Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Ερώτηση διαυγέστατα ευρωπαϊκή

Κάποτε η Ελλάδα ήταν η μοναδική βαλκανική χώρα που μετείχε στο ΝΑΤΟ. Τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας ήταν σύνορα του ΝΑΤΟ: οριοθετούσαν τον κόσμο της ελευθερίας απέναντι στον φρικώδη εφιάλτη του μαρξιστικού ολοκληρωτισμού. Ελευθερία τότε σήμαινε την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, όχι την αναιδέστατη ασυδοσία των «Αγορών».
Σήμερα μέλη του ΝΑΤΟ είναι οι περισσότερες χώρες των Βαλκανίων – ζητάνε και τα Σκόπια την ένταξή τους. Η Ελλάδα μπορεί να συναινέσει σε αυτή την ένταξη, μπορεί και να αρνηθεί, όπως μπορούσε και στην περίπτωση των όμορων χωρών: της Αλβανίας και της Βουλγαρίας. Με ποια κριτήρια, με ποια λογική να δεχθεί ή να αρνηθεί;
Υπάρχουν τα κριτήρια του ευρωπαϊκού εθνικισμού και η λογική του ελληνικού κοσμοπολιτισμού. Με τα κριτήρια των Ευρωπαίων εθνικιστών θα συναινούσαμε απαιτώντας ανταλλάγματα. Από την Αλβανία, λ.χ., θα είχαμε απαιτήσει θεσμικές εξασφαλίσεις για την προστασία των ελληνικών πληθυσμών της Βόρειας Ηπείρου. Και από τα Σκόπια, να εγκαταλείψουν τις φαιδρότητες για την αερογέφυρα, πάνω από εννέα αιώνες, που τους καθιστά «απογόνους» του Μεγαλέξανδρου.
Με τη λογική του ελληνικού κοσμοπολιτισμού, θα αναλαμβάναμε τις ευθύνες του Ευρωπαίου. Δηλαδή, την τόλμη του ερωτήματος: Από ποιαν απειλή προστατεύει σήμερα η νατοϊκή συμμαχία τις χώρες-μέλη της; Τα μαρξιστικά καθεστώτα κατέρρευσαν προ πολλού, αιφνιδιαστικά και ραγδαία, σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, οι κοινωνίες του άλλοτε σοβιετικού πουριτανισμού έχουν παραδοθεί, άνευ όρων, στην απόλυτη κυριαρχία των «Αγορών», στον ακάθεκτο μονόδρομο της καταναλωτικής μέθης. Ποιαν άμυνα, απέναντι σε ποιαν απειλή εξασφαλίζει το ΝΑΤΟ; Ποιος το χρειάζεται, ποιον υπηρετεί;
Δύσκολο, σχεδόν αδύνατο να αντιληφθούμε οι σημερινοί ελληνώνυμοι (και μάλιστα το πιο δραματικά υπανάπτυκτο κομμάτι της κοινωνίας μας: οι επαγγελματίες της πολιτικής) τη διαφορά του κοσμοπολιτισμού από την κοσμοκρατορία. Το πρώτο προϋποθέτει καλλιέργεια, το δεύτερο απλώς υπεροπλία (βλ. αναμέτρηση Τραμπ με Κιμ Γιονγκ Ουν). Από τότε που ένα ελάχιστο τμήμα του Ελληνισμού συγκροτήθηκε σε «εθνικό κράτος», χάθηκε η συνείδηση της διαφοράς και το «εθνικό κράτος» προσκολλήθηκε, μέχρις εξευτελισμού και παιδαριωδίας, στη μυθοποιημένη κοσμοκράτειρα «Δύση».
Δεν χρειάζεται ανάλυση αυτή η προσκόλληση, είναι η πραγματικότητα του «εθνικού» μας βίου και των αδιεξόδων του. Τα δίνουμε όλα στη Δύση, «αλλά μας παίρνει και κάτι», όπως λέει ο σοφός Αρκάς. Πόσες φορές είχαν υποσχεθεί οι Βρετανοί την επανένωση της Κύπρου (ελληνικότερης του Μωριά) με την Ελλάδα – πόσες; Πόσες φορές οι Γαλλογερμανοί έδωσαν ίδια υπόσχεση για τη Βόρεια Ηπειρο; Αποκλείεται να αγνοεί η Δύση αυτό που (έμμεσα αλλά σαφέστατα) ανέλυσε ο Νταβούτογλου στα βιβλία του: Οτι ο Ελληνισμός, αν δεν πατάει και στις δύο όχθες του Αιγαίου, έχει αποκλεισθεί από την ενεργό μετοχή στην Ιστορία.
Αμυντική συμφωνία λαών ή συμφερόντων το ΝΑΤΟ σήμερα; Αυτή είναι μια διαυγέστατα ευρωπαϊκή ερώτηση. Εσπειρε ο Ελληνισμός κορμιά των παλικαριών του όπου πόλεμοι για τα συμφέροντα της Δύσης, από την Κριμαία ώς το Ελ Αλαμέιν και ώς την Κορέα. Και εισπράττει, κάθε φορά, σταθερά από τη Δύση φανφαρόνικους ρητορικούς επαίνους. Παράλληλα με παγερή, τερατώδη αδιαφορία για τη συνεχή και ραγδαία συρρίκνωση του Ελληνισμού: Τη μεθοδική γενοκτονία του μικρασιατικού και του ποντιακού Ελληνισμού. Το πογκρόμ των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου, της Τενέδου. Τον έντεχνο πνιγμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Τις αξιώσεις αφελληνισμού των βραχονησίδων του Αιγαίου και την αμφισβήτηση της ελληνικότητας νησιών όπου η ελληνική γλώσσα μιλιέται τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια. Την γκανγκστερική απαγόρευση αξιοποίησης της ελληνικής υφαλοκρηπίδας σε ελληνικότατες θάλασσες.
Κάποτε η Κύπρος ήταν, αυτονόητα για τη σύνολη ανθρωπότητα, ένα ελληνικό νησί με μια μειονότητα 18% βίαια εξισλαμισμένων, μέσα στους αιώνες, Ελλήνων. Η δολιότητα της βρετανικής αποικιοκρατίας μεταποίησε βαθμιαία τη θρησκευτική σε εθνική μειονότητα κολακεύοντας τον εθνικιστικό πρωτογονισμό των Τούρκων. Στην κολυμβήθρα του ΟΗΕ (πάντοτε υποχείριου των ισχυρών) η μειονότητα βαφτίστηκε «κοινότητα» με απαιτήσεις συγκυριαρχίας στο νησί. Ανακηρύχθηκε η «κοινότητα» κράτος ανεξάρτητο, πήρε το βολικό όνομα «Βόρεια Κύπρος». Υπομονετικά και σταθερά παζαρεύει η εκτρωματική απόφαση την εναλλάξ διακυβέρνηση ολόκληρου του νησιού. Περιμένει κάποιον «προοδευτικό» ελληνώνυμο να υπογράψει.
Χθες η «Βόρεια» Κύπρος, σήμερα η «Βόρεια» Μακεδονία. Οι «προοδευτικοί» ελληνώνυμοι μας απαγορεύουν να μιλάμε για «Βόρεια Ηπειρο», οφείλουμε, αυτονοήτως εξωνημένοι σε δανειστές «προστάτες», να μιλάμε για «Νότια Αλβανία». Ο Ελληνισμός κλαδεύεται, μεθοδικά, επίμονα. Αλήθεια, μήπως το ΝΑΤΟ άλλαξε εργοδότη και δεν το αντιληφθήκαμε – ούτε καν όταν μακέλευε (δεινός μακελάρης) τη Σερβία, το 1999; Μήπως την άμυνα της «ελευθερίας» μας «ανεπαισθήτως» την παραχωρήσαμε στις «Αγορές» και αυτές προσέλαβαν Security το ΝΑΤΟ;

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

Η Μεγάλη Παρασκευή της Μακεδονίας μας

(Ο πανηγυρικός για την 105η Επέτειο της απελευθερώσεως του Κιλκίς, που εκφωνήθηκε στην Μητρόπολη Κιλκίς, την 21 Ιουνίου 2018) 

            Το Κιλκίς είναι ο πιο εύφορος τόπος της Μακεδονίας μας. Δεν έχει νερά, δεν έχει ποτάμια, για να αρδεύουν τα χωράφια του. Και όμως είναι η πλουσιότερη γη. Γιατί;
Διαβάζω ένα ωραίο κείμενο, γραμμένο πριν από 30 χρόνια. Ο συγγραφέας του, Σταύρος Λίβας, ζει, γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 20, τα παιδικά του χρόνια στο Κιλκίς.
«Ένα απέραντο “Εθνικό Νεκροταφείο”, που κρύβει στα σπλάχνα του τα κορμιά χιλιάδων παλληκαριών, είναι ο τόπος μας. Και πάνω στα κορμιά αυτά στήθηκαν τα θεμέλια αυτής της πόλης. Και το σιτάρι που φτιάχνει το ψωμί μας, θεριεύει και μεστώνει, ρουφώντας από τη γη αίμα αντί για νερό.
 Κάθε λόφος γύρω μας κι ένας “κρανίου τόπος”. Κάθε χωράφι κι ένας “αγρός αίματος”, για να χρησιμοποιήσω τους χαρακτηρισμούς του Ευαγγελίου, που τόσο ταιριάζουν στην περίπτωση.
Τα πρώτα χρόνια, τ’ αλέτρια που όργωναν τη γη, έφερναν στην επιφάνεια λευκά κόκκαλα, “κόκαλα Ελλήνων ιερά”, μαζί με σκουριασμένες ξιφολόγχες και δερμάτινες παλάσκες περασμένες σε ζωστήρες που έζωναν, κάποτε, λυγερά σώματα παλληκαριών. Κι όλοι μας, λίγο – πολύ, έχουμε να θυμόμαστε πως κάποτε, σκάβοντας τις αυλές των σπιτιών μας, είχαμε βρει σκουριασμένα όπλα κι ανθρώπινα κρανία.
Θυμάμαι τους πρώτους περιπάτους που κάναμε με το σχολείο εκεί κοντά στους πρόποδες του Άη-Γιώργη. Η δασκάλα μας έλεγε ότι οι παπαρούνες στον τόπος μας είναι πιο κόκκινες από αλλού, “γιατί παίρνουν το χρώμα τους από το αίμα των σκοτωμένων παλληκαριών”. Κι εμείς διστάζαμε να τις κόψουμε,, από φόβο, μήπως και ματώσουμε τα χέρια μας».
Ναι, και σήμερα οι λόφοι με τις παπαρούνες, ναι, και σήμερα η ιστορία της Μακεδονίας μας ποτίζεται από το αίμα των 8.500 χιλιάδων περίπου αξιωματικών και στρατιωτικών, που έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος κατά την τριήμερο μάχη του Κιλκίς
 Οι “κόκκινες γραμμές” στην πατρίδα μας δεν χαράσσονται με μελάνι. Όχι. Χαράσσονται με το αίμα και τους αγώνες των Ελλήνων για την ελευθερία. Ο εθνικός μας ύμνος είναι ύμνος για την Ελευθερία, γιατί Ελλάς και ελευθερία είναι λέξεις ταυτόσημες.
Η μάχη του Κιλκίς, στις 19 με 21 Ιουνίου του 1913, υπήρξε η φονικότερη, ενδοξότερη, αλλά και η κρισιμότερη της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Όχι μόνο σώθηκε η Μακεδονία σώθηκε η Ελλάδα κατά την εύστοχη ρήση του Ίωνα Δραγούμη, αλλά η Ήπειρος, τα νησιά του Αν. Αιγαίου και η Κρήτη ενσωματώνονται οριστικά στον εθνικό κορμό.
Ταυτόχρονα ξεπλένεται η ντροπή του 1897, η πατρίδας μας αποκτά κύρος και υπόληψη μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και των Μεγάλων τότε Δυνάμεων. Διότι οι Μεγάλες Δυνάμεις συναγάγουν συμπεράσματα για την πολιτική τους, όχι με κριτήριο την ετοιμότητα υποκλίσεων και τα πλατιά χαμόγελα (ή χαχανητά), αλλά με κριτήριο την ικανότητα και την αποφασιστικότητα των κυβερνήσεων να υπερασπιστούν τα εθνικά τους συμφέροντα. Στην μάχη του Κιλκίς έλαμψε ο ηρωισμός και η γενναιότητα του ελληνικού στρατού. Να παραπέμψω σε ένα κείμενο ενός αυτόπτη μάρτυρα. Είναι του Δημητρίου Καλλίμαχου, εθελοντή ιερέως της Ε’ Μεραρχίας, ο οποίος ακολουθεί την γιγαντομαχία και καταγράφει τις ηρωικές μάχες. Το βιβλίο κυκλοφορήθηκε πριν από 80 περίπου χρόνια με τίτλο “Αθάνατη Ελλάς”
Να σημειώσω παρενθετικά ότι η μάχη διεξήχθη εν μέσω φοβερού καύσωνος (περίπου 40 βαθμούς κελσίου). Τα σιταροχώραφα του κάμπου του Κιλκίς, εξαιτίας των οβίδων πήραν φωτιά. Πολλοί βαριά τραυματισμένοι στρατιώτες, μη μπορώντας να μετακινηθούν, κάηκαν ζωντανοί…
Διαβάζω στην σελ. 76 του πονήματος:
«Στρατιώτης του 22ου ετραυματίσθη εις τον βραχίονα. Τυχερός ήσουνα, συνάδελφε, που πήρες το παράσημο, του λέγει ο παραπλεύρως του, άιντε τράβα τώρα στο χειρουργείο…
Τι έκανε, λέει; Με μια γρατσουνιά να φύγω; Το παληοτόμαρό μου βαστάει ακόμα, έχω να φάω και άλλους απ’ αυτούς τους άτιμους που σφάξανε γυναικόπαιδα! Και συνεχίζει τον αγώνα.
Παίρνει δεύτερο βόλι και εξακολουθεί να μάχεται και το δεύτερον τραύμα γίνεται τρίτον και έπεται συνέχεια… Και όταν πλέον η δυνατή αιμορραγία τον αναγκάζη να πέση κάτω, οι τραυματοφορείς, όταν επλησίασαν να τον παραλάβουν, επέδεσαν εν όλω επτά τραύματα! Και παρεπονείτο ο Ρουμελιώτης στρατιώτης, διότι δεν ήτο δυνατόν πλέον να συνεχίση τον αγώνα του, λέγοντας: Μωρ, δεν μπορούσε να είχα κι’ άλλο παληοτόμαρο, να βγάλω αυτό το τρυπημένο και να βάλω το καινούργιο!».
Με αυτά τα εντός εισαγωγικών “παλιοτόμαρα”, είναι κεντημένη η γαλανόλευκη σημαία μας, με τα κομμένα πόδια των χιλιάδων τότε αναπήρων περπατά η Ελλάδα. (Κάποια άλλα, όντως παλιοτόμαρα, σήμερα καίνε το εθνικό μας σύμβολο).
Στη μάχη του Κιλκίς συμμετέχουν Έλληνες απ’ όλη την Οικουμένη. Από τον ακμαίο τότε Ελληνισμό της Αιγύπτου, από την Αμερική, την Ευρώπη, την Αυστραλία, τα νιάτα του έθνους σπεύδουν όχι για να σκοτώσουν αλλά να πεθάνουν για την πατρίδα.
Με την ομόνοια και την ομοψυχία αγγίζουμε το θαύμα. “Έλληνας ομοφρονέοντας χαλεπούς είναι περιγίγνεσθαι”, όταν ομονοούν οι Έλληνες είναι ανίκητοι διαλαλεί ο Ηρόδοτος, ρήση επικαιρότατη. Δύο και πλέον χιλιάδες, Κύπριοι εθελοντές σκλάβοι ελευθερωτές, όπως προσφυώς ονομάστηκαν, αφήνουν την πολύπαθη μεγαλόνησο και
«παίρνουν την ανηφοριά, παίρνουν τα μονοπάτια, να βρουν τα σκαλοπάτια που παν στη λευτεριά»,
όπως τραγουδούσε ο ήρωας του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, 18χρονος Ευαγόρας Παλληκαρίδης. 20 περίπου από αυτούς σκοτώνονται ή τραυματίζονται εδώ στο Κιλκίς.
Ένας από τους ήρωες, ο Κων. Κοιλανιώτης από την Λεμεσσό της Κύπρου, φοιτητής της Νομικής Αθηνών, θα γράψει: “Θα ήτο ντροπή διά πάντα Κύπριον να μην σπεύσει εις την φωνήν της Πατρίδος”. Σκοτώθηκε στις 20 Ιουνίου του 1913, εδώ στο Κιλκίς.
Αιώνια τους η μνήμη και των Κυπρίων και των Κρητικών και των Επτανησίων και όλων των Ελλήνων που πρόσφεραν το αίμα τους για την απελευθέρωση της Μακεδονίας μας.
Σεβασμιώτατοι άγιοι Αρχιερείς, μέχρις εδώ ο λόγος μου ήταν πανηγυρικός, για να τιμήσω τα λαμπρά παλληκάρια της μάχης του Κιλκίς. Από δω και στο εξής είναι επικήδειος.
Περίλυπος εστί η καρδία μου έως θανάτου. Φαρμακώθηκε η ψυχή μας…
Η Κυριακή που μας πέρασε δεν ήταν Κυριακή, ήταν η Μεγάλη Παρασκευή της Μακεδονίας μας, της πατρίδας μας. Πένθιμα πρέπει να χτυπούν και σήμερα οι καμπάνες και αντί για δοξολογία μνημόσυνο να τελέσουμε. Σταυρώθηκε η Μακεδονία μας… Οι γέροντες γονείς μας έκλαιγαν στα χωριά μας για την ατιμωτική, προδοτική συμφωνία. Και όχι δεν είναι ακραίοι ούτε εθνικιστές πατριδοκάπηλοι, «εθνίκια» – λέξη χαμερπής- όπως διατείνεται η κάθε κρανιοκενής ασημαντότητα που βρέθηκε σε ένα αξίωμα. Είναι η καθάρια και αγέρωχη φωνή των προγόνων μας, που βροντοφωνάζει: η Μακεδονία, των Ελλήνων το καμάρι, είναι μία και Ελληνική.
“Έκαστος ερμηνεύει τα πράγματα κατά το ίδιον νόσημα” λέει ένας άγιος. Με βάση την ασθένειά σου κρίνεις και τους άλλους. Ο ακραίος και ο φασίστας, όσους διαφωνούν μαζί του, τους χαρακτηρίζει ακραίους και φασίστες. Και στα μεγάλα συλλαλητήρια δεν πήγε ετερόκλητος όχλος, αλλά ο ελληνικός λαός για να βροντοφωνάξει, δημοκρατικότατα, την αντίσταση του στην προδοσία της Μακεδονίας μας. Την ιστορία την σηκώνει στους ώμους του ο λαός, όταν γονατίζει η ηγεσία. Και οι γονατισμένοι, οι προσκυνημένοι συνήθως προσπαθούν να ταπεινώσουν και τους όρθιους. Ξέρουμε, εμείς οι δάσκαλοι ότι οι μαθητές μας βγάζουν φτερούγες κι ανθίζουν, όταν τους διδάσκουμε με ταπείνωση και όχι ταπεινώνοντάς τους. Το ίδιο ισχύει και για τους ηγέτες. Οι λαοί ανθίζουν όταν έχουν ηγεσία που τους κυβερνά με σεβασμό και ταπείνωση.
Σήμερα ο λαός μας, στην συντριπτική του πλειοψηφία, αισθάνεται προδομένος, ντροπιασμένος και ταπεινωμένος. Ο Μίκης Θεοδωράκης δήλωσε στις 12 Ιουνίου 2018: «Η χώρα μας σύρθηκε σε μια πράξη ιστορικής ήττας και εθνικής μειοδοσίας με απρόβλεπτες επιπτώσεις σε βάρος της χώρας και του λαού μας. Συνάμα ποδοπατήθηκε η θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Ύστερα από αυτό το μεγάλο “ΝΑΙ” του κ. Τσίπρα εκείνου που πονάει πιο πολύ δεν είναι μόνοι οι κίνδυνοι που ανοίγονται μπροστά μας, αλλά προπαντός η μεγάλη Ντροπή που θα μας στιγματίζει για πάντα».
 Μήπως μας νίκησαν οι Σκοπιανοί στο πεδίο της μάχης; Όχι. Τότε γιατί, για πρώτη φορά στην ιστορία μας, παραδίδουμε το άγιο όνομα της Μακεδονίας μας και – ακόμη χειρότερα – αναγνωρίζουμε μακεδονική εθνότητα και γλώσσα, πράξη που όχι μόνο δεν αναχαιτίζει, αλλά αποτελεί την ρίζα και εκτρέφει τον σκοπιανό αλυτρωτισμό; Με λίγα λόγια δεχθήκαμε ότι είμαστε, εμείς οι Μακεδόνες -οι μοναδικοί, οι άλλοι είναι ψευτομακεδόνες- ότι είμαστε ένα υποσύνολο του μακεδονικού έθνους που εδρεύει στα Σκόπια. Υπάρχει μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα; Υπάρχει Μακεδονία κι άλλη εκτός από την ελληνική; Όχι. Δεν κατάλαβαν, οι προδότες, ότι με την υπογραφή τους ακυρώνονται οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και νομιμοποιείται η πλαστογράφηση που ξεκίνησε από τον Τίτο τον οποίο, προφανώς κάποιοι ημέτεροι νοσταλγούν.
Διαβάσαμε ότι εκτός των άλλων επιχαίρει για την συμφωνία και ο Σόρος, το συνώνυμο της δολοπλοκίας. “Επαινούμενος γαρ από των εναντίων αγωνιών μη τι κακόν είργασμαι” έλεγε ο Δημοσθένης. Όταν σε επαινούν οι εχθροί σου σημαίνει ότι διαπράττεις κάτι πολύ κακό. Το ζήσαμε την Κυριακή στις Πρέσπες, όπου ο κ. Ζάεφ μίλησε απροκάλυπτα για Έλληνες και Μακεδόνες χωρίς καμμία ενόχληση. Ορθώς γράφτηκε δώσαμε την Μακεδονία με αντάλλαγμα μια γραβάτα και στήσαμε παιδικό πάρτι για τα γενέθλια του Νίμιτς. Είναι ή δεν είναι αυτό εμπαιγμός και περιφρόνηση του εμπερίστατου λαού μας;
 Βλέπουμε εδώ, γύρω μας, τους μαθητές μας, τα νιάτα της Μακεδονίας να κρατούν τη γαλανόλευκη σημαίας μας για την οποία απαγορεύτηκε η έπαρση της και η απαγγελία του εθνικού μας ύμνου στο δημοτικό σχολείο. Ποιον ενοχλεί ο Εθνικός μας Ύμνος; Μόνο τους εχθρούς μας.
Ερωτώ: Τι θα απολογηθώ εγώ ο δάσκαλος στους μαθητές μου, όταν δουν στην αίθουσα χάρτες με Βόρεια Μακεδονία, όταν τόσα χρόνια διδάσκω μία και μοναδική Μακεδονία; Θα μας τοξεύει αλύπητα το γεμάτο πίκρα και απογοήτευση βλέμμα των παιδιών μας. Αλήθεια τι το αλυτρωτικό θα αφαιρέσουν οι επιτροπές, που θα ελέγξουν και θα αναθεωρήσουν τα βιβλία ιστορίας μας, όπως προβλέπεται από την συμφωνία; Θα σβήσουμε τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Φίλιππο, θα διαγράψουμε τον Μακεδονικό αγώνα; Θα απαλείψουμε τον τίτλο μακεδονομάχοι δίπλα από το όνομα του Παύλου Μελά ή του Γερμανού Καραβαγγέλη; Αναθυμιάσεις του τύπου “συνωστισμός, στο λιμάνι της Σμύρνης”, θα εισπνέουμε πάλι, Ντροπή, να ντροπιαστούμε…Φτάνει πια με τους εθνομηδενιστές και τις ιδεοληψίες τους. Ο κ. Ζάεφ έγραψε, άγιοι αρχιερείς, την αποφράδα ημέρα, ότι στέκεται με υπερηφάνεια μπροστά στον Κύριλλο και τον Μεθόδιο. Τους παραδώσαμε τους Έλληνες, από τη Θεσσαλονίκη, αγίους φωτιστές των Σλάβων, παραδίδουμε, δηλαδή, την ιστορία της Μακεδονίας από την κτίση της Κωνσταντινούπολης και εντεύθεν.
Την μακεδονική δυναστεία του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου, τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, τους εκατοντάδες αγίους, μάρτυρες και νεομάρτυρες. Παραδίδουμε τα ιερά και όσιά μας στους απόγονους των Κομιτατζήδων Αισχρόν εστί και λέγειν…
Να θυμηθείτε, Σεβασμιώτατε ποιμενάρχα μας, κ. Εμμανουήλ, ότι σε κάποια στιγμή, θα απαιτήσουν οι Σκοπιανοί να διαγράψετε το “υπερτίμου και εξάρχου Μακεδονίας”, εφόσον προωθούν για την σχισματική τους Εκκλησίας το: Αρχιεπισκοπή Αχρίδος και πάσης Μακεδονίας.
Μήπως απαιτήσουν και την κατάργηση της εορτής των Πολιούχων μας Πεντεκαίδεκα Ιερομαρτύρων, γιατί μαρτύρησαν στην Στρώμνιτσα, η οποία, κατά τους θλιβερούς πρωταγωνιστές της Πρέσπας, ανήκει στο μακεδονικό έθνος;
Η επαίσχυντη συμφωνία άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και τις ίδιες παρανοϊκές διεκδικήσεις θα ζήσουμε και για τα προϊόντα της Μακεδονίας και το αεροδρόμιο “Μακεδονία” και για το ίδρυμα και το Μουσείου του Μακεδονικού Αγώνα. Ενός κακού μύρια έπονται…
Η ιστορία είναι φωνή νεκρών διδάσκουσα τους ζώντας. Όλοι μαζί, ζωντανοί και πεθαμένοι, είμαστε αλληλέγγυοι και συνυπεύθυνοι, έλεγε ο Σεφέρης.
Η ιστορία, εξ ορισμού, είναι μία συμφωνία μεταξύ των νεκρών, των ζώντων και των αγέννητων. Κι αφού είναι τριμερής η συμφωνία, δεν μπορεί να αλλάξει εν απουσία των δύο μερών των νεκρών και των αγέννητων.
“Χρωστάμε σ’ όσους πέρασαν
θα ρθούνε θα περάσουν
κριτές θα μας δικάσουν
οι αγέννητοι και οι νεκροί” γράφει υπέροχα ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς.
            Οι πρώτοι Κριτές, οι νεκροί, όπως οι χιλιάδες μαχητές του Κιλκίς έγραψαν με το αίμα τους: Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική. Οι δεύτεροι, οι αγέννητοι, θα μας δικάσουν, αν ανεχτούμε το ανοσιούργημα: την προδοσία της Μακεδονίας. Όχι. Ο Λαός θα αποτινάξει από πάνω του αυτό το στίγμα, αυτόν τον λεκέ της ιστορίας μας. Οι Μακεδόνες δεν μπορούν να ζουν σκλαβωμένοι και προδομένοι. Εμείς οι Μακεδόνες, εμείς οι Έλληνες, ξέρουμε να αγωνιζόμαστε, ξέρουμε να νικάμε.
Την μόνη συμφωνία για την Μακεδονία που αναγνωρίζει ο λαός είναι αυτή που υπογράφτηκε με το αίμα των Ελλήνων στρατιωτικών και αξιωματικών
 για του Χριστού την πίστη την αγία
 για της πατρίδος την Ελευθερία
και για την τιμή της Μακεδονίας
εδώ στο Κιλκίς, πριν από 105 χρόνια. Και ότι κερδήθηκε με αίμα, δεν μπορεί να ξεπουληθεί με το μελάνι μιας υπογραφής.
            Ζήτω ο ένδοξος ελληνικός στρατός
            Ζήτω η μία και μοναδική Μακεδονία μας
            Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Εθνική ταπείνωση και περισυλλογή

Τελικά υπογράφηκε η συμφωνία που επιφέρει βαρειά εθνική ταπείνωση. Όσοι αγωνιστήκαμε να αναχαιτίσουμε την κατηφορική πορεία της χώρας μας σήμερα πονούμε και ποικίλα συναισθήματα δονούν την ύπαρξή μας. Ίσως οργή, ίσως αγανάκτηση, ίσος και πόθος τιμωρίας. Το άρθρο δεν έχει ως σκοπό να τα υποδαυλίσει, αλλά, απεναντίας, να τα τιθασεύσει ωθώντας σε περισυλλογή και αυτοκριτική. Καιρός να πάψουμε να ασχολούμαστε με τους άλλους και να θέσουμε υπό εξέταση τους εαυτούς μας.
                Ποιοι είμαστε εμείς που αντιταχθήκαμε στην εκποίηση μέρους της ιστορικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς; Ένα ετερόκλητο πλήθος κατά τους υπέρμαχους της εκποίησης. Και είναι αληθής η κρίση. Όμως δεν είναι και οι επικριτές μας επίσης ετερόκλητο πλήθος, όπως εδείχθη; Ας αφήσουμε τους άλλους και ας ερευνήσουμε τους εαυτούς μας.
Ποιοι αντιτάχθηκαν στην εκποίηση;
Πιστά μέλη της Εκκλησίας με επικεφαλής μερίδα του κλήρου και όχι σύσσωμη και ομόφωνη την ιεραρχία! Πόσοι είναι οι πιστοί; Αν λάβουμε ως κριτήριο τον τακτικότατο εκκλησιασμό, δεν υπερβαίνουν το 5%. Και το κριτήριο που λάβαμε ίσως να μην είναι ασφαλές. Μήπως είναι καιρός να εγκαταλείψουμε το ιδεολόγημα περί ορθόδοξης Ελλάδος, ο λαός της οποίας είναι κατά 95% ορθόδοξος; Μήπως η κινητοποίηση για τη διατήρηση της αναγραφής του θρησκεύματος στο δελτίο ταυτότητας του «Καίσαρα» δεν απέπνεε και μεγάλη πνευματικότητα; Και τί απέγιναν τα 3.000.000 των υπογραφών, μεταξύ των οποίων και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μετέπειτα πρωθυπουργού της χώρας; Πόσοι άραγε γνωρίζουμε επαρκώς τα συμβαίνοντα στη διεθνή σκηνή; Πόσοι ερευνήσαμε τα αίτια της αθεΐας που κατέκλυσε τον δυτικό κόσμο, στον οποίο και εμείς ανήκουμε κατά προσφιλή έκφραση πολιτικού μας αποκληθέντος «εθνάρχη»; Ποιος από μέρους του εκκλησιαστικού και θεολογικού χώρου αντέδρασε ποτέ στην «ύβριν» αυτή; Αναλογιστήκαμε ότι αμφότερα τα μεγάλα ιδεολογικά ρεύματα, τα οποία έδωσαν γέννηση στα αντίστοιχα πολιτικοκοινωνικά συστήματα, αστισμό και κομμουνισμό, είναι σπορείς της αθεΐας, το πρώτο συγκαλυμμένης κατά τρόπο άκρως υποκριτικό και το δεύτερο πολεμικής μορφής κατά της πίστεως; Αναλογιστήκαμε, αν θα εμφανιζόταν ο κομμουνισμός, αν οι χριστιανοί ήσαν συνεπείς προς την κοινωνική διδασκαλία του Ευαγγελίου; Υπηρετήσαμε ή όχι με συνέπεια το αστικό καθεστώς συμπράττοντες με αθέους κατά των αθέων κομμουνιστών; Πόσοι γνωρίζουμε ότι κατά το 2017 το 80%του πλούτου της γης σωρεύτηκε στα χέρια του 1% των ανθρώπων του πλανήτη; Είναι αυτό ταπείνωση του ανθρώπου, του πλασθέντος κατ’ εικόνα Θεού ή όχι;
Φιλοπάτριδες. Αυτοί θεωρούν αυτονόητο ότι οφείλουν να ανήκουν στη λεγόμενη συντηρητική παράταξη, που προασπίζεται τα ιδανικά της φυλής. (Οι πολιτικοί όροι ουδόλως με εκφράζουν. Τους  χρησιμοποιώ για να γίνω κατανοητός). Άραγε αναρωτήθηκαν ποτέ μήπως και οι προασκήσαντες την εξουσία μας οδήγησαν σε εθνικές ταπεινώσεις; Όταν ο καημένος ο Μακρυγιάννης επισημαίνει ότι «άλλος το ήθελεν αγγλικόν, άλλος ρούσικον και άλλος γαλλικόν” δεν επισημαίνει τη διαρκή εθνική ταπείνωση, καθώς οι πολιτικοί μας είχαν καταστεί έρμαια των ισχυρών της εποχής; Και πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι, που από το 1864 όλοι το ήθελαν μόνο αγγλικόν και από το 1947 μέχρι σήμερα (ναι μέχρι σήμερα το τονίζω) όλοι το θέλουν μόνο αμερικανικόν; Ήσαν τόσο αφελείς πολιτικά ή ιδιώτες, με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου, ώστε να μην αντιλαμβάνονται ότι τα αστικά κόμματα είναι στην υπηρεσία του μεγάλου κεφαλαίου. Και, ασφαλώς, θα έχουν ακούσει ότι «το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα». Και ο Χριστός, που τον θεωρούν αρκετοί δευτερεύον πρόσωπο της παράδοσής μας κήρυξε: «Ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά»! Άραγε αισθάνθηκαν εθνική ταπείνωση κατά την υπογραφή των μνημονίων ή πείσθηκαν ότι ήσαν αναγκαία κακά, όπως τα φάρμακα για τον ασθενή; Φρόντισαν να ενημερωθούν ότι οι «εταίροι» μας μας αποκαλούσαν απατεώνες, επειδή δήθεν τους εξαπατήσαμε, και οκνηρούς, καθώς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τρώμε τα χρήματα που μας δίνουν; Είδαν ποτέ την Αφροδίτη της Μήλου σε στάση επαιτείας; Είδαν ποτέ τέσσερα γουρούνια με τις σημαίες των τεσσάρων χωρών του Νότου της Ευρώπης στη ράχη τους να καταβροχθίζουν τα ευρώα, που οι σπλαχνικοί ή κουτόφραγκοι, κατ’ άλλους, τα τάιζαν; Άρχισαν τουλάχιστο κατά τα τελευταία έτη να αναρωτούνται μήπως η ΕΟΚ (ΕΕ σήμερα) δεν συνεστήθη για το καλό των λαών, αλλά για τα συμφέροντα των τραπεζιτών; Πιστεύουν ακόμη ότι εμείς φταίγουμε που δεν μάθαμε να κολυμπούμε στα νερά του κεφαλαίου;
Φιλοπάτριδες εθνικιστές. Δεν είναι αντιφατικός ο συνδυασμός; Είναι δυνατόν η αγάπη προς την πατρίδα να συνυπάρχει με την αποδοχή της στέρησης της ελευθερίας του προσώπου για χάρη, δήθεν της σωτηρίας της; Είναι δυνατόν να υποστηρίζουν κάποιοι ότι μια νέα δικτατορία θα σώσει τη χώρα; Είναι δυνατόν να μη γνωρίζουν ακόμη ότι η επτάχρονης διάρκειας δικτατορία, που επιβλήθηκε από τους Αμερικανούς, ανέλαβε το έργο της προδοσίας της Κύπρου, για να απαλλάξει τους φθαρμένους πολιτικούς από το πικρό ποτήρι και να επανέλθουν αυτοί ως λευκές περιστερές; Και εκείνοι που υπερακοντίζουν σε «πατριωτισμό» προβάλλοντας την πλέον φρικτή μορφή ολοκληρωτισμού, δεν είχαν θύματα μεταξύ συγγενών ή συγχωριανών τους από τους προγόνους εκείνων, που σήμερα υπηρετούν με συνέπεια το έργο του κεφαλαίου και της νέας τάξης για την οικονομική καταδυνάστευση των λαών; Ποιος στήριξε σθεναρότερα την κυβέρνηση από τον βουλευτή, που ξεστόμισε τις αμετροέπειές του από το βήμα της Βουλής;
Δημοκράτες πατριώτες. Χρησιμοποιούν τον όρο προς διάκριση από τους απλούς πατριώτες, τους ενταγμένους στη συντηρητική παράταξη. Άραγε αυτοί δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι έχοντας αποδεχθεί και οι ίδιοι την αστικού τύπου ψευτοδημοκρατία συνοδοιπορούν με τους δήθεν αντιπάλους τους. Δεν αισθάνθηκαν την ταπείνωση, από το μεγάλο «ευχαριστώ» πρωθυπουργού τους προς τους Αμερικανούς, μετά την εθνική ταπείνωσή μας στα Ίμια, από την παράδοση του Οτσαλάν στους Αμερικανούς (αυτοί τον παρέδωσαν στους Τούρκους), από το λογίδρυο της τότε προέδρου της Βουλής, επί «συντηρητικής» κυβέρνησης, όταν εκείνη υποδέχθηκε τον δικό τους πρόεδρο της δημοκρατίας (2005) και τόνισε την επικείμενη μείωση της εθνικής μας κυριαρχίας και αυτός παρέμεινε αφωνότερος ιχθύος; Είναι ακόμη υπερήφανοι για την ένταξή μας στη ζώνη του ισχυρού νομίσματος; Αφού επί τριάντα έτη οι σοσιαλιστές έσπειραν τον διχασμό στο λαό μας, στο τέλος άσκησαν από κοινού την εξουσία με τους «ιδεολογικούς τους αντιπάλους» με δοτό πρωθυπουργό, εκλεκτό του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, ο οποίος προήχθη, μετά την «εξαπάτηση» των επιτελών της ευρωζώνης με τη βοήθεια, με το αζημίωτο, τραπεζικού κολοσσού. Βέβαια λίγοι απόμειναν στον χώρο αυτό, καθώς οι πολλοί φυλλορρόησαν προς το κόμμα, που «έφερνε πάλι την ελπίδα»! Ήσαν παλιοί κομμουνιστές, που επέστρεφαν στον χώρο της νιότης τους μετανιωμένοι; Όμως για καιρό ήταν επιχείρημα των «συντηρητικών» ότι ο αμερικανόφερτος Ανδρέας είχε σκοπό να επιβάλει τον κομμουνισμό! Ο πατριωτικός χώρος ως συνιστώσα στο νέο κίνημα δεν υφίσταται. Ίσως το ξεροπόταμο, που εισέβαλε σ’ αυτό ως εκπρόσωπος του ακραίου «εκσυγχρονισμού» να αποκτήσει εκ νέου νερά και να πνίξει κάθε διάθεση να υψωθεί εκεί πατριωτική φωνή. Αν η κυβέρνηση βοηθηθεί να παραμείνει στην εξουσία, θα είναι πολύτιμος εταίρος, καθώς οι άκρως υποταγμένοι «ανεξάρτητοι» μάλλον δεν έχουν μέλλον.
Είμαστε όλοι οι ανωτέρω υπερήφανοι, επειδή κατά τη χούντα και τη μεταπολίτευση στηρίξαμε αυτούς που με τα αίσχη τους έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία για να υπηρετήσει το ίδιο αφεντικό; Λησμονήσαμε τον Θεό και μας βρήκαν συμφορές.
                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

Υποψήφιοι για διαμελισμό

Υ​​πάρχουν δύο παράγοντες (ή συντελεστές ή δεδομένα) του οργανωμένου (δημόσιου) βίου, με καίρια σημασία για την ύπαρξη και λειτουργία του, που είναι αδύνατο να αντικειμενοποιηθούν ως μετρητά μεγέθη και να αξιολογηθούν. Επομένως, είναι και αδύνατο να «βελτιωθούν» με άμεσες (νομοθετικές - διοικητικές) παρεμβάσεις. Πρόκειται για ό,τι ενδεικτικά ονομάζουμε «κοινωνικό κλίμα» και «ανθρώπινη ποιότητα».
Ονομάζουμε «κοινωνικό κλίμα» κάποια κατεστημένα αυτονόητα, βεβαιότητες που κανένας δεν διανοείται να τις αμφισβητήσει ή ελέγξει. Δεν πρόκειται για επεξεργασμένες «θέσεις» ή «αρχές», ιδεολογικές παραδοχές, επιλεγμένες πεποιθήσεις, όχι. Πρόκειται για βεβαιότητες που «μεταγγίζονται» αυτοματικά, σαν «κοινοί τόποι». Ολοι τις χρησιμοποιούν θεωρώντας δεδομένο ότι όλοι τις παραδέχονται. Ετσι, τα κατεστημένα αυτονόητα λειτουργούν στη συλλογικότητα σαν τρόπος αντίληψης της πραγματικότητας, σαν νοο-τροπία (τρόπος του νοείν, τρόπος κατανόησης του υπαρκτού και πραγματικού).
Για παράδειγμα, στην Ελλάδα σήμερα, μια κατεστημένη, αυτονόητη βεβαιότητα, παγιωμένη ως «κλίμα κοινωνικό» και κυριαρχική νοο-τροπία, είναι η χρηστική εκδοχή της παιδείας: Είναι «εφόδιο» για το παιδί η σχολική εκπαίδευση, όπλο - εργαλείο - προϋπόθεση για τον βιοπορισμό του - υφίσταται την «ταλαιπωρία» του σχολείου, προκειμένου «να πάρει ένα χαρτί», να βγάζει το ψωμί του.
Η ωφελιμότητα είναι το αυτονόητο κίνητρο και ο αυτονόητος στόχος σε ολόκληρη την εκπαιδευτική διαδρομή, από το νηπιαγωγείο ώς το διδακτορικό. Αδιανόητο το ενδεχόμενο η παιδεία να είναι πρωτίστως χαρά και όχι πρωτίστως υποχρέωση – η χαρά της εισόδου στην κοινωνία των σχέσεων, στη δημιουργική «μετοχή», στην έκπληξη του συνεχώς καινούργιου. Εχει χαθεί από το οπτικό μας πεδίο το σχολειό ταυτισμένο αυτονόητα με γνώση που συναρπάζει, ανοίγει ορίζοντες, οικοδομεί την προσωπικότητα, ετοιμάζει υπεύθυνους πολίτες. Γι’ αυτό και κατεστημένος αυτονόητα ο εκτρωματικός πρωτογονισμός του «φροντιστηρίου»: Το σχολειό δευτερεύον ή και περιττό, η γνώση απροκάλυπτα εμπορευματοποιημένη, «πακετάρεται» στα φροντιστήρια, για να αποτιμηθεί η χρηστικότητά της στην αγορά.
Αλλο κατεστημένο, παγιωμένο στη σημερινή Ελλάδα αυτονόητο: η δημοσιοϋπαλληλία ως παρασιτισμός. Θεσμός ισόβιας εξασφάλισης κάποιων (τυχαία ή εξαγορασμένα) προνομιούχων, όχι θεσμός υπουργίας των κοινών αναγκών. Μισθός εγγυημένος από το κράτος, σίγουρος μήνας μπαίνει - μήνας βγαίνει, χωρίς κρίση - αξιολόγηση της προσφοράς, των ικανοτήτων, της κατάρτισης, με ατιμώρητη την κατάχρηση, την αυθαιρεσία, τη ραστώνη. Ο «δημόσιος υπάλληλος» δεν είναι, δεν διανοείται ότι θα μπορούσε να είναι λειτουργός της κοινωνίας των αναγκών. Δεν προτίμησε την κοινωνική προσφορά αντί για κάποιο κερδοφόρο επάγγελμα, δεν απαρνήθηκε συνειδητά το ρίσκο της δημιουργικής πρωτοβουλίας, τον συναρπαστικό ανταγωνισμό, για χάρη κοινωνικού υπουργήματος. Αυτονόητα η δημοσιοϋπαλληλία στην Ελλάδα συνδέεται στην κοινή συνείδηση με το εξαθλιωτικό της ανθρώπινης εντιμότητας «ρουσφέτι»: Πουλάς την ψήφο σου στον υπόκοσμο των κομματανθρώπων εξαγοράζοντας το ισόβιο τέλμα.
Τρίτο παραδειγματικό αυτονόητο στην κατεστημένη ντροπή του ελλαδισμού, η κοινή βεβαιότητα ότι «πολιτισμός είναι η Ευρώπη» και «πρόοδος» η μίμηση της Ευρώπης. Εκτιμάμε και θαυμάζουμε όχι τα πραγματικά επιτεύγματα των ευρωπαϊκών κοινωνιών, όχι την κατά κεφαλήν καλλιέργεια, τους θεσμούς λειτουργίας της συλλογικότητας, όχι τη νοο-τροπία και τους παράγοντες που τη διαμόρφωσαν μέσα στους αιώνες, αλλά το εντυπωσιακό αποτέλεσμα της ορθολογικής συμπεριφοράς, της πειθάρχησης στον Νόμο, της παραγωγικής γονιμότητας – τελικά την ευμάρεια. Αυτό μας γυαλίζει.
Η στάση μας των Ελλαδιτών απέναντι στους «Ευρωπαίους» δεν συνιστά ετοιμότητα δημιουργικής πρόληψης προτύπων και στοχεύσεων, αλλά μόνο παθητική μίμηση, επαρχιώτικη μειονεξία, συμπλεγματική ξιπασιά. Δεν ήταν ποτέ «γκέτο» ο Ελληνισμός, από την αρχαιότατη εποχή ώς την «πτώση» του στον ζυγό των Τούρκων, συνεχώς προσλάμβανε από παντού και αφομοίωνε τα προσλήμματα στις δικές του ανάγκες. Η θανατερή παρακμή αρχίζει, όταν προσλαμβάνοντας υποτάσσεται στο πρόσλημμα, δεν αφομοιώνει, μιμείται, πιθηκίζει.
Νομοτελειακά η μίμηση γεννάει σύμπλεγμα κατωτερότητας, επαρχιωτίλα, γελοιότητα. Σε οποιοδήποτε δάνειο, μίμηση λαμπρού επιτεύγματος της «Ευρώπης», προσθέστε τον προσδιορισμό «νεοελληνικό», και αμέσως το γέλιο είναι αυθόρμητο: Κοινοβουλευτισμός νεοελληνικός, σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων νεοελληνικό, φορολογικοί θεσμοί νεοελληνικοί, ελεύθερη πληροφόρηση, αδέσμευτη ψήφος, δημόσια τάξη και πάει λέγοντας.
Το κορύφωμα της τραγωδίας είναι ότι η μίμηση, η αξιωματική βεβαιότητα ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν» παθητικά, χωρίς ενεργό δημιουργική ετερότητα, μας απωθεί στο περιθώριο της Ιστορίας. Οταν δεν έχουμε τίποτε δικό μας να κομίσουμε στον εταιρισμό των λαών της Ευρώπης, όταν μόνο ζητιανεύουμε και εξευτελιστικά επιτροπευόμαστε από τους «εταίρους» μας, είμαστε κιόλας εκτός Ιστορίας. Υποψήφιοι για διαμελισμό.

Τα επίχειρα της προδοσίας

Όπως γίνεται γνωστό και μάλιστα από Τουρκία μεριά, οι Σκοπιανοί με την… ευγενή συνδρομή της «φίλης» και «συμμάχου» μας Τουρκίας, έχουν σκοπό να ανασύρουν στην επιφάνεια μέσω οθωμανικών αρχείων περιουσίες που ανήκουν σε Σκοπιανούς «Μακεδόνες», με απώτερο σκοπό την νομική τους διεκδίκηση σε περιοχές της Μακεδονίας που βρίσκονται εντός ελληνικού εδάφους.
Την γνωστοποίηση αυτής της κίνησης, την έκανε για πρώτη φορά η τουρκική φιλοκυβερνητική εφημερίδα, Yeni Şafak, καθώς η προσπάθεια αυτή την Σκοπιανών να ανακινήσουν θέμα περιουσιών μέσω των οθωμανικών αρχείων, γίνεται με την άμεση συνδρομή και συμμαχική συμπαράσταση στης Τουρκίας.
Σύμφωνα με το τουρκικό δημοσίευμα, η Γενική Διεύθυνση Υποθηκοφυλακείου των Σκοπίων, με την βοήθεια της Τουρκίας θα προχωρήσει στην μετάφραση από την οθωμανική γλώσσα στην σύγχρονη σκοπιανή-σλάβικη γλώσσα των τίτλων ιδιοκτησίας της περιόδου 1842-1912, δηλαδή μέχρι την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τον ελληνικό στρατό.
Όπως αναφέρεται, το θέμα αφορά περίπου… 2 εκατομμύρια τίτλους ιδιοκτησίας από οθωμανικά αρχεία, πολλοί από τους οποίους βρίσκονται σε περιοχές εκτός της σημερινής επικράτειας των Σκοπίων και που έχουν περιέλθει στην ιδιοκτησία του κρατιδίου και από Σκοπιανούς που μετοίκησαν βορειότερα κυρίως μετά τους βαλκανικούς πολέμους.
Σε σχετικές δηλώσεις που έκανε ο Διευθυντής του Σκοπιανού Γενικού Υποθηκοφυλακείου, Slavçe Trpeski, στο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, Anadolu Ajansı, μετά από διαβουλεύσεις των υπουργείων Εξωτερικών των Σκοπίων και της Τουρκίας υπογράφτηκε συμφωνία συνεργασίας και βοήθειας από την Τουρκία στην επιχείρηση μετάφρασης των τίτλων ιδιοκτησίας από την οθωμανική γλώσσα στην σύγχρονη σκοπιανή, με κύριο σκοπό την καταγραφή όλων των ιδιοκτησιών που ανήκουν σε Σκοπιανούς, είτε αυτές βρίσκονται στην σημερινή επικράτεια του κρατιδίου, είτε εκτός σε «σκλαβωμένες» περιοχές της Μακεδονίας.
Η επιχείρηση αυτή της μετάφρασης των οθωμανικών τίτλων ιδιοκτησίας, όπως τονίστηκε από τον Slavçe Trpeski, εκτός από την εθνική έχει και μεγάλη ιστορική σημασία. Στο ίδιο μήκος κύματος και οι δηλώσεις του Dragi Gyorgiev, Προέδρου του Σκοπιανού Εθνικού Ιδρύματος Ιστορίας, δηλαδή του ιδρύματος που πρωτοστατεί στην ανθελληνική σκοπιανή προπαγάνδα και που προβάλλει διεθνώς την ανιστόρητη θεωρία της καταγωγής των Σλάβων-Σκοπιανών από τους αρχαίους Μακεδόνες.
Μάλιστα σύμφωνα με τον Dragi Gyorgiev, ήδη έχουν μεταφραστεί περί τις 2000 οθωμανικές ιδιοκτησίες Σκοπιανών από τις αρχές του εικοστού αιώνα και όπως αναφέρεται, η προσπάθεια αυτή που έχει μεγάλη ιστορική και εθνική σημασία θα συνεχιστεί με εντατικότερους ρυθμούς.

Aπαντήστε, προδότες, στους 10.000 νεκρούς της μάχης του Κιλκίς!!

Μαθητής μικρός τήν δεκαετία τοῦ 30 στό Κιλκίς, ὁ Σ. Λίβας, μετέπειτα στρατιωτικός γιατρός, ἔγραψε τίς ἀναμνήσεις του, μέ τίτλο «Ἡ παλιά, μικρή μας πόλη». Σέ κείμενο μέ τίτλο «οἱ Μαχητές τοῦ Κιλκίς», γράφει τά ἑξῆς συγκινητικά:
«Ἕνα ἀπέραντο «Ἐθνικό Νεκροταφεῖο», πού κρύβει στά σπλάχνα τοῦ τά κορμιά χιλιάδων παλληκαριῶν, εἶναι ὁ τόπος μας. Καί πάνω στά κορμιά αὐτά στήθηκαν τά θεμέλια αὐτῆς τῆς πόλης. Καί τό σιτάρι πού φτιάχνει τό ψωμί μας, θεριεύει καί μεστώνει ρουφώντας ἀπό τή γῆ αἷμα ἀντί για νερό. Κάθε λόφος γύρω μας κι ἕνας «κρανίου τόπος». Κάθε χωράφι κι ἕνας «ἀγρός αἵματος» για νά χρησιμοποιήσω τοῦ χαρακτηρισμούς τοῦ Εὐαγγελίου πού τόσο ταιριάζουν στήν περίπτωση».
Τά πρῶτα χρόνια, τ΄ ἀλέτρια πού ὄργωναν τή γῆ, ἔφεραν στήν ἐπιφάνεια λευκά κόκκαλα «κόκαλα Ἑλλήνων ἱερά», ἀντάμα μέ σκουριασμένες ξιφολόγχες καί δερμάτινες παλάσκες, περασμένες σέ ζωστῆρες πού ἔζωναν, κάποτε λυγερά σώματα παλληκαριῶν. Κι ὅλοι μας λίγο – πολύ, ἔχουμε νά θυμόμαστε πώς κάποτε, σκάβοντας τίς αὐλές τῶν σπιτιῶν μας εἴχαμε βρεῖ σκουριασμένα ὄπλα κι ἀνθρώπινα κρανία.
Θυμᾶμαι τούς πρώτους περιπάτους πού κάναμε με το σχολείο, ἐκεῖ κοντά στούς πρόποδες τοῦ Ἀη- Γιώργη. «Ἡ δασκάλα μᾶς ἔλεγε ὅτι οἱ παπαροῦνες στόν τόπο μας, εἶναι πιό κόκκινες ἀπό ἀλλοῦ, γιατί παίρνουν τό χρῶμα τους ἀπό τό αἷμα τῶν σκοτωμένων παλληκαριῶν. Κι ἐμεῖς διστάζαμε νά τίς κόψουμε, ἀπό φόβο, μήπως καί ματώσουμε τά χέρια μας…» (σελ. 179).
Μεταξύ τῶν δέκα ἡρώων διοικητῶν συνταγμάτων πού ἔπεσαν στήν μάχη τοῦ Κιλκίς, εἶναι καί ὁ Ἀντώνιος Καμπάνης, διοικητής τοῦ 8ου Συντάγματος τῆς 4ης Μεραρχίας. Τόν ἴδιο καιρό ὁ γιός τοῦ Δημήτριος, ὑπηρετεῖ καί αὐτός ὡς στρατιώτης. Στό βιβλίο τοῦ «Ἀναμνήσεις τοῦ Πολέμου καί τῆς Εἰρήνης» περιγράφει τήν σκηνή πού σπεύδει γιά τόν «τελευταίο ἀσπασμόν» τοῦ ἠρωϊκοῦ σκηνώματος τοῦ γονιοῦ του. Φτάνει στή μεγάλη σκηνή πού ἦταν τό χειρουργεῖο τῆς IV Μεραρχίας:
«Μπῆκα στή σκηνή καί πάνω σ’ ἕνα φορεῖο είδα τόν πατέρα. Εἶχε τά μάτια ἀνοιχτά. Τό πρόσωπο γελαστό καί εὐχαριστημένο. Μόνο τό στῆθος του ἦταν γεμάτο τρύπες. Στά χέρια του φοροῦσε γάντια καλοκαιρινά χακί, ἀλλά ὅπως ἦταν σκισμένα καί κρεμασμένα, κατάλαβα ὅτι εἶχαν κοπεῖ τά δάχτυλά του. Ἀργότερα, ὅταν εἶδα τά κιάλια του, πού ἦταν καί αὐτά γεμάτα βλήματα, ἀντελήφθηκα πώς ἡ ὀβίδα εἶχε σκάσει τήν ὥρα πού τά σήκωνε, γιά νά παρατηρήσει τίς ἐχθρικές θέσεις.
Τό θέαμα γιά μένα ἦταν τραγικό, ἀλλά μεγαλύτερη ἀκόμη συγκίνηση μοῦ προξένησαν οἱ ἑκατοντάδες τραυματίες τοῦ Συντάγματός του, πού περνοῦσαν καί τόν ἀσπάζονταν κλαίγοντας. Ἄκουσα μερικούς νά λένε: Ἦταν αὐστηρός, ἀλλά δίκαιος καί ἀγαποῦσε τούς ἄνδρες του».
Νομίζω πώς ὁ ἐπικήδειος αὐτός, ἄν μποροῦσε νά τόν ἀκούσει, θά τόν εἶχε ἀπολύτως ἱκανοποιήσει. Γιατί πραγματικά πρόσεχε ξεχωριστά τους ἄνδρες του, καί γιά νά προστατεύσει τή ζωή τούς εἶχε σκοτωθεῖ ὁ ἴδιος» (σελ. 123).
Μέ τέτοιους ἄξιους ἡγήτορες φθάσαμε στή νίκη. Ἕνας στρατός γενναίων μέ ἀρχηγούς «λιοντάρια» πῶς νά μήν ἀνέλθει στήν κορυφή τῆς δόξης καί τῆς ἀθανασίας.
Τό 1964 ἐκδίδεται τό «Ἀναμνηστικό Λεύκωμα» ἐπί τή 50/ἐτηρίδι ἀπό τῆς μάχης τοῦ Κιλκίς. Στήν σελίδα 44 διαβάζουμε: «Ἦταν δύο σύγγαμβροι ἀπό τήν Κύμη τῆς Εὐβοίας, ὁ συνταγματάρχης Ἰωάννης Παπακυριαζής καί ὁ ταγματάρχης Ἰωάννης Βελισσαρίου. Καί οἱ δύο λεβέντες. Τά ἀνδραγαθήματα τους ὑπῆρξαν ἀπό τά φωτεινότερα δείγματα ἀτομικῆς γενναιότητος. Οἱ δύο αὐτοί συγγενεῖς εἶχαν τσακωθῆ… σάν σύγγαμβροι πού ἤσαν. Στήν μάχη τοῦ Κιλκίς βρέθηκαν οἱ μονάδες τους νά πολεμοῦν πλάι- πλάι καί ὁ συναγωνισμός τῶν δύο τσακωμένων ἔφθασε στό ἀποκορύφωμα.» Στήν τελευταία μάχη, ὅπως ἀναφέρει ὁ στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος στά ἡμιτελῆ ἀπομνημονεύματά του, ἐπῆλθε τό δράμα «…Ἤρξατο τότε σφοδρότατος καταιγισμός πυρός, κατά τήν διάρκειαν τοῦ ὁποίου οἱ 6 λόχοι τοῦ Βελισσαρίου, προχωροῦντες ταχέως ἔφθασαν εἰς ἀπόστασιν ἑφόδου ἀπό τῆς πρώτης γραμμῆς τῶν βουλγαρικῶν ὀρυγμάτων. Καί εἶδον τό ἀλησμόνητον θέαμα τῆς ἑφόδου τῶν 6 εὐζωνικῶν λόχων τοῦ Βελισσαρίου, οἱ ὁποῖοι καθ’ ἄς εἶχον ὁδηγίας ὑπό τοῦ διοικητοῦ των, ἔβαλον αἰφνιδίως ταχύτατον ὀλιγόλεπτον πῦρ ἐναντίον τοῦ ἐχθροῦ, μετά τό ὁποῖον ὤρμησαν ἀκάθεκτοι καί μέ βροντώδεις ἀλαλαγμούς ἐναντίον τῶν ἐπί τῆς πρώτης ὀφρύος τοῦ λόφου βουλγαρικῶν χαρακωμάτων. Ἡ γραμμή τῶν ἐφορμούντων λόχων μέ τάς ἀπαστραπτούσας ὑπό τόν ἥλιον ὑπερχιλίας λόγχας ὠμοίαζεν πρός χαλύβδινην ταινία, ἡ ὁποία ἀπειλητική ἐπήρχετο ἐναντίον τῶν ἐχθρικῶν ὀρυγμάτων. Ὁ ἀγών ὑπῆρξεν μεγαλειώδης. Οἱ Βούλγαροι ἀνετράπησαν ἤ ἐξοντώθησαν διά τῆς λόγχης. Αὐτό ἦτο τό μεγαλύτερον κατόρθωμα τοῦ Βελισσαρίου καί μέ δικαίαν ὑπερηφάνειαν ἐφώναξεν εἰς τόν λοχαγόν Ζήραν, ἄλλον γενναῖον, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσεν εἰς τό σύνταγμα τοῦ Παπακυριαζῆ, τοῦ μπατζανάκη τοῦ Βελισσαρίου.
Βρέ Ζήρα, ποῦ εἶναι ὁ διοικητής σου νά δει;
Ζήρας: Σκοτώθηκε…
Εἶχε πέσει πρό ὀλίγου μόλις, μαχόμενος μέ τόν ἴδιον ἀπαράμμιλον τρόπον. Καί τότε τό πρόσωπον
τοῦ συγγάμβρου «ἐμαύρισεν ἀπό τό πένθος». Ἔβγαλε τό πηλήκιόν του, ἔκαμε τόν σταυρό του, ἐδάκρυσεν καί ἐτράβηξεν μπροστά μέ περισσοτέραν ὁρμήν. Ἐκεῖ παρακάτω στή Τζουμαγιά, στό ὑψόμετρο 1378, τόν περίμενε κι’ αὐτόν ὁ Χάρος».
Ἕνα ἐξαιρετικό βιβλίο, πραγματικός θησαυρός, πού ἀναφέρεται στή μάχη τοῦ Κιλκίς εἶναι τοῦ π. Δημητρίου Καλλίμαχου, ἐθελοντή ἱεροκήρυκος τῆς Ἐ’ Μεραρχίας. Ὁ Καλλίμαχος παρακολουθεῖ ἐκ τοῦ σύνεγγυς τήν μάχη παίρνει μέρος σ’ αὐτήν, ἐμψυχώνει τούς στρατιῶτες, παρηγορεῖ τούς πληγωμένους καί ἀναλαμβάνει, πολλές φορές, τό βαρύ καθῆκον τῆς ταφῆς τῶν νεκρῶν πολεμιστῶν. Τό 1942, ἐξέδωσε στή Νέα Ὑόρκη τίς ἐμπειρίες του, σέ βιβλίο μέ τίτλο: «Ἀθάνατη Ἑλλάς».  Στό ἔξοχο αὐτό πόνημα μοσχοβολᾶ ἡ πίστη καί ἡ φιλοπατρία τοῦ στρατοῦ μας. Στήν μακραίωνη ἱστορία μας πάντοτε τό Γένος ἀγωνίζεται «ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος» καί ματαιοπονοῦν ὅσοι θέλουν νά χωρίσουν τά δύο αὐτά «ριζιμιά λιθάρια» τοῦ ἱστορικοῦ μας βίου. Ἀπό τά βάθη τῶν αἰώνων ἡ φωνή τοῦ Μακρυγιάννη μᾶς κανοναρχεῖ: «Ἡ πατρίδα τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί ἡ θρησκεία εἶναι τό πᾶν… Καί τότε λέγονται ἔθνη, ὅταν εἶναι στολισμένα μέ πατριωτικά αἰσθήματα· τό ἐναντίον λέγονται παλιόμαθες τῶν ἐθνῶν καί βάρος τῆς γης.»
 Εἶναι γνωστό πώς ἡ μάχη διεξήχθη ἐν μέσω φοβεροῦ καύσωνος (περίπου 40 βαθμούς Κελσίου). Τά σιταροχώραφα τοῦ κάμπου του Κιλκίς, ἐξαιτίας τῶν ὀβίδων πῆραν φωτιά. Πολλοί βαριά τραυματισμένοι στρατιῶτες, μή μπορώντας νά μετακινηθοῦν, κάηκαν ζωντανοί…
Ένα ἡρωικό παράδειγμα αὐταπάρνησης καί ἀνδρείας στή σελίδα 76:
«Στρατιώτης τοῦ 22ου ἐτραυματίσθη εἰς τόν βραχίονα.
Τυχηρός ἤσουνα, συνάδελφε, πού πῆρες τό παράσημο, τοῦ λέγει ὁ παραπλεύρως του, αἶντε τράβα τώρα στό χειρουργεῖο…
Τί ἔκανε, λέει; Μέ μία τσουγκρανιά νά φύγω; Τό παληοτόμαρό μου βαστάει ἀκόμα· ἔχω νά φάγω καί ἄλλους ἀπ’ αὐτούς τούς ἄτιμους πού σφάξανε γυναικόπαιδα!
Καί συνεχίζει τόν ἀγώνα.
Παίρνει δεύτερο βόλι καί ἐξακολουθεῖ νά μάχεται καί τό δεύτερον τραῦμα γίνεται τρίτον καί ἕπεται συνέχεια… Καί ὅταν πλέον ἡ δυνατή αἱμορραγία τόν ἀναγκάζη νά πέση κάτω, οἱ τραυματοφορεῖς, ὅταν ἐπλησίασαν νά τόν παραλάβουν, ἐπέδσεαν ἐν ὄλω ἑπτά τραύματα! Καί παρεπονεῖτο ὁ Ρουμελιώτης στρατιώτης, διότι δέν ἦτο δυνατόν πλέον νά συνεχίση τόν ἀγώνα του.
Μωρ’ δέν μποροῦσε νά εἶχα κι’ ἄλλο παληοτόμαρο, νά βγάλω αὐτό τό τρυπημένο καί νά τό βάλω τό καινούργιο!»
Με εκείνα τα… παλητοτόμαρα είναι κεντημένη η σημαία μας. Τα σημερινά όντως παλιοτόμαρα ξηλώνουν και προδίδουν την ιστορία μας…
Απόσπασμα από παλιότερο άρθρο μου με τίτλο “Η μάχη του Κιλκίς”

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Ολοκληρωτισμός new style

Τ​​ο ακαταμάχητο όπλο του κακοποιού είναι ο τρόμος-πανικός του θύματος. Μπροστά στην ωμή απειλή, το παγιδευμένο θύμα παραλύει. Και όσο πιο αιφνιδιαστική η απειλή τόσο πιο εξουθενωμένο παραλυτικά το θύμα.
Ο κακοποιός, βέβαιος για το ακαταμάχητο της βίας που ασκεί, την απόλυτη εξουσία που η βία τού προσπορίζει, λέει τα πράγματα με το όνομά τους, θρασύτατα: «Θέλω αυτό, θέλω εκείνο, θα γίνει ό,τι εγώ υπαγορεύω». Είτε φτωχοδιάβολος λωποδύτης ο κακοποιός είτε ανώτατος αξιωματούχος, τα αντανακλαστικά είναι πανομοιότυπα.
Ετσι, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μεγάλης ευρωπαϊκής Δύναμης, μπορεί να «ανακοινώνει» άνετα στον εντολοδόχο της λαϊκής βούλησης (εντολέας είναι το 65% των ψηφοφόρων) ότι: Τον υπουργό Οικονομικών που προβλέπει για την κυβέρνησή του ο επικείμενος πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν θα τον ορκίσει, διότι «δεν τον εγκρίνουν οι Αγορές»!
Γεγονός, πραγματικά, με ιστορική σημασία: Στις 27 Μαΐου 2018, στην Ιταλία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα αρνήθηκε να ορκίσει κυβέρνηση του Τζουζέπε Κόντε, διότι τον προτεινόμενο για υπουργό των Οικονομικών Πάολο Σαβόνα δεν τον ήθελαν οι «Αγορές»! Ανάλογης ιστορικής σημασίας γεγονότα, αποδεικτικά απροκάλυπτου «ολοκληρωτισμού», υπήρξε το Anschluss του Χίτλερ (προσάρτηση της Αυστρίας, 12.3.1938) και η εισβολή των σοβιετικών στρατευμάτων στην Τσεχοσλοβακία (20.8.1968). Υπερβολή; Ομως «ολοκληρωτισμό» ονομάζουμε την κατάλυση (έστω και των επιφάσεων) λαϊκής κυριαρχίας από μια ανεξέλεγκτη εξουσιαστική ισχύ.
Η χρονική εγγύτητα του «τελευταίου εκβάντος» δυσκολεύει, ίσως, την εκτίμηση της βαρύτητάς του. Πρόκειται, ωστόσο, για εξόφθαλμη πρόκληση-επίδειξη δεδομένης κυριαρχίας ενός καινούργιου εφιάλτη: μιας εξουσίας με ολοκληρωτική ασυδοσία, που μπορεί να παρεμβαίνει ώς και στην επιλογή ενός υπουργού.
Η «επιφύλαξη» που έχουν οι «Αγορές» για τον Πάολο Σαβόνα (ή, σωστότερα, η τόλμη του Σαβόνα να αμφισβητεί την ολοκληρωτική εξουσία των «Αγορών» στον πλανήτη σήμερα) λειτούργησε ως επιτακτική τελεσιδικία, «αναγκαστή κατά πάντων». Θεσμικές κατακτήσεις πολιτικών ελευθεριών και νομοθεσίες προστασίας «δικαιωμάτων» σιωπηρά (και «φυσιολογικότατα») παρακάμφθηκαν. Ο εντολοδόχος της πρωθυπουργίας στάλθηκε σπίτι του, ο Πρόεδρος της «Δημοκρατίας» ανέθεσε την κυβερνητική εντολή αυθωρεί σε «τεχνοκράτη», που «συμπτωματικά» είχε διατελέσει, για είκοσι πέντε (25) χρόνια, στέλεχος του ΔΝΤ. (Τόσο «συμπτωματικά» όσο είχε διατελέσει και ο σημερινός πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs ή όσο «συμπτωματικά» ο Πορτογάλος Μπαρόζο, μόλις τέλειωσε τη θητεία του στην προεδρία της Ε.Ε., διορίστηκε από την Goldman Sachs μη εκτελεστικός πρόεδρος των διεθνών δραστηριοτήτων της – κ.ά.α.) Υποχρεώνεται να υποθέσει ο πολίτης ότι η λέξη «τεχνοκράτης» είναι η σύγχρονη, εξωραϊσμένη ονομασία των κουίνσλινγκς.
Θα θεωρηθούν λεκτικές υπερβολές οι εκφράσεις που χρησιμοποιούνται στη σημερινή επιφυλλίδα: Μιλάμε για καινούργιο ολοκληρωτισμό, παραβάλλουμε την άρνηση του Ματαρέλα να ορκίσει υπουργό τον Σαβόνα με την εισβολή των σοβιετικών τανκς στην Τσεχοσλοβακία το 1968. Ενα από τα γνωρίσματα του φαινομένου που ονομάζουμε «ολοκληρωτισμό», είναι και η ποδηγέτηση των ανθρώπων να κρίνουν την ιστορική (κοινωνική) πραγματικότητα αξιολογώντας όχι τα πραγματικά δεδομένα, αλλά μόνο εντυπώσεις. Γι’ αυτό, ακόμα και στα στυγνότερα τυραννικά καθεστώτα συντηρούνται οπωσδήποτε επιφάσεις κοινοβουλίου, εκλογών, κυκλοφορίας εφημερίδων, μόνο για τον εντυπωσιασμό των ανεγκέφαλων.
Οταν ο απρόσωπος παράγων «Αγορές» (ανώνυμα αλλά ωμά οικονομικά συμφέροντα) μπορεί να θέτει «βέτο» (απαγόρευση) για την υπουργοποίηση Ευρωπαίου πολίτη, απαγορεύοντας στο 65% του πληθυσμού μιας ευρωπαϊκής χώρας να έχει την κυβέρνηση της επιλογής του, τότε ο ολοκληρωτισμός δεν είναι «εντύπωση», είναι χειροπιαστή ανελευθερία. Χειροπιαστό διεθνοποιημένο ολοκληρωτισμό αποκάλυπτε και το «βέτο» που άσκησαν οι «Αγορές» στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 στην Ελλάδα: Το 62% των ενήλικων Ελλήνων ζήτησαν τότε την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη. Αλλά η πλειοψηφική θέληση των Ελλήνων αγνοήθηκε απροσχημάτιστα από μια κυβέρνηση ανδρεικέλων, της «ριζοσπαστικής Αριστεράς», που, «εν μια νυκτί», ξεπούλησε και την ιδεολογία της και κάθε ίχνος ντροπής μαζί με την εντολή που της έδινε το δημοψήφισμα. Τότε και πάλι ο ολοκληρωτισμός δεν ήταν «εντύπωση», ήταν αδίστακτη πισώπλατη μαχαιριά στην ελευθερία, στην αξιοπρέπεια, στην ιστορική «ευγένεια» (nobilitas) ενός ολόκληρου λαού.
Είναι χαρακτηριστικό, πως όσοι τολμούν να ψελλίσουν αντίσταση στον ισοπεδωτικό και απροσχημάτιστον ολοκληρωτισμό των «Αγορών» (έμπρακτη αντίσταση τόλμησε μόνο η Ισλανδία) χαρακτηρίζονται αμέσως «ακροδεξιοί» και «εθνικιστές» από όλα μαζί τα εξαγορασμένα παπαγαλάκια ιδιωτικών και δημόσιων «media», με κωμική ταύτιση των γλωσσικών τους κλισέ, αδιάντροπα. Είναι ένα επιπλέον σύμπτωμα που επιτρέπει ορθολογικά την πρόβλεψη ότι και το δεύτερο σκέλος του διπολικού Ιστορικού Υλισμού, η «αχαλίνωτη κερδοσκοπία», οδεύει νομοτελειακά προς μια κατάρρευση, το ίδιο ή και περισσότερο εντυπωσιακή από αυτήν του Μαρξισμού.
Από τον Αυγουστίνο ώς τον Ανταμ Σμιθ, το «νόημα» και οι στοχεύσεις του βίου εγκλωβίστηκαν ασφυκτικά στο πεδίο της συμπεριφοράς. Ελάχιστοι χαρισματικοί της Τέχνης (σπανιότερα και της πολιτικής) πρόλαβαν να αντιληφθούν ότι το «νόημα» και οι γόνιμες στοχεύσεις της ζωής εντοπίζονται στον τρόπο της ύπαρξης. Ο εντοπισμός από μόνος του κομίζει ελπίδα.

Ωραίο, φρικτό και απέριττο τοπίον!

Ωραίο, φρικτό και απέριττο τοπίον! Ελαιογραφία μεγάλου διδασκάλου. Αλλά του λείπει μια σειρά ερειπίων κι η επίσημος αγχόνη του Παγκάλου
  1. Καρυωτάκης
Δεν μου αρέσει να γράφω εναντίον συγκεκριμένου ανθρώπου, όμως «όταν μου πειράζουν πατρίδα και θρησκείαν, θα μιλήσω» και θα γράψω. Δεν μπορεί ο κάθε φιλόκοπρος να προσβάλλει όσια και ιερά. Τώρα που θέλουν οι προδότες που μας κυβερνούν, να θάψουν την Μακεδονία, όποιος “βάζει πλάτες” οφείλουμε να απαντούμε και να στηλιτεύουμε την ξεφτίλα του.
«Θεόδωρος Πάγκαλος: τι ενδιαφέρον όνομα!», συνήθιζε να λέει ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης. Βεβαίως αναφερόταν στον παππού του σημερινού Παγκάλου. Ο Καβάφης, με την διακριτική δηκτικότητά του και την νόστιμα καρυκευμένη ειρωνεία του, μεμφόταν τον βίο και την πολιτεία του πολύπλαγκτου στρατηγού Θεόδωρου Πάγκαλου, ο οποίος, επιβεβαίωσε τον αείχλωρο αρχαίο λόγο «προς γαρ το τελευταίο εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται». Δηλαδή: ένα συμβάν, το τελευταίο, καθορίζει και την προηγούμενη ζωή σου. Πολλοί άνθρωποι έχασαν την υπόληψη και την αξιοπρέπειά τους, βυθίστηκαν στην ντροπή, λέρωσαν το καλό όνομά τους, εξαιτίας μιας πράξης. Η πράξη αυτή ήταν και η τελευταία τους, έκτοτε χάθηκαν, λοιδορούμενοι.
Ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος, πριν από το «τελευταίο εκβάν», διακρίθηκε ως αξιωματικός στους Βαλκανικούς Πολέμους, ακραιφνής βενιζελικός, προσχώρησε στο Κίνημα της Θεσσαλονίκης. Μετά τις καταστρεπτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 και την επάνοδο του βασιλιά Κωνσταντίνου, αποστρατεύτηκε. Το 1922 έλαβε μέρος στην Επανάσταση των Πλαστήρα, Γονατά και του αντιπλοιάρχου Φωκά, επανελθών στην ενεργό υπηρεσία. Τον Δεκέμβριο του 1922 τοποθετήθηκε αρχιστράτηγος της συγκροτηθείσης τότε Στρατιάς του Έβρου. Εκεί με υπεράνθρωπες προσπάθειες κατόρθωσε να συγκροτήσει, εν μέσω ερειπίων και καταστροφής, αξιόμαχο στράτευμα. Τούτο συνετέλεσε τα μέγιστα στην σύναψη της συνθήκης της Λωζάννης. Λειτούργησε, η στρατιά του Έβρου, ως ανάχωμα στις ορέξεις του αιμοσταγούς Κεμάλ. Μέχρι το 1925, ο Θεόδωρος Πάγκαλος αναλαμβάνει, την ταραγμένη εκείνη περίοδο, διάφορα υπουργεία. Στις 4 Ιανουαρίου του 1926, πρωθυπουργός ων, κήρυξε την δικτατορία, ενώ στις 5 Απριλίου του 1926 εξελέγη και πρόεδρος της Δημοκρατίας, διατηρώντας ταυτόχρονα και την πρωθυπουργία. Έμεινε στην εξουσία ως τις 22 Αυγούστου του 1926, τον ανέτρεψε ο Κονδύλης, ενώ ο ίδιος παραθέριζε στις Σπέτσες. Ο Πάγκαλος συνελήφθη, προφυλακίστηκε στο φρούριο Ιτζεδίν της Κρήτης, μέχρι τον Ιούλιο του 1928. (Τον αποφυλάκισε ο Βενιζέλος). Από τότε ως το 1952 που πέθανε στην Κηφισιά, δεν ασχολήθηκε με τα κοινά, ξεχάστηκε η όποια προσφορά του, πριν από την δικτατορία του. (Τα πριν υπάρξαντα). Τους λίγου μήνες όμως που… δικτατόρευσε, πρόλαβε να πράξει και αρκετά σπουδαιογελοία. Εκτός του γνωστού «ελληνοβουλγαρικού επεισοδίου», το οποίο, αν και κόστισε, έδωσε λαμπρό μάθημα στους Κομιτατζήδες Βούλγαρους, κάποια μέτρα που έλαβε για να «αναμορφώσει» και να σώσει από τον «ηθικό κατήφορο» την κοινωνία (γνώρισμα όλων των… εθνοσωτήρων) προκάλεσαν την θυμηδία του λαού, διασκεδάζοντάς τον, τρόπον τινά, κατά τα δύστυχα εκείνα χρόνια.
«Η δικτατορία του Πάγκαλου» γράφει ο Αλέξανδρος Σβώλος, λίγα χρόνια μετά την ανατροπή της, «εγελοιοποίησεν εαυτήν διά των ανερμάτιστων και αλλοπρόσαλλων της πράξεων, αλλά εζημίωσεν όσον ηδύνατο την χώραν, διότι, όπως συνήθως συμβαίνει εις τας δικτατορίας διέφθειρε τα πολιτικά ήθη».
(Αλλοπρόσαλλος, ανερμάτιστος, σπασμωδικός, «η περιφρόνησή του προς τις συμβουλές των διπλωματών και οι σπασμωδικές προσωπικές του παρεμβάσεις αποτέλεσαν εγγύηση αποτυχίας» σημειώνεται στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, της εκδοτικής Αθηνών, στον ΙΕ’ τόμο, σελίδα 294, και εξηγεί κάποια «χαρίσματα» με τα οποία είναι προικισμένος και ο… προκομμένος εγγονός).
Στην ιστορία όμως έμεινε το διαβόητο μέτρο του για τις φούστες των γυναικών. Διαβάζουμε: «Κατόπιν διαταγής του Προέδρου της Κυβερνήσεως, καταρτίζεται και υποβάλλεται εις το υπουργείον Εσωτερικών, προς έγκρισιν, αστυνομική διάταξις δι’ ης απαγορεύονται αι κονταί φούσται των γυναικών. Το κατώτατον άκρον της φούστας δέον να απέχη από του εδάφους 30 εκατοστά του μέτρου. Εις τον περιορισμόν τούτον υπάγονται άπασαι αι γυναίκες από του 12ου έτους και άνω. Αι παραβάτισσες θα παραπέμπωνται εις το επ’ αυτοφώρω πταισματοδικείον, συνυπεύθυνοι θα είναι και οι γονείς αυτών. Η εφαρμογή θα αρχίση από 15 Δεκεμβρίου». Και κυκλοφορούσαν, οι καημένοι αστυνομικοί, με μεζούρες στο χέρι και μετρούσαν τις φούστες των αποσβολωμένων γυναικών, σε μια εποχή που μακαρίζεται βεβαίως σε σύγκριση με την τωρινή.
Αυτά για τον παππού. Ο πληθωρικός εγγονός του τώρα, τον οποίο φορτωθήκαμε τριάντα χρόνια τώρα και υπομένουμε, προς το παρόν, αγογγύστως τις ανοησίες του. Τριάντα τόσα χρόνια υπήρχαν κομματικά υποζύγια, που τον ψήφιζα, για να μπορεί να εξευτελίζει τον λαό μας, δημοκρατικώς.
Τριάντα χρόνια τώρα ο ίδιος και αρκετά άλλα μηδενικά και… κουλούρια (το μηδέν το λέμε, στην σχολική γλώσσα, και κουλούρι), λεηλατούν την ψυχή μας και διαγουμίζουν τον ιδρώτα του λαού μας.
Ξεθυμασμένο απολειφάδι του παρελθόντος, οψίγαμος καλοπερασάκιας, εμπαθής πια…εσχατόγηρος, (=ο εν εσχάτη γεροντική ηλικία ων), εμπαίζει και περιφρονεί, την φρικιαστική τούτη «εθνική» στιγμή, τον λαό, αποκαλύπτοντας τον αληθινό χαρακτήρα του.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από τις παφλάζουσες πομφόλυγές του, που κατά καιρούς εκτοξεύει, βάλλοντας επί δικαίων και αδίκων. Το «οι εκπαιδευτικοί πηγαίνουν άπλυτοι και αξύριστοι στο σχολείο». Το «όλοι μαζί τα φάγαμε». «Τους κοπρίτες», που ο ίδιος και οι ομόφρονές του παράσιτοι, διόρισαν στο Δημόσιο, το «ένα μάτσο αδαών χωριατών» όπως ονόμασε, ο βλάσφημος, τους αγωνιστές του ’21. Ασύδοτος, αχαλίνωτος, οιηματίας και ανιάτως μεγαλαυχής, εικονίζει την Ελλάδα που μας αηδιάζει, την ανυπόληπτη και κουτοπόνηρη πασοκική τραγωδία του Ελληνισμού. Γνωρίζουμε, πως 30 τόσα χρόνια, έπαιρνε υψηλά αξιώματα για να σφραγίζει το στόμα του, να μην αμολάει την χολερική κριτική του για το «άγιο» κόμμα του, το κόμμα της φαυλοκρατίας, που μετακόμισε,η πλέον καιροσκοπική και ημιμαθής συνιστώσα του, στον παρδαλό ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα χαρίζει τον Μέγα Αλέξανδρο στους Αλβανούς-τι άλλο θα ακούσουμε Θεέ μου-και λοιδορεί τους Έλληνες που αντιστέκονται, μέσω των συλλαλητηρίων, στην προδοσία του ονόματος της Μακεδονίας.
Έγραφε ο Ροϊδης, ο οξυδερκής ανατόμος της φαυλοκρατίας του καιρού του: «Ουδεμία κυβέρνησις δύναται να υπάρξη εν Ελλάδι χωρίς να αγοράση την αναγκαίαν προς ύπαρξιν αυτής πλειοψηφίαν… δι’ ολοκλήρου του προϋπολογισμού και διά δανείων ακόμη. Εκ της ανέκαθεν καθιερωθείσης τοιαύτης διαθέσεως του ελληνικού προϋπολογισμού αδύνατον είναι να υπεξαιρεθεί το παραμικρόν προς οιονδήποτε κοινωφελή σκοπόν. Διότι πάσαν τοιαύτην απόπειραν ήθελεν ακολουθήσει την επομένην απώλεια της πλειοψηφίας ή επανάστασης των δικαιουμένων να τρέφωνται δημόσια δαπάνη, ων η αγέλη αποτελεί την μόνην αξιόμαχον δύναμιν εν Ελλάδι». («Άπαντα», εκδ. «σύλλογος προς διάδοση Ωφ. Βιβλίων», τ.Β’, σελ. 73).
Όσο τις τύχες αυτού του τόπου, της πατρίδας μας, τις καθορίζουν «αξιόμαχες αγέλες», ολιγοφρενείς ζητωκραυγαστές της κλεπτοκρατίας, θα αναθρώσκουν και θα ξεβράζονται Πάγκαλοι και Γιωργάκηδες  και λοιποί –άκηδες, «οι ανθρωποκάμπιες», όπως λέει Κόντογλου, «που μαράζωσαν το ολόδροσο δέντρο της φυλής μας».
Τουλάχιστον ο παππούς Πάγκαλος, συναισθανόμενος το λάθος του, αποτραβήχτηκε στη σιωπή. Καυχόταν ως το τέλος της ζωής του διότι, όπως είπε στην απολογία του για την εκτροπή, «εφύλαξε τις Θερμοπύλες του Έβρου» και δεν τον έτυπτε η συνείδησίς του για τίποτε. Για τον εγγονό ισχύει το ευαγγελικό «επαχύνθη (και) η καρδία» του ανθρώπου τούτου…

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Καλό ταξίδι Δημοσθένη



Ξημέρωσε του Αγίου Κωνσταντίνου και  της Αγίας Ελένης,  φτάνοντας στην εκκλησία ο Δημοσθένης χτυπούσε την καμπάνα. Ηταν ήδη εκεί μαζί με τον Βαγγέλη και τον καπετάνιο από πολύ πρωί. Ήταν βλέπετε και η μέρα που γιόρταζε η γυναίκα του Έλενα και ο γιός του Κωνσταντίνος. Τον ρώτησα αν είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε, μου απάντησε χαμογελώντας καταφατικά, φόρεσα το πετραχείλι  ''έβαλα  ευλογητός''  και άρχισε να διαβάζει τον εξάψαλμο.

Κατά την διάρκεια της ανάγνωσης ο Δημοσθένης δεν ενοιωσε καλά, ζαλίστηκε και κάθησε στο στασίδι. Το επεισόδιο φαινόταν σοβαρό. Αμέσως φέραμε αμάξι  και ξεκίνησαν για το νοσοκομείο. Τον συνόδευσαν ο  Διονύσης μαζί  με τον Αχιλλέα.

Τελειώνοντας η λειτουργία, με το ‘’δι ευχών’’ τρέξαμε  στο νοσοκομείο. Η κατάσταση επιδεινωνόταν. Μέχρι να έρθει η γυναίκα του ο Δημοσθένης ήταν διασωληνωμένος.

Το  ίδιο βράδυ μεταφέρθηκε στην εντατική του Τζανείου νοσοκομείου στον Πειραιά όπου  και παρέμεινε μέχρι την Δευτέρα όπου και κοιμήθηκε.

Δεν υπάρχουν λόγια παρηγοριάς μπροστά στον θάνατο. Επιτρέψτε μου όμως να σας πω μόνο δύο λέξεις.

Εαν η λύπη μας ήταν ανάλογη των χρόνων  που έμελλε πιθανώς να ζήσει ακόμη, δεν θα δικαιολογούσε να είμαστε τόσο στεναχωρημένοι, γιατί ο  Δημοσθένης ήταν 76 ετών - παρ’ όλο που φαινόταν μικρός - και στα χρόνια αυτά έζησε, δίδαξε, καμάρωσε τα δύο παιδιά του, χάρηκε την γυναίκα του.

Εαν όμως η λύπη μας είναι ανάλογη της ευγένειας που χάθηκε από τη ζωή μας και την ενορία μας τότε δικαιολογείται να  είμαστε πάρα μα πάρα πολύ στεναχωρημένοι.

Στα χρόνια που τον γνωρίζουμε και ήταν κοντά μας, δεν είπε ποτέ κακό λόγο για κανένα, αλλά αντίθετα πάντα είχε τον καλό λόγο στα χείλη και στην καρδιά. Βοηθούσε τους πάντες με καλοσύνη και πραότητα. Πάντα με το χαμόγελο, ένα χαμόγελο που όταν τον έβλεπες άνοιγε η καρδιά σου και βρισκόσουν κοντά στον Θεό.

Όταν έχασα τον πατέρα μου και την μάνα μου δεν ένοιωσα έτσι. Ο θάνατος ήταν κάτι φυσιολογικό. Αλλά να φύγει ένας άνθρωπος δικός σου, φίλος σου τόσο απότομα και με τέτοιο τρόπο είναι τρομερό. Πράγματι φοβερό το του θανάτου μυστήριο.

Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ, θα τον έχουμε πάντα στις προσευχές μας και στην καρδιά μας,  και θα είμαστε περήφανοι που τον γνωρίσαμε. Την ίδια περηφάνια που θα έχουν και τα παιδιά του στήριγμα στην ζωή τους.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

Καλό ταξίδι Δημοσθένη.