτε λα τ θνη, κάθε νθρώπινη γενιά, κα κάθε γλώσσα, κα κάθε λικία, κα κάθε ξίωμα, ν γιορτάσουμε μ γαλλίαση τ γέννηση τς παγκόσμιας χαρς.
Γιατ ν οι σημερινοί άνθρωποι σαν  σύγχρονοι εδωλολάτρες, τιμούν γιορτές και  γενέθλια τραγουδιστών παρουσιαστών ασήμαντων ανθρωπων που οι τηλεοράσεις τους εφεραν μεσα στα σπίτια τους και τους εκαναν οικείους, πολύ δε περισσότερο τιμούν και ευχονται ευκαιρίας δοθείσης αρχόντες και πολιτικούς που τους δουλευουν και τους τυραννον σ᾿ λη τους τ ζωή, πόσο περισσότερο πρέπει μες ν τιμομε τ γέννηση τς Θεοτόκου, πο νώρθωσε λόκληρο τ νθρώπινο γένος, πο λλαξε τ λύπη τς πρώτης μας μητέρας, τς Εας, σ χαρά;
κείνη κουσε τν πόφαση το Θεο: «Μ πόνους ν γεννς τ παιδιά σου». Ατή: «Χαρε, Κεχαριτωμένη». κείνη: «Στν νδρα σου ποταγή σου». Ατή: « Κύριος εναι μαζί σου».
Τί λλο λοιπν π λόγο ν προσφέρουμε στ Μητέρα το Λόγου; λη κτίση ς γιορτάσει μαζί μας κι᾿ ς μνήσει τν γιασμένο καρπ τς γίας ννας. Γιατ γέννησε στ κόσμο παντοτιν θησαυρ γαθν, δηλ. τν Παναγία. Μ τν μεσολάβηση τς Παναγίας Πλάστης ξανάπλασε πρς τ καλύτερο λόκληρη τν πλάση, μ τν νθρώπινη φύση το Χριστο. Γιατ, φο δημιουργικς Λόγος το Θεο γινε να μ τν νθρώπινη φύση, νώθηκε συνάμα μ᾿ λόκληρη τν πλάση.
ς γιορτάσουμε λοιπν τν λύση τς νθρώπινης στειρότητας, γιατ πρε τέλος γι μς στέρηση τν γαθν.

 Γι ποι λόγο μως γεννήθηκε Μητέρα κα Παρθένος π γυναίκα στείρα; Γιατ τσι πρεπε, ατ πο εναι «τ μοναδικ καινούργιο κάτω π τν λιο», βάση κα τ᾿ ποκορύφωμα τν θαυμάτων, ν᾿ νοίξει τ δρόμο του μ θαύμα κα σιγ-σιγὰ από αυτό το θαύμα να ερθουν και άλλα μεγαλύτερα.
πάρχει μως κι λλος λόγος πι ψηλς κα πι θεϊκός. φύση, νικημένη π τ χάρη, στεκόταν φοβισμένη· δν εχε τ θάρρος κα τ δύναμη ν προχωρήσει ατ πρώτη. ταν λοιπν πρόκειτο ν γεννηθε Θεοτόκος – Παρθένος π τν ννα, δν τολμοσε φύση ν καρποφορήσει πρν π τ χάρη, λλ μενε καρπη, μέχρις του βλαστήσει χάρη τν καρπό.
τσι πρεπε, ν γεννηθε πρωτότοκη κείνη, πο θ γεννοσε τν «πρωτότοκο λης τς δημιουργίας», πο «λα σ᾿ ατν χρωστον τν παρξή τους».

Καλότυχο ζευγάρι, ωακεμ κα ννα, λη κτίση σς εγνωμονε. Γιατ μ τ μεσολάβησή σας δώρισε πλάση στ Δημιουργ τ πι πέροχο π᾿ λα τ δρα· την πολυσέβαστη Μάνα Παναγιά , την μητέρα του Χριστού μας. Ελογημένος εσαι ωακείμ, π᾿ που βγκε τ κηλίδωτο σπέρμα. Θαυμαστ μήτρα τς ννας, πο μέσα της ναπτύχθηκε σιγ-σιγά, σχηματίσθηκε κα γεννήθηκε πανάγιο βρέφος. Γαστέρα, πο κυοφόρησες μέσα σου τν μψυχο ορανό, πλατύτερο π τν περαντοσύνη τν ορανν. λώνι, πο κράτησες πάνω σου τ θημωνι το ζωοποιο σιταριο. Μαστο πο θηλάσατε κείνη, πο θρεψε τν τροφοδότη το κόσμου. 

Σήμερα νοίγονται ο πύλες τς στειρώσεως, κα παρουσιάζεται θεϊκή, παρθενικ πύλη, πο π μέσα της θ περάσει κα θ μπε στν οκουμένη «σωματικ» Θεός, πο βρίσκεται πέρα π᾿ λα τ ντα. Σήμερα π τ ρίζα το εσσα ξεφύτρωσε κλωνάρι, πο πάνω του βλάστησε γι χάρη το κόσμου θεοϋπόστατο νθος.
Σήμερα «γις το μαραγκο», παντεχνίτης Λόγος το Θεο, πο χάρη σ᾿ Ατν Πατέρας δημιούργησε τ πάντα, τ δυνατ χέρι το μεγάλου Θεο, χοντας, μ τ γιο Πνεμα σν δάχτυλά του, κονίσει τ στομωμένο σκεπάρνι τς φύσεως, φτιαξε γι τν αυτό του μψυχη σκάλα, πο βάση της στηρίζεται πάνω στ γ κα τ κεφάλι της κουμπάει στν ορανό, πο πάνω της ναπαύεται Θεός.
Πάνω στ γ στηρίχθηκε νοητ σκάλα, Παρθένος· γιατ γεννήθηκε π τ γ· κα κεφαλή της φθάνει στν ορανό. «ποιος μπορε ς τ καταλάβει. ποιος χει ατιά, ς κούσει». ς ξεφύγουμε π τς νθρώπινες σκέψεις. 

Σήμερα χτίζεται πύλη πο κοιτάει στν νατολή, π᾿ που Χριστς «θ μπε κα θ βγε», φήνοντας τν κλεισμένη· στν πύλη ατ Χριστς εναι « θύρα τν προβάτων». «νατολ» εναι τ νομα κείνου, πο μς δήγησε κοντ στν ρχιφωτο Πατέρα. Σήμερα φύσηξαν χαρς πνοές, προμηνύματα τς παγκόσμιας Χαρς. ς χαμογελ πάνω ορανός, κι᾿ ς πηδ π᾿ τ χαρ τς κάτω γ, ς πάλλεται θάλασσα το κόσμου. Μέσα της γεννιέται τ κογχύλι, τ στρείδι, πο μ τν στραπ το Θεο π᾿ τ οράνια θ συλλάβει στ σπλάχνα του, κα θ γεννήσει τ πολύτιμο μαργαριτάρι, τν Χριστό. π᾿ ατ τ στρείδι θ βγε «δοξασμένος βασιλιάς», ντυμένος τν πορφύρα τς σάρκας, πο φο πισκεφθε τος αχμαλώτους θ διακηρύξει τν πελευθέρωσή τους. ς πηδ π᾿ τ χαρά της φύση· γεννιέται μνάδα, προβατίνα, πο π᾿ ατν βοσκς θ ντύσει τ πρόβατο, κα θ ξεσχίσει τ ροχο τς παλις θανατικς καταδίκης μας. ς χορεύει παρθενία, φο γεννήθηκε  παρθένος, πο θ «συλλάβει στν κοιλιά της κα θ γεννήσει υό, πο θ το δώσουν τ νομα μμανουήλ», πο σημαίνει « Θες εναι μαζί μας». « Θες εναι μαζί μας». Μάθε το Φίλη και φρύαξε, και συ και η αφερέγγυα και ξεδιάντρωπη παρέα σου. Δεν καταργήτε ο Θεός επειδή καταργήσατε το μάθημα των Θρησκευτικών. «Εν᾿ Θες μαζί μας» ! χι γγελος, χι πεσταλμένος, λλ διος Κύριος.

«Ελογημένος Ατς πο ρχεται στ᾿ νομα το Θεο· Κύριος παρουσιάσθηκε μπροστά μας». ς γιορτάσουμε γι τ γέννηση τς Θεοτόκου. Χαμογέλασε ννα, «στείρα πο δν γεννοσες, ξέσπασε σ κραυγς χαρς, ξεφώνισε, σ πο δν δοκίμαζες τς γέννας πόνους». Πήδησε π᾿ τ χαρά σου ωακείμ, π τ θυγατέρα σου «γεννήθηκε τ παιδί μας», υἱὸς πο μς δόθηκε δρο κα τ᾿ νομά του λέγεται «Μεγάλης Βουλς γγελος, πο φέρνει τ μεγάλο θέλημα το Θεο γι τ σωτηρία το κόσμου, Θες δυνατός», σωτηρία λου του κόσμου. 

 Καλότυχο ζευγάρι, ωακεμ κα ννα, κι ληθιν γνότατο. π᾿ τν καρπ τν σπλάγχνων σας γίνατε γνωστοί, καθς επε Κύριος κάπου: «Θ τος γνωρίσετε καλ π τος καρπος πο θ κάνουν». Μ τ ζωή σας δώσατε χαρ στ Θε κα γίνατε ξιοι τς κόρης πο γεννήσατε. Ζώντας τ ζωή σας μ γνότητα κα γιότητα καρποφορήσατε τ στολίδι τς παρθενίας, παρθένο προτο ν γεννήσει, παρθένο τν ρα πο γεννοσε, κα παρθένο φο γέννησε, τ μοναδικ πο μένει κα σ νο κα σ ψυχ κα σ σμα πάντοτε παρθένος. 

Σ πόσα θαύματα κα σ πόσες συμφωνίες γινε ργαστήριο ατ Κόρη! φο γεννήθηκε π στείρα, γέννησε μ τρόπο παρθενικ κενον, πο νωσε θεότητα κα νθρωπότητα, πόνο κα πάθεια, τ ζω κα τ θάνατο.
Κόρη, πανέμορφη κα γλυκύτατη. Κρίνο πο ξεφύτρωσες νάμεσα στ᾿ γκάθια, π τν πι εγενικ κα βασιλικ ρίζα το Δαβίδ. Χάρη σ Σένα, Παρθένε, πλουτίσθηκε βασιλεία μ τν εροσύνη. Χάρη σ Σένα μετακινήθηκε νόμος κα νακαλύφθηκε τ πνεμα, πο κρυβότανε κάτω π τ γράμμα.

Ρόδο  πο ξεφύτρωσες μέσα π τ᾿ γκάθια τν ουδαίων, κα πλημμύρισες μ τ θεϊκό σου ρωμα τ σύμπαντα. Κόρη το δμ κα Μητέρα το Θεο. Ελογημένη μέση κα τ σπλάγχνα π᾿ που βλάστησες. Ελογημένη γκαλι πο σ κράτησε κα τ χείλη πο πολαύσανε τ γνά σου φιλιά, δηλ. τ χείλη τν γονιν σου μονάχα, γι ν μείνεις πάντοτε, σ᾿ λα παρθένος.

Σήμερα ρχίζει σωτηρία το κόσμου. «Δοξολογστε τν Κύριο λη γ, τραγουδστε κα χορέψτε κα παξτε τ ργανα»! Φωνάξτε δυνατά, φωνάξτε, μ φοβάστε, γι χάρη μας γεννήθηκε Μητέρα το Θεο στν γία Προβατικ Πύλη, π᾿ που καταδέχθηκε ν γεννηθε μνς το Θεο πο πρε πάνω του τν μαρτία το κόσμου.
Σκιρτστε βουνά, λογικς φύσεις, πο μ λαχτάρα ψώνεστε στς κορυφς τς πνευματικς θεωρίας. Γεννιέται τ στραποβόλο ρος το Κυρίου, πο ξεπερν κάθε γγελικ ρος κα κάθε νθρώπινη μεγαλοσύνη, π᾿ που εδόκησε ν᾿ ποκοπε σωματικ τ χειροποίητο γκωνάρι, κρογωνιαος λίθος, Χριστός, μία πόσταση, πο νωσε τ πρν χωρισμένα, τν θεότητα κα τν νθρωπότητα, τος γγέλους κα τος νθρώπους, τος εδωλολάτρες κα τ σαρκικ σραλ σ᾿ να κα μόνο πνευματικ σραήλ. 

 Σήμερα καινούργιο βιβλίο τοίμασε Λόγος – Θεός, πο πλασε τ πάντα κα πο νάβλυσε π τν καρδι το Πατέρα, γι ν γραφτε διος μέσα σ᾿ ατ σν μ κοντύλι, μ τ γλώσσα το Θεο, τ γιο Πνεμα. Βιβλίο πο δόθηκε σ γραμματισμένο νδρα, κα δν τ διάβασε. ωσφ δν γνώρισε τν Μαρία οτε τ δύναμη το μυστηρίου, πο κρυβε μέσα της. Παναγία Κόρη το ωακεμ κα τς ννας, πο ξέφυγες παρατήρητη π τς ρχς κα τς ξουσίες, κα τ φλογερ βέλη το πονηρο, πο πέρασες τ ζωή σου στ νυφικ θάλαμο το Πνεύματος, κα κρατήθηκες νέγγιχτη γι ν γίνεις νύφη Θεο, κα Μητέρα το ληθινο Υο το Θεο. Παναγία Κόρη, πο φανερώθηκες πάνω στν γκαλι τς μάνας κα γέμισες φόβο τς δυνάμεις πο ποστάτησαν π τν Θεό. Παναγία Κόρη, τν ρα πο θήλαζες τ γάλα σ περιτριγύριζαν ο γγελοι. Κόρη γαπημένη π τν Θεό, δόξα σ᾿ ατος πο σ γέννησαν. 

Μ τ γέννησή σου ναστήθηκε πεσμένη μας φυση.  στραποβόλημα τν γυναικν. ν πρώτη Εα, μπαίνοντας στ πηρεσία το φιδιο ναντίον το πρώτου μας πατέρα, το δάμ, πεσε στν παράβαση, κι τσι «ρθε στν κόσμο μας θάνατος», Μαρία πηρετώντας μ ποταγ τ θεία βουλή, ξεγέλασε τ φίδι πο μς ξεγέλασε κι φερε στν κόσμο τν φθαρσία.
ειπάρθενε Κόρη, πο παιδοποίησες, χωρς ν χεις νάγκη π νδρα, φο ατς πο γέννησες χει πατέρα αώνιο. Κόρη, γέννημα τς γς, πο βάσταξες στ θεομητορική σου γκαλι τν Πλάστη. Ο αἰῶνες παράβγαιναν στ τρέξιμο ποις θ πρωτοπρολάβει ν καυχηθε γι τ γέννησή σου. λλ προκαθορισμένη πόφαση το Θεο, πο φτίαξε κα τος αἰῶνες, νίκησε τ συναγωνισμ τν αώνων κι γιναν ο τελευταοι αἰῶνες πρτοι, κενοι πο τος λαχε ν γεννηθες σ᾿ ατούς. 
 
Εσαι πραγματικ πι πολύτιμη π᾿ λη τν πλάση, γιατ μόνο π σένα πρε μικρ μέρος Πλάστης τς παρχς τς δικς μας φύσεως. Σάρκα Του γινε σάρκα σου, κα αμα Του τ αμα σου, κα γάλα π σένα θήλασε Θεός, κι νώθηκαν τ χείλη σου μ το Θεο τ χείλη. κατανόητα κι νείπωτα θαύματα. Θες τν λων προγνώρισε τι σ ξια θ γίνεις τς γάπης Του κα σ᾿ γάπησε, κι π γάπη σ προόρισε, κα «στος στερνος καιρος» σ᾿ φερε στ φς κα σ᾿ νάδειξε μητέρα κα τροφ το δικο Του Υο κα Λόγου.

 «μπέλι καλοκλήματο» βλάστησε π᾿ τν ννα, κι νθισε σταφύλι λογλυκό, πιοτ θεϊκό, ν τ πιον ο νθρωποι ν ζήσουν στν αώνα. ωακεμ κα ννα σπειραν «δικαιοσύνη» κα θερίσανε «καρπ ζως». Φωτισθήκανε μ τ «φς τς γνώσεως» κα ψάξανε ν βρον τν Κύριο, κα τος βρκε καρπς δικαιοσύνης. ς πάρει θάρρος γ κα «γεμίστε χαρ τ παιδι τς Σιν γι τν Κύριο κα Θεό σας», γιατ πρασίνισε ρημος. στείρα καρποφόρησε. ωακεμ κα ννα σν μυστικς κορφς βουνν στάλαξαν γλύκα. Νισε χαρά, ελογημένη ννα, γιατ γέννησες κορίτσι. Γιατ ατ κόρη θ γίνει Μητέρα το Θεο, πύλη το φωτός, πηγ τς ζως, κα θ ξαφανίσει τ γκλημα τς γυναίκας.

Τ πρόσωπο ατς τς κόρης «θ κετεύσουν ο πλούσιοί του λαο». Τν κόρη ατ θ προσκυνήσουν ο βασιλιδες τν θνν προσφέροντας δρα. Τν κόρη ατ θ δηγήσεις στ Θεό, στ βασιλι τν λων, ντυμένο στ «χρυσ κρόσσια» τ στολίδια τν ρετν, κα στολισμένη μ τ χάρη το Πνεύματος, κι « δόξα τς εναι μέσα της». Γιατ ν δόξα κάθε γυναίκας εναι ντρας πο στέκεται στ πλάι της, τς Παναγίας δόξα εναι ο ίδιος ο Χριστός, καρπς τν σπλάχνων της.

Κόρη ποθητ κα τρισευλογημένη· «ελογημένη μέσα σ᾿ λες τς γυνακες σύ, κι ελογημένος καρπς τν σπλάχνων σου». Κόρη, θυγατέρα το βασιλι Δαβίδ, κα Μητέρα το βασιλι τν λων, το Θεο. Θεϊκ κι λοζώντανο γαλμα, εφροσύνη το Θεο πο σ πλασε, πο χεις τ πνεμα σου θεοκυβέρνητο κα μόνο στ Θε γυρνς τν προσοχή σου. Κάθε σου πόθος στρέφει στν μόνο ποθητ κι γαπημένο. Κρατς κάθε λογισμ πο τρέφει κι φελε τ ψυχή, κα ρίχνεις πέρα, πρν κν τ δοκιμάσεις, κάθε τι πο εναι γι σένα χρηστο κα βλαβερό. Μάτια «στραμμένα πάντοτε στν Κύριο» βλέπουν τ αώνιο κι «πλησίαστο φς». Ατι πο κονε τν θεϊκ λόγο κι εφραίνονται μ τν κιθάρα το Πνεύματος, πο π μέσα τους πέρασε Λόγος γι ν σαρκωθε. σφρηση γοητευμένη μ τν εωδι τν ρωμάτων το Νυμφίου, πο ρωμα θεϊκ ξεχύνεται λεύθερα κα χρίει τν νθρώπινή Του φύση. «ρωμα πο χύθηκε εναι τ νομά σου». Χείλη πο δοξολογον τν Κύριο κα μένουν κολλημένα στ δικά Του χείλη. γλώσσα κι ορανίσκος πο ξέρουν ν διακρίνουν τ λόγια του Θεο κα πο χορταίνουν μ τ θεϊκή τους γλυκύτητα. Καρδι καθαρ κι μόλυντη, πο βλέπει κα ποθε τν όρατο Θεό.
Σπλάχνα, πο μέσα τους κατοίκησε χώρητος, κα στθος, πο μ τ γάλα του, τράφηκε Θεός, τ παιδ ησος. Πύλη το Θεο παρθενικ γι πάντα. Χέρια, πο κράτησαν τν Θεό, κα γόνατα, πο γιναν θρόνος ψηλότερος κι π τ χερουβίμ. Πεντάμορφη κα πολυαγαπημένη το Θεο

 Θαμα, τ πι τραν π᾿ λα τ θαύματα! Σιώπα, Σολομν πολύσοφε, κα μ λές: «Τίποτα καινούργιο κάτω π τν λιο». Να η Μαρία, η κόρη του Ιωακείμ και της Αννας.
Χαρε, Μαρία, γλυκύτατη Κόρη τς ννας. Καύχημα τν ερέων, λπίδα τν χριστιανν, στήριγμα βασιλιάδων, πολύκαρπη φυτ τς παρθενίας. Ελογημένοι εναι σοι σ᾿ ναγνωρίζουν Θεοτόκο, κα μένουν στν κατάρα σοι σ᾿ ρνιονται.

 ερ ζευγάρι, ωακεμ κα ννα, δεχτετε π μένα τούτη τν μιλία στ γέννηση τς Μαρίας. Κόρη το ωακεμ κα τς ννας κα Δέσποινά μου, δέξου τ λόγια το μαρτωλο δούλου σου, πο πόθος μως τν καίει κι πόκτησε σένα μοναδικ λπίδα χαρς, προστάτισσα το βίου του. Κα μεσίτριά του κοντ στν Υό σου κα γγύηση γι τ σωτηρία του. Σκόρπισε πέρα τ βαρ φορτίο τν μαρτιν μου, κα διάλυσε τ σύννεφο, πο μο σκοτίζει τ μυαλ κα τ παχ στρμα τς λης. Σταμάτησε τος πειρασμος κα κυβέρνησε μ᾿ πιτυχία τ ζωή μου, καί, παίρνοντάς με π᾿ τ χέρι, δήγησέ με ψηλ στν οράνια ετυχία, κα στν κόσμο σου δσε δρο τν ερήνη. Κα σ᾿ λους τους κατοίκους τς πόλεώς μας, τέλεια τν χαρ κα τν αώνια σωτηρία, μ τς παρακλήσεις τν γονιν σου κι λων τν νθρώπων τς κκλησίας. ς γίνει τσι! ς γίνει!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.