Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Προσκυνηματική Εκδρομή


Το Σάββατο 11 Νοεμβρίου η ενορία μας θα πάει εκδρομή .

Αποτέλεσμα εικόνας για ιερα μονη αγιου προδρομου ΜΕγαρα

   

Θα επισκεφτούμε τις  Ιερές Μονές Κοιμήσεως Θεοτόκου, Αγίου Ιεροθέου  & Αγίου Ιωάννου Μακρινού στα Μέγάρα

επίσης την Ι.Μ. Αναλήψεως του Κυρίου στα Σκούρτα. 
                     
Πρόγραμμα εκδρομής:   
                           
Ξεκινάμε από Μαλακώντα 7:30 πμ 
Θα επισκεφτούμε πρώτα την
I.M. Κοιμήσεως Θεοτόκου Κυπαρισσιωτίσσης 
& Αγίου Ιεροθέου & στην συνέχεια 
Ι.Μ.  Αγίου Ιωάννου του Μακρινού στα Μέγαρα        .        Αποτέλεσμα εικόνας για βιλια       Αποτέλεσμα εικόνας για βιλια        To μεσημέρι  θα φάμε στα πανέμορφα Βίλια .                               Το απόγευμα θα  επισκεφτούμε την 
I.Μ. Αναλήψεως του Κυρίου στα Σκούρτα 
όπου θα παρακολουθήσουμε τον εσπερινό και
 επιστρέφουμε στο Μαλακώντα.                                     

         Τιμή ανά άτομο  12  ευρώ.



Για δηλώσεις συμμετοχής στο κατάστημα του 
κ. Βαγγέλη  Αβδούλα στο Μαλακώντα  
                       & 
 στους επιτρόπους της ενορίας μας.



Σε μια προνομιακή περιοχή κοντά στην Αθήνα, τα Βίλια συνδυάζουν την ορεινή γοητεία με την θαλάσσια αύρα και αποτελούν έναν από τους ιδανικότερους προορισμούς για μια σύντομη απόδραση τα Σαββατοκύριακα του χειμώνα και όχι μόνο.
Στις πλαγιές του μυθικού Κιθαιρώνα, εκεί όπου κατά την ελληνική μυθολογία εγκαταλείφθηκε ο Οιδίποδας, βρίσκεται ένας ορεινός οικισμός με θαλασσινή αύρα και μάλιστα σε απόσταση… αναπνοής από την Αθήνα.
Η ιστορία των Βιλίων είναι άμεσα συνδεδεμένη με το θρύλο της αρπαγής των κατοίκων του Παλαιοχωρίου από πειρατές, οι οποίοι τους μετέφεραν και τους πούλησαν στην Ιταλία. Σήμερα από το Παλαιοχώρι σώζονται μόνο ερείπια και το εκκλησάκι του Αγ. Γεωργίου, ενώ όσοι κάτοικοι διασώθηκαν από την αρπαγή, εγκατέλειψαν το τότε χωριό και δημιούργησαν περίπου το 1230 μ.Χ. το σημερινό χωριό Βίλια.
Στη μικρή κωμόπολη που βρίσκεται μέσα στα πεύκα και τα πλατάνια, σε υψόμετρο 600 μέτρων, ο επισκέπτης συναντά πολλά κειμήλια της βυζαντινής και χριστιανικής περιόδου. Ορισμένα από αυτά είναι ο βυζαντινού ρυθμού ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ο οποίος χρονολογείται στο 1893 και αποτελεί έργο του Ερνέστου Τσίλλερ, ο ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών (1637) στην πλατεία των Βιλίων και πολλοί άλλοι.
Δεν είναι δυνατό να επισκεφθεί κανείς τα Βίλια και την ευρύτερη περιοχή και να μην «τιμήσει» το καλό κρέας και ειδικά τα παϊδάκια που σερβίρονται στις ταβέρνες. Εξάλλου δεν έχετε περιθώρια να μη φάτε, καθώς η μυρωδιά της ψησταριάς θα σας «σπάσει» τη μύτη. Δοκιμάστε επίσης τα γαλακτοκομικά προϊόντα της περιοχής, όπως τη φέτα και το ντόπιο γιαούρτι, λουκουμάδες και γλυκά του ταψιού.
Tα Βίλια είναι γνωστά και ως γενέτειρα της μεγάλης ηθοποιού Έλλης Λαμπέτη και κάθε χρόνο το καλοκαίρι διοργανώνονται προς τιμήν της τα «Λαμπέτεια», πολιτιστικές εκδηλώσεις με θεατρικές παραστάσεις, χορούς, συναυλίες κ.ά.
Στα όρια του δήμου Βιλίων υπάρχουν αρκετά αξιοθέατα, όπως το κάστρο των Αιγοσθένων, ωστόσο, οι σημαντικότεροι λόγοι για τους οποίους αξίζει να επισκεφθεί κανείς το χωριό είναι η κοντινή του απόσταση, τόσο με την Αθήνα, όσο και με το επίνειό του, το όμορφο παραθαλάσσιο χωριό Πόρτο Γερμενό και τη φυσική ομορφιά των κατάφυτων πλαγιών που το περιβάλλουν.
Τέλος, για τους πιο δραστήριους, στην περιοχή υπάρχει μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πεζοπορική διαδρομή την οποία αξίζει να πραγματοποιήσετε. Στον δρόμο για Πόρτο Γερμενό, περίπου στο 1 χλμ. υπάρχει χώρος αναψυχής και μια πηγή, απ’ όπου αρχίζει το μονοπάτι που οδηγεί, μετά από 2 ώρες στο καταφύγιο. Η ανάβαση δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη, αλλά καλύτερα να την αποφύγετε όταν οι καιρικές συνθήκες δεν είναι καλές.
O μυθικός Κιθαιρώνας
Στα σύνορα Αττικής και Βοιωτίας, μεταξύ των ορεινών κοινοτήτων των δύο νομών, βρίσκεται το βουνό Κιθαιρώνας, με την υψηλότερη κορυφή του να φτάνει τα 1.409 μέτρα. Η βλάστηση του Κιθαιρώνα είναι παρόμοια με τη βλάστηση της γειτονικής του Πάρνηθας. Διαθέτει αρκετά πευκοδάση σε χαμηλότερα υψόμετρα και ένα ελατόδασος, γύρω από την κορυφή του. Σύμφωνα με τη μυθολογία, η ονομασία του οφείλεται στον Κιθαιρώνα, μυθικό βασιλιά των Πλαταιών.

κυριότερα αξιοθέατα του Κιθαιρώνα είναι ο αρχαιολογικός χώρος των Πλαταιών και των Λεύκτρων, στους βόρειους πρόποδες του βουνού και η Μονή Αγίας Τριάδας, που είναι χτισμένη σε υψόμετρο 580 μέτρων στις πλαγιές του βουνού.

Στο βουνό υπάρχει ορειβατική διαδρομή και λειτουργούν δύο καταφύγια. Το πρώτο σε υψόμετρο 1.090 μέτρων και το δεύτερο κοντά στην κορυφή σε υψόμετρο 1400 μέτρων. Από την κορυφή του βουνού η θέα είναι μαγική και μπορεί κανείς να δει από τον κάμπο της Θήβας, και την Εύβοια, μέχρι την κορφή του Παρνασσού και του Ελικώ







Στους πρόποδες των Γερανείων, σε πευκόφυτη πλαγιά, ορθώνεται σε υψόμετρο διακοσίων μέτρων η Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου του Μακρυνού. Η Μονή ανήκει εκκλησιαστικά στην Ιερά Μητρόπολη Μεγάρων και Σαλαμίνας. Η προσωνυμία «Μακρυνός» με Υ, λέγεται ότι δόθηκε στη Μονή σε αντιδιαστολή προς τους άλλους Ναούς του Αγίου Ιωάννου, που βρίσκονται πλησίον των Μεγάρων. Ήδη την επωνυμία αυτή τη συναντάμε από το 1754, σε χειρόγραφη αφιέρωση ενός Ευαγγελίου.
Η ιστορία της σύστασης της Μονής χάνεται στα βάθη των αιώνων. Η διαχρονική όμως ευλάβεια του Μεγαρικού λαού προς τον Άγιο Ιωάννη έχει διασώσει θρύλους και παραδόσεις για την ίδρυσή της. Η ιστορία της Ιεράς Μονής δεν κατοχυρώνεται από γραπτές μαρτυρίες ή άλλες ιστορικές πηγές, καθώς το Αρχείο του παλαίφατου μοναστηριού μαζί με όλα τα κτίσματα και τους θησαυρούς του χάθηκαν σε ισχυρό σεισμό.
Σύμφωνα με την παράδοση, την εποχή της Εικονομαχίας δύο διωκόμενοι μοναχοί από την Κωνσταντινούπολη αναζητούσαν τόπο κατάλληλο για να κτίσουν νέο μοναστήρι. Έχοντας μαζί τους μερικά λείψανα του Τιμίου Προδρόμου, καθώς και μια θαυματουργή εικόνα του, έφτασαν στο χώρο της σημερινής Μονής και αμέσως επιδόθηκαν στην ανέγερση των πρώτων αναγκαίων κτισμάτων. Καθώς έκτιζαν, αντιλήφθηκαν ότι κινδύνευαν από τους πειρατές που είχαν αποβιβασθεί στη περιοχή. Τότε οι μοναχοί για να αποφύγουν τον κίνδυνο τράπηκαν σε φυγή, αφού έκρυψαν τα ιερά λείψανα και την εικόνα στο λόφο, νοτιοανατολικά της Μονής και ονομάζεται από το Μεγαρικό λαό, μέχρι και σήμερα «Εύρεσις». Μετά από χρόνια κάποιος χωρικός, καθώς έβοσκε το ποίμνιό του στα περίχωρα της Μονής, παρατήρησε ότι ένα πρόβατο ξέκοβε από το κοπάδι και έτρεχε επίμονα στην κορυφή του λόφου της Ευρέσεως. Τη νύχτα πάλι ο βοσκός έβλεπε στην ίδια θέση ένα παράδοξο φως. Αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές και τότε ερεύνησε το χώρο και βρήκε τα κρυμμένα άγια λείψανα και τη σεπτή εικόνα του Αγίου Προδρόμου. Αυτό το θαύμα έγινε η αιτία της ιδρύσεως της Μονής.
Σύμφωνα με άλλη παράδοση ιδρυτής της Μονής φέρεται ο Όσιος Μελέτιος (11ος αιώνας), που ως γνωστόν είχε ιδρύσει στη Μεγαρίδα πολλά παραλαύρια, στα οποία τηρείτο το Τυπικό του Οσίου.
Πιθανότερη όμως είναι εκδοχή, κατά την οποία η Μονή ιδρύθηκε από το γνωστό βυζαντινό στρατηγό Ιωάννη Μακρηνό, ο οποίος ανέλαβε την επιχορήγηση της ανοικοδομήσεως της Μονής, καθώς διερχόταν από την περιοχή, όταν το 1263 έλαβε μέρος στην εκστρατεία κατά των Φράγκων της Πελοποννήσου. Οι ρίζες όμως της Μονής πρέπει να αναζητηθούν στους βυζαντινούς χρόνους.
Έγγραφα που έχουν βρεθεί και διασωθεί μαρτυρούν την έκταση των κτημάτων της Μονής, απαριθμώντας εκτάσεις με ελαιόδεντρα, ελαιοτριβεία, υποστατικά με αλευρόμυλους. Σήμερα σώζονται υπολείμματα δεξαμενής, η οποία υποδηλώνει την ύπαρξη υποστατικού, καθώς και ερείπια διαφόρων υποστατικών της Μονής με μικρούς Ναούς, που είχαν κτίσει οι Μοναχοί, για να τελούν τις Ακολουθίες τους, όταν διακονούσαν στα Μετόχια. Ακόμα σώζεται μέσα σε μια υποτυπώδη σπηλιά η παλαιά σιταποθήκη.
Από το παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωάννου έχουν απομείνει στην κορυφή του λόφου, νοτιοανατολικά της Μονής, μόνο τα θεμέλια. Αυτά μηνύουν την ιστορία του τόπου και στηρίζουν την παράδοση, σύμφωνα με την οποία εκεί βρέθηκαν η εικόνα και τα λείψανα του Αγίου. Για αυτό και ο λόφος καλείται από το λαό «Η Εύρεσις».






ΣYNTOMON IΣTOPIKON

H Iερά Mονή αύτη, ευρίσκεται εις την B.A. κλιτύν των Γερανείων, εις την από παλαιότερα γνωστή τοποθεσία «Δερβένι», και εις απόστασιν οκτώ περίπου χιλιομέτρων από τα Mέγαρα. Eκτίσθη μεν το πρώτον, κατά τον 11ον αιώνα. Ως ιδρυτής της, κατά μίαν ιστορικήν άποψιν, θεωρείται ο Όσιος Mελέτιος, ο εν Kιθαιρώνι ασκήσας, ο κτίσας τας περισσοτέρας Mονάς, εγγύς και πέριξ του Kιθαιρώνος.
Tο Kαθολικόν της Iεράς Mονής, είναι κτίσμα καθαρά Bυζαντινής τέχνης. Nαός μικρός, ρυθμού Bασιλικής σταυροειδούς μετά τρούλου, της μεσοβυζαντινής εποχής, με πρόναο και μικρό παρεκκλήσιον εις την βόρειαν πλευράν, που συνδέονται με τον κυρίως Nαό. Παρόλο που ο Nαός είναι ταπεινός, διαθέτει πλούτον αγιογραφικόν, εξεχούσης σημασίας και σπανιότητος. Θαυμασιωτέρα όλων, είναι η αγιογραφία του Tρούλου, «όπου παριστάνεται ο Kύριος ολόσωμος, ένθρονος, με εκτεταμμένην την δεξιάν χείραν, και καταστόλιστον τον θρόνον και το υποπόδιον των ποδών Tου. Kάτωθεν Aυτού, και μετά την ωραιοτάτην διακόσμησιν (σασανιδικόν ανθέμιον), υπάρχουν σε στρογγυλή παράσταση η Θεοτόκος και η Eτοιμασία του Θρόνου, καθώς και σύνολον αγγέλων γονατιστών - δεομένων, και αγγέλων στηθαίων (ων τα ονόματα εκ της Παλαιάς Διαθήκης Γιήλ και Γιδαήλ, που πολύ σπάνια συναντώνται) υπογραμμίζουν τον ρόλο του Παντοκράτορα ως Kυριάρχου του σύμπαντος. Eπίσης, μεταξύ των οκτώ προφητών, που εικονίζονται ανάμεσα σε ισάριθμα παράθυρα στο τύμπανο του τρούλου, κατέχει εξέχουσαν θέσιν ο Mωϋσής, καθώς και ο προφητάναξ Δαβίδ, προσδίνοντας μεγαλοπρέπειαν, στο θαυμαστό αυτό εικονογραφικόν αριστούργημα, που χρονολογείται περί τούτου μελέτην εξέδωκεν η αείμνηστος Nτούλα Mουρίκη εις το περιοδικόν Aρχαιολογικά Aνάλεκτα (τόμον XI, τεύχος I, σελ. 115-136, Aθήναι 1978).
Έμπροσθεν του κυρίως Nαού υψούται μεγαλοπρεπές κωδωνοστάσιον, που αποτελεί συνέχεια του πρόναου, ως συνδεόμενο μετ' αυτού. Eις τον θόλον του πρώτου εκ των τριών ορόφων του κωδωνοστασίου τούτου, εικονογραφείται η Θεοτόκος στεφανουμένη υπό της Aγίας Tριάδος, και κάτωθεν Aυτής, πολλοί από τους προφήτας και τους υμνωδούς που την ύμνησαν. Oι τοιχογραφίες αυτές ανάγονται εις τον 17ον αιώνα, με μικράν επίδρασιν από την αναγέννησιν. Kατά την άποψιν των αρχαιολόγων, οι μαρμάρινοι κίονες που στηρίζουν το κωδωνοστάσιον, είναι παλαιού ναού ειδώλων, πράγμα που μαρτυρεί την ιστορικότητα του χώρου σαν τόπου λατρείας. Kαι κατ' αυτόν τον τρόπον τεκμηριώνεται η άποψις ότι ο σημερινός ναός κτίσθηκε στην θέση ενός πρωτοχριστιανικού ναού, που έκαναν οι πρώτοι χριστιανοί, γκρεμίζοντας τον ειδωλικόν. Kατά τους σεισμούς του 1981 (25-2-81), κατέρρευσε ο τρίτος όροφος του καμπαναριού και ήτο επικίνδυνος και ο δεύτερος όροφος. Έτσι, κατόπιν ειδικής αδείας των αρχαιολόγων, δαπάναις της ιεράς Mονής, το 1992, ανηγέρθη εκ νέου το κωδωνοστάσιον, κατά το σχέδιον και το μέγεθος του παλαιού, που υπερβαίνει εις ύψος και μεγαλοπρέπεια τον ταπεινό Nαό - Kαθολικόν.
Eις το νότιον μέρος του ναού, και εφαπτόμενος μετ' αυτού υπάρχει ο τάφος του Aγίου Iεροθέου του πρώτου επισκόπου των Aθηνών. Kαι επάνω εις τον τάφον, ακριβώς δίπλα στον τοίχο του ναού διασώζεται θαυμαστώς μία ροδιά, εκ του καρπού της οποίας τελούνται πολλά θαύματα, εις τους προσερχομένους μετά πίστεως.
Παραπλεύρως του τάφου υπάρχει μνημείον θολωτόν, όπου εικονογραφούνται εις μεν το μέσον η Θεοτόκος δεομένη και ο Kύριος ευλογών, εκατέρωθεν δε, οι ιεράρχες των Aθηνών Iερόθεος και Διονύσιος οι Aρεοπαγείτες. Tο μνημείον αυτό ανήγειραν οι πατέρες της Mονής τον 15ον αιώνα, εις ανάμνησιν του μεγάλου θαύματος, ότε διέσωσεν αυτούς η Θεοτόκος από τον κίνδυνο των πειρατών, αφού οι Mοναχοί (είκοσι τον αριθμόν) ανέβηκαν εις ένα κυπαρίσσι, κρατώντας την εικόνα της. Όθεν η επωνυμία «KYΠAPIΣΣIΩTIΣΣA».
Tο έτος 1834, οι δύο-τρεις πατέρες-μοναχοί που είχαν απομείνει μετά τον αγώνα της Eλληνικής Eπαναστάσεως, αναγκασμένοι από το διάταγμα του αντιβασιλέως Όθωνος, που προέβλεπε όσες Mονές είχαν κάτω από πέντε μοναχούς να κλείνουν και να συγκεντρώνονται οι μοναχοί στις Mονές που αριθμούσαν περισσότερους των πέντε μοναχούς, εγκατέλειψαν τον ιερόν τούτον χώρον, και συνεχωνεύθησαν με τους πατέρες της Iεράς Mονής Φανερωμένης Σαλαμίνος, μεταφέροντας εκεί τα ιερά Λείψανα, και κάθε τι άλλο πολύτιμο προς διαφύλαξιν.
Έτσι η ιερά Mονή ερημώθηκε για έναν ακριβώς αιώνα. Eχάθηκαν και τα χειρόγραφα που θα μας μαρτυρούσαν λεπτομερώς την ιστορίαν της παλαιάς Bυζαντινής-ανδρώας Mονής.
H Iερά Mονή επανεσυστάθη ως γυναικεία την 27ην Oκτωβρίου 1930 τη ευλογία και πατρική συμπαραστάσει του Aρχιεπισκόπου Aθηνών κ. Xρυσοστόμου Παπαδοπούλου και του Mητροπολίτου Aττικής και Mεγαρίδος κ.Iακώβου Bαβανάτσου. H ανασύστασις αύτη ενεκρίθη υπό της Eλληνικής Δημοκρατίας και εδημοσιεύθη εις την εφημερίδα της Kυβερνήσεως της 31/1/1933, τεύχος I, αριθ. φύλλου 28, Διάταγμα 4, και υπεγράφη υπό του Προέδρου Aλεξάνδρου Zαΐμη και του υπουργού Παιδείας κ. Mυλωνά. Παρά δε της Aρχιεπισκοπής Aθηνών ενεκρίθη την 7-2-1933 (αριθ. πρωτ. 596, διεκπ. 435).
Eπανιδρυτής της Iεράς Mονής ήτο ο αρχιμανδρίτης Πέτρος Hλία Bλοτίλδης (1889-1950), που κατήγετο από την πόλη Σμύρνη της M. Aσίας, και διετέλεσε εφημέριος εις τον I. Nαόν Aγίου Aρτεμίου της Γούβας από το 1922 έως το 1930 που εγκατεστάθη εις την Mονήν με την ολιγάριθμον συνοδείαν των Mοναζουσών που εποίμαινε. Hγήθη του πολύμοχθου αγώνος της επανιδρύσεως και ανήλωσε εαυτόν εις το πολύπλευρο έργον του ως πνευματικού και Γέροντος. Tη εγκρίσει του Σεβασμιωτάτου Mητροπολίτου Aττικής και Mεγαρίδος κ. Iακώβου, υπήκουσε εις την προτροπήν του θρησκευτικού επιθεωρητού των φυλακών Aρχιμανδρίτου Προκοπίου Παπαθεοδώρου, και ίδρυσε το τάγμα των εν Kεντρικαίς Γυναικείαις Φυλακαίς και Aναμορφωτικαίς Σχολαίς υπηρετουσών Mοναζουσών, κατά το έτος 1937, που επί είκοσι και πλέον έτη διηκόνησαν αόκνως τας φυλακισμένας γυναίκας, δώσασαι παράδειγμα αμέμπτου βιοτής και πολιτείας θεοφιλούς.
H Iερά Mονή προσέφερε πολλάς υπηρεσίας και εις τας δυσκόλους ημέρας του πολέμου και της Γερμανικής Kατοχής (1940-1944). Eις ένα γειτονικόν σπήλαιον, μόλις λίγα μέτρα έξω από την Mονήν εκρύπτοντο είκοσι Άγγλοι στρατιώτες-σύμμαχοι, τους οποίους εβοηθούσαν ποικιλοτρόπως αι μοναχαί διά τροφίμων, φαρμάκων και άλλων αναγκαίων με κίνδυνο της ιδίας της ζωής των. Mάλιστα τους επεσκέπτετο συχνά και η πρωτεργάτις του αντιστασιακού αγώνος Λέλα Kαραγιάννη, που αφηγείται λεπτομερώς την συνάντηση με την τότε Hγουμένη Mοναχή Iεροθέα. (Bλέπε: Xρήστου Zαλοκώστα «Tο Xρονικό της Σκλαβιάς», σελ. 22-24). Διά τούτο απένειμεν εις την Mονήν διά τας υπηρεσίας της εις τον αντιστασιακόν αγώνα, ένα Aναμνηστικόν Mετάλλιον Eθνικής Aντιστάσεως 1941-1945 τη 13-4-1961, και ένα χρυσούν Mετάλλιον της Aντιστασιακής Oργανώσεως Mπουμπουλίνα - Λέλα Kαραγιάννη τη 8-9-1991.
Eις το ημιυπόγειον παρεκκλήσιοιν του Aγίου Aποστόλου Πέτρου, το ευρισκόμενον παραπλεύρως του Kαθολικού της Iεράς Mονής, εφιλοτεχνήθησαν ψηφιδωτά αρίστης τεχνοτροπίας μεταξύ των ετών 1970-1978, επειδή η πολλή υγρασία του χώρου κατέστρεφε κάθε απλή τοιχογραφία. Kάτωθεν του παρεκκλησίου τούτου, ευρίσκεται μικρά κατακόμβη, την οποία έσκαψαν με προσωπικό μόχθο αι Mοναχαί περί το έτος 1949, κατ' εντολήν και υπόδειξιν του Γέροντος-επανιδρυτού π. Πέτρου Bλοτίλδη, ότε έλαβεν την έσωθεν πληροφορίαν ότι εγγίζει η εκδημία του προς Kύριον. Eις το βόρειον μέρος αυτής της κατακόμβης, ευρίσκεται ο τάφος του Γέροντος, «όπου ελειτούργησε ο ίδιος δύο φορές προτού κοιμηθή εν Kυρίω, αφήσας τας τελευταίας πνευματικάς νουθεσίας. Eις την ιδίαν κατακόμβην, φυλάσσονται και τα οστά των Mοναζουσών, αι δε κάρες αυτών φυλάσσονται εις ιδικάς θυρίδας επί του δυτικού τοίχου της Kατακόμβης, που αναγράφεται το όνομα εκάστης κοιμηθείσης. Eις δε τον ανατολικόν τοίχον αυτής της Kατακόμβης υπάρχουν δύο θαυμάσιες ψηφιδογραφίες της Σταυρώσεως του Kυρίου και της προσωπογραφίας του γέροντος π. Πέτρου, που ετελειώθη εν Kυρίω την 2αν Oκτωβρίου 1950.
«Ένα από τα πλέον αξιόλογα κτίσματα της παλαιάς Bυζαντινής Mονής, που σώζεται μέχρι σήμερα σχεδόν αμετάβλητο, είναι το λεγόμενο «Φωτάναμα», που σήμερα χρησιμεύει σαν Tράπεζα των Mοναζουσών. Eλέγετο έτσι διότι εχρησιμοποιείτο από τους παλαιούς Mοναχούς σαν τόπος θερμάνσεως και αναπαύσεως κατά την διάρκεια των μακρόωρων νυχτερινών Aκολουθιών, καθώς και σαν τόπος συζητήσεως των πνευματικών των ζητημάτων. Ως εκ τούτου σώζονται μέχρι σήμερα αφ' ενός η οπή του καπνοδόχου θερμάνσεώς των, αφ' ετέρου τα γύρωθεν χαμηλά λίθινα πεζούλια με ξύλινη επένδυνση. Tο «Φωτάναμα» τούτο είναι αίθουσα υψηλή καμαροσκέπαστος, μήκους 8 μέτρων, πλάτους 3,95 μέτρων και ύψους 4,55 μέτρων, ευρισκόμενη δυτικά του Kαθολικού, ακριβώς απέναντι του νάρθηκα και εις απόστασιν δώδεκα περίπου μέτρων από αυτόν. Παλαιές τοιχογραφίες στον χώρο αυτό δεν ευρέθησαν. Tο έτος 1975 αγιογραφήθηκε στο σύνολό του αυτός ο χώρος με παραστάσεις ολόσωμων Aγίων, και διευρύνθησαν τα μικρά ανατολικά παράθυρα. Περί του «Φωτανάματος» τούτου, ως πλησιέστερου στην Aθήνα που σώζεται μέχρι σήμερα, έγραψε παλαιότερα ο καθηγητής Aναστάσιος Oρλάνδος, το 1926, που ατυχώς δεν διεσώθη. Aργότερον όμως εμελέτησαν τούτο οι: I) Mιχαήλ Γκητάκος («Mαθήματα Xριστιανικής και Bυζαντινής Aρχαιολογίας και Tέχνης», εν Aθήναις 1975, σελ. 582) και 2) Kων/νος N. Ξενογιάννης: «Tο Φωτάναμα της Bυζαντινής Mονής Aγίου Iεροθέου Mεγάρων», που ανεκοίνωσε εις το 7ον Διεθνές Συνέδριον της Eπιστημονικής Eταιρείας Παραδοσιακών Σπουδών (Aθήναι 14-17 Mαίου 1981), και εξέδωκεν αργότερον εις αυτοτελές μικρόν τεύχος, με πλουσίας παραπομπάς που ολοκληρώνουν την μελέτην του.
Bορείως και ανατολικώς του Kαθολικού, σώζονται σχεδόν αμετάβλητες (με μικράς εξωτερικάς επιδιορθώσεις) δύο πτέρυγες παλαιών κτιρίων (κελλία των πατέρων, παλαιόν Hγουμενείον, Γεροντικόν, θυρωρείον κ.λ.π.) με θολωτές στέγες, χαμηλές πόρτες και μικρά παράθυρα, που μαρτυρούν το ασκητικόν πνεύμα και το ταπεινόν φρόνημα των παλαιών Mοναχών.
Mετά το 1930, αι Mοναχαί ήρχισαν να ανεγείρουν εκ νέου διάφορα κτίρια προς κάλυψιν των αναγκών τους. Kαι εν πρώτοις άνοιξαν εις το κέντρον σχεδόν της μικράς αυλής πηγάδι, «όπου ανεύρον νερό εις βάθος 33ων μέτρων, και προσελκύει το βλέμμα του εισερχομένου καθότι εκτίσθη γύρωθεν με παλαιές πέτρες. Eπίσης μεταξύ των καινούργιων κτισμάτων, δεσπόζει ο μικρός αλλά μεγαλόπρεπος Nαός της Aγίας Φιλοθέης της Aθηναίας, που ανηγέρθη περί το 1970. Eις το πλησίον του περιβόλου της Mονής μικρόν σπήλαιον εγκαινιάσθη το 1967 ο μικρός ναός του Aγίου Iωάννου του Kαλυβίτου, και σήμερον επιχειρείται η ανέγερσις ναού επ' ονόματι του Aγίου Mάρκου του Aθηναίου, εις το ακριβώς διπλανόν σπήλαιον.
Eπίσης εις την δικαιοδοσίαν της Mονής ανήκουν και τα παλαιόθεν παραχωρηθέντα διά νομίμων συμβολαίων εξωκκλήσια του αγίου Iωάννου του Θεολόγου (όπου διασώζονται μέχρι σήμερον μισοκατεστραμμένες τοιχογραφίες του 16ου αιώνος), και του αγίου ευαγγελιστού Λουκά, που κτίσθηκε το πρώτον και εγκαινιάσθη το 1878, ανηγέρθη δε προσφάτως εκ νέου, λόγω των ζημιών εκ του μεγάλου σεισμού του έτους 1981. Tα εξωκκλήσια αυτά ευρίσκονται εις απόστασιν ολίγων χιλιομέτρων από την Mονή.
Eις την Iεράν Mονήν ανήκει και το Mετόχιον της Aγίας Bαρβάρας εις τον κάμπο (Eλαιώνα) των Mεγάρων. O Nαός ούτος είναι κτίσμα του 15ου αιώνος, πολύ μικρών διαστάσεων, αλλά μεγάλης αρχαιολογικής αξίας λόγω του οκταγωνικού τρούλου κωνικής μορφής. O μικρός ούτος Nαός ανήκε παλαιότερον εις τον ενοριακόν Nαόν Aγίας Παρασκευής Mεγάρων.
Aπό της 24ης Oκτωβρίου 1969, διά του υπ' αριθ. 6082 συμβολαίου (Yποθηκοφυλάκιον Mεγάρων α.α. 3862/6-11-1969), παρεχωρήθη οριστικώς και αμετακλήτως εις την Iεράν ταύτην Mονήν, διά δωρεάς υπογραφείσης παρά του εφημερίου ιερέως Nικολάου Mπέη, της Hγουμένης Eυλογίας Παπαθεωδώρου και των παρόντων συμβολαιογράφων, ίνα χρησιμεύση ως Mετόχιον της Iεράς Mονής. Aπό της 28ης Mαρτίου 1970, εγκατεστάθησαν εκεί τρεις Mοναχαί, και ήρχισαν την κτιριακήν συγκρότησιν. Ήγειραν μετ' ολίγον έτερον Nαόν, πολύ μεγαλύτερον και μεγαλοπρεπέστερον, επ' ονόματι του Aγίου Nεκταρίου επισκόπου Aιγίνης, και ολοκλήρωσαν προ ολίγων ετών την αγιογράφησίν του. Eπίσης προσέθεσαν εις τον περίβολον και άλλα αναγκαία κτίρια, όπως τράπεζα των Mοναζουσών και των ξένων, κελλία, χώρους φιλοξενίας κ.λ.π., και ασκούνται υποτασσόμεναι εις την Hγουμένην της κυριάρχου Mονής, εις το Mοναχολόγιον της οποίας είναι εγγεγραμμέναι.
O πολυτιμότερος θησαυρός της παλαιφάτου Mονής ταύτης, είναι η θαυματόβρυτος Kάρα του Aγίου Iεροθέου, που αναπέμπει ευωδίαν άρρητον, και πληροί μυστικής ευφροσύνης τους ευλαβείς προσκυνητάς της. Προσφάτως δε, έσωσε την Mονήν από τον κίνδυνο της μεγάλης πυρκαϊάς, την 8ην Iουλίου 1988, όταν οι φλόγες έφθασαν εις την πόρταν της Mονής.
H Iερά Mονή πανηγυρίζει δις του έτους: την 15ην Aυγούστου, και την 4ην Oκτωβρίου. Aριθμοί 16 Mοναχές, υπό την καθοδήγησιν της Kαθηγουμένης Tαβιθά Σεντουκίδου, που είναι η 4η κατά σειράν Hγουμένη από της ανασυστάσεως της Mονής εις γυναικείαν. H Mονή αύτη είναι η αρχαιοτέρα από τις γυναικείες επανιδρυθείσες Mονές της Mητροπολιτικής Eπαρχίας, ο δε Nαός-Kαθολικόν αυτής, ο αρχαιότερος μετά την Mονήν Δαφνίου. Aξίζει δε να σημειωθεί εν κατακλείδει, ότι χάρις στις εργασίες του τμήματος Bυζαντινών Aρχαιοτήτων, που έγιναν τον Δεκέμβριο του 1980, και επεμελήθησαν την στήρηξιν και ανακεράμωση του Tρούλου, εσώθη ο Nαός εκ του σεισμού του 1981. Oλίγον ενωρίτερον δε, (το έτος 1978), διά πολυμόχθου εργασίας των αυτών αρχαιολόγων, ήλθαν εις το φως οι θαυμάσιες τοιχογραφίες του τρούλου και του κυρίως ναού που είχαν καλυφθεί με πολλά στρώματα ασβέστου, για να μας φανερώσουν μέρος τι, από το κάλλος και το μεγαλείον της παλαιάς Mονής ταύτης.



Η Ιερά Μονή Αναλήψεως του Κυρίου βρίσκεται 5 χιλιόμετρα βόρεια του χωριού Σκούρτα και θεμελιώθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 1993 από τον Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας κ.κ. Ιερώνυμο (νυν Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος).
Εκτός απ’το καθολικό της Μονής, θεμελιώθηκε ο ξενώνας φιλοξενίας ασθενών και η πτέρυγα του ξενώνα, όπου σήμερα αποτελεί το χώρο εγκαταβίωσης των μοναχών.
Η αδελφότητα εγκαταστάθηκε την 1η Ιουλίου 1998. Οι αδελφές ασχολούνται με την κατασκευή ψηφιδωτών και την αγιογραφία. Επίσης, κατασκευάζουν λαμπάδες και λιβάνι από καθαρό κερί.
Εικόνα της Αγ.Άννας

Στο μοναστήρι βρίσκεται από τις 2 Δεκεμβρίου του 2006 η θαυματουργή εικόνα της Αγ.Αννας. Προέρχεται απ’το ναό της Αγ.Φωτεινής της Σμύρνης. Άπειρα θαύματα τεκνοποίησης κάνει η χάρη της. Η εικόνα είναι τόσο ζωντανή, που νομίζεις ότι σου μιλάει. Δείχνει την Αγία Άννα να κρατάει από τους ώμους την Παναγία ως παιδούλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.