Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Καλό ταξίδι Δημοσθένη



Ξημέρωσε του Αγίου Κωνσταντίνου και  της Αγίας Ελένης,  φτάνοντας στην εκκλησία ο Δημοσθένης χτυπούσε την καμπάνα. Ηταν ήδη εκεί μαζί με τον Βαγγέλη και τον καπετάνιο από πολύ πρωί. Ήταν βλέπετε και η μέρα που γιόρταζε η γυναίκα του Έλενα και ο γιός του Κωνσταντίνος. Τον ρώτησα αν είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε, μου απάντησε χαμογελώντας καταφατικά, φόρεσα το πετραχείλι  ''έβαλα  ευλογητός''  και άρχισε να διαβάζει τον εξάψαλμο.

Κατά την διάρκεια της ανάγνωσης ο Δημοσθένης δεν ενοιωσε καλά, ζαλίστηκε και κάθησε στο στασίδι. Το επεισόδιο φαινόταν σοβαρό. Αμέσως φέραμε αμάξι  και ξεκίνησαν για το νοσοκομείο. Τον συνόδευσαν ο  Διονύσης μαζί  με τον Αχιλλέα.

Τελειώνοντας η λειτουργία, με το ‘’δι ευχών’’ τρέξαμε  στο νοσοκομείο. Η κατάσταση επιδεινωνόταν. Μέχρι να έρθει η γυναίκα του ο Δημοσθένης ήταν διασωληνωμένος.

Το  ίδιο βράδυ μεταφέρθηκε στην εντατική του Τζανείου νοσοκομείου στον Πειραιά όπου  και παρέμεινε μέχρι την Δευτέρα όπου και κοιμήθηκε.

Δεν υπάρχουν λόγια παρηγοριάς μπροστά στον θάνατο. Επιτρέψτε μου όμως να σας πω μόνο δύο λέξεις.

Εαν η λύπη μας ήταν ανάλογη των χρόνων  που έμελλε πιθανώς να ζήσει ακόμη, δεν θα δικαιολογούσε να είμαστε τόσο στεναχωρημένοι, γιατί ο  Δημοσθένης ήταν 76 ετών - παρ’ όλο που φαινόταν μικρός - και στα χρόνια αυτά έζησε, δίδαξε, καμάρωσε τα δύο παιδιά του, χάρηκε την γυναίκα του.

Εαν όμως η λύπη μας είναι ανάλογη της ευγένειας που χάθηκε από τη ζωή μας και την ενορία μας τότε δικαιολογείται να  είμαστε πάρα μα πάρα πολύ στεναχωρημένοι.

Στα χρόνια που τον γνωρίζουμε και ήταν κοντά μας, δεν είπε ποτέ κακό λόγο για κανένα, αλλά αντίθετα πάντα είχε τον καλό λόγο στα χείλη και στην καρδιά. Βοηθούσε τους πάντες με καλοσύνη και πραότητα. Πάντα με το χαμόγελο, ένα χαμόγελο που όταν τον έβλεπες άνοιγε η καρδιά σου και βρισκόσουν κοντά στον Θεό.

Όταν έχασα τον πατέρα μου και την μάνα μου δεν ένοιωσα έτσι. Ο θάνατος ήταν κάτι φυσιολογικό. Αλλά να φύγει ένας άνθρωπος δικός σου, φίλος σου τόσο απότομα και με τέτοιο τρόπο είναι τρομερό. Πράγματι φοβερό το του θανάτου μυστήριο.

Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ, θα τον έχουμε πάντα στις προσευχές μας και στην καρδιά μας,  και θα είμαστε περήφανοι που τον γνωρίσαμε. Την ίδια περηφάνια που θα έχουν και τα παιδιά του στήριγμα στην ζωή τους.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

Καλό ταξίδι Δημοσθένη.




















































Καλό ταξίδι Βασίλη




Η οικογένεια του Βασίλη Κούκου ήταν η πρώτη που με κάλεσε στο σπίτι τους να φάμε μαζί όταν ήρθα στην ενορία της Παναγίας Ελεούσας του Μαλακώντα. 
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η αγάπη  που είχαν για την εκκλησία για τον παππά και γιά τον τόπο τους. Επιβεβαίωση τούτου, το ότι από τότε μέχρι σήμερα η οικογένεια του Βασίλη του Κούκου είναι  δίπλα σε κάθε προσπάθεια και έργο της εκκλησίας μας. 
Η Γιάννα η γυναίκα του πάντα πρώτη μαζί με τις άλλες κυρίες βοηθάει στο πνευματικό κέντρο, και η κόρη του Αμαλία συμμετέχει σε όλες τις δραστηριότητες και στα δρώμενα της ενορίας. 
Σήμερα θα μπορούσαν, έχοντας αυτή την οικονομική επιφάνεια που έχουν, να πάρουν τον άνθρωπό τους και να τον πάνε σε μία άλλη εκκλησία, και όχι σε αυτό το μικρό εκκλησάκι της Παναγιάς με όλους εσάς, που ήρθατε να τον αποχαιρετήσετε, μέσα στο λιοπύρι. 
Να  η  έμπρακτη αγάπη τους για την ενορία και τον τόπο. 
Όταν χτες  βράδυ κοιμήθηκε ο Βασίλης και  αφού τακτοποιήθηκαν όλα τα διαδικαστικά η γυναίκα του με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: Πάτερ είπα σε όλους τους συγγενείς μας αντί για λουλούδια να δώσουν χρήματα για την καινούργια εκκλησία  μας. 
Δεν είπε ούτε εκκλησία της ενορίας, ούτε εκκλησία του Μαλακώντα είπε ''για την εκκλησία μας''  και ξέρετε τι μου ήρθε στο μυαλό εκείνη  την ώρα; Το γεφύρι της Άρτας. 
Την θυμάστε την ιστορία που διαβάζαμε στα αναγνωστικά και την έλεγαν οι παλιοί για το γεφύρι εκείνο που ολημερίς το χτίζανε και το βράδυ γκρεμιζόταν και έπρεπε ένας άνθρωπος να χτιστεί στα θεμέλια του για να στεριώσει;  
Όταν έγραφα αυτό το συμβολικό κειμενάκι στο φετινό μας ημερολόγιο ότι δηλαδή η  Παναγία έδωσε ένα σημάδι και μας ενθάρρυνε να ξεκινήσουμε την προσπάθεια ανέγερσης της  εκκλησίας τα έγραφα όλα παραβολικά. 
Όμως αυτό είναι το σημάδι. 
Ο Βασίλης είναι ο πρώτος που κάνει την αρχή αυτής την προσπάθειας. 
Θριάμβευουσα και  στρατευόμενη εκκλησία δίπλα δίπλα σε αυτόν τον ευγενικό σκοπό. Και θα ονομάσουμε τον Βασίλη πρώτο κτήτορα της καινούργιας εκκλησιάς μας με την βοήθεια του Θεού. 
Είναι πιο εύκολος και πιο γλυκός ο θάνατος όταν συνδέεται με ένα καλό και τίμιο σκοπό. 

Καλό ταξίδι Βασίλη και σε ευχαριστούμε.