Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Τι χρώμα άραγε έχει η ελπίδα;


Ελπίδα... Μητέρα κι αδερφή των κινημάτων που τις ζωές μας πηγαίνουν ένα βήμα πιο μπροστά στο δύσκολο ταξίδι τους...

Ελπίδα... Φάρος φωτεινός που δείχνει το δρόμο για την ευτυχία και την ολοκλήρωση του ανθρώπου...

Ελπίδα... Ακούραστος τροφοδότης του μυαλού και της καρδιάς, γεμίζει μ' οξυγόνο τις ψυχές μας... Ελπίδα... Σε κάνει να νιώθεις δυνατός, σου χαρίζει τ' αστέρια τ' ουρανού... Σε πιάνει απ' το χέρι και σε ταξιδεύει...

Ελπίδα... Πόσο όμορφη και πόσο ακριβοθώρητη συνάμα... Και σιγοτρέμει μαζί σου όταν όλα μοιάζουν να 'χουν χαθεί... Κι αν την εγκαταλείψεις σβήνει σαν τη φλόγα ενός κεριού που υποτάχτηκε στο βοριά...

Ελπίδα... Όταν τη χάσεις, χάνεται ο κόσμος και φεύγει μακριά η γη... Εξαφανίζεται η χαρά, τα όνειρα υποτάσσονται στους εφιάλτες που με λύσσα έρχονται κάθε που νυχτώνει... Μα πάνω απ' όλα, σου είναι αδύνατον ψηλά να δεις, τον ουρανό δεν αντικρίζεις... Μονάχα με το κεφάλι σκυμμένο προχωράς, ζωντανός νεκρός... Χωρίς να προσμένεις τίποτα, μονάχα τα γράμματα του τέλους...

Ελπίδα... Εσύ, που σε γνώρισα κι όλα ξαναρχισαν απο την αρχη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.