Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

Οχι πια Ελλάδα, όχι ακόμα Ευρώπη

Τ​​ο 1875, το περιοδικό «Ασμοδαίος» στην Αθήνα (των Ροΐδη, Αννινου, Σουρή, Μητσάκη) χαρακτήριζε το τότε ελλαδικό κρατίδιο «χρυσαλλίδα» (: όχι πια κάμπια, αλλά ούτε ακόμα πεταλούδα – δεν είναι πια Ελλάδα, αλλά ούτε ακόμα Ευρώπη). Εκατόν σαράντα τρία χρόνια από τότε, δύο σχεδόν αιώνες από την Εθνεγερσία, η παρομοίωση εξακολουθεί να ισχύει. Η αδυναμία να συντελεστεί η ποθούμενη μετάλλαξη παγιώνει έναν ανεξέλεγκτο διπολισμό, εξόφθαλμη σχιζοφρένεια.
Για να συντελεστεί η μετάλλαξη, προϋποτίθεται σαφής η επίγνωση: ποιοι είμαστε και τι θέλουμε να γίνουμε. Τετρακόσια χρόνια απαιδευσίας της πλειονότητας του πληθυσμού είχαν αφήσει άθικτη τη γνησιότητα και ρωμαλεότητα της λαϊκής παράδοσης (με εκπληκτικά επιτεύγματα στην αρχιτεκτονική, στη δημώδη ποίηση και μουσική, στους κοινωνικούς θεσμούς). Ομως το δίλημμα: Ελλάδα ή Ευρώπη προϋπέθετε ενημερότητα, γνώσης - σπουδής εξοπλισμό σε ευρύτατη πληθυσμική κλίμακα προκειμένου να διαμορφωθεί «κοινή γνώμη».
Στα μάτια του απλού λαού, ο Ελληνισμός συνοψιζόταν στην επανάκτηση της «Πόλης» και της «Αγια-Σοφιάς», στο όραμα της αυτοκρατορίας. Ηταν δύσκολο, σχεδόν αδύνατο να συνειδητοποιηθούν ερωτήματα, όπως: Θα μπορούσε η αυτοκρατορία, ο κοσμοπολίτικος, χωρίς σύνορα Ελληνισμός, να μετασχηματιστεί σε νεωτερικού, ευρωπαϊκού τύπου εθνικό κράτος; Μπορεί ο κοσμοπολίτης Ελληνας να υπάρξει σαν βαλκάνιος επαρχιώτης; Μπορεί τη Βασιλεύουσα Πόλη να την υποκαταστήσει ένα σχεδόν αρβανίτικο χωριό, η Αθήνα; Το Οικουμενικό Πατριαρχείο να εκχωρήσει τον ρόλο του σε μια «εθνική» εκκλησία, που λειτουργεί με δημοσίους υπαλλήλους και επιτροπεύεται από ευτελισμένους, ρουσφετολόγους υπουργούς; Μπορεί η διαχρονικά ακονισμένη γλώσσα της ελληνικής οικουμενικότητας να συμβιβαστεί με τη γλωσσοπενία μιας κρατικής ιδεολογίας και πρακτικής; Μπορεί το τριών χιλιάδων χρόνων πολιτικό άθλημα του «κοινωνείν - αληθεύειν» να εργαλειοποιηθεί για την εξισορρόπηση «δικαιωμάτων» στο πλαίσιο του έθνους - κράτους;
Μια διασάφηση απαραίτητη και ουσιώδης, που απαιτούσε σοβαρή μελέτη και θαρραλέα απεξάρτηση από επιπόλαιες «εντυπώσεις», έπρεπε να αφορά στην τότε Ευρώπη: Γιατί ο τόσος θαυμασμός της για την Αρχαία Ελλάδα και τόση η περιφρόνηση ή και απροκάλυπτη εχθρότητα για τους υστερόχρονους «Γραικούς»; Σίγουρα, ελάχιστοι Ελληνες είχαν τότε διαβάσει Βολταίρο και Μοντεσκιέ, τη χλεύη και την αποστροφή τους για το «Βυζάντιο». Κάποιοι, περισσότεροι ίσως, διέσωζαν τη μνήμη της ίδιας περιφρόνησης και χλεύης στα κηρύγματα των «μισσιοναρίων», που κατά κύματα κατέκλυζαν την Ελλάδα στους αιώνες της Τουρκοκρατίας, για να μεταστρέψουν στην «ορθή» χριστιανική πίστη τους «πλανεμένους» Ρωμιούς.
Εχουν περάσει δύο αιώνες από την Εθνεγερσία και το «έθνος» συνεχίζει να αποδείχνεται ανίκανο να «εγερθεί». Συνεχίζει να πιστεύει, διακόσια χρόνια τώρα, ότι η κάμπια θα γίνει πεταλούδα με μόνη τη μίμηση, τον μεταπρατισμό, πιθηκίζοντας το ίνδαλμά της – απαράλλαχτα όπως οι απελεύθερες από την αποικιοκρατία κοινωνίες.
Κατρακυλάμε αδυσώπητα στην παρακμή, από ντροπή σε ντροπή και από τη διάλυση στη σήψη, με πεισματική άρνηση να διερωτηθούμε για τα ουσιώδη. Εχουμε ετοιματζίδικες ιδεολογικές απαντήσεις, ακόμα και για ερωτήματα της ιστορικής μας ταυτότητας, της ελληνικής αυτοσυνειδησίας.
Η Ευρώπη προχώρησε θαυμαστά, όχι επειδή πρόκοψε στην τεχνολογία, στην οικονομία και στους «καλούς τρόπους» – η ζηλευτή πρόοδος είναι στην ιστορική απροκατάληπτη έρευνα και αυτογνωσία. Ευτυχώς η επιστήμη και η έρευνα δεν πειθαρχούν πάντοτε στον αμοραλισμό της πολιτικής και των «αγορών». Αν δεν επιμέναμε οι Ελληνες στην εκούσια τυφλότητα της κάμπιας, θα πιστοποιούσαμε στην τίμια ευρωπαϊκή ιστοριογραφία τις δυο συμπλεγματικές εμμονές της ψυχολογίας του Ευρωπαίου:
Πρώτη εμμονή, η συχνά καμουφλαρισμένη αλλά άσβεστη αμάχη για την κάποτε ελληνική οικουμενικότητα, που εσκεμμένα και απαξιωτικά ψευδωνυμείται σαν «Βυζάντιο». Τίμιος ο μεσαιωνολόγος Jacques Le Goff βεβαιώνει την «ανακούφιση» της ευρωπαϊκής elite, όταν οι Τούρκοι κυρίευσαν την Κωνσταντινούπολη: «Εξέλιπε ο δεύτερος πόλος πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας στην Ευρώπη, το καίριο εμπόδιο για την ενότητα μιας μελλοντικής Ευρώπης»!
Δεύτερη εμμονή, ο σφετερισμός της αρχαιοελληνικής κληρονομιάς – συνεχιστής του αρχαιοελληνικού πολιτισμού είναι η μεσαιωνική Δύση: ο σχολαστικισμός και η ειδωλοποιημένη νοησιαρχία του. Η Αρχαία Ελλάδα τέλειωσε ιστορικά με το κλείσιμο των φιλοσοφικών σχολών της Αθήνας (529 μ.Χ.), την κατάπιε το σκοτάδι του «Βυζαντίου» – σώθηκε όμως στη Δύση με την «Αναγέννηση» και τον «Νεοκλασικισμό»!
Και οι δυο αυτές εμμονές αποτυπώνονται μιμητικά στο δυτικού (νεωτερικού) τύπου ελληνώνυμο κρατίδιο του βαλκανικού νότου. Οι Δυτικές Δυνάμεις εγκρίνουν τη δημιουργία του γιατί είναι ολοκληρωτικά μεταπρατικό, μιμείται θεσμούς και λειτουργίες που γεννήθηκαν από τις ανάγκες και φιλοδοξίες των κοινωνιών της Δύσης, επιτροπευόταν από βασιλική οικογένεια Οίκου ανάκτων της Ευρώπης, κηδεμονεύεται απολύτως οικονομικά, πολιτικά και εκπαιδευτικά από τις Δυτικές Δυνάμεις. Το κρατίδιο περιλαμβάνει εδαφικά όλα τα αντιπροσωπευτικά τοπωνύμια της κλασικής ελληνικής αρχαιότητας: Αθήνα, Ελευσίνα, Θήβα, Δελφούς, Μυκήνες, Σπάρτη, Ολυμπία, Δήλο – επομένως, ελέγχοντας η Δύση το ελληνώνυμο κρατίδιο, διαχειρίζεται ανεξέλεγκτα τη συνέχεια της ελληνικής αρχαιότητας, μεταβάλλει το κρατίδιο σε σίγουρο τάφο του μισητού «Βυζαντίου».
Το ερώτημα: ποιοι είμαστε οι σημερινοί ελληνώνυμοι, πού συγκλίνουμε σήμερα με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και πού αποκλίνουμε, τι έχουμε ανάγκη να προσλάβουμε αλλά και τι να προσφέρουμε, ως εταίροι πια, σε σύμπραξη ευρωπαϊκή, είναι λογικά αυτονόητο και πρακτικά αναγκαίο να τεθεί. Αλλά από ποιους; Από τον υπόκοσμο που χαρτζιλικώνεται, άλλοτε από τη Siemens και άλλοτε από τη Novartis, για να εξασφαλίζει την αφασία μας;

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Τόπος και ουτοπία του τρόπου

Κενό νοήματος στις λέξεις δημιουργεί συγχύσεις, θολές ασυνεννοησίες, μάταιες διχοστασίες. Η ζωή παγιδεύεται στο μη-νόημα, δεν προχωράει.
Με την πάνδημη κραυγή «Η Μακεδονία είναι ελληνική», τι ακριβώς βεβαιώνουμε: πιστοποίηση, ευχή, απαίτηση, προειδοποίηση; Ποιο το νόημά της; Κάποτε και η Θράκη ήταν ελληνική, σήμερα είναι μόνο η μισή. Αν στήναμε συλλαλητήριο, «η Θράκη είναι ελληνική», και πτοημένοι οι Τούρκοι μας έδιναν πίσω το κομμάτι που ο Βενιζέλος τούς χάρισε χωρίς να το έχουν απαιτήσει, με ποιον πληθυσμό θα το εποικίζαμε; Η υπογεννητικότητα και η μετανάστευση μας έχουν καταδικάσει να έχουμε, σε σαράντα χρόνια, απομείνει τρία εκατομμύρια οι Ελληνες – δεν μοιάζει λογικό να ορεγόμαστε εδαφικές επεκτάσεις.
Οι Σκοπιανοί, παρδαλό τσούρμο από ξεσκλίδια φυλών, έχουν το τσαγανό να ονειρεύονται τη Θεσσαλονίκη πρωτεύουσά τους και τον Μεγαλέξανδρο προπάτορα, αψηφώντας κάθε λογική. Αν τους θεωρούμε απειλή, ας αγοράσουμε τανκς (κόβοντας τις αρπαχτές των κομματανθρώπων), όχι να οργανώνουμε συλλαλητήρια! Βέβαια οι Σκοπιανοί δεν νικώνται από τανκς, γιατί έχουν ακόμα πολιτισμό, δηλαδή στόχους που είναι πέρα από το χρήμα, ενώ εμάς δεν μας συνεπαίρνει πια τίποτα, μα απολύτως τίποτα που να μην είναι «μέγεθος οικονομικό», παράς. Ακόμα και τον συναισθηματικό πατριωτισμό που κραυγάζει, χωρίς νόημα, «η Μακεδονία είναι ελληνική», τον κατασυκοφαντούν οι άγλωσσοι και άξεστοι ιστορικο-υλιστές χρηματολάγνοι όλου του κομματικού φάσματος, σαν φασισμό και Ακροδεξιά και εθνικισμό.
Δεν είναι ρομαντική νοσταλγία, είναι πολιτικός και γλωσσικός ρεαλισμός να λειτουργεί με ενάργεια η ιστορική μνήμη. Ολόκληρη η Μικρασία, ο Πόντος, η Ανατολική Ρωμυλία ήταν κάποτε τόσο Ελλάδα όσο και η Θήβα, η Σπάρτη, οι Δελφοί – σήμερα πια δεν είναι. Αλλά και ποιο κριτήριο μας δικαιολογεί να λέμε ακόμα: η Αττική είναι ελληνική, η Αρκαδία, η Εύβοια ελληνικές, δεν χρειαζόμαστε συλλαλητήρια για να βροντοφωνάξουμε την ελληνικότητά τους. Ποια τα κριτήρια; Μήπως οι καρικατούρες σχολείων όπου κανένας, ούτε δάσκαλος ούτε παιδί, δεν κρίνεται ποτέ για τίποτα, δεν αξιολογείται καμιά ποιότητα, η αριστεία χλευάζεται, ο εθνομηδενισμός είναι η κυρίαρχη ιδεολογία, και για τον απόφοιτο του Λυκείου η γλώσσα του Παπαδιαμάντη ή του Ρωμανού του Μελωδού είναι ακατανόητη;
Ολα τα κόμματα, χωρίς καμιά εξαίρεση, συμπίπτουν στον ένα και μοναδικό «εθνικό» μας στόχο: Να γίνουμε «Ευρωπαίοι», δηλαδή να εξασφαλίσουμε αδιατάρακτη την οικονομική ευμάρεια, το χρήμα. Και επειδή ο πολιτισμός είναι ό,τι δεν καταξιώνεται με χρήμα, η ελευθερία από το αλισβερίσι και τον παρά της αμοιβής, γι’ αυτό και η Ελλάδα ολόκληρη (όχι η Μακεδονία επειδή τη διεκδικούν οι Σκοπιανοί) δεν είναι πια ελληνική. Οι λέξεις κυριολεκτούν, δεν υπάρχει κενό νοήματος.
Γράφοντας ο Καβάφης, το 1923, το «Επιτύμβιον Αντιόχου, βασιλέως Κομμαγηνής», του αναγνώριζε ότι «υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο, Ελληνικός – ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιωτέραν, εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν». Σήμερα, σε τι παραπέμπει η λέξη «ελληνικός»; Οταν παραπέμπει σε κρατική υπηκοότητα, φορτώνει τον υπήκοο ντροπή και μειονεξία. Αν παραπέμπει σε πολιτισμό προγόνων, βυθίζει τον σημερινό ελληνώνυμο σε οδυνηρότερο πένθος για την άγνοια και τον πρωτογονισμό της χρησιμοθηρίας, όπου τον καθήλωσε η εκπαιδευτική πολιτική της χώρας του. Είναι εξουθενωτική απόγνωση και κυριολεκτική συντριβή, να ταυτίζεται διεθνώς το όνομα της ιστορικής καταγωγής σου με την παρακμιακή κατρακύλα στη διαφθορά, τη λοβιτούρα, την πιο φτηνιάρικη εξουσιολαγνεία, την πιο αναιδή αγραμματοσύνη.
Με τέτοιους συνειρμούς, γίνεται ανάγκη πιεστική για τον σημερινό Ελλαδίτη ένα συλλαλητήριο, όπου με πάθος και οπωσδήποτε μια σημαία ελληνική στο χέρι, να κραυγάσει στεντόρεια ότι «η Ελλάδα δεν είναι πια ελληνική» – η Ελλάδα του Αλέξη και του Κούλη, της Φώφης και του Σταύρου και των υπόλοιπων ανεκδιήγητων παραβλάσταρων της συμφοράς. Οτι ποτέ δεν ήταν τόπος η Ελλάδα, ήταν τρόπος, «το άριστον εκείνο» που δεν καταξιώνεται με χρήμα – ήταν ο πολιτισμός: στοχεύσεις πριν από την οικονομία και πέρα από την οικονομία, η ζωή και η χαρά της ζωής όταν δεν μετριέται με το εισόδημα.
Ενδεικτικό της ελληνικής ου-τοπίας είναι το γεγονός ότι ο Ελληνισμός απέκτησε για πρώτη φορά σύνορα στον 19ο αιώνα, όταν έγινε «κράτος» μεταπρατικό και επιτροπευόμενο. Από τη μινωική και μυκηναϊκή εποχή ώς την ίδρυση του κρατιδίου, ποια σύνορα οριοθετούσαν τον Ελληνισμό; Η ελληνική «ιδιότητα», που «δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιωτέραν», ήταν πάντοτε συνάρτηση του τρόπου των Ελλήνων, όχι του τόπου. Η κτήση και χρήση του τόπου, όπως και η πληθυσμική σύνθεση, μεταβάλλονται με τις στρατιωτικές κατακτήσεις ή τα απάνθρωπα παιχνίδια λαών του «βαρβαρικού» τρόπου (ινδαλμάτων μας σήμερα). Η αντίσταση στη βαρβαρότητα είναι να σωθεί η «ιδιότητα»: η συνέχεια της ενιαίας γλώσσας, της ιστορικής συνείδησης, της κοινοτικής αυτοδιοίκησης – ό,τι ακριβώς ξεριζώνουν μεθοδικά με την κοινή πολιτική τους ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, σήμερα.
Συνεχίζουμε να λέμε ότι το κατεχόμενο από τους Τούρκους βόρειο τμήμα της Κύπρου, σαράντα τέσσερα χρόνια τώρα, «είναι ελληνικό»: Το λέμε και το πιστεύουμε, επειδή ζουν ακόμα, εξόριστοι, ξεριζωμένοι, οι Ελληνες που εκεί γεννήθηκαν και σώζουν στην ξενιτιά την αίσθηση από τα δικά τους σπίτια, τα κρεβάτια με τα στρωσίδια τους, τα κατσαρολικά και τα πιατικά τους, τα χωράφια και τα μποστάνια τους, τις εκκλησιές και τους τάφους των αγαπημένων τους. Οταν πεθάνουν αυτοί, οι άλλοτε γηγενείς, ποια πραγματικά δεδομένα, πέρα από τις δικηγορίστικες εξυπνάδες, θα σώζουν τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια ελληνικότητας της Κύπρου;
Κι όταν εκλείψουν και οι τελευταίοι Ελλαδίτες που καταλαβαίνουν το «Τη υπερμάχω», τι θα διαφέρει η λέξη «Ελλάδα» από τη λέξη «Novartis»;

Εἶναι προδότες ὅσοι παρακολουθοῦν τούτη τήν ἐποχή, στήν τηλεόραση, τουρκοσειρές.

«Δὲν τοῦ πάει Τοῦρκος τούτου τοῦ τόπου, ρὲ παιδιά, πῶς νὰ τὸ κάνουμε», ἔλεγε ὁ ποιητὴς Κώστας Μόντης, βλέποντας, μὲ νοτισμένα μάτια, τὴν ὡραία Ἀμμόχωστο, τὸν γενέθλιο τόπο του. Γιατί; διότι
«ἀπὸ ἐκεῖ πέρασε ἕνας ἄλλος λαὸς
ποὺ γέμισε πληγὲς τὸ χῶμα.
Βρῆκε ἐκκλησιὲς καὶ τὶς χάλασε.
Βρῆκε λιακωτὰ καὶ τὰ κούρσεψε.
Βρῆκε τὰ βήματα ἑνὸς πολιτισμοῦ
καὶ θέλει νὰ τὰ παραγράψει.
Καὶ χαλᾶ. Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ κτίσει.
Καὶ ἱεροσυλεῖ. Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ σεβαστεῖ.
Καὶ καταστρέφει. Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ δημιουργήσει».
(«Ἀπ’ ἐδῶ πέρασαν ἐκεῖνοι», Ἄνθος Λυκαύγης. Κυπριακὸ Ἀνθολόγιο Ε´-´Στ’ Λευκωσία 1994, σελ. 195).

Ἔτσι μιλοῦν καὶ γράφουν ὅσοι ἀγαποῦν τὴν πατρίδα καὶ δὲν ξεχνοῦν (ἄλλο πράγμα, ἂν συγχωροῦν) τὶς ἀδικίες, τὶς λεηλασίες, τὶς σφαγές, στὶς ὁποῖες μᾶς καταδίκασε ἡ συμβίωση μὲ τὸ ἐξ ἀνατολῶν θηρίο, με τά τουρκομεμέτια.  Ἀλλὰ τώρα που καταντήσαμε «ἀνεμοδοῦρες, μηχανὲς διαφταρμένες», ὡς θὰ ἔλεγε ὁ τίμιος Μακρυγιάννης, ἔχουμε τὴν Τουρκιὰ στὰ σπίτια μας, στὶς σάλες μας. Καθημερινοὶ μουσαφιραῖοι, φίλοι καρδιακοί, οἱ γλυκανάλατες, σαχλὲς τουρκοσαπουνόπερες και τά κανιβαλικά σαβουροπαιχνίδια τύπου survivor.
Οἱ Γενοκτόνοι τοῦ λαοῦ μας, οἱ ἐγκληματίες, οἱ δολοφόνοι τοῦ Ἰσαάκ, τοῦ Σολωμοῦ, τοῦ Ἡλιάκη, τῶν τριῶν ἡρώων τῶν Ὑμίων, δόξη καὶ τιμή, μπῆκαν στὰ σπίτια μας. Χάθηκε ἡ ἀγάπη στὴν πατρίδα. Φτώχυνε τὸ κράτος, τὸ καταλήστευσαν οἱ κοπροπολιτικάντηδες, ἀλλὰ ἡ ἀηδία, ἡ ἀπόρριψη ἐπεκτείνεται. Δὲν περιορίζεται στοὺς Γραικύλους τῆς σήμερον, ἀλλὰ «ἐπιπολαίως» ἁπλώνεται στὸ χθές, σ’ αὐτοὺς ποὺ ἐς ἀεὶ τοὺς χρωστᾶμε στοὺς νεκρούς. («Ἑλλάδα εἶσαι γεννημένη ἀπὸ τοὺς πεθαμένους», κανοναρχεῖ ὁ ποητὴς Τάσος Λειβαδίτης).
Οἱ ἀνίκανοι τῆς σήμερον δὲν εἶναι ἡ πατρίδα. Αὐτοὶ εἶναι τὸ ὄνειδός της. «Στῶμεν καλῶς». Ἡ πατρίδα ποτὲ δὲν ξεπέφτει, δὲν χάνεται στὰ τάρταρα τῆς οἰκονομικῆς φρίκης, μονάχα ξαποσταίνει. Διασώζει ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης στὰ «Διηγήματά» του ἕνα φωτεινὸ συμβάν, στὸ ὁποῖο πρωταγωνιστεῖ  ἐκεῖνος ὁ «μεταξένιος» ἄνθρωπος, ὁ ἥρωας Κωνσταντὴς Κανάρης.
Μετὰ τὴν ἀποτυχία νὰ πυρπολήσει στὴν Ἀλεξάνδρεια τὸν αἰγυπτιακὸ στόλο   ἐπιστρέφει μὲ τοὺς ναῦτες του, ὅλοι τους σὲ κακὴ κατάσταση, δίχως ψωμὶ καὶ νερό. Ἐμφανίζεται τότε, ἕνα αὐστριακὸ ἐμπορικὸ πλοῖο. Σαλτάρουν οἱ Ἕλληνες στὸ καράβι, πιάνει ὁ Κανάρης τὸν πλοίαρχο. «Τί θέλετε;» ρωτάει ἔντρομος ὁ καπετάνιος. «Ψωμί, νερὸ καὶ ὅ,τι ἄλλο ἔχει τὸ καράβι, γιατί πεθαίνουμε ἀπὸ τὴν πείνα», ἀπαντάει ὁ Κανάρης. Ὁ αὐστριακὸς προστάζει καὶ κατεβαίνουν οἱ ζαϊρέδες στὴν βάρκα τοῦ μπουρλοτιέρη. Τοῦ λέει ὁ Κανάρης: «Δὲν ἔχω χρήματα νὰ σὲ πληρώσω τώρα· γράψε σ’ ἕνα χαρτὶ πόσο ἀξίζουν καὶ φέρε το νὰ τὸ ὑπογράψω». «Δὲν κάνουν τίποτα», ἀποκρίνεται ὁ ξένος.
«Φέρε τὸ χαρτὶ καὶ γράψε δύο χιλιάδες γρόσια», εἶπε ἔντονα ὁ Κανάρης. Καὶ ἀφοῦ ὑπόγραψε: «Ἀλλὰ ἐσεῖς δὲν ἔχετε ἔθνος», ἀπαντᾶ ὁ καντιποτένιος, τὸ κοπέλι τῆς “Ἱερῆς Συμμαχίας”. Καπνίζουν τὰ μάτια του, ἀστράφτει καὶ βροντᾶ ὁ Κανάρης. «Ἂν δὲν ἔχουμε ἔθνος, θὰ κάνουμε». (Τὸν βρῆκε καὶ τὸν πλήρωσε, ὅταν γίναμε κράτος καὶ ὁ ἴδιος ὑπουργὸς καὶ πρωθυπουργός). Ἔθνος ὑπῆρχε, ἡ ἔννοια τῆς πατρίδος, ὡς μνήμη ζωήρρυτος καὶ ἀειθαλὴς ζοῦσε – «ἐμᾶς ὁ αὐτοκράτοράς μας, ὁ Παλαιολόγος, ἐσκοτώθη εἰς τὰ τείχη γιὰ νὰ μὴν παραδώσει τὴν Πόλη», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης στὸν καπετὰν Ἄμιλτον – κράτος δὲν ὑπῆρχε. Καὶ ὅταν ἔγινε, ἔγινε, ἀφοῦ «ἔφαγαν» τὸν μεγάλο Κυβερνήτη, τὸ ψευτορωμαϊκό, αὐτὸ ποὺ σήμερα μᾶς ὑποτάσσει στὴν ἀκάθαρτη φράγκικη καλύπτραν και στα τουρκικά φακιόλια.
(«Καὶ λευτερωθήκαμεν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ σκλαβωθήκαμε εἰς ἀνθρώπους κακορίζικους ὅπου ἦταν ἡ ἀκαθαρσία τῆς Εὐρώπης», λέει ὁ στρατηγός).
Ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι, οἱ ἡρωϊκοὶ ραγιάδες, ποὺ τοὺς «τηγάνιζε» καθημερινὰ ὁ ἀντίχριστος Τοῦρκος, εἶχαν τὴν πατρίδα φυλαχτὸ σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. Ἔμεινε ὁ Μακρυγιάννης ἀπὸ χρήματα κάποτε. Τοῦ λέει «ὁ φίλος του» (ἔτσι τὸν ὀνομάζει) Γρόπιος, πρόξενος τῆς Ἀούστριας. «Εἶναι ἕνας  Ἄγγλος, ὁ Γκόρδον, βάνει τὰ μέσα τοῦ πολέμου, ὅσα χρήματα χρειαστοῦν. Τοῦ παραχωρεῖς τὴν θέση σου;».
Στοχεύει στὴ ρίζα, ὁ Γρόπιος, στὴν ἔμφυτη φιλοπρωτία καὶ φιλαρχία τοῦ Ἕλληνα τῆς ἐποχῆς, καί, πολὺ περισσότερο, στοὺς ἀδούλωτους, ἀπροσκύνητους, λεύτερους καπεταναίους τοῦ ’21. Ὁ Μακρυγιάννης ὅμως, σὰν τὸν δίκαιο Ἀριστείδη λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ναυμαχία τῆς Σαλαμίνας, λέει τοῦτα τὰ ἀθάνατα λόγια, ποὺ τὰ βρίσκω ἀπ’ τὰ ὀμορφότερα καὶ συγκινητικότερα, ποὺ ἀκούστηκαν ἀπὸ Ρωμηούς, τούς ἐπιφανεῖς τοῦ Γένους μας:.
«Σύρε πές του, ὅποιος εἶναι αὐτὸς ὁπού θὰ βάλη τὰ χρήματα, ὄχι ἀρχηγὸν τὸν κάνω καμπούλι (=δέχομαι), διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ ὅπου κατουράγει νὰ μοῦ δίνει νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτρο· τὸ κάνω αὐτὸ καὶ τοῦ τὸ δίνω ἐνγράφως».
«Διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος» πίνει καὶ τὸ «κάτουρον» τοῦ Φράγκου ὁ στρατηγός, διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος ἄφησε ὁ Παῦλος Μελᾶς τὴν σύγχρονη Βαβυλώνα τῆς ἡδονοθηρίας, τῆς πλουτοκρατίας καὶ τῆς ἀσωτίας καὶ ἀνέβηκε «εἰς Μακεδονίαν» γιὰ νὰ βρεῖ γαλήνη, γιατί «ἐκεῖνο ποὺ μετρᾶ εἶναι πώς, ὅταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ λὲν Ἑλλάδα, ἐννοοῦν τάφο. Λόγος ἐθνικὸς γι’ αὐτοὺς εἶναι νὰ μιλᾶς μέσα ἀπὸ τὸ μνῆμα».
Ἀπ’ τὰ μνήματα, ἀπ’ τὰ λευκασμένα κόκκαλα, ἐξ ἄλλου, βγαίνει ἡ λευτεριά. Εἶναι ἡ πατρίδα, θυσία καὶ«ἔντιμος πενία» (Παπαδιαμάντης).
Καὶ …«φίλει τὴν πατρίδα κἂν ἄδικος ᾖ» (Πλάτων) τὴν ἀγαπᾶς καὶ ἂν εἶναι ἄδικη, δηλαδή, ἂν ἔγινε καὶ πάλι  Ψωροκώσταινα. Τὴν μάνα μας τὴν ἀγαπᾶμε, τὴν σεβόμαστε καὶ τῆς κλείνουμε τὰ μάτια, δὲν τὴν φτύνουμε, ὅταν χάσει τὴν δύναμή της.
Αὐτὴ εἶναι ἡ πατρίδα. Χαμένα κορμιὰ καὶ λακέδες ποὺ ἅρπαξαν τὸ βιὸς καὶ ποδοπάτησαν τὴν ὑπόληψή της, τὸ ψευτοκράτος, ἂς χαθεῖ μαζὶ καὶ οἱ ἀλιτήριοι ποὺ τὸ ἀπομυζοῦν. Ἀλλὰ καὶ ὅσοι τὴν ἐπιβουλεύονται, οἱ προαιώνιοι βρικόλακες, ἡ Τουρκιά, μακριά, μακριὰ ἀπὸ τὰ σπίτια μας. Ἂν χάσουμε τὴ μνήμη μας, θὰ χαθοῦμε.
«Ἡ Ἕλενα, συμμαθήτριά μου χρόνια, ἔγραφε πάντα στὸ ἐπάγγελμα πατρὸς μία λέξη ποὺ ποτὲ δὲνκαταλάβαινα: Ἀγνοούμενος», ἔγραφε ἕνα Ἑλληνάκι τῆς Κύπρου λίγο μετὰ τὴν «εἰρηνικὴ ἀπόβαση τοῦ Ἀττίλα», ὡς θὰ ἔλεγε καὶ ὁ κάθε τουρκοτζουτζὲς.
 Πῶς νὰ τὸ κάνουμε; Δὲν τοῦ πάει Τοῦρκος τούτου τοῦ τόπου… Καὶ τί θά ‘λέγε ὁ ποιητής, ἂν ἄκουγε κουβέντες ἀγαρηνές, λόγια μαγαρισμένα στὰ σπίτια τὰ (ψευτο)ρωμαίικα; Καί θά τό γράψω καί ἄς εἶναι ὑπερβολή: Εἶναι  προδότες ὅσοι παρακολουθοῦν τούτη τήν ἐποχή, στήν τηλεόραση, τουρκοσειρές.

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Η τελετουργία του ελληνικού τραγουδιού που αρνείται να υποβιβαστεί στο επίπεδο της διασκέδασης μόνο


Και η μουσική στην Παναγία Ελεούσα του Μαλακώντα αποτελεί  σημαντικό μέρος της ζωής των ενοριτών που την καλλιεργούν, την ακούν, τη χορεύουν και την τραγουδούν. 
Θεία Λειτουργία, κατηχητικά, αγιογραφία, θέατρο, μουσική, χορός και τραγούδι  αποτελούν ενότητα αρμονικά δεμένη με την καθημερινή ενοριακή ζωή των μελών της κοινότητας του Μαλακώντα.

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Μαθήματα Πατριδογνωσίας: «Τ΄ Αντρούτσου η μάνα χαίρεται του Διάκου καμαρώνει…»

«Άνοιξε μάνα μας γλυκειά, την άφθαρτη καρδιά σου
κι αγκάλιασέ τα τα φτωχά, τα μαύρα τα παιδιά σου»

 
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Τούτη την εποχή, που μας «εκύκλωσαν αι του βίου ζάλαι» και μας περικύκλωσαν οι σάπιοι και οι υπέρμαχοι του αφελληνισμού, καταφύγιο και παρηγορία είναι η εθνική μας ιστορία. Ξεφεύγεις από τις αναθυμιάσεις, τα πνιγηρά «κατορθώματα» των ποικιλώνυμων γραικύλων.
Έχω το συνήθειο, όταν εντοπίζω κάτι ωραίο και διδακτικό, να το δίνω στους μαθητές μου. «Κλέβω» τα κείμενα των σπουδαίων Ελλήνων-«επαινετήν κλεψίαν» θα έλεγε ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης- και τα παραδίδω στα «διψασμένα και πεινασμένα» για την αλήθεια, παιδιά μας. Παρένθεση:
Αν είχαμε υπουργείο εθνικής, ελληνικής και όχι νεοταξικής παιδείας, θα φροντίζαμε «να πλουμίσουμε» την δημοτική εκπαίδευση με δύο Ανθολόγια.
Το πρώτο θα το τιτλοφορούσαμε «Ετυμολογικό Ανθολόγιο». Θα περιείχε λέξεις συχνόχρηστες της νεοελληνικής και την γενέθλιο ιστορία τους. Γιατί να μην γνωρίζουν οι μαθητές μας την ετυμολογική συγγένεια του νερού και του νεαρού; ότι συνδέονται ο ήλιος (άλιος) με το γιαλό και τη θάλασσα, το αλάτι, τη σαλάτα και το σαλάμι; Γιατί να μην μαθαίνουν ότι νόστος και νόστιμος σμιλεύτηκαν για πρώτη φορά στις «αμμουδιές του Ομήρου»; Γιατί ονομάστηκαν σκίουρος ή ρινόκερως αυτά τα ζώα ή καλύτερα κτήνη, αφού έχουμε κτηνίατρο; Με πόση ευλάβεια, μ’ ανοιχτό κυριολεκτικά στόμα, παρακολουθούν τα παιδιά την γοητευτικότατη αυτή περιήγηση στον προγονικό λόγο!!
Το δεύτερο Ανθολόγιο θα το ονομάτιζα «Ανθολόγιο Πατριδογνωσίας». Βεβαίως η λέξη πατριδογνωσία είναι ποινικοποιημένη προς το παρόν. Όσο κυβερνούν οι «καντιποτένιοι» (Μακρυγιάννης) η… πατριδοφθορία θα συνεχίζεται.  
Αντί στα σχολεία «να γιομίζει ο μαθητής προκοπή κι αρετή» τώρα έχουμε την τρανσφοβία και την ομοφοβία. Στο Ανθολόγιο αυτό θα  ερανιζόμασταν ό,τι ένδοξο και σπουδαίο γράφτηκε από τους μαϊστόρους του ελληνικού λόγου από την αρχαιότητα ως σήμερα. Όλες οι ιερές «σκιές» του παρελθόντος, από τον Όμηρο, τον Πλάτωνα, τον Μέγα Βασίλειο, τον Φώτιο τον Μέγα, τον Ισαπόστολο Άγιο Κοσμά, τον Μακρυγιάννη, τον Παπαδιαμάντη,τον Σεφέρη και τον Κόντογλου, θα σιμώσουν τον νεαρό μαθητή και «αγάλι γάλι ασηκώθη από χάμου, κι ωσάν να΄χε το φως του ήλθε κοντά μου»  όπως λέει ο Διονύσιος Σολωμός στο «Η σκιά του Ομήρου».
 Έλεγα, προλογικά, για τα κείμενα που εντοπίζω και τα προσφέρω, ως κέρασμα, στους μαθητές μου. Φέτος που διδάσκω ΣΤ΄ Δημοτικού, η ιστορία της είναι η νεότερη και δη η Εθνική Επανάσταση του ΄21. Στο κεφάλαιο για το Χάνι της Γραβιάς, για να κατανοήσουν και να θαυμάσουν οι μαθητές μου τον στρατηγό Οδυσσέα Ανδρούτσο τους μοίρασα ένα μεγαλειώδες περιστατικό. Τα παιδιά κατάλαβαν γιατί η μορφή του κοσμεί το εικονοστάσι του Γένους. Το βρήκα στα άπαντα του εθνικού μας ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, (εκδ, “Μέρμηγκας”, σελ.155), του «φυλάκτορα του Γένους», όπως τον ονομάζει ο Παλαμάς σ’ένα ποίημά του. Είναι γράμμα που έστειλε στις 31 Μαρτίου του 1860 στον Ανδρέα Λασκαράτο. Το γεγονός το χαρακτηρίζει «ανέγδοτο».
Το 1822 ο Οδυσσέας πολιορκεί την Ακρόπολη των Αθηνών “όπου ευρίσκοντο κλεισμένοι οι Τούρκοι και την υπερασπίζοντο με μεγάλη καρτεροψυχία… και δεν ήτο σπάνιον κάπου να βλέπεις τα ενάντια μέρη να στέκονται με τα χέρια σταυρωμένα και άνεργα δια έλλειψιν από πολεμοφόδια. Κάτι παρόμοιο θα συνέβαινε βέβαια και την ημέρα όπου έτυχε το ακόλουθο συμβάν” :
 «Εξύπνησαν κάποια παλληκάρια του Οδυσσέως, πρωί πρωί και από το πρώτο γλυκοχάραμα έμειναν εκστατικά, βλέποντας τους Τούρκους ανεβασμένους επάνω εις τον Παρθενώνα και εργαζόμενους με μεγάλη βία να χαλούν τα ωραία εκείνα μνημεία. Τόσο παράξενη και ακατανόητη τους εφάνη τέτοια ανωφελής βαρβαρότης, οπού έτρεξαν αμέσως να ειδοποιήσουν τον Οδυσσέα. Αφού ο στρατηγός εβεβαιώθηκε με τα μάτια του απόλυσε τρία τέσσερα από τα παλληκάρια του να πλησιάσουν εις την Ακρόπολη και να ερωτήσουν του Τούρκους διατί έδειχναν τέτοια αγριότητα με μάρμαρα, τα οποία δεν τους επροξενούσαν καμμία βλάβη. Επέταξαν με μιας οι γενναίοι και ύστερα από λίγη ώρα έφεραν εις το στρατηγό την απόκριση ότι οι Τούρκοι μην έχοντας άλλο μολύβι διά να χύσουν βόλια και ξανοίξαντες ότι μέσα εις εκείνα τα μάρμαρα ευρίσκεται τούτο το μέταλλο, χυμένο επίτηδες δια να δίδη δύναμη και σταθερότητα, είχαν αποφασίσει να προστρέξουνε εις εκείνο το χαλασμό διά να δυνηθούνε να εξακολουθήσουνε τον πόλεμο.
Τέτοια απόκρισι επροξένησε μεγάλη απελπισία εις τους Έλληνες και αφού εστοχάστηκαν τι να πράξουν διά να σώσουν από τον όλεθρο τα μνημεία του μεγαλείου των, όλοι με μια φωνή αποφάσισαν να μηνύσουν εις τους αποκλεισμένους να παύσουν την καταστροφή και ήσαν έτοιμοι να τους προμηθεύσουν όσο μολύβι τους εχρειάζετο για την υπεράσπισή τους. Ούτω και εγένετο. Έστρεξαν οι Τούρκοι, και οι Έλληνες εξαγόρασαν με το αίμα τους -δίδοντες εις τους εχθρούς βόλια διά να τους σκοτώσουν- τα πολύτιμα εκείνα μάρμαρα, τα οποία ήσαν προωρισμένα να ζήσουν διά να ίδουν πάλιν αναστημένο ολόγυρά τους εκείνο το έθνος, το οποίο από τόσους αιώνας εφαίνετο βυθισμένο εις λήθαργο. Αξιοθαύμαστο παράδειγμα αρετής, γενναιότητος και ζήλου προς την πατρίδα!».
Στα ίδια «Άπαντα» του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ο οποίος είναι εντελώς περιφρονημένος από τα σχολικά βιβλία-ενώ συναντούμε κείμενο του αστρολόγου κ. Λεφάκη και τα δαιμονικά του ζώδια στην Γ΄γυμνασίου-στην εισαγωγή για το έξοχο, επικό του ποίημα για τον «Αθανάση Διάκο», διαβάζω τα εξής, τα οποία θα μπορούσαν να αποτελούν πρόδρομο της παπαδιαμαντικής ομολογίας πίστεως:  «Το κατ’ εμέ θέλω προσπαθήσει, όσον αι δυνάμεις μου το επιτρέπουσιν, είτε εισερχόμενος εις την καλύβην του ποιμένος είτε διατρέχων τα όρη και τας θάλασσας είτε παρευρισκόμενος οπουδήποτε η χαρά και ο πόνος εκβιάζει την εκδήλωσιν των αισθημάτων, να συλλέγω και βαθμηδόν να διασώζω τα πολύτιμα κειμήλια της δημοτικής γλώσσας, πεποιθώς ότι αυτός είναι ο απόρρητος σύνδεσμος ο δεικνύων την γνησιότητα της καταγωγής, ο μαρτυρών ότι ο πέλεκυς της ξενοκρατίας ουδέποτε κατέστρεψε την ενότητα της ημετέρας φυλής, θαυμασίως διασωθείσης τη παντοδυνάμω συνάρσει της Ορθοδόξου ημών Πίστεως». (σελ. 60).
Ακούν οι εκκλησιομάχοι; Η ημετέρα φυλή σώθηκε-μας κανοναρχεί ο μεγάλος Βαλαωρίτης- τη παντοδυνάμω συνάρσει (=συνδρομή, υποστήριξη) της Ορθοδόξου Πίστεως!!
Τέτοια κείμενα και ποιήματα, οπού βροντούν τ’ αντρειωμένα άρματα, τα καριοφίλια του Ανδρούτσου και ευωδιάζουν τα άμφια, τα ματωμένα ράσα του Παπαφλέσσα, πρέπει να δίνουμε στα παιδιά. Να ξαναγίνουν τα σχολεία ελληνικά. Τις ομοφοβίες και όλην αυτήν την περιρρέουσα λέπρα και δυσωδία ας την χαρίσουν στα δικά τους παιδιά… Εμείς θέλουμε να ακούν τα παιδιά μας «τ’ Αντρούτσου η μάνα χαίρεται, του Διάκου καμαρώνει, γιατί έχουν γιους αρματολούς και γιους καπεταναίους…».

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Τραγωδικός φανατισμός

Ο​​ι Ελληνες φανατιζόμαστε εύκολα. Η ρομαντική εξήγηση γι’ αυτό είναι η βεβαιότητα, από τα αρχαία κιόλας χρόνια, ότι τη συναρπαστική ομορφιά του ελληνικού τοπίου, φωτός, κλίματος, την οφείλουμε στην παρουσία θεών – «πάντα πλήρη θεών είναι». Η αδιάκοπη συνύπαρξη με την ομορφιά, δηλαδή με τους θεούς, μας καθιστά ένθεους, θεόληπτους (στα λατινικά fanaticos, από το fanum: τόπος ιερός).
Η απομυθοποιημένη, ψυχολογική ερμηνεία σήμερα βεβαιώνει ότι φανατικούς μάς καθιστά η ανασφάλεια. Η επιβίωσή μας στην ελλαδική κοινωνία είναι αβέβαιη, όλα εκκρεμή, επισφαλή, ευπρόσβλητα, κινδυνώδη. Εχουμε ανάγκη, ασυνείδητη αλλά επιτακτική, κάπου να ασφαλιστούμε, να γαντζωθούμε από κάτι σίγουρο, ισχυρό, δυσμετάβλητο – να «ανήκουμε» σε μια συλλογικότητα, σε ένα άθροισμα πολλών, σε κάποια πίστη ή θαυμασμό ή επιδίωξη που συσπειρώνει ανθρώπους και τους συνεγείρει.
Αν η ανασφάλεια γεννιέται από ατομικά μειονεκτήματα φυσικά ή οικογενειακές καταβολές δύσκολες ή συγκυριακές ατυχίες και αντιξοότητες, τότε ο φανατισμός (η τυφλή προσκόλληση) θα επενδυθεί σε συσπειρώσεις μάλλον απλοϊκές, συχνά αφελείς ή και μικρονοϊκές: Προσκόλληση, μέχρι σημείου μονομανίας, σε ποδοσφαιρική ομάδα ή στη θρησκοληψία ή σε κομματικό ποιμνιοστάσιο ή σε ψυχαναγκαστική εξάρτηση από το Facebook ή στη λατρεία «λαϊκών» τραγουδιστών ή σε νυχθήμερη εξάρτηση από το τηλεοπτικό θέαμα κ.ά.α.
Αν η ανασφάλεια γεννιέται από ευρύτερα κοινωνικά συμπτώματα «κρίσης» χρεοκοπίας, διαφθοράς του πολιτικού συστήματος, παράλυσης του κρατικού μηχανισμού, εξευτελιστικής επιτρόπευσης της χώρας, τότε ο φανατισμός θα επενδυθεί στις ίδιες μάλλον καταφυγές, αλλά ψυχολογικά θωρακισμένες επιμελέστερα με αξιωματικές αποφάνσεις και εγωιστικό πείσμα. Θα τολμούσε κανείς τον ισχυρισμό (συναγόμενον από την καθημερινή παρατήρηση) ότι όσο πιο «μορφωμένος» είναι ο Ελλαδίτης σήμερα τόσο πιο φανατικά προσκολλημένος σε «βεβαιότητες», «πεποιθήσεις» και «πληροφορίες» γεννήματα της ψυχολογικής του ανάγκης. Είναι απίστευτο πόσο «πρωτόγονα» ο Ελλαδίτης σήμερα ταυτίζει την υπεράσπιση των πολιτικών του επιλογών με την εγωιστική του αυτοάμυνα, τον ναρκισσισμό του.
Μοιάζει πρωτόγονος ο φανατισμός αυτής της αυτοάμυνας, γιατί είναι τυφλός και καταργεί τη μνήμη. Αν ήταν όμως να αποδώσουμε ευθύνες, θα λέγαμε ότι για τον πολιτικό πρωτογονισμό και την πολιτική αμνησία ένοχος δεν είναι τόσο ο πολίτης όσο οι θεσμοί, η μεθοδική αχρήστευση της λειτουργίας τους. Το γεγονός λ.χ. ότι βρίσκονται «νομίμως» στο Κοινοβούλιο κόμματα που στο καταστατικό τους δηλώνουν απερίφραστα την αντίθεσή τους στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, το γεγονός ότι οι ελλαδικές κυβερνήσεις υπογράφουν «μνημόνια» που η τήρησή τους διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με το Αγγλικό μόνο Δίκαιο, το γεγονός ότι είναι αυτονόητη στην Ελλάδα η ατιμωρησία των επαγγελματιών της πολιτικής ακόμα και για φρικώδη οικονομικά και διαχειριστικά εγκλήματα (υπερδανεισμός, ασύδοτες προσλήψεις στο Δημόσιο, κατάργηση ελέγχου και αξιολόγησης των δημόσιων λειτουργών), ένας τέτοιος κρατικοποιημένος αμοραλισμός εμπεδώνει αυτονόητα τον πολιτικό πρωτογονισμό και τον φανατισμό ως αυτοάμυνα.
Πρωτογονισμός και αμνησία συντηρούν και τρέφουν τον φανατισμό των Ελλαδιτών. Σχεδόν κάθε φορά στις εκλογές, η φράση που κυριαρχεί στα χείλη είναι: «Να φύγει ο τωρινός, κι ας έρθει ο οποιοσδήποτε». Ξεχνάμε ότι ο σημερινός «οποιοσδήποτε» είναι ο χθεσινός «τωρινός», που τον αποπέμψαμε «μετά βδελυγμίας» για να καταστήσουμε «τωρινό» τον τότε «οποιονδήποτε». Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ο πιο αδίστακτος (γι’ αυτό και πιο καταστροφικός) φανατισμός είναι αυτός του απογοητευμένου πολίτη, ο φανατισμός της αηδίας.
Αηδία, σιχασιά για τον πρωτογονισμό της πολιτικής μας πραγματικότητας, αλλά και πικρία, οδύνη ανυπόφορη. Σχεδόν κάθε μέρα και κάποιο γεγονός επιτείνει τη ρήξη του πολίτη με την πολιτική, τον φανατισμό της προσκόλλησης σε μια πολωτική αντίθεση, που μπορεί ίσως να παρηγορεί εφήμερα τον θυμό, αλλά καταστρέφει όλο και πιο ανεπανόρθωτα την κοινωνική συνοχή. Δεν υπάρχει ομαδικός βασανισμός που να συνθλίβει πιο εξουθενωτικά τον ψυχισμό των ανθρώπων, από το να παγιδεύονται, εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι μιας πρωτεύουσας πολεοδομικής τερατουργίας, για ώρες ολόκληρες, μέσα σε λεωφορεία, υπόγειους σιδηρόδρομους ή στα ιδιωτικά τους αυτοκίνητα, επειδή η κυβέρνηση ξεναγεί στα αξιοθέατα τον πρόεδρο ή πρωθυπουργό ή αξιωματούχο της τάδε ή δείνα χώρας. Και να επαναλαμβάνεται αυτή η κόλαση, κάθε τρεις και λίγο, προκειμένου να ψηφοθηρήσει και επιδειχθεί η θλιβερή μετριότητα του δημάρχου με εικονικούς «μαραθώνιους», ποδηλατικούς «γύρους» της πόλης ή άλλη δημαρχιακή, σαδιστική έμπνευση.
Είμαστε φανατικοί οι Ελληνες: ή υπερασπιστές της μικρόνοιας και του πρωτογονισμού των κομμάτων ή καταγγέλτες, αλλά με τον φανατισμό του ανήμπορου, που μόνο πάσχει και οδυνάται μέχρι τρέλας, χωρίς να τελεσφορεί. Ωστόσο, ακόμα και με κόστος μη μετρήσιμης οδύνης, ο τραγωδικός αυτός φανατισμός θα μπορούσε να συνεχίσει να επιβιώνει σαν έμμεση παραπομπή στην ταυτότητα του Ελληνισμού: την «γιγαντομαχίαν περί της ουσίας». Θα μπορούσε, αν παράπλευρα σωζόταν η ελληνικότητα ως γλώσσα, η ελληνικότητα ως ιστορική συνείδηση, η ελληνικότητα ως λαϊκό σώμα ενορίας: συλλογικότητα με άξονα «νοήματος» της ύπαρξης. Αυτές οι τρεις προϋποθέσεις χάνονται ή έχουν πια χαθεί, νομοτελειακά θα έχουν αποσβεσθεί σε ελάχιστα χρόνια.
Με φανατισμό θα προσθέσω: Συμβολοποιημένα ονόματα, όπως Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, θα μείνουν στους αιώνες σαν αφοδευτήρια της πανανθρώπινης αηδίας, οργής και κατάρας, για το έγκλημά τους να αφελληνίσουν τον Ελληνισμό ύστερα από τρεις χιλιάδες χρόνια ιστορίας.

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

Το πρόβλημα είναι «η τσάντα στο σχολείο» ή το περιεχόμενο της τσάντας;

Χαράς ευαγγέλια. Βρέθηκε  το φάρμακο, η συνταγή για την ανάταξη της ημιθανούς Παιδείας μας. Ρίγη συγκινήσεως και χαρά ανεκλάλητος  επικρατεί στο λαό. Ουρανομήκεις  ζητωκραυγές ηχούν απ’ άκρου εις άκρον της Ελλάδας-δεν μπορώ να τιθασεύσω τον ενθουσιασμό μου-σκιρτά και αγάλλεται η φύσις. Το υπουργείο Παιδείας και δη το Ινστιτούτο  Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ), εξαπέστειλε εγκύκλιο διά της οποίας καλούνται τα σχολεία να «υλοποιήσουν δράση» -τι ωραία ελληνικά-με τίτλο «Η τσάντα στο σχολείο». Και αντιγράφω από την εγκύκλιο που απεστάλη στα σχολεία:
« Με τη συγκεκριμένη δράση καθιερώνεται η παραμονή της σχολικής τσάντας των μαθητών/τριων του Δημοτικού Σχολείου για τουλάχιστον ένα Σαββατοκύριακο το μήνα , στο σχολείο  την Παρασκευή πριν απο το Σαββατοκύριακο που έχει αποφασιστεί από τον Σύλλογο Διδασκόντων του σχολείου , έως την Δευτέρα. Επισημαίνεται ότι η παραμονή της τσάντας στο σχολείο δεν αποτελεί μια συμβολική παρέμβαση, αλλά επιδιώκεται οι μαθητές  και οι μαθήτριες να μην ασχολούνται με την προετοιμασία μαθημάτων κατά την διάρκεια του Σαββατοκύριακου. Η οργάνωση της μελέτης των μαθητών και των μαθητριών καθώς και ο χρόνος που απαιτείται  καθημερινά για την υλοποίηση των κατ’ οίκον εργασιών αποτελούν ζητήματα που συνδέονται  άμεσα με την μάθηση, την ανάπτυξη και τον ελεύθερο χρόνο των παιδιών. Το ΥΠΠΕΘ  στο πλαίσιο αναβάθμισης της σχολικής ζωής και σύνδεσής της με την κοινωνική πραγματικότητα εφαρμόζει τη δράση: “Η τσάντα στο σχολείο”. Η δράση υλοποιείται  με σεβασμό στις ανάγκες της παιδικής ηλικίας με γνώμονα την πολύπλευρη ανάπτυξη των παιδιών της σχολικής ηλικίας (συναισθηματική, κοινωνική και ψυχοκινητική) και με σκοπό να υποστηρίξει ουσιαστικά τον μειωμένο χρόνο δημιουργικής επαφής και επικοινωνίας γονέων-παιδιών»
Λαμπρές, εκπληκτικές σκέψεις!! Εφ’ όσον θα απουσιάζει η ενοχλητική τσάντα και κυρίως το ανεπιθύμητο περιεχόμενό της, γονείς και παιδιά, το Σαββατοκύριακο, περιχαρείς,  διότι τα προβλήματα τα οποία «συνωστίζονται» στην τσάντα των παιδιών, λύθηκαν, θα χοροπηδούν αγκαλιασμένοι , θα προβαίνουν σε «δημιουργικές επαφές», θα αναπέμπουν ευχές και δεήσεις για μακροημέρευση και ευτυχία των υπευθύνων του υπουργείου και του ΙΕΠ. Πολλά τα έτη αυτών.
Αίφνης ο άνεργος πατέρας θα ξεχάσει τα  «πάθια και τους καημούς του», την λεηλατημένη από τους ανίκανους πολιτικούς ζωή του και θα γελάσει τ’ αχείλι του.
 Η απολυμένη, από την χρεοκοπημένη επιχείρηση μάνα, θα λησμονήσει την αγωνία, τον τρόμο για να τα βγάλει πέρα και να αναθρέψει τα παιδιά της.
Όλα θα ξεχαστούν,  θα είναι ένα θαυμάσιο Σαββατοκύριακο. Και γιατί όχι, να μένει η τσάντα συνεχώς στο σχολείο, να μην διακόπτεται η… δημιουργική επαφή. Η βδομάδα όλη  να είναι «Κυριακή γιορτή και σχόλη» κατά το γνωστό ασμάτιον. Είναι όντως ιστορική η απόφαση-δράση. Μετά την κατάργηση Εθνικού Ύμνου, την απαγγελία του απ’ όλο το σχολείο την πρώτη Δευτέρα του μήνα με την έπαρση της σημαίας, την κατασυκοφάντηση της αριστείας, τις έμφυλες ταυτότητες και τις αλλαγές φύλου σε δεκαπεντάχρονα παιδιά, έρχεται και η κατάργηση της μελέτης στο σπίτι. (Και ας υποστηρίζεται το αντίθετο. Αυτή είναι η ανομολόγητη επιδίωξή τους, η αιχμαλωσία των παιδιών από τις νέες τεχνολογίες, η καταστροφική εξάρτησή τους από τα σκληρά ηλεκτρονικά ναρκωτικά. Κοπάδια θέλουν που θα αναμασούν τον νεοταξικό σανό).
Δεν προλαβαίνουμε να συνέλθουμε από την μια ιστορική…δράση και εκσφενδονίζεται η επόμενη. Τι άλλο κρύβει, τι μας ετοιμάζει η διάνοια των μαθητευόμενων μάγων του ΙΕΠ; Ανυπομονούμε!!
                                                                                                                        
Για να βοηθήσω στην διαδικασία, προτείνω τις εξής «δράσεις» στο σχολείο, που, αν υλοποιηθούν, θα μπορούσαμε να μιλάμε για ολική επαναφορά της εθνικής και όχι της νυν κακοπαιδείας. (Να σημειώσω για την «τσάντα στο σχολείο» ότι η τσάντα είναι αγορασμένη από τους γονείς, είναι τρόπον τινά, «κινητή περιουσία» τους.  Άρα αν αντιδρούν στο μέτρο, έχουν κάθε δικαίωμα να μην επιτρέψουν  να μείνει στο σχολείο).
Πρώτον: Να αποσυρθούν τα νυν βιβλία Γλώσσας-περιοδικά ποικίλης ύλης- να επανέλθουν τα παλαιά προ του 2006, μέχρι να γραφούν νέα, τα οποία θα έχουν άρωμα Ελλάδας και Ορθοδοξίας
Δεύτερον: Να ξαναβρεί η γλώσσα μας τα στολίδια της, τους τόνους και τα πνεύματα,  το λεγόμενο πολυτονικό, η αρτιμελής μορφή της γλώσσας μας. Να ξαναπλουμιστούν οι λέξεις μας, τις οποίες «ξεβρακώσαμε»  και κυκλοφορούν γυμνές και ντροπιασμένες.
Τρίτον: Να διδάσκεται μια ώρα την εβδομάδα μάθημα αρχαίων ελληνικών στην Ε’ και  ΣΤ’ Δημοτικού, κυρίως μύθοι του Αισώπου και Ευαγγελικές Περικοπές, δίδοντας βαρύτητα στην ετυμολογία των λέξεων και στο διδακτικό περιεχόμενο του Ευαγγελίου και των μύθων.
Τέταρτον: Να εξοβελιστούν στο «πυρ το εξώτερον» οι «φάκελοι Θρησκευτικών», τα βλάσφημα βιβλία και να ξαναγραφτούν νέα Προγράμματα Σπουδών με κέντρο και άξονα αναφοράς την αγία μας Ορθοδοξία.
Στην δε Στ’ Δημοτικού να επανέλθει το βιβλίο των Ευαγγελικών Περικοπών. Τα παιδιά θέλουν «ψυχή και Χριστό» και όχι «των εθνών τα δαιμόνια». (Ψαλμός 95,5: «Πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια»).
Πέμπτον:  Να καταργηθούν όλα τα τελευταία διατάγματα της μαγαρισιάς περί έμφυλων ταυτοτήτων, κατάργησης του Εθνικού Ύμνου και της αριστείας. Δεν έχουν καμμιά δουλειά στο σχολείο οι δυσωδίες της κοινωνίας.
Ξέρω κάποιοι θα κουνήσουν το κεφάλι με συγκατάβαση, άλλοι θα μιλήσουν για οπισθοδρομικότητα, «ο κόσμος πάει μπροστά», δεν συνάδουν αυτά  σε ευρωπαϊκή χώρα, οφείλουμε να προσαρμοστούμε στις σύγχρονες εξελίξεις,  στις νέες τεχνολογίες και λοιπά συναφή και ηχηρά παρόμοια. Μήπως, ερωτώ, επειδή εκπαραθυρώσαμε όλα αυτά, τα οποία περιγράφουν μια Παιδεία ανθρωποποϊας, αρδευομένη από τα πολυτιμότερα, καθάρια  στοιχεία της Παράδοσής μας, κατρακυλήσαμε «στου κακού τη σκάλα» και η κατρακύλα μας δεν έχει τελειωμό;
 Το πρόβλημα είναι «η τσάντα στο σχολείο» ή το περιεχόμενο της τσάντας; Πώς μπορεί να προοδεύσει και να ανθίσει στην πατρίδα μας, η πάλαι ποτέ Ορθόδοξη Ελλάδα, όταν έχουμε βιβλία που συκοφαντούν την πατρίδα και τους ήρωές της; (Παραπέμπω στη σελ.  39 του τετραδίου εργασιών ΣΤ Δημοτικού, β’ τεύχος όπου περιέχονται  3 ισοϋψείς εικόνες, ο Καραγκιόζης, η Κοκκινοσκουφίτσα και ο Μέγας Αλέξανδρος και καλούνται οι  εμβρόντητοι μαθητές να γράψουν μια περιπέτεια με πρωταγωνιστές και τους τρεις…ήρωες; Κατά τα άλλα μας φταίνε οι σκοπιανοί απατεώνες).
Όταν έχουμε βιβλία-φακέλους Θρησκευτικών στα οποία βλασφημείται η Πίστη μας, ο Χριστός, η Θεοτόκος και οι άγιοι;
 Όταν ο ακατήχητος σήμερα μαθητής διαβάζει  στο βιβλίο των Θρησκευτικών για τα “Ιερά βιβλία των θρησκειών του κόσμου”, ότι το «Κοράνιο παραδόθηκε στο Μωάμεθ από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ», φράση που συνοδεύεται από σχετική εικόνα,  τι συμπέρασμα βγάζει; Είναι «ιερό βιβλίο» το κοράνι; O μαθητής της Δ’ Δημοτικού, το 9χρονο παιδί τι συμπεραίνει; Ότι και ο Χριστός είναι προφήτης του Ισλάμ.
Τα συλλαλητήρια έδειξαν ότι υπάρχει σε τούτη τη γη ακόμη «όμαιμον, ομόθρησκον και ομότροπον», δηλαδή ΕΘΝΟΣ. Γιατί επιτρέπουμε να συνεχίζεται η υπονόμευσή του στα σχολειά; Γιατί;

Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

Αμεταμέλητοι διαχειριστές της υποτέλειας

Π​​​​ολιτικό σύστημα στην Ελλάδα – Δομές παθογένειας – Τι πρέπει να αλλάξει»: Θέμα ημερίδας, σε κεντρικό ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης, στην εβδομάδα που πέρασε. Τέτοιες διοργανώσεις, για το ίδιο θέμα (με παραλλαγές στην τιτλοφόρηση) πραγματοποιούνται πληθωρικά, σε βαθμό που καταπλήσσει, παντού στην Ελλάδα. Χρόνια τώρα, δεκαετίες. Φυσικά, δεν αλλάζει τίποτα στη χώρα.
Στις διοργανώσεις προσθέστε και την πλήθουσα αρθρογραφία - επιφυλλιδογραφία με το ίδιο θέμα, στον Τύπο και στα ηλεκτρονικά «μέσα». Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη κοινωνία, σε παρόμοιο αργόσυρτο, σπαραχτικό ψυχορράγημα επί τόσα χρόνια, όπου τόσοι πολλοί, με τόση βεβαιότητα, «ξέρουμε» τι πρέπει να αλλάξει, για να αποτραπεί ο ατιμωτικός θάνατος, η ιστορική εξαφάνιση. «Ξέρουμε», το καταθέτουμε με δημόσιο λόγο, κατακλυζόμαστε από προτάσεις, γνωματεύσεις, υποδείξεις – και δεν αλλάζει τίποτα.
Μια, όχι παράλογη, αιτιολόγηση της αυτοπεποίθησης για τη γνώση μας είναι το γεγονός της ακαταμάχητης προφάνειας που έχουν τα συμπτώματα της ιστορικής παρακμής μας, της κοινωνικής μας αποσύνθεσης, της πολιτικής διαφθοράς μας. Ομως, για να συμπέσουμε στο «τι δέον γενέσθαι», προϋποτίθεται εξαιρετικά υψηλός δείκτης κατά κεφαλήν καλλιέργειας (κατάρτισης, οξύνοιας, ανιδιοτέλειας), έκτακτη συλλογική ωριμότητα.
Εχει λείψει, σε σημείο πια ανήκεστης απώλειας, η ετοιμότητα αποδοχής ευθυνών που θα θίξουν, έστω κατ’ ελάχιστο, την ατομική μας εξασφάλιση. Το κράτος χρεοκόπησε εξευτελιστικά, με ορατή την απειλή της ιστορικής του εξαφάνισης, επειδή καταληστεύθηκε από τα κομματικά ρουσφέτια. Ομως, στα δέκα χρόνια τώρα της παντοδαπής καταστροφής και του εξευτελισμού μας, διανοήθηκε πρωθυπουργός ή υπουργός των «μνημονιακών» κυβερνήσεων να αποτολμήσει την ανατροπή των ρουσφετολογικών δεδομένων; Να καταμετρήσει: πόσους υπαλλήλους χρειάζεται κάθε δημόσια υπηρεσία και πόσους της έχουν φορτώσει τα ρουσφέτια; Πόσες δημόσιες υπηρεσίες είναι άχρηστες και περιττές, «μαϊμούδες» που νομιμοποιούν αργόσχολους, δηλαδή κοινωνικά παράσιτα;
Διανοήθηκε, πρωθυπουργός ή υπουργός, το πρώτο και στοιχειώδες του περιορισμού των δαπανών: να αναστείλει τη χορήγηση σύνταξης σε όσους συνταξιοδοτήθηκαν σε ηλικία κάτω των πενήντα ετών ή χωρίς ποτέ να εργαστούν; Να διερευνήσει, πόσα από τα νομιμοποιημένα αυθαίρετα χτίσματα (σύμβολα ατίμωσης κάθε έννοιας «συντεταγμένης» κοινωνίας) χρησιμοποιούνται (εγκύρως πιστοποιημένα) ως πρώτη κατοικία και πόσα είναι ωμός και χυδαίος σφετερισμός κοινωνικής περιουσίας για επίδειξη «εξοχικού» ή για «μπίζνες»;
Η εφιαλτική δεκαετία της «κρίσης» γύμνωσε σε κοινή θέα την τερατώδη, αδιάντροπη ακολασία της κομματοκρατίας, που οδήγησε την Ελλάδα στη νομοτελειακή πια προοπτική της ιστορικής εξαφάνισης. Ακολασία, προκλητικά και αδιάντροπα εδραιωμένη. Η λαϊκή ψήφος νόμισε ότι τιμωρεί τους ενόχους του κακουργηματικού και δόλιου υπερδανεισμού της χώρας εκτινάσσοντας στην εξουσία ένα περιθωριακό συνονθύλευμα εμμονών σε μαρξιστικές ιδεοληψίες, επειδή ακριβώς το συνονθύλευμα δεν είχε συμπράξει στην αφροσύνη του υπερδανεισμού. Αγνόησε η λαϊκή οργή ότι ο Ιστορικός Υλισμός είναι διπρόσωπος, «Ιανός»: η ίδια απανθρωπία σύμφυτη με τις πρακτικές τόσο του μαρξισμού όσο και του αχαλίνωτου καπιταλισμού – αυτονόητα συμπεθεριάζει ο Τσίπρας με τον Καμμένο, για να εξασφαλίσουν την άφωνη σφαγή ενός λαού στον βωμό των «Αγορών».
Οχι εντελώς άφωνη η σφαγή, το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, στις 21/1, για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, ήταν κάτι σαν ιαχή, μια απίστευτη έκπληξη. Να ξεχωρίσουμε, βέβαια, το «γεγονός» από τον φορμαλισμό του. Η φόρμα ήταν αυτό που όλοι ξέραμε και περιμέναμε: Πατριωτική ρητορεία, στόμφος, εμβατήρια, σημαίες, λάβαρα, ιστορικές ενδυμασίες, οι δεσποτάδες σαν διακοσμητικές κούκλες, χαιρετισμοί παιδαριώδεις ατέλειωτων συλλόγων που αναμασάνε συναισθηματισμούς χωρίς να κομίζουν νόημα. Και δυο-τρεις «λόγοι» με σοβαρή συγκρότηση και αξιοπρεπή εκφορά, έστω και παγιδευμένοι στο εξαγγελτικό ύφος, σε βάρος της διαλογικής αμεσότητας.
Αυτά για τη φόρμα, την επιτέλεση. Αλλά το απρόσμενο, η συγκλονιστική έκπληξη, ήταν το γεγονός: Η πληθυσμική πλημμυρίδα, τα πρόσωπα, το ύφος, η έκφραση, η γλώσσα των σωμάτων και των βλεμμάτων, η συνείδηση μετοχής, όχι θέασης. Κατέβαιναν τα κύματα της ανθρωποθάλασσας και στις όψεις των ανθρώπων βεβαιωνόταν ότι συνάζονταν σε Γιορτή. Η ύβρις των Σκοπιανών ήταν μόνο η αφορμή, τη μετοχή στο συλλαλητήριο πυροδοτούσε η ανάγκη να βεβαιώσει ο Ελληνας την αξιοπρέπεια που του έχουν αφαιρέσει τα κόμματα.
Πόσες ταπεινώσεις αποτίναζε από την ψυχή του το πλήθος; Τα ειρωνικά χαμόγελα χολής του Σόιμπλε, την ποταπή ιταμότητα του Νταϊσελμπλουμ, τα μικρονοϊκά μηχανεύματα εμπάθειας και δολιότητας του Ντράγκι, τον σιχαμερό καθωσπρεπισμό της Λαγκάρντ, τη γλοιώδη υποκρισία του Γιούνκερ – όλον αυτόν τον εφιάλτη της ατιμίας που εμφανίζεται σαν «Ευρώπη» υπάσσοντας το όραμα της «ενοποίησης» στην απανθρωπία και στον αμοραλισμό του κατ’ ευφημισμόν Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Συστήματος. Το παρανοϊκό θράσος των Σκοπιανών παραπέμπει τον Ελληνα ευθέως στην καμουφλαρισμένη με τον «δανεισμό» καινούργια υποτέλεια, «επιτρόπευση», λεηλασία που υφίσταται «υπό ευρωπαϊκήν προστασίαν».
Φυσικά, με δωσίλογο «διαχειριστή» της υποτέλειας την εγχώρια κομματοκρατία. Που αυτή τη φορά απειλήθηκε εναργέστερα από μόνη την εικόνα του συλλαλητηρίου. Την εικόνα-ενδεχόμενο η ίδια αυτή ανθρωποθάλασσα να σταθεροποιεί, εκεί, στην παραλία της Συμβασιλεύουσας, για μέρες, για εβδομάδες. Μέχρι να καταρρεύσει η φενάκη του κομματικού μας συστήματος και να προκηρυχθούν εκλογές Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης.

Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

Φτάνει οι άνθρωποι να θέλουν τ’ ακατόρθωτο



Συνεστίαση Παναγίας Ελεούσας Μαλακώντα 2018


          

Την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου
 και ώρα 12:30 μ.μ. έγινε η ετήσια συνεστίαση της ενορίας μας.

Σας περιμέναμε με πολύ καλή διάθεση
στο  ξενοδοχείο NEGROPONTE στο Μαλακώντα,
με καλό φαγητό (μπουφέ),  
κρασί, και ωραία μουσική για κέφι και χορό.

       



Ευχαριστούμε πάρα πολύ για την αθρόα και άνευ προηγουμένου συμμετοχή  σας. 
Η παρουσία σας  μας έδωσε πολύ μεγάλη χαρά.



                  Το εκκλησιαστικό συμβούλιο.





























































































































Σχετική εικόνα
Κατάλογος δώρων & Χορηγοί!!                   
1
ΠΑΓΚΑΚΙ   ΚΗΠΟΥ -ΒΕΡΑΝΤΑΣ
ΚΥΔΩΝΑΚΗΣ  Γ. &  ΣΙΑ  ΕΕ                        ΑΘΗΝΑ

2
ΨΕΚΑΣΤΗΡΑΣ ΠΛΑΤΗΣ  16L
ΚΥΔΩΝΑΚΗΣ  Γ. &  ΣΙΑ  ΕΕ                        ΑΘΗΝΑ

3  & 4
ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ  ΔΟΝΤΙΩΝ
ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗ   ΚΛΙΝΙΚΗ      ΑΘΗΝΩΝ

5&6&7
ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΚΙΟΣΟΓΛΟΥ  ΌΛΓΑ             ΑΘΗΝΑ

8&9&10
ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ
«ΚΥΠΡΗΣ»                                                      ΑΘΗΝΑ

11 έως16
ΔΩΡΕΑΝ ΕΙΣΟΔΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ        ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
  ΘΕΑΤΡΟ «ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΩΝ»                  ΧΑΛΚΙΔΑ
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ  ΓΙΩΡΓΟΣ

17
ΧΕΙΡΟΠΡΙΟΝΟ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ Κ.                ΜΑΛΑΚΩΝΤΑ

18
ΣΕΤ ΚΑΤΣΑΒΙΔΙΑ
ΤΣΑΤΑΝΗΣ                                         ΜΑΛΑΚΩΝΤΑ

19&20
10 ΚΙΛΑ ΚΑΡΒΟΥΝΑ
ΑΦΟΙ ΣΤΥΛΙΑΡΑ  ΟΕ                        ΜΑΛΑΚΩΝΤΑ

21
ΣΕΤ ΠΑΤΑΚΙΑ
ΒΕΝΖΙΝΑΔ.”AEGEANKAΡΤΕΡΗ   ΜΑΛΑΚΩΝΤΑ                        

22&23
1/2  ΚΙΛΟ ΚΟΥΡΟΥΡΑΚΙΑ 
ΑΡΤΟΠΟΙΙΑ – TΣΙΑΒΟΣ                    ΜΑΛΑΚΩΝΤΑ

24&25&26
ΜΠΛΟΥΖΑ ΑΜΠΙΓΕ
ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΥΛΑ

27εως50
ΞΕΡΑ  ΣΥΚΑ
ΚΟΝΤΟΣ   Ε.  Δ. & ΣΙΑ Ο.Ε.
«ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ»

51έως61
ΚΑΡΑΜΕΛΩΜΕΝΑ ΣΥΚΑ
ΚΟΝΤΟΣ  Ε.  Δ. &  ΣΙΑ Ο.Ε.  
«ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ»

62&63
64&65
HMEΡΗΣΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΓΙΑ 1 ΑΤΟΜΑ                  ΑΞΙΑΣ 20 ΕΥΡΩ
ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 3 ΜΑΡΤΙΟΥ                          ΛΕΩΝΙΔΙΟ- ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΛΩΝΑΣ

66έως 89
ΚΡΑΣΙ
ΟΙΝΟΠΟΙΕΙΟ         «AVANTIS»               MYTIKAΣ

90
ΚΥΚΛΑΜΙΝΟ
ΦΥΤΩΡΙΑ   ΚΟΥΤΡΑΣ                      ΑΓ.ΝΙΚΟΛΑΟΣ

91
ΓΑΡΔΕΝΙΑ
ΦΥΤΩΡΙΑ   ΚΟΥΤΡΑΣ                      ΑΓ.ΝΙΚΟΛΑΟΣ

92-93
ΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΑΜΠΛΕΤ
Vodafone ΚΟΡΟΖΗ ΔΗΜ.                      ΒΑΣΙΛΙΚΟ

94
ΣΤΑΘΕΡΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ
Vodafone ΚΟΡΟΖΗ ΔΗΜ.                      ΒΑΣΙΛΙΚΟ

95
ΘΗΚΗ ΚΙΝΗΤΟΥ
“Vodafone” ΚΟΡΟΖΗ ΔΗΜ.                      ΒΑΣΙΛΙΚΟ

96
ΚΙΝΗΤΟ ΝΟΚΙΑ ΑΞΙΑΣ  27 ΕΥΡΩ
“Vodafone” ΚΟΡΟΖΗ ΔΗΜ.                      ΒΑΣΙΛΙΚΟ

97&98&99
ΕΝΑ ΚΙΛΟ ΜΕΛΙ   
‘‘Μελισσοτεχνική’’ΚΑΠΕΝΗΣ Κ.Χ.         ΒΑΣΙΛΙΚΟ

100έως103
12 ΤΕΜΑΧΙΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ
ΤΣΟΚΟΣ                                                      ΒΑΣΙΛΙΚΟ

104
ΑΣΥΡΜΑΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ
“ΓΕΡΜΑΝΟΣ”                                            ΒΑΣΙΛΙΚΟ

105
ΑΓΟΡΑ ΚΡΕΑΤΩΝ ΑΞΙΑΣ 15 ΕΥΡΩ
ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ ΜΠΕΝΟΣ ΑΡΓ.                ΒΑΣΙΛΙΚΟ

106
ΠΙΤΣΑ + ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΟ 1 1/2L
DINO ΠΙΤΣΑ                                              ΒΑΣΙΛΙΚΟ

107
ΜΠΛΟΥΖΑ
“Lousso ”                                                     ΒΑΣΙΛΙΚΟ

108
AKΟΥΣΤΙΚΑ
Play                                                              ΒΑΣΙΛΙΚΟ

109
ΒΙΒΛΙΟ
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ   ΣΤΟΧΟΣ                     ΒΑΣΙΛΙΚΟ

110
ΓΕΥΜΑ ΑΞΙΑΣ  30 ΕΥΡΩ
ΜΕΖΕΔΟΠΟΛΕΙΟ «ΚΕΧΡΗΜΠΑΡΙ»      ΒΑΣΙΛΙΚΟ

111
KOΛIE
«Zallis accessories»                                     ΒΑΣΙΛΙΚΟ

112
2  ΛΑΓΑΝΕΣ
ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΟ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  Ι.       ΒΑΣΙΛΙΚΟ

113
3  ΛΑΓΑΝΕΣ
ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΟ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  Ι.       ΒΑΣΙΛΙΚΟ

114&115
ΤΟΥΡΤΑ
ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ - ΕΚΛΑΙΡ               ΒΑΣΙΛΙΚΟ

116
3 ΚΙΛΑ ΛΟΥΚΑΝΙΚΑ
ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ ΚΟΤΣΑΡΗΣ Ι.                  ΒΑΣΙΛΙΚΟ

117
ΚΟΥΡΕΜΑ  ΑΝΔΡΙΚΟ
ΚΟΜΜΩΤΗΡΙΟ “ΔΗΜΗΤΡΑ”                  ΒΑΣΙΛΙΚΟ

118
ΚΟΥΡΕΜΑ  ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ
ΚΟΜΜΩΤΗΡΙΟ “ΔΗΜΗΤΡΑ”                  ΒΑΣΙΛΙΚΟ

119
ΔΩΡΟΕΠΙΤΑΓΗ ΑΞΙΑΣ 20 ΕΥΡΩ
ΓΕΩΠΟΝΟΣ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΗΣ                  ΒΑΣΙΛΙΚΟ

120
ΠΑΙΔΙΚΟ  ΒΙΒΛΙΟ
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ      «ΚΑΝΟΝΑΣ»          ΒΑΣΙΛΙΚΟ

121
ΚΡΕΜΑ ΠΡΟΣΩΠΟΥ
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΣΠΥΡΟΣ ΒΑΘΗΣ              ΒΑΣΙΛΙΚΟ

122
ΜΑΣΚΑ ΠΡΟΣΩΠΟΥ &ΜΑΛΛΙΩΝ
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ   ΚΟΛΟΚΥΘΑ                   ΒΑΣΙΛΙΚΟ

123
2 ΛΑΓΑΝΕΣ
ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΟ ΜΑΡΚΟΥ ΠΑΝ.                ΒΑΣΙΛΙΚΟ

124
1  ΛΟΥΚΑΝΙΚΟ
ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ ΚΟΥΚΟΥΖΑ Ι                 ΒΑΣΙΛΙΚΟ

125
ΑΡΩΜΑ  30ml
Gk Parfumeria’  ΚΑΝΑΤΑ ΓΙΩΤΑ           ΒΑΣΙΛΙΚΟ

126
1 ΚΙΛΟ ΒΟΥΤΗΜΑΤΑ
ΑΡΤΟΠ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Α&Α            ΒΑΣΙΛΙΚΟ

127
ΚΑΘΑΡΙΣΜΑ  ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΟΥ
ΚΑΘΑΡΙΣΤ.ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ              ΒΑΣΙΛΙΚΟ

128
ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ
ΧΑΣΑΠΙΚΟ  ΠΑΝ/ΛΕΙΟ ΚΟΥΚΟΥΖΑ   ΒΑΣΙΛΙΚΟ

129
ΛΟΥΚΑΝΙΚΟ
ΧΑΣΑΠΙΚΟ  ΠΑΝ/ΛΕΙΟ ΚΟΥΚΟΥΖΑ   ΒΑΣΙΛΙΚΟ

130
ΓΕΥΜΑ ΑΞΙΑΣ  30 ΕΥΡΩ
ΨΗΤΟΠΩΛΕΙΟ «ΑΧΕΛΩΟΣ»                  ΒΑΣΙΛΙΚΟ

131
ΖΥΓΑΡΙΑ ΜΠΑΝΙΟΥ
ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΥ ΑΦΟΙ                              ΒΑΣΙΛΙΚΟ

132
ΟΔΟΝΤΟΚΡΕΜΑ + ΟΔΟΝΤΟΒΟΥΡΤΣΑ
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΣΟΥΜΠΑΚΑ Β.                ΒΑΣΙΛΙΚΟ

133
ΑΝΘΟΔΕΣΜΗ ΑΞΙΑΣ 10 ΕΥΡΩ
ΑΝΘΟΠΩΛΕΙΟ “ΓΙΩΤΑ”                          ΒΑΣΙΛΙΚΟ

134
ΕΚΠΤΩΣΗ  30%
“LA DIDA”                                                 ΒΑΣΙΛΙΚΟ

135
ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΚΑΤΣΙΚΗ ΕΛΕΝ               ΒΑΣΙΛΙΚΟ

136
ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ + ΛΟΥΚΑΝΙΚΟ
ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ ΤΡΕΠΕΚΛΗΣ Ι.                ΒΑΣΙΛΙΚΟ

137
ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ
STRASS                                                       ΒΑΣΙΛΙΚΟ

138
ΠΙΤΣΑ  ΣΠΕΣΙΑΛ
“ΛΕΜΠΕΣΗΣ ”                                           BAΣΙΛΙΚΟ

139
1/2  ΚΙΛΟ ΚΑΦΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ
‘‘Kαφεοίνος’’                                               ΒΑΣΙΛΙΚΟ

140έως144
ΕΚΠΤΩΣΗ 30% ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΑ
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ “APOPSIS”                    ΒΑΣΙΛΙΚΟ

145&146
ΑΛΛΑΓΗ ΤΑΚΟΥΝΙΩΝ
ΤΑΚΟΥΝΙ EXPERT                                   ΒΑΣΙΛΙΚΟ

147
4 ΦΩΤΟΓΡΑΦΕΙΕΣ ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΑΡΙΟ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΕΙΟ ΚΟΛΙΟΒΕΤΑΣ              ΒΑΣΙΛΙΚΟ

148
ΘΗΚΗ ΓΙΑ CD
ΦΩΤΟΓΡΑΦ.ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ             ΒΑΣΙΛΙΚΟ

149
ΚΑΘΑΡΙΣΜΑ  ΕΝΑ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙ
ΚΑΘΑΡΙΣΤ.ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ             ΒΑΣΙΛΙΚΟ

150
ΓΥΑΛΙΑ  ΟΡΑΣΕΩΣ ΑΞΙΑΣ  30 ΕΥΡΩ
ΟΠΤΙΚΑ   ΑΡΒΑΝΙΤΗ                               ΒΑΣΙΛΙΚΟ

151
4 ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ  ΠΙΤΑ ΓΥΡΟ
ΨΗΤΟΠΩΛΕΙΟ  « ΤΟ ΣΠΙΤΙΚΟ»             ΒΑΣΙΛΙΚΟ

152
ΚΟΣΜΗΜΑ
«ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΜΕ ΑΓΑΠΗ »                ΒΑΣΙΛΙΚΟ

153
AΠΛΩΣΤΡΑ
ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ                                       ΒΑΣΙΛΙΚΟ

154
ΚΟΥΡΕΜΑ ΑΝΔΡΙΚΟ
ΚΟΜΜΩΤΗΡΙΟ “ΑΡΒΑΝΙΤΗ ΜΑΡΙΑ    ΒΑΣΙΛΙΚΟ

155
ΒΙΒΛΙΟ
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ  «ΠΥΞΙΔΑ»                   ΒΑΣΙΛΙΚΟ

156
1  ΚΙΛΟ ΓΛΥΚΑ
ΦΟΥΡΝΟΣ “ΠΕΤΡΙΝΟ”                             ΒΑΣΙΛΙΚΟ

157
5 ΚΙΛΑ ΧΡΩΜΑ
ΚΟΝΤΑΚΗΣ  ΧΡ.                                       ΒΑΣΙΛΙΚΟ

158
ΒΡΥΣΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ
ΑΦΟΙ ΜΠΟΜΠΙΚΑ                                   ΒΑΣΙΛΙΚΟ

159
ΜΠΛΟΥΖΑ
“FURUM”  ΓΥΦΤΟΔΗΜΟY Γ.                 ΒΑΣΙΛΙΚΟ

160
ΚΡΕΜΑ  ΗΜΕΡΑΣ
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΚΑΒΟΥΚΙΔΟΥ ΑΓΓΕΛ.   ΒΑΣΙΛΙΚΟ

161
ΚΡΕΜΑ ΧΕΡΙΩΝ
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΚΑΒΟΥΚΙΔΟΥ ΑΓΓΕΛ.   ΒΑΣΙΛΙΚΟ

162
Shower Gel
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΚΑΒΟΥΚΙΔΟΥ ΑΓΓΕΛ.   ΒΑΣΙΛΙΚΟ

163
ΚΑΘΑΡΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟΥ&ΣΩΜΑΤΟΣ
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΚΑΒΟΥΚΙΔΟΥ ΑΓΓΕΛ.   ΒΑΣΙΛΙΚΟ

164
ΜΠΛΟΥΖΑ
 Mega-shop                                                  ΒΑΣΙΛΙΚΟ

165
ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΣΟΥΒΛΑΣ
ΜΕΖΕΔΟΠΩΛΕΙΟ «Το παραδοσιακό»    ΒΑΣΙΛΙΚΟ

166
ΔΩΡΟΕΠΙΤΑΓΗ  ΑΞΙΑΣ 20ΕΥΡΩ
SUPER MARKET  ΚΡΗΤΙΚΟΣ                    ΕΡΕΤΡΙΑ

167
ΓΕΥΜΑ 2 ΑΤΟΜΩΝ
«ΔΙΠΟΡΤΟ»                                                   ΕΡΕΤΡΙΑ

168
ΕΝΑ  ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ
ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ “OΛΥΜΠΟΣ ”                     ΕΡΕΤΡΙΑ

169
ΣΑΠΟΥΝΑΚΙΑ
XAΡΤΙΚΑ ΒΡΑΚΑΣ ΑΛΕΞ.                         ΕΡΕΤΡΙΑ

170
1/2  ΚΙΛΟ ΒΟΥΤΗΜΑΤΑ
ΑΡΤΟΓΛΥΚΙΣΜΑΤΑ                                    ΕΡΕΤΡΙΑ

171
ΨΑΡΙΑ ΑΞΙΑΣ  10 ΕΥΡΩ
ΙΧΘΥΟΠΩΛΕΙΟ ΤΣΑΛΛΑ ΑΘΗΝΑ           ΕΡΕΤΡΙΑ

172
ΕΙΚΟΝΑ
                                                                         ΕΡΕΤΡΙΑ

173
2  ΚΙΛΑ ΑΡΝΙ
ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ “ΒΛΑΧΟΣ”                          ΕΡΕΤΡΙΑ

174
2 KIΛΑ ΛΟΥΚΑΝΙΚΑ
ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ ΚΟΛΛΙΑΣ ΒΑΣ.                  ΕΡΕΤΡΙΑ

175
ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΟ
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΜΙΧΟΣ ΔΗΜ.                        ΕΡΕΤΡΙΑ

176
1/2 ΛΟΥΚΑΝΙΚΑ
ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ ΣΚΥΡΙΑΝΟΣ  Ι.                   ΕΡΕΤΡΙΑ

177
ΝΥΧΤΙΚΟ
                                                                         ΕΡΕΤΡΙΑ

178
1 ½  ΚΙΛΟ ΛΟΥΚΑΝΙΚΑ
ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ ΜΠΑΣΙΝΑΣ ΓΕΩΡ.             ΕΡΕΤΡΙΑ

179
ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ ΣΩΜΑΤΟΣ
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΠΑΝΑΓΙΑΡΗΣ ΑΝ.              ΕΡΕΤΡΙΑ

180
ΚΡΕΜΑ  ΧΕΡΙΩΝ
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΜΑΝΕΤΑ ΜΑΡΙΑ                 ΕΡΕΤΡΙΑ

181
ΨΑΡΙΑ ΑΞΙΑΣ 15  ΕΥΡΩ
«Ο θαλάσσιος κόσμος του Βούδα  »               ΕΡΕΤΡΙΑ

182
5 ΕΞΑΔΕΣ  ΝΕΡΟ
 ΨΩΜΑΔΕΛΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ                           ΕΡΕΤΡΙΑ

183
ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΑΞΙΑΣ 20 ΕΥΡΩ
ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΟ ΑΣΗΜΑΚΟΣ                         ΕΡΕΤΡΙΑ

184
ΓΛΥΚΟ ΤΑΨΙΟΥ
“ΓΛΥΚΙΑ ΓΩΝΙΑ”ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ  Σ.           ΕΡΕΤΡΙΑ

185
ΓΑΛΟΤΣΕΣ
ΕΙΔΗ ΑΛΙΕΙΑΣ - ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ                   ΕΡΕΤΡΙΑ

186
ΚΟΜΜΩΤΗΡ. ΜΩΡΑΙΤΗ ΕΥΑΓ.                ΕΡΕΤΡΙΑ

187
ΤΟΥΡΤΑ
“ΑΛΕΥΡΟΓΑΤΟΣ”                                        EΡΕΤΡΙΑ

188
ΑΠΟΡΡΥΠΑΝΤΙΚΟ  ΠΛΥΤΗΡΙΟΥ
SUPER MARKET  “ΕΝΑ”                            ΕΡΕΤΡΙΑ

189
ΓΟΥΡΙ
ΧΡΥΣΟΧΟΕΙΟ   “ΜΑΡΙΝΗ  ”                       ΕΡΕΤΡΙΑ

190
ΕΚΤΥΠΩΣΗ  ΣΕ  ΚΟΥΠΑ
PHOTO DIGITAL STUDIO                          ΕΡΕΤΡΙΑ

191
ΑΡΩΜΑ
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΚΕΧΡΗ&ΚΟΥΚΗ                 ΕΡΕΤΡΙΑ

192
ΣΑΜΠΟΥΑΝ
ΚΟΜΜΩΤΗΡΙΟ “ΑΓΓΕΛΙΚΗ”                    ΕΡΕΤΡΙΑ

193
ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΠΑΠΛΩΜΑΤΟΣ
ΚΑΘΑΡΙΣΤΗΡΙΟ CLEAN4U                        ΕΡΕΤΡΙΑ  

194&195
ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΑΞΙΑΣ  5 ΕΥΡΩ
ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΟ ΚΛΗΜΑΝΤΗΡΗΣ                ΕΡΕΤΡΙΑ

196&197
ΠΟΤΗΡΙΑ
ELECTRONET “ΚΟΡΑΧΑΗΣ”                    ΕΡΕΤΡΙΑ

198
ΚΡΑΓΙΟΝ & ΜΑΝΟ
Semina” ΒΑΛΚΑΝΟΥ  ΙΟΥΛΙΑ                  ΕΡΕΤΡΙΑ

199
ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ  ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ
« ΣΤΑΥΡΙΝΙΑ»                                              ΕΡΕΤΡΙΑ

200
ΓΙΑΛΙΑ  ΗΛΙΟΥ
ΟΠΤΙΚΑ -ΚΑΒΥΡΗΣ                                    ΕΡΕΤΡΙΑ

201
ΨΑΡΙΑ ΑΞΙΑΣ 5 ΕΥΡΩ
ΙΧΘΥΟΠΩΛΕΙΟ ΜΙΓΓΟΥ ΑΦΟΙ                 ΕΡΕΤΡΙΑ

202
ΑΡΩΜΑ
“EXELIXIS”                                                   ΕΡΕΤΡΙΑ

203
ΠΟΤΗΡΙΑ  ΟΥΙΣΚΙ
VICKO                                                            ΕΡΕΤΡΙΑ

204&205
ΚΟΥΡΕΜΑ  &  ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΚΟΜΜΩΤΗΡΙΟ “free style”                          ΕΡΕΤΡΙΑ

206
ΚΟΛΩΝΙΑ & ΣΑΠΟΥΝΙ ΣΕΤ
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ  ΝΙΦΟΡΟΣ   ΚΩΝ.                ΕΡΕΤΡΙΑ

207
ΟΡΓΚΑΝΑΙΖΕΡ  2018
ΒΙΒΛΙΟΠΟΛΕΙΟ  «ΡΟΜΒΟΣ»                     ΕΡΕΤΡΙΑ

208
ΜΠΛΟΥΖΑ  ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ
Lynne”                                                           ΕΡΕΤΡΙΑ

209έως211
ΚΟΥΡΕΜΑ & ΧΤΕΝΙΣΜΑ
ΚΟΜΜΩΤΗΡ.ΓΑΡΥΦΑΛΛΟΥ ΑΣ.             ΕΡΕΤΡΙΑ

212
ΔΥΟ ΚΑΛΣΟΝ
«Womens fashion »                                       ΕΡΕΤΡΙΑ

213&214
10 ΚΙΛΑ ΣΚΥΛΟΤΡΟΦΗ 
ΚΑΡΒΕΛΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ                                ΕΡΕΤΡΙΑ

215
ΟΡΧΙΔΕΑ  ΑΞΙΑΣ 25 ΕΥΡΩ
ΑΝΘΟΠΩΛΕΙΟ  ΤΗΕ FLOWER SHOP       ΕΡΕΤΡΙΑ

216
ΠΕΤΡΟΓΚΑΖ
« Η ΣΤΟΑ» ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ ΕΛΕΥΘ.        ΕΡΕΤΡΙΑ

217
2 ΚΙΛΑ ΤΡΟΦΗ ΣΚΥΛΟΥ
PET SHOP ΠΑΝΑΓΙΑΡΗ ΕΙΡΗΝΗ              ΕΡΕΤΡΙA

218
ΚΑΛΤΣΑΚΙΑ & ΠΟΤΗΡΟΠΑΝΟ
ΚΟΛΛΙΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑ                                    ΕΡΕΤΡΙΑ 

219&220
ΚΟΥΡΕΜΑ
«ΚΟΥΡΕΙΟΝ» ΚΑΡΑΜΠΙΝΗ ΑΡΕΤΗ         ΕΡΕΤΡΙΑ

221
BODY MILK
Physis Soaps     ΤΕΡΖΑΚΗ ΚΩΝ.                  ΕΡΕΤΡΙΑ

222&223
ΚΑΡΤΑ  WHATS UP
 ΓΕΡΜΑΝΟΣ                                     .            ΕΡΕΤΡΙΑ

224έως229
50%  ΕΚΠΤΩΣΗ  ΣΕ  ΟΛΑ
 ΚΟΜΜΩΤΗΡΙΟ “VALENTINO”        .       ΕΡΕΤΡΙΑ

230έως232
 ΑΛΦΑΔΙ
ΚΑΚΑΒΑΣ Γ.& ΣΙΑ  ΟΕ                               ΕΡΕΤΡΙΑ

233&234
ΨΑΛΙΔΙ  ΚΛΑΔΕΜΑΤΟΣ
ΚΑΚΑΒΑΣ Γ.& ΣΙΑ  ΟΕ                               ΕΡΕΤΡΙΑ

235έως237
ΒΙΒΛΙΟ
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ “ΑΚΤΙΔΑ”                        ΕΡΕΤΡΙΑ

238
ΕΝΑ ΚΑΡΑΦΑΚΙ ΟΥΖΟ ΜΕ ΜΕΖΕ
“AΠΟΛΛΩΝΙΟ”                                            ΕΡΕΤΡΙΑ

239
ΒΟΛΒΟΙ  ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ
ΓΕΩΠΟΝΟΣ ΜΠΑΣΙΝΑ ΚΩΝ/ΝΑ               ΕΡΕΤΡΙΑ

240
ΜΕΝΟΥ ΓΙΑ  3 ΑΤΟΜΑ
ΟΒΕΛΙΣΤΗΡΙΟ ΣΤΑΜΑΤΟΥΚΟΣ               ΕΡΕΤΡΙΑ

241
ΜΕΝΟΥ ΓΙΑ 4 ΑΤΟΜΑ
ΟΒΕΛΙΣΤΗΡΙΟ ΣΤΑΜΑΤΟΥΚΟΣ               ΕΡΕΤΡΙΑ

242
ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΓΙΑ ΚΡΕΜΑΤΑ
ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΩΝ                    ΕΡΕΤΡΙΑ                                     

243
ΜΠΛΟΥΖΑ
ΚΟΛΛΙΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ                                   ΕΡΕΤΡΙΑ

244
ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ    ΠΑΙΔΙΚΟ
«junior fashion”                                              ΕΡΕΤΡΙΑ

245
ΜΠΛΟΥΖΑ ΠΑΙΔΙΚΗ
«junior fashion”                                              ΕΡΕΤΡΙΑ

246
ΓΑΝΤΙΑ
«ΣΙΚ»                                                              ΕΡΕΤΡΙΑ

247
15 ΚΙΛΑ ΑΚΡΥΛΙΚΟ  ΧΡΩΜΑ
ΨΑΡΙΑΝΟΣ ΔΗΜ. & ΒΟΥΛΑ                      ΕΡΕΤΡΙΑ

248
ΧΥΛΟΠΙΤΕΣ
ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΟ ΜΟΣΧΟΣ  ΣΤΑΥΡΟΣ          ΕΡΕΤΡΙΑ

249&250
ΒΙΒΛΙΟ

251
ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟ

252&253
ΣΕΤ  ΚΑΦΕ

254έως264
ΚΟΛΙΕ

265έως267
ΒΡΑΧΙΟΛΙ

268
ΓΑΝΤΙΑ

269&270
ΚΟΛΩΝΙΑ

271
ΚΟΜΠΟΛΟΙ

272
ΜΠΡΕΛΟΚ

273
ΓΟΥΡΙ

274
ΣΕΤ ΜΑΚΙΓΙΑΖ

275&276
ΚΕΡΑΚΙ

277
ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΚΟΡΝΙΖΑ

278
ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΚΟΣΜΗΜΑΤΟΘΗΚΗ

279
ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ

280&281
ΜΑΡΜΕΛΔΑ

282&283
ΚΑΣΚΟΛ ΛΑΙΜΟΣ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟ

284
ΦΥΣΙΚΟ ΣΑΠΟΥΝΙ & ΣΦΟΥΓΓΑΡΙ

285έως289
1 ½  ΚΡΑΣΙ ΚΟΚΚΙΝΟ

290&291
ΜΟΛΥΒΙ ΜΑΤΙΩΝ  ΚΟΡΡΕΣ

292&293
ΚΗΡΟΠΗΓΙΟ  ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΟ

294
ΕΙΚΟΝΑ

295&296
ΚΑΔΡΑΚΙ

297
ΚΛΕΙΔΟΘΗΚΗ ΤΟΙΧΟΥ

298
Panettone

299
ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ

300
ΚΟΡΝΙΖΑ

301
ΤΣΑΝΤΑ

302
ΤΣΑΝΤΑ&ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ  AVON

303
ΦΟΥΛΑΡΙ

304
ΜΠΑΣΜΙΝΑ

305
ΚΗΡΟΠΗΓΙΟ

306&307
ΚΟΥΜΠΑΡΑΣ ΠΑΙΔΙΚΟΣ

308έως328
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

       329
ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ

330
ΚΡΑΓΙΟΝ

331
2 ΚΙΛΑ ΛΟΥΚΑΝΙΚΑ
ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ ΣΤΑΜΑΤΟΥΚΟΣ            ΒΑΣΙΛΙΚΟ

332
ΑΡΩΜΑ  30ml
«ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΝΥΧΙ»                                   ΒΑΣΙΛΙΚΟ



*Ευχαριστούμε τα καταστήματα,
Και τους ενορίτες μας για τις προσφορές τους.
Ευχαριστούμε πολύ τις κυρίες Παπαδημητρίου Ζαχαρούλα, Χατήρα Ελένη, Πάστρα Φωτεινή και Νερούτσου Ξένια
που μας βοήθησαν για την συλλογή  των δώρων!!!


******