Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Μα να που η υπομονή που έκανες τώρα σε ανταμείβει.


«Η αγκαλιά σου
του κορμιού μου
είχε
ανέκαθεν
το σχήμα.
Μόνον εγώ
μέσα σ’ αυτήν
ιδανικά χωράω.
Περίμενες
καιρό πολύ
αλήθεια
έως το σώμα
που της ταίριαζε
εντέλει
ν’ απαντήσεις.
Εγώ, βλέπεις
τότε δεν σ’ ήξερα
για να σε αγαπάω.
Κι ούτε εσύ τότε
με ήξερες
για να με αγαπήσεις.
Εντούτοις
με περίμενες.

Μα να που η υπομονή
που έκανες
τώρα
σε ανταμείβει.
Και την αγκαλιά σου
την κενή
με μένα
στη γεμίζει.
Με το σώμα εκείνο
που η δικιά σου
η αγκαλιά
μια ζωή ολάκερη
περίμενε
εντός της
να εγκλείσει.

Αλλά κι εγώ
σε καμιά αγκαλιά
δεν ταίριαζα
απ’ όσες
με δεχτήκαν.
Άλλες ασφυκτικά
με έπνιγαν.
Κι άλλες
-έστω και μερικώς-
ακάλυπτη
μ’ αφήναν.
Γιατί η αγκαλιά σου
που είχε
ανέκαθεν
του δικού μου
του κορμιού
το σχήμα
πάντα
εμέ περίμενε.»


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.