Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Are You Lost In The World Like Me



Είναι ένας συνεπής, ήσυχος και επιτυχημένος οικογενειάρχης. Ρέκτης των νέων τεχνολογιών, μερικές φορές δυσκολεύεται με αυτές. Τότε καλεί τα παιδιά του να τον βγάλουν από τη δύσκολη θέση. Είναι ο κύριος Φεϊσόπουλος.
Χτες «ξέχασε» να πάρει τηλέφωνο τον φίλο του να του ευχηθεί τα «χρόνια πολλά». Δεν πειράζει όμως. Ας είναι καλά το διαδίκτυο. Θα βρει ένα ωραίο link με «χρόνια πολλά» θα κάνει like και θα το κοινοποιήσει στον παραλήπτη. Α και σε όλους τους διαδικτυακούς του φίλους. Να μην γνωρίζουν ότι τους σκέφτεται με πάθος; Πάθος; Τι είναι πάλι τούτο. Λέξη που καλά καλά  την έχει ξεχάσει. Υπήρχε στη νιότη του, υπήρχε τότε στα αμφιθέατρα, υπήρχε στις πολιτικές συζητήσεις. Συζητήσεις με δομή, με αρχή, μέση και τέλος. Συζητήσεις για έρωτες, για γκόμενες, για σπουδές, για τον αγράμματο πολιτικό καθοδηγητή που του τρέχουν τα σάλια καθώς βλέπει την Κούλα στην ολομέλεια, συζητήσεις για το ελπιδοφόρο αύριο της αλλαγής. Κάποτε έφευγε από την ταβέρνα, κρατώντας σφικτά στην αγκαλιά του την Ζωή, για να την προστατέψει από κρύο, να την προστατέψει από τον χαφιέ περιπτερά της γειτονιάς και μέχρι να φθάσουν στον «Ιπποπόταμο» το μπαράκι με την μικρή αυλή, σιγοτραγουδούσε «έτσι κι’ αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη».
Τώρα όλα αυτά τα προσπερνά, δεν έχει χρόνο, αισθάνεται κουρασμένος. Θυελλώδεις πολιτικές αναλύσεις αντικαθίστανται με ανερμάτιστες προτάσεις – σχόλια του διαδικτύου, φαντάζεται τις φάτσες των άλλων στις δηκτικές παρατηρήσεις του, προσπαθεί να καταλάβει σειρά υπαινιγμών των υπολοίπων και δώστου like και unlike!
Έχει πάψει προ πολλού να στέλνει κάρτες στις γιορτές, κάρτες που υποδήλωναν ψάξιμο, κοινή κουλτούρα αποστολέα και αποδέκτη, κάρτες που μερικές ήταν παραπάνω από γλυκές, και τις φύλαγε στο προσωπικό του συρτάρι. Κάποτε σκόπευε να τις δείξει στα παιδιά του. Κάποιες από αυτές αντιπροσώπευαν κάτι περισσότερο από μια φιλία, αντιπροσώπευαν χαμένους έρωτες, προσδοκίες, όνειρα, υποσχέσεις. Τώρα δεν χρειάζονται όλα αυτά τα «παρωχημένα». «Κατεβάζει» ένα τραγουδάκι από το YouTube και λύνει την υποχρέωση. Μόνο που δεν θα μπορέσει να δείξει στον άλλο, στους απογόνους σου, πως είναι να αγαπιέσαι και να αγαπηθείς. Όπως λένε και οι ιστορικοί κανένα γραπτό τεκμήριο για την επόμενη γενιά. 
Πηγαίνει για καφέ ή για ποτό και ζητά επίμονα με τα πρώτα νερά να του πουν ποιο είναι το wi fi του καταστήματος. Πρέπει επειγόντως  να βρεθεί στον άυλο χώρο της κοινωνικής δικτύωσης και να πάρει την ηλεκτρομαγνητική του «πρέζα». Να καμαρώσει με το πλήθος των like που έδωσε ή πήρε! Ο συνομιλητής του δεν μπορεί να είναι ευτυχής με την πορεία της εξόδου! Ακόμη χειρότερα. Αρκετά ποτηράκια κρασί, χαλάρωση, ευθυμία, υποσχέσεις για ονειρική νύκτα. Νύχτα γεμάτη θάματα, γεμάτη έρωτες.
Ο κύριος και η κυρία Φεϊσοπούλου, δεν το βάζουν κάτω. Στην κοινή; τους κλίνη εξακολουθούν και ποστάρουν, γκουγκλάρουν και δώστου like, πιθανόν και σε κοινά θέματα. Προτιμούν αντί να συνομιλούν μεταξύ τους, να αντιπαρατίθενται ή και να ομονοούν να «συνομιλούν» με like. Είναι κοινοί φίλοι, κάτι παραπάνω από φίλοι στο διαδίκτυο. Και την καληνύχτα με like την ποστάρουν ο ένας στον άλλο.
Ξένοι πάνω σε τρία τετραγωνικά κρεβατιού.
Τελικά τα μεταξύ τους likeunlike είναι πολύ περισσότερα από τις λέξεις ή φράσεις που με δυσκολία πλέον προφέρουν. Ο χρόνος είναι αμείλικτος και η φθορά αναπόφευκτη.
«Είχαν αρχίσει να φανερώνονται, οι πρώτες βέβαιες ρωγμές», Κλείτος Κύρου – Απολογία, Θεσσαλονίκη 1976.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.