Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Δελφοί-Γαλαξίδι -Αράχωβα

3 Δεκεμβρίου πρωί πρωί ξεκινήσαμε 
για την εκδρομή μας.
ο Δημήτρης ο οδηγός μας 
















Στο μουσείο τον Δελφών.





































Ναυτίκο μουσείο Γαλαξιδιου.


Ο κ. Γιώργος  Κουρεντής
  ένας αξιόλογος άνθρωπος που είχαμε την τύχη και την χαρά  να τον γνωρίσουμε!! 
Μας ξενάγησε στο Ναυτικό Μουσείο ,
στον Ι.Ν. της Αγ. Παρασκευής και 
στον Ι. Ν.  του Αγ. Νικολάου.
 Μας είπε υπέροχα πράγματα για την Ιστορία
 την ναυτιλία και του ιερούς ναούς του Γαλαξιδίου . 
Σε ευχαριστούμε πολύ κύριε Γιώργο κάνατε
 την επίσκεψη μας στο Γαλαξίδι  υπέροχη 
  και αξέχαστη!!!

Να είστε πάντα καλά και να έχετε υγεία να συνεχίσετε το θαυμάσιο έργο σας.
  




Το κτίριο που στεγάζει σήμερα το Ναυτικό και Ιστορικό Μουσείο Γαλαξειδίου κτίστηκε το 1870 και χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως Δημαρχείο.

Η ιδέα της δημιουργίας τοπικής συλλογής αντικειμένων σχετικών με την ιστορία του Γαλαξειδίου γεννήθηκε το 1928 από τον γιατρό Ευθύμιο Κ. Βλάμη, ο οποίος διετέλεσε Δήμαρχος και Κοινοτάρχης του Γαλαξειδίου.

Στις συχνές ιατρικές επισκέψεις του στα γαλαξιδειώτικα σπίτια, έβλεπε τα πορτρέτα των καραβιών της οικογένειας και σκέφτηκε πως άξιζε να συγκεντρωθούν με στόχο τη δημιουργία Μουσείου.

Άρχισε να ζητά τους πίνακες ιστιοφόρων και άλλων ναυτικών αντικειμένων από τους Γαλαξειδιώτες οι οποίοι και ανταποκρίθηκαν με μεγάλη προθυμία.. Έτσι τα κειμήλια που για χρόνια στόλιζαν τα σπίτια τους, ζωγραφικοί πίνακες ιστιοφόρων, εξαρτήματα καραβιών, ναυτιλιακά όργανα, ναυτικά εργαλεία, ημερολόγια καταστρώματος, ναυτικοί χάρτες κ.α., αποτέλεσαν τον βασικό πυρήνα της Ναυτικής Συλλογής του Μουσείου, που έγινε το πρώτο Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδος.

Το 1932, η δραστήρια «΄Ενωσις Νέων Γαλαξειδίου» δημιούργησε την Αρχαιολογική Συλλογή του Μουσείου, η οποία περιλάμβανε ευρήματα από ανασκαφές της αρχαιολογικής υπηρεσίας καθώς και τυχαία ευρήματα. Το 1962, συγκεντρώθηκε όλο το υλικό των συλλογών στη τοτε μεγάλη αίθουσα του κτηρίου.

Ο γαλαξειδιώτης ζωγράφος Σπύρος Βασιλείου κλήθηκε να επιστατήσει προσωπικά στην ανάρτηση των πινάκων και στην τοποθέτηση των ναυτικών αντικειμένων. Εκείνη την εποχή διορίστηκε Επιμελητής του Μουσείου ο Πλοίαρχος Αθ. Μπομπογιάννης Ε.Ν., ο οποίος και έκανε την πρώτη καταγραφή των εκθεμάτων.

Από το 1974, Έφορος και ψυχή του Μουσείου έγινε - εθελοντικά - η λαογράφος Ροδούλα Σταθάκη - Κούμαρη, η οποία πραγματοποίησε νέα καταγραφή και περιγραφή όλων των αντικειμένων και προχώρησε στα πρώτα βήματα συντήρησης με την βοήθεια ειδικών.

Το 1980, μετά τη μεταφορά των γραφείων του κοινοτικού Καταστήματος σε άλλο κτίριο, για πρώτη φορά υπάρχει ιδιαίτερη αίθουσα για την Αρχαιολογική Συλλογή ενώ τοποθετούνται και τα  ευρήματά της σε νέες προθήκες από τον τότε Έφορο Αρχαιοτήτων Δελφών καθηγητή Πέτρο Θέμελη.

Το 2000, το ίδρυμα «Σταύρος Σ. Νιάρχος», χάρη στο ενδιαφέρον του καθηγητή Νικ. Β. Καρατζά, πραγματοποίησε σημαντική χορηγία για τη συντήρηση  εκθεμάτων και τη ριζική αποκατάσταση και ανακαίνιση του διατηρητέου κτιρίου του Μουσείου. Τα αντικείμενα των συλλογών τοποθετήθηκαν στη νέα θέση τους με την επιστημονική επίβλεψη του καθηγητή Π. Βαλαβάνη και της λαογράφου Ρ. Σταθάκη - Κούμαρη. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 2002 επί Δημαρχίας Δημ. Κουτονιά και το Μουσείο πήρε τη σημερινή του ονομασία «Ναυτικό και Ιστορικό Μουσείο Γαλαξειδίου». Τα εγκαίνια του νέου Μουσείου πραγματοποιήθηκαν στις 19 Ιουνίου 2004 επί Δημαρχίας Νικ. Γουργουρή.

Σήμερα, το «Ναυτικό και Ιστορικό Μουσείο Γαλαξειδίου» αποτελεί παράδειγμα εξαίρετης τοπικής πρωτοβουλίας, συγκεντρώνοντας στους χώρους του σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα καθώς και μια από τις πλουσιότερες συλλογές ναυτικών πινάκων και αντικειμένων στην Ελλάδα.





Ένα από τα σπουδαιότερα εκθέματα του Μουσείου είναι το χειρόγραφο «Χρονικό του Γαλαξειδίου» του ιερομόναχου Ευθύμιου. Αποτελεί μεταβυζαντινό κείμενο που καλύπτει την περίοδο από τα τέλη του 10ου έως τις αρχές του 18ου αι. και παρέχει σημαντικές πληροφορίες για το Γαλαξείδι 
και τους Γαλαξειδιώτες.















Πρόκειται για ζωγραφικούς πίνακες του Σπύρου Βασιλείου οι οποίοι βρίσκονται στην τελευταία αίθουσα του Μουσείου και αναπαριστούν το Γαλαξείδι και στιγμές από τη ζωή του Γαλαξειδίου μέσα από τα μάτια του σπουδαίου Γαλαξειδιώτη ζωγράφου.





Το ηλιακό ημερολόγιο στον Ι.Ν. Αγ. Παρασκευής.









Είναι κούκλος!! 


Μπορούμε να διαιρέσουμε την ιστορία του Γαλαξειδίου σε πέντε περιόδους: την αρχαία (έως το 10ομ.Χ. αιώνα), τη Βυζαντινή (έως το 1446μ.Χ.), της Τουρκοκρατίας, την εποχή των ιστιοφόρων (1830-1910) και τη νεότερη. Το Γαλαξείδι από τις ιστορικές μαρτυρίες φέρεται σαν μια πανάρχαια ναυτική πολιτεία από τις αξιολογότερες των Εσπερίων Λοκρών.
Tο αρχαίο όνομά του ήταν “Οιάνθεια”, ή Χάλειο, σύμφωνα με μελέτες επιστημόνων. Τα ερείπια των τειχών σώζονται ακόμα. Οι σύγχρονοι αρχαιολόγοι τοποθετούν στο σημερινό Γαλαξείδι στο αρχαίο Χάλειον, ή Χάλαιον. Τη σημασία της περιοχής υποδηλώνει η εύρεση το 1848 δύο σπουδαιότατων χάλκινων επιγραφών του 5ου π.Χ. αιώνα με τα “αποικία των Λοκρών γράμματα”, όπως τα ονομάζει ο Κ. Σάθας, που κατέληξαν στο Βρετανικό Μουσείο, όπως και 97 περίπου χάλκινα ευρήματα. Στη μία από αυτές αναγράφεται συνθήκη μεταξύ των πόλεων Οιάνθειας και Χαλείου. Ο Νικ. Βέης δέχεται ότι το ερειπωμένο Χάλεω ξαναχτίστηκε από κάποιον Βυζαντινό τοπάρχη, που λεγόταν Γαλαξείδης.


Ο ιστορικός μας Παυσανίας περιγράφει αυτή ως πόλη που είχε το Ναό της Αφροδίτης. Πάνω από την πόλη υπήρχε δάσος από κυπαρίσσια και κουκουναριές και εντός του δάσους ο Ναός της Αρτέμιδος με το άγαλμά της. Υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα στην αντίστοιχη περιοχή.
Μερικές από τις πιο σημαντικές χρονικές περιόδους στην μακρόχρονη ιστορία του είναι οι παρακάτω:


Το 981μ.Χ. υφίσταται μακροχρόνια ερήμωση από τις επιδρομές των Βουλγάρων, οι οποίοι κατακρεούργησαν “ότι ευρήκασι ζωντανό”, όπως αναφέρεται στο Χρονικό του Γαλαξειδίου. Το 1204 μ.Χ. κατελήφθη από τους Φράγκους αλλά βοήθησε τους Δεσπότες Ηπείρου Μιχαήλ Α´ και Β´, Αγ. Κομνηνό στους αγώνες τους κατά του Βυζαντινού Αυτοκράτορα και για ευγνωμοσύνη ο Μιχαήλ Β´ έχτισε το 1250 το Μοναστήρι του Σωτήρα Χριστού. Το 1269 μ.Χ. ο Δούκας Νέων Πατρών Ιωάννης Κομνηνός ο νόθος κατέλαβε το Γαλαξείδι. Το 1313 μ.Χ. πολέμησε κατά των αιμοχαρών Καταλανών, όπου νίκησε αυτούς πλην όμως λόγω των μεταξύ των Ελλήνων διχονοιών ηττήθηκε από τους Καταλανούς και υπέστη ανηλεή σφαγή, πυρπόληση και λεηλασία


Στο τέλος του 14ου αιώνα οι ιππότες της Ρόδου αγόρασαν από τους Καταλανούς το Γαλαξείδι και το επανέκτησαν. Έκτισαν επίσης και το Ναό του Αγίου Παντελεήμονα μπροστά στο Ναό του Αγίου Νικολάου στην θέση που βλέπετε εδώ.


Κατά τα μέσα του 15ου μ.Χ. αιώνα ο Βυζαντινός διοικητής Βοστίτσης κατέλαβε από τους Τούρκους το Γαλαξείδι και το ονόμασε Κατακουζηνούπολη από το όνομά του (Κατακουζηνός). Αργότερα όμως το κατέλαβαν πάλι οι Τούρκοι και εγκατέστησαν σε αυτό Μπέη. Το 1655μ.Χ.ο αιμοβόρος Τούρκος πειρατής Τουράντζ-Μπέης επέδραμε κατά του Γαλαξειδιού και λεηλάτησε, πυρπόλησε, βίασε τις γυναίκες και έσφαξε τους κατοίκους. Όσοι διασώθηκαν φεύγοντας στα όρη εγκαταστάθηκαν στο εκκλησάκι της κλεφτοπαναγιάς στη θέση Παλιογαλαξείδι. Το 1668, μετά από θείο όραμα, επανέρχονται στη σημερινή θέση και την καινούργια πολίχνη την ονόμασαν Πενταγιοί. Το 1676 ο περιηγητής Ιάκωβος Σπόν αναφέρει ότι ονομαζόταν ακόμα Πενταγιοί. Το 1701 του δίνουν και πάλι το παλαιό του όνομα Γαλαξείδι. Κατά το 17ο και 18ο μ.Χ. αιώνες οι Γαλαξειδιώτες μαζί με άλλους Έλληνες επαναστάτησαν κατά των Τούρκων, κατεπνίγει όμως η επανάσταση από τους Τούρκους και πλήρωσαν ακριβά τον αγώνα τους. Κατά την επανάσταση του 1821 προσέφερε πολλά στον αγώνα. Αναφέρονται οι αγωνιστές: Γιάννης Μητρόπουλος, οπλαρχηγός, ο οποίος πήρε μέρος με τα παλικάρια του, 32 Γαλαξειδιώτες, στο Χάνι της Γραβιάς.
Στην άλωση του Κάστρου των Σαλώνων έλαβαν μέρος 25 Γαλαξειδιώτες. Κατά την περίοδο της επαναστάσεως ισχυρά μοίρα τουρκικού στόλου υπό του Ισμαήλ Πασά με 2.000 χιλιάδες Τούρκους απεβιβάστη την ημέρα του Πάσχα στο Γαλαξείδι και προέβη στην πυρπόληση, λεηλασία, σφαγή και βιασμό όσων γυναικών βρήκαν καθώς και στην αρπαγή των πλοίων του. Στις αρχές του 1829 οι κάτοικοί του ξαναγύρισαν στην προγονική εστία. Το Γαλαξείδι ανοικοδομήθηκε επί Βασιλείας του Όθωνα, πρώτου Βασιλιά της Ελλάδας.
Η δεκαετία 1830-1840 ήταν η εποχή της Αναγέννησης. Οι Γαλαξειδιώτες ύστερα από μακρά ανάπαυλα, στηρίχθηκαν σε ξένα κεφάλαια και ναυπηγούς, έτσι ώστε μετά το 1840 να έχουν μία αυτοδύναμη ανάπτυξη του Γαλαξειδιώτικου στόλου. Το 1860 βρίσκει το Γαλαξείδι με περισσότερα από 300 πλοία, πολλά ανάμεσα στους 300 και 800 τόνους. Τα 152 είναι πρώτης κλάσεως , 155 δεύτερης και 12 ναυτολογημένα σε άλλους λιμένες, κυρίως του Πειραιά και της Σύρου. Το Γαλαξείδι έχει φτάσει πια στη μεγαλύτερη του ακμή. Δεκαπέντε έως είκοσι καράβια ρίχνονται κάθε χρόνο στη θάλασσα. Δεν αρκούνται όμως εδώ. Ο πόθος τους και το όραμά τους είναι να αναδείξουν την πατρίδα τους αυτόνομο και πρότυπο ναυτιλιακό κέντρο. Καλούν ονομαστούς δασκάλους της ναυτικής τέχνης και ανοίγουν Ναυτική Σχολή για βαθύτερη και επιστημονικότερη γνώση της ναυτιλίας.
Στον οικονομικό τομέα έπρεπε να αντιμετωπίσουν τρεις βασικούς παράγοντες: α) την έλλειψη δανειοδοτικού συστήματος κρατικού, ή ιδιωτικού, β) την αντιμετώπιση των γνωστών δυσχερειών της ιστιοφόρου ναυτιλίας. Τα ναυάγια, οι αβαρίες, οι προσαράξεις και οι πειρατείες ήταν φαινόμενα συχνά και αναπόφευκτα, που πολλές φορές ήταν μοιραία για τους καραβοκύρηδες. γ) την ανάγκη αποδέσμευσης της
Γαλαξειδιώτικης ναυταγοράς από τα ξένα κεφάλαια και κυρίως τα Πατρινά.

Για τους τρεις αυτούς λόγους ιδρύουν την πρωτότυπη και μοναδική στον Ελληνικό χώρο σωματειακής φύσεως θαλάσσια αλληλασφάλεια με μόνο σκοπό την αμοιβαία ασφάλεια των πλοίων. Η ωραία αυτή εποχή πλησιάζει στο τέλος της. Το 1890 αρχίζει η παρακμή και οι ναυπηγήσεις γίνονται αραιότερες. Το 1903 πέφτει στη θάλασσα το τελευταίο καράβι. Τα σκεπάζει ο ατμός, οι δε Γαλαξειδιώτες θες από απογοήτευση γιατί οι πρώτοι που αγόρασαν καράβια δεν ευδοκίμησαν, θέλεις γιατί δε μπόρεσαν να αποχωριστούν απ΄ το πανί, που γιαυτούς ήταν σύμβολο, δεν ακολούθησαν την εποχή.
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας οι Γαλαξειδιώτες πήραν ενεργό μέρος στα απελευθερωτικά κινήματα με κορύφωση την επανάσταση του 1821, για τους σκοπούς της οποίας διέθεσαν ανιδιοτελώς τα καράβια τους.
Διαδραματίστηκαν κατά τις διάφορες εποχές πολλά θαλασσινά δράματα και επαίχθηκαν ως θαλασσινά έργα και γράφτηκαν πολλά χρονογραφήματα όπως: “η Θυμνιούλα η Γαλαξειδιώτισα και ο Καπετάν Νικολός”, “ο Λάμπρος και η Λαμπρινή”, “ο Λάμπρος Κατσιώνης και η Ελεφάντω” κλπ.
Η συμβολή του στον πόλεμο του 1940 ήταν πολύ μεγάλη. Πολλά λεβεντόπαιδά του έπεσαν στις διάφορες πολεμικές επιχειρήσεις σημειώνοντας σειρά από αξιοθαύστες ηρωϊκές πράξεις


Να ήρθε και ο παππούλης να μας ανοίξει
 τον Αγιο Νικόλα. 
Ελάτε να δείτε τι θαυμάσια πράγματα 
έφτιαχναν εκείνο τον καιρό.


















Γαλαξίδι







Μεσημέρι ώρα για φαί.
































Έτσι χαμογέλα Δημήτρη, να δούν τι έχασαν όσοι δεν ήρθαν


Κάτσε να σου φτιάξω όμορφα και τα μαλλιά σου















Ποιό τραγούδι θές να σου τραγουδήσουμε κυρία Ευθυμία; Ελάτε όλοι μαζί μιας και είμαστε στο Γαλαξίδι..... Κάηκε το Γαλαξίδι που ‘ταν όμορφο στολίδι.


Κάηκε κι ένα σχολείο που 'ταν παρθεναγωγείο


Κάηκε και η δασκάλα που 'ταν άσπρη σαν το γάλα


Κάηκε κι ο 'σαγγελέας που 'ταν (ο) τσίφτης της παρέας



Έκαψε το 'ρηνοδίκη που 'ταν σοβαρός στη δίκη


























Αράχωβα.





































Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.