Αγαπητοί μας φίλοι και ευλαβείς χριστιανοί, συνδράμετε το έργο που ξεκινάμε της ανέγερσης ναού. Το μικρό μας εκκλησάκι με τις 20 καρέκλες και την τζαμαρία δεν μας χωράει πιά. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑ Εθνική Τράπεζα Λογαριασμός για την ανέγερση του Ιερού Ναού -Εθνική Τράπεζα: 639 / 001807 – 44-ΙΒΑΝ: GR15 0110 6390 0000 6390 0180 744

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

Μιας και σε δέκα λεπτά θα αρχίσει η νηστεία








Εκεί έτρωγε, εκεί έπινε, εκεί συναντούσε τους φίλους του, και όποτε είχε έμπνευση, αποτραβιόταν στο βάθος κι έγραφε κάποιο διήγημα. Ο ιδιοκτήτης του μπακάλικου τον σεβόταν και του έκανε πίστωση, ενώ του είχε πάντα φυλαγμένο φαγητό εκτός από Τετάρτες και Παρασκευές που νήστευε και του έφερναν λαδερό φαγητό από το γειτονικό μαγειρείο του μπαρμπα-Γιώργη. Συχνά καλούσε και τον εξάδελφό του για να φάνε μαζί. Το προτιμούσε γιατί διέθετε πολύ καλό κρασί. Καθόταν ώρες αμίλητος και παρατηρούσε τον κόσμο που έμπαινε για να ψωνίσει. Είκοσι ολόκληρα χρόνια σύχναζε σ’ αυτό το μαγαζί και αρκετά απ’ τα διηγήματά του τα εμπνεύστηκε από εμπειρίες που έζησε εκεί.

Ανέραστη γυμνότητα




Γ​​ράφει η Κλαρίσε Λισπέκτορ, μεγάλο όνομα του 20ού αιώνα στην τέχνη του μυθιστορήματος – αντιγράφω από το βιβλίο της «Τα κατά Α.Γ. πάθη» (εκδόσεις Αντίποδες, σε μετάφραση του Μάριου Χατζηπροκοπίου):
«Πάντα έδειχνα να προτιμώ την παρωδία, μου ήταν χρήσιμη. Το να μιμούμαι τη ζωή ενδεχομένως μου έδινε σιγουριά, ακριβώς επειδή η ζωή ως μίμηση δεν ήταν η δική μου ζωή, επομένως ούτε και δική μου ευθύνη. Η απομίμηση της ζωής μού χάριζε μιαν ανάλαφρη γενικευμένη ευχαρίστηση, που ίσως να πήγαζε από το γεγονός ότι ο κόσμος δεν ταυτιζόταν με το εγώ μου, δεν ήμουν εγώ ο κόσμος, ήταν έξω από μένα και μπορούσα να τον απολαύσω. Ετσι έκανα και με τους άντρες, τους κατακτούσα χωρίς να τους ταυτίζω με το εγώ μου, μπορούσα επομένως να τους θαυμάζω και να τους αγαπώ, όπως αγαπάει κανείς ειλικρινά μιαν ιδέα: δίχως εγωισμούς. Αφού δεν ήταν δικοί μου, ποτέ δεν τους βασάνισα.
Ακριβώς όπως αγαπάμε μιαν ιδέα… Αντιμετωπίζω τον κόσμο όπως είναι: Δεν είναι το εγώ μου ούτε δικός μου. Και το εγώ μου, χάρη στη μίμηση της ζωής, ήταν σαν να μην είμαι εγώ, κάτι πιο ευρύχωρο από το να είμαι εγώ – μια ανύπαρκτη ζωή με κυριαρχούσε ολόκληρη και με μονοπωλούσε, όπως μια επινόηση».
Σκέφτομαι, πως αν η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός, η Νεωτερικότητα δεν ήταν εποχή, αλλά μια έλλογη αυτοσυνείδητη ύπαρξη, ένας «κοινωνικός μεταρρυθμιστής», θα δήλωνε την ταυτότητά του με τα παραπάνω λόγια της Κλαρίσε Λισπέκτορ. Θα μπορούσε ο κάθε αναγνώστης να βεβαιώσει του λόγου μου το ασφαλές, συμπεραίνοντας τον γενικό αφορισμό από μιαν ελάχιστη λεπτομερειακή παρατήρηση: Σε επόμενη έξοδό του στους δρόμους της Αθήνας η όποιου άλλου αστικού κέντρου, τώρα το κατακαλόκαιρο, να παρατηρήσει ο καθένας ψύχραιμα τις αμφιέσεις (ή ελαχιστοποιημένες περιστολές της γυμνότητας) ολόγυρά του.
Αν καταφέρουμε να μηδενίσουμε το «κοντέρ» των ηθικιστικών ή ευαγωγίας αντανακλαστικών μας, θα υποθέσουμε με ψυχραιμία δύο ενδεχόμενα εξίσου πιθανά: Ή το απλοϊκό, μη ρεαλιστικό ενδεχόμενο ότι ο θηλυκός πληθυσμός της χώρας, νεαρής και μέσης ηλικίας, κυκλοφορεί εκτός σπιτιού μόνο για να επιδείξει σκόπιμα όσα σωματικά του προσόντα είναι ικανά να εξάψουν τις αρσενικές ορέξεις. Ή ότι έχουν απλώς εγκαταλειφθεί στην εποχική («πολιτισμική») παρωδία, όπως τη σκιαγραφεί η Κλαρίσε Λισπέκτορ: Με πρόσχημα τον γενικό κανόνα («αυτό φοριέται σήμερα») απομιμούνται μια ζωή που δεν είναι δική τους, ούτε ευθύνη τους ούτε ο κόσμος τους, ούτε η ποθούμενη ίσως απόλαυσή τους. Εκδέχονται τη ζωή σαν μια επινόηση, «ακριβώς όπως αγαπάμε μια ιδέα».
Περιφέρουν το εγώ τους σεξουαλικά αποδεσμευμένο από την κοινωνική σύμβαση, αλλά ως αδίστακτη πρόκληση, προκειμένου να εισπράττει (το εγώ τους) την ένταση των ορέξεων του περίγυρου σαν ναρκισσιστική ηδονή. Σοφά είχε διαγνώσει ο Νίτσε ότι: «ξέρει καλά η σκύλα η ηδυπάθεια, να ζητιανεύει ένα κομμάτι πνεύμα, όταν της αρνούνται ένα κομμάτι κρέας». Ο ίδιος μάς βεβαίωσε, επίσης χωρίς επιφυλάξεις, ότι «στον αληθινό έρωτα η ψυχή σκεπάζει το σώμα». Δεν το σκεπάζει από ντροπή («η αγάπη ου γινώσκει την αιδώ») ούτε το εξιδανικεύει με την κρυφιότητα. Το «σκεπάζει» θα πει: χαρίζει ο αληθινός έρωτας στο αγαπημένο κορμί τη μοναδικότητα (ανομοιότητα, ενεργό ετερότητα) που μόνο η «ψυχή» αναγνωρίζει σε ένα μουσικό κομμάτι ή σε ζωγραφικό πίνακα – σε κάθε ενεργούμενη «προσωπική» ετερότητα.
Οποια «καλλονή» κι αν ποθήσει ένας άνδρας, είναι σίγουρο ότι κάποτε θα συναντήσει κάποιο συγκριτικά γοητευτικότερο βλέμμα, πιο κρουστά στήθη, πιο καλλίγραμμα πόδια. Μόνο αν του χαριστεί ο έρωτας θα ανακαλύψει, τι σημαίνει μοναδικό και ανεπανάληπτο βλέμμα, απαρόμοιαστη σωματική ομορφιά. Αν ο θεσμός του γάμου (που «οι ρίζες του χάνονται στα βάθη της προϊστορίας» – Καστοριάδης) φθίνει σήμερα, σαν είδος που απειλείται με εξαφάνιση, είναι γιατί οι άνθρωποι ξεμάθαμε τη σχέση, την αυθυπέρβαση, την αυτοπροσφορά, δηλαδή τον έρωτα. Λειτουργούμε πια μόνο με το «ατομικό δικαίωμα», τη σύμβαση, τη νομική κατασφάλιση της εγωτικής βουλιμίας.
Σε αλλοτινούς, κοινωνιοκεντρικούς πολιτισμούς, όπως ο ελληνικός, ο έρωτας ήταν η οδός για τη γνώση της ετερότητας, τη συναρπαγή της μοναδικότητας. Στον σημερινό, ατομοκεντρικό τρόπο ή πολιτισμό, η γνώση είναι μόνο πληροφόρηση και καθόλου σχέση, καθόλου μετοχή. Τον έφηβο τον χειραγωγεί στον «έρωτα» η πορνογραφία, το Διαδίκτυο. Η εμπειρία είναι μόνο «επινόηση», μια «μίμηση της ζωής», όπως είπε η Κλαρίσε Λισπέκτορ. Αντί για «συγκλήρωσιν βίου παντός», παγιώνεται η αυτονόητη εναλλαγή «συντρόφων» με συμπτωματική («κατά λάθος») τη γέννηση παιδιών. Ωσπου να βυθιστούν οι άνθρωποι στην ανήκεστη μοναξιά των γηρατειών, τρόφιμοι κάποιου ακριβοπληρωμένου καταθλιπτικού ιδρύματος ή όποιας έμμισθης φροντίδας.
Τον ανέραστο σημερινό πολιτισμό μας τον οικοδόμησαν πολλοί καλοθελητές: Οι τάχα και Χριστιανοί, που ταύτισαν την αγάπη με τη χρησιμοθηρική «φιλαλληλία», τον «αλτρουισμό», την αξιομισθία της «αλληλεγγύης». Οι τάχα και πολιτικοί, που ταύτισαν την υπουργία των κοινών αναγκών με την ψυχοπαθολογική εξουσιολαγνεία. Οι νάρκισσοι καλλιτέχνες. Οι συνδικαλιστές δάσκαλοι. «Διότι ένας κόσμος ολοζώντανος έχει τη δύναμη μιας κόλασης», συμπεραίνει η Κλαρίσε.

Να τι σημαίνει ανάληψη πολιτικής ευθύνης…

Παρακολουθήσαμε, όσοι ακόμη αντέχουμε, το λεγόμενο «υπουργικό συμβούλιο», ακούσαμε την αγραβάτωτη ανικανότητα να ψελλίζει και να σιαλίζει, με κατεβασμένα τα μούτρα, κάτι αερόφουσκες, περί πολιτική ευθύνης.
Τα γνωστά κούφια καρύδια, δηλαδή…
Τι σημαίνει ανάληψη πολιτικής ευθύνης;
Απαντώ.
18 Απριλίου 1941. Μεγάλη Παρασκευή. Οι Γερμανοί, οι κτηνάνθρωποι του Χίτλερ, δηώνουν, λεηλατούν και δολοφονούν την Πατρίδα μας. Ο διαπρεπής, εντιμότατος και εύθικτος πρωθυπουργός Αλέξανδρος Κοριζής, μετά την συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, πήγε στο σπίτι του και αυτοκτόνησε. Δεν άντεξε το στίγμα, επί πρωθυπουργίας του, μετά από 120 έτη η Πατρίδα να σκλαβωθεί. Δεν παραιτήθηκε, αυτοκτόνησε.
Θα αντιτείνει κάποιος: Έπρεπε να αυτοκτονήσει ο αγραβάτωτος πρώην καταληψίας; ΄
Όχι. Αλλά να παραιτηθεί.
Τι σημαίνει ανάληψη πολιτικής ευθύνης από πρωθυπουργό;
Έτερο παράδειγμα.
8 Νοεμβρίου 1901. Μπροστά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, γίνονται συγκρούσεις ανάμεσα σε διαδηλωτές και την αστυνομία.
Τα γεγονότα εκείνα πέρασαν στην ιστορία ως «Ευαγγελιακά», γιατί αφορμή τους υπήρξε η μετάφραση του Ευαγγελίου στην δημοτική γλώσσα. Η αφορμή, γιατί οι αιτίες ήταν βαθύτερες και κυρίως η σύγκρουση Γερμανίας και Ρωσίας για την επιρροή στα Βαλκάνια.
Τέλος πάντων, κατά την διάρκεια των ταραχών, τρεις φοιτητές και επτά πολίτες πέφτουν νεκροί από σφαίρες αστυνομικών και τραυματίζονται ογδόντα περίπου άνθρωποι. Στις 10 Νοεμβρίου του 1901, ο πρωθυπουργός Γεώργιος Θεοτόκης, σε θυελλώδη συνεδρίαση της Βουλής, κερδίζει ψήφο εμπιστοσύνης. Όμως την επομένη ημέρα, για λόγους ευθιξίας, υπέβαλε την παραίτησή του. Δεν παραιτήθηκε ο υπουργός αλλά ο πρωθυπουργός, ο οποίος ποτέ δεν έδωσε διαταγή να πυροβοληθούν οι διαδηλωτές. Ανάληψη πολιτικής ευθύνης για τον Θεοτόκη σήμαινε παραίτηση. Δεν μπορούσε να αντέξει το βάρος των δέκα αδικοχαμένων πολιτών. Εδώ ξεπερνούν τους εκατό…
Πριν προχωρήσω σε άλλες αναλήψεις γενναίας και πραγματικής πολιτικής ευθύνης, να σημειώσω κάτι για την λέξη «ευθύνη» και την ιστορία της. Ετυμολογικώς η λέξη παράγεται από το ρήμα είμι (με ψιλή και περισπωμένη), που σημαίνει πορεύομαι, θα έλθω. Από το θέμα αυτού του ρήματος, παράγεται και το επίθετο ιθύς, ευθύς, που είναι ο ίσιος, ο ευθύς χαρακτήρας, σε αντίθεση με τον στρεψόδικο. Ευθύνη σημαίνει ιθύνω, δηλαδή, ισιάζω, διευθύνω εις λογοδοσίαν, φέρω, διοικώ. (ο ιθύνων νους).
Αναλαμβάνω την ευθύνει σημαίνει ότι κυβερνώ, είμαι υπεύθυνος (υπό+ευθύνη), έχω την δυνατότητα επιλογών, αλλιώς είμαι ανεύθυνος.
Τώρα. Στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία όλοι οι αξιωματούχοι υποβάλλονταν σε «δοκιμασία» στην βουλή πριν ανακηρυχθούν, ελέγχονταν η ικανότητα και το ήθος τους. Αλλά και όταν τελείωνε η θητεία τους έπρεπε να λογοδοτήσουν για τα πεπραγμένα τους και κυρίως εκείνοι, που διαχειρίζονταν δημόσιο χρήμα. Ήταν η περίφημη «εύθυνα» (και όλοι διακατέχονταν από τον τρόμο της ευθύνης-«τρέμων της ευθύνης, απολύσαι», γράφει ο Αριστοφάνης στις «Σφήκες», στ. 571).
Ο αξιωματούχος έπρεπε, τελειώνοντας την θητεία του, να είναι «μη πλησιώτερος αλλά ενδοξότερος» κατά τον Ισοκράτη. Μάλιστα κατά τον Αριστοτέλη στο έργο του «Αθηναίων Πολιτεία» (σ.69.10), υπήρχαν και δέκα άνδρες, οι εύθυνοι-«κληρούσι και ευθύνους ένα της φυλής εκάστης», που επιτηρούσαν και δίκαζαν τα …λαμόγια και τις κοπριές της εποχής. Όσοι καταδικάζονταν για ατασθαλίες και εγκληματικές πράξεις, χαρακτηρίζονταν «άτιμοι».
Και η «ατιμία» ισοδυναμούσε με ηθική εκμηδένιση, παρεμφερή με τον θάνατο. Με διασυρμό μάλιστα απειλούνταν όχι μόνον οι ίδιοι αλλά και τα παιδιά τους. Η απειλή της «ατιμίας» για ολόκληρη την οικογένεια χαλιναγωγούσε τους φαύλους γεννήτορες. Με βάση τα αρχαία δεδομένα είναι ή δεν είναι «άτιμοι» οι σημερινοί αξιωματούχοι;
Ανύπαρκτοι, ανίκανες μετριότητες, που στήνουν φθηνές παραστάσεις, βάζοντας και βγάζοντας γραβάτες, ενώ ο λαός «τηγανίζεται» από την φρίκη.
Ας επανέλθουμε, όμως, σε παραιτήσεις πρωθυπουργών για λόγους ευθιξίας και πολιτικής τιμιότητας.
18 Αυγούστου 1950. Κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον σπουδαίο Νικόλαο Πλαστήρα. Πράος άνθρωπος και ευθύς χαρακτήρας ο Πλαστήρας, προωθεί «μέτρα ειρηνεύσεως» του τόπου και προτείνει την κατάργηση της θανατικής ποινής. Δεν πέρασε και παραιτήθηκε, διότι όπως δήλωσε στην Βουλή «εδημιουργήθη κυβερνητική κρίσις διότι εις μίαν θρησκευτικήν εορτήν επανέλαβα το ειρήνη υμίν του Ιησού, διά το οποίο Εκείνος κατεδικάσθη από τους τότε Γραμματείς και Φαρισαίους». (Θα το γράψω κι ας φανείς απλοϊκό: Ο Πλαστήρας ήταν πιστός άνθρωπος, με ήθος ορδόδοξο. Καημό το έχω και πολλοί άλλοι να δούμε πρωθυπουργό της Ελλάδας, ο οποίος να βγει στο βήμα της Βουλής και να πει, κάνοντας τον σταυρό του, «δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον και σώσον ημάς». Αυτό και τίποτε άλλο. Βαρεθήκαμε, σιχαθήκαμε τους άθεους, τους αλιβάνιστους, τους μασόνους, τους νεοεποχίτες με γκουρού και αστρολόγους και λοιπούς κακόσχολους τζιτζιφιόγκους, που βλέπουν την Εκκλησία ως εκλογική κάλπη. ).
Θρηνούμε όλοι μας για το μεγάλο κακό στην Αττική. Θρηνούμε και θλιβόμαστε για την δύσμοιρη Πατρίδα μας. Διαλυμένο κράτος. Χωρίς ηγεσία πολιτική, στρατιωτική και, ας μου επιτραπεί, εκκλησιαστική. Σάβανα, που δεν αφήνουν την Πατρίδα να αναπνεύσει είναι όλες οι αγραβάτωτες, και μη, μετριότητες. Μέσα στις ευφρόσυνες, γι’ αυτούς αυταπάτες, ετοίμαζαν γιορτές για την δήθεν έξοδο από την κρίση.
Η κρίση, η πραγματική, είναι οι ίδιοι που βυθίζουν τον λαό από τραγωδία (προδοσία της Μακεδονίας) σε τραγωδία (φονικές πυρκαγιές).
Δάσκαλος σε μικρά παιδιά είμαι και τα βλέπω όταν περιπέσουν σε κάποιο ελάχιστο παράπτωμα, μία ανώδυνη αταξία, σκύβουν το κεφάλι και το πρώτο πράγμα που λένε είναι: «Συγγνώμη, κύριε». Τούτοι οι αναιδείς πτωχοαλαζόνες δεν το έπραξαν. Αυτό δεν θα ξεχαστεί, όταν αναλάβει ο λαός την πολιτική ευθύνη και γλυτώσουμε για πάντα από την κρίση, τον πολιτικό κόσμο και υπόκοσμο….

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

Ανέραστη γυμνότητα

Γ​​ράφει η Κλαρίσε Λισπέκτορ, μεγάλο όνομα του 20ού αιώνα στην τέχνη του μυθιστορήματος – αντιγράφω από το βιβλίο της «Τα κατά Α.Γ. πάθη» (εκδόσεις Αντίποδες, σε μετάφραση του Μάριου Χατζηπροκοπίου):
«Πάντα έδειχνα να προτιμώ την παρωδία, μου ήταν χρήσιμη. Το να μιμούμαι τη ζωή ενδεχομένως μου έδινε σιγουριά, ακριβώς επειδή η ζωή ως μίμηση δεν ήταν η δική μου ζωή, επομένως ούτε και δική μου ευθύνη. Η απομίμηση της ζωής μού χάριζε μιαν ανάλαφρη γενικευμένη ευχαρίστηση, που ίσως να πήγαζε από το γεγονός ότι ο κόσμος δεν ταυτιζόταν με το εγώ μου, δεν ήμουν εγώ ο κόσμος, ήταν έξω από μένα και μπορούσα να τον απολαύσω. Ετσι έκανα και με τους άντρες, τους κατακτούσα χωρίς να τους ταυτίζω με το εγώ μου, μπορούσα επομένως να τους θαυμάζω και να τους αγαπώ, όπως αγαπάει κανείς ειλικρινά μιαν ιδέα: δίχως εγωισμούς. Αφού δεν ήταν δικοί μου, ποτέ δεν τους βασάνισα.
Ακριβώς όπως αγαπάμε μιαν ιδέα… Αντιμετωπίζω τον κόσμο όπως είναι: Δεν είναι το εγώ μου ούτε δικός μου. Και το εγώ μου, χάρη στη μίμηση της ζωής, ήταν σαν να μην είμαι εγώ, κάτι πιο ευρύχωρο από το να είμαι εγώ – μια ανύπαρκτη ζωή με κυριαρχούσε ολόκληρη και με μονοπωλούσε, όπως μια επινόηση».
Σκέφτομαι, πως αν η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός, η Νεωτερικότητα δεν ήταν εποχή, αλλά μια έλλογη αυτοσυνείδητη ύπαρξη, ένας «κοινωνικός μεταρρυθμιστής», θα δήλωνε την ταυτότητά του με τα παραπάνω λόγια της Κλαρίσε Λισπέκτορ. Θα μπορούσε ο κάθε αναγνώστης να βεβαιώσει του λόγου μου το ασφαλές, συμπεραίνοντας τον γενικό αφορισμό από μιαν ελάχιστη λεπτομερειακή παρατήρηση: Σε επόμενη έξοδό του στους δρόμους της Αθήνας η όποιου άλλου αστικού κέντρου, τώρα το κατακαλόκαιρο, να παρατηρήσει ο καθένας ψύχραιμα τις αμφιέσεις (ή ελαχιστοποιημένες περιστολές της γυμνότητας) ολόγυρά του.
Αν καταφέρουμε να μηδενίσουμε το «κοντέρ» των ηθικιστικών ή ευαγωγίας αντανακλαστικών μας, θα υποθέσουμε με ψυχραιμία δύο ενδεχόμενα εξίσου πιθανά: Ή το απλοϊκό, μη ρεαλιστικό ενδεχόμενο ότι ο θηλυκός πληθυσμός της χώρας, νεαρής και μέσης ηλικίας, κυκλοφορεί εκτός σπιτιού μόνο για να επιδείξει σκόπιμα όσα σωματικά του προσόντα είναι ικανά να εξάψουν τις αρσενικές ορέξεις. Ή ότι έχουν απλώς εγκαταλειφθεί στην εποχική («πολιτισμική») παρωδία, όπως τη σκιαγραφεί η Κλαρίσε Λισπέκτορ: Με πρόσχημα τον γενικό κανόνα («αυτό φοριέται σήμερα») απομιμούνται μια ζωή που δεν είναι δική τους, ούτε ευθύνη τους ούτε ο κόσμος τους, ούτε η ποθούμενη ίσως απόλαυσή τους. Εκδέχονται τη ζωή σαν μια επινόηση, «ακριβώς όπως αγαπάμε μια ιδέα».
Περιφέρουν το εγώ τους σεξουαλικά αποδεσμευμένο από την κοινωνική σύμβαση, αλλά ως αδίστακτη πρόκληση, προκειμένου να εισπράττει (το εγώ τους) την ένταση των ορέξεων του περίγυρου σαν ναρκισσιστική ηδονή. Σοφά είχε διαγνώσει ο Νίτσε ότι: «ξέρει καλά η σκύλα η ηδυπάθεια, να ζητιανεύει ένα κομμάτι πνεύμα, όταν της αρνούνται ένα κομμάτι κρέας». Ο ίδιος μάς βεβαίωσε, επίσης χωρίς επιφυλάξεις, ότι «στον αληθινό έρωτα η ψυχή σκεπάζει το σώμα». Δεν το σκεπάζει από ντροπή («η αγάπη ου γινώσκει την αιδώ») ούτε το εξιδανικεύει με την κρυφιότητα. Το «σκεπάζει» θα πει: χαρίζει ο αληθινός έρωτας στο αγαπημένο κορμί τη μοναδικότητα (ανομοιότητα, ενεργό ετερότητα) που μόνο η «ψυχή» αναγνωρίζει σε ένα μουσικό κομμάτι ή σε ζωγραφικό πίνακα – σε κάθε ενεργούμενη «προσωπική» ετερότητα.
Οποια «καλλονή» κι αν ποθήσει ένας άνδρας, είναι σίγουρο ότι κάποτε θα συναντήσει κάποιο συγκριτικά γοητευτικότερο βλέμμα, πιο κρουστά στήθη, πιο καλλίγραμμα πόδια. Μόνο αν του χαριστεί ο έρωτας θα ανακαλύψει, τι σημαίνει μοναδικό και ανεπανάληπτο βλέμμα, απαρόμοιαστη σωματική ομορφιά. Αν ο θεσμός του γάμου (που «οι ρίζες του χάνονται στα βάθη της προϊστορίας» – Καστοριάδης) φθίνει σήμερα, σαν είδος που απειλείται με εξαφάνιση, είναι γιατί οι άνθρωποι ξεμάθαμε τη σχέση, την αυθυπέρβαση, την αυτοπροσφορά, δηλαδή τον έρωτα. Λειτουργούμε πια μόνο με το «ατομικό δικαίωμα», τη σύμβαση, τη νομική κατασφάλιση της εγωτικής βουλιμίας.
Σε αλλοτινούς, κοινωνιοκεντρικούς πολιτισμούς, όπως ο ελληνικός, ο έρωτας ήταν η οδός για τη γνώση της ετερότητας, τη συναρπαγή της μοναδικότητας. Στον σημερινό, ατομοκεντρικό τρόπο ή πολιτισμό, η γνώση είναι μόνο πληροφόρηση και καθόλου σχέση, καθόλου μετοχή. Τον έφηβο τον χειραγωγεί στον «έρωτα» η πορνογραφία, το Διαδίκτυο. Η εμπειρία είναι μόνο «επινόηση», μια «μίμηση της ζωής», όπως είπε η Κλαρίσε Λισπέκτορ. Αντί για «συγκλήρωσιν βίου παντός», παγιώνεται η αυτονόητη εναλλαγή «συντρόφων» με συμπτωματική («κατά λάθος») τη γέννηση παιδιών. Ωσπου να βυθιστούν οι άνθρωποι στην ανήκεστη μοναξιά των γηρατειών, τρόφιμοι κάποιου ακριβοπληρωμένου καταθλιπτικού ιδρύματος ή όποιας έμμισθης φροντίδας.
Τον ανέραστο σημερινό πολιτισμό μας τον οικοδόμησαν πολλοί καλοθελητές: Οι τάχα και Χριστιανοί, που ταύτισαν την αγάπη με τη χρησιμοθηρική «φιλαλληλία», τον «αλτρουισμό», την αξιομισθία της «αλληλεγγύης». Οι τάχα και πολιτικοί, που ταύτισαν την υπουργία των κοινών αναγκών με την ψυχοπαθολογική εξουσιολαγνεία. Οι νάρκισσοι καλλιτέχνες. Οι συνδικαλιστές δάσκαλοι. «Διότι ένας κόσμος ολοζώντανος έχει τη δύναμη μιας κόλασης», συμπεραίνει η Κλαρίσε.

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018

Η ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΣΥΝΤΡΕΧΕΙ ΤΟΥΣ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΟΥΣ

Δ Ε Λ Τ Ι Ο Ν Τ Υ Π Ο Υ

Εγκύκλιο Σημείωμα προς τους Ιερούς Ναούς και τις Ιερές Μονές της Ι. Μητροπόλεως Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων απέστειλε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος, προκειμένου, αφ' ενός να διαβιβάσει την υπ' αριθμ. 2994 Εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία θα αναγνωσθεί την ερχόμενη Κυριακή σε όλους τους Ιερούς Ναούς και αφ' ετέρου να ζητήσει την ενεργοποίηση του Ιερού Κλήρου και του ευσεβούς Λαού της Ι. Μητροπόλεώς μας, για την όσο το δυνατόν συντομότερη συγκέντρωση χρημάτων και ανθρωπιστικού υλικού, τα οποία θα προωθηθούν, διά της οικείας Ιεράς Μητροπόλεως Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού, προς τους πυροπλήκτους της Αττικής.
Οι κατευθύνσεις του Σεβασμιωτάτου είναι οι εξής:
  1. Η περιαγωγή Δισκοφορίας σε όλους τους Ιερούς Ναούς της Ι. Μητροπόλεώς μας, κατά την Θεία Λειτουργία της προσεχούς Κυριακή 29 Ιουλίου 2018, προκειμένου να συλλεχθεί χρηματικό ποσό, το οποίο θα αποσταλεί άμεσα για την ενίσχυση των πυροπλήκτων.
  2. Η συγκέντρωση του απαραίτητου ανθρωπιστικού υλικού, σε όλες τις Ενορίες, από την Παρασκευή 27 Ιουλίου 2018, το οποίο για την παρούσα περίσταση είναι: Γάζες, Βetadine, Fucidin, παιδικές πάνες, μωρομάντηλα και τρόφιμα μακράς συντηρήσεως (φρυγανιές, μπισκότα κλπ). Την προσπάθεια αυτή θα ενισχύσει και το Κοινωνικό Φαρμακείο της Ι. Μητροπόλεως σε συνεργασία με τον Φαρμακευτικό Σύλλογο Ευβοίας, όπως και οι 3 Τράπεζες Τροφίμων της Ι. Μητροπόλεως.
  1. Απευθύνει έκκληση προς τους χριστιανούς, ιδίως τους νέους και τις νέες, για την εθελοντική προσφορά αίματος υπέρ των πυροπλήκτων, είτε στό Νοσοκομείο Χαλκίδος, είτε στο πλησιέστερο Κέντρο Υγείας, ενώ την προσπάθεια αυτή θα συνδράμουν και οι λειτουργούσες Ενοριακές Τράπεζες Αίματος.

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2018

Παντοδύναμη η ανιδιοτέλεια

Η ​​εικόνα της ελλαδικής κοινωνίας σήμερα είναι διπρόσωπη. Πρόκειται, άραγε, για αινιγματικό σύμπτωμα ή ενδημική νοσηρότητα;
Η ανεργία παραμένει ρεαλιστικότατος εφιάλτης τόσο ως στατιστικό μέγεθος όσο και ως διάρκεια. Η γλισχρότητα μισθών και συντάξεων δηλώνει την παρατεινόμενη ανέχεια ενός πτωχευμένου, δέκα χρόνια τώρα, κράτους, γενικευμένη και μονιμοποιημένη τη στέρηση, νομοτελειακό τον απελπισμό. Η υπερφορολόγηση των πολιτών συνιστά τυπική περίπτωση εξουσιαστικής παράνοιας και αποκλείει κάθε ενδεχόμενο ανάκαμψης. Τα αντανακλαστικά συμπεριφοράς του πολιτικού προσωπικού της χώρας (γλώσσα, νοο-τροπία, πρακτικές) αποκλείουν κάθε ενδεχόμενο τολμηρών μεταρρυθμίσεων. Οι θεσμοί κοινωνικής αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας (συνδικαλισμός, ιδιωτικά ΜΜΕ, επιστημονικές εταιρείες, πολιτισμικές συσπειρώσεις) αποδείχνονται ή εξαγορασμένοι από την εξουσία ή απλώς αυτευνουχισμένοι από τον παρακμιακό αμοραλισμό.
Παράλληλα είναι κατάφωρη και προκλητική μια δεύτερη εικόνα-πραγματικότητα της ελλαδικής κοινωνίας, ασύμπτωτη και λογικά ασύμβατη με τα παραπάνω: Από άκρη σε άκρη στην Ελλάδα, στο εθνικό οδικό δίκτυο και στους δρόμους πόλεων και χωριών, εντυπωσιάζει ο αριθμός των καινούργιων και ακριβών αυτοκινήτων, απρόσιτων λογικά ακόμα και σε μεσαία εισοδήματα. Εκπλήσσει το πλήθος των πολυτελών εστιατορίων, που είναι κατάμεστα κάθε βράδυ. Κατακλυσμός και από καφετέριες σε ολόκληρη τη χώρα, όπου ξημεροβραδιάζονται απίστευτες σε αριθμό μάζες νεολαίας. Παιδί πάνω από δέκα χρονών, χωρίς «σμάρτφον» ή και «τάμπλετ», μοιάζει να μην υπάρχει. Η προσφυγή σε ετοιμοπαράδοτο φαγητό από οχούμενους διανομείς, είναι πανελλήνια κατεστημένη πρακτική. Ελληνικό σπίτι χωρίς plasma-τηλεόραση είναι απίθανο ενδεχόμενο.
Σκιτσαρισμένες επιπόλαια εδώ οι δυο αντιθετικές όψεις της διπρόσωπης ελλαδικής κοινωνίας διασώζουν πάντως την πρόκληση του λογικού ερωτήματος: Ποια παθογένεια γεννάει την αντιφατική, σκανδαλώδη αυτή εικόνα;
Σίγουρα, δεν είναι δείγμα υγείας οι πολωτικές σε μια κοινωνία αντιθέσεις, προδίδουν την ύπαρξη μόνιμων συντελεστών νοσηρότητας, που άντεξαν ακόμα και σε συνθήκες καταστροφικής πτώχευσης και ολοκληρωτικής υποτέλειας του κράτους σε διεθνείς δανειστές. Η παγιωμένη αναξιοκρατία μπορεί, λογικά, να είναι ένας από τους συντελεστές της νοσηρής κοινωνικής διπροσωπίας. Η αναξιοκρατία, δηλαδή το ρουσφέτι, δηλαδή το, αυτονόητο με κάθε κυβέρνηση (Δεξιάς, Κέντρου, Αριστεράς), κομματικό κράτος.
Σύμφωνα πάντα με τη λογική (δεν έχουμε οι πολίτες άλλη οδό πιστοποιήσεων), το άφθονο χρήμα που ρέει προκλητικά στη χώρα μας, χώρα εξευτελιστικά πτωχευμένη, με υποθηκευμένη σε τοκογλύφους την κοινωνική περιουσία, με τις Τράπεζες τρία χρόνια τώρα κλειστές, το ρέον λοιπόν χρήμα μόνο κομματικό μπορεί να είναι.
Δηλαδή, μόνο προϊόν νομιμοποιημένης έντεχνα κλοπής κοινωνικού χρήματος.
«Εντεχνα» είναι λάθος λέξη, δεν υπάρχει περιθώριο να αμβλυνθεί λεκτικά η ωμή και χυδαία κακουργία, δηλαδή η παρανοϊκή φορολόγηση του Ελληνα πολίτη, προκειμένου να παραμένει άθικτο το καθεστώς της κομματοκρατίας: Μυθώδεις οι άμεσες και έμμεσες απολαβές των βουλευτών, το μισθοδοτούμενο από το κράτος προσωπικό που τίθεται στη διάθεση κάθε βουλευτή, πεισματική η επιμονή να παραμείνουν τριακόσιοι (300) όσοι νέμονται αυτή τη γενναιοδωρία μέσα σε συνθήκες πτώχευσης του κράτους. Ανεξέλεγκτη και η φρενίτιδα διορισμών, που εκπορεύονται απευθείας από το πρωθυπουργικό γραφείο και αφορούν παρακρατικές (στην κυριολεξία) «λειτουργίες» άγρευσης εξαρτημένων ψηφοφόρων (όπως γινόταν και με την πράσινη ή τη γαλάζια λοιμική).
Η κομματοκρατία ζει και βασιλεύει, επειδή οι Ελληνες φορολογούνται με όρους και «συστήματα» κυριολεκτικής παράνοιας. Αυτό που δεν κατανοούν οι κατά καιρούς Κατρούγκαλοι είναι ότι οι κυβερνητικές συμπεριφορές γεννάνε τη φοροδιαφυγή, η ασυδοσία της κομματοκρατίας πείθει τον πολίτη να αμυνθεί απέναντι στη ληστρική εξουσία. Δεν μπορεί να επιβιώσει ιστορικά μια κοινωνία όπου το δημόσιο λειτούργημα, η δημιουργική προσφορά, η ποιότητα και η συνέπεια φορολογούνται σαν αδιαφοροποίητη «παραγωγή έργου» από εξαναγκασμένους σκλάβους, ανδράποδα ή μηχανές.
Οσο το Σύνταγμα της Ελλάδας είναι αυτό που είναι, συντεταγμένο από τα παραπαίδια της κομματοκρατίας για να συντηρεί την κομματοκρατία, ελπίδα δεν υπάρχει. Είναι των αδυνάτων αδύνατο να ανατραπεί η κομματοκρατία ψηφίζοντας οι πολίτες τα κόμματα που τη συντηρούν άμεσα ή έμμεσα με την ανοχή τους. Ούτε με στρατιωτικά πραξικοπήματα ανατρέπονται πια οι τυραννίες, οι νομότυπες πλεκτάνες των επαγγελματιών της εξουσίας.
Η κομματοκρατία, οργανικά διαπλεκόμενη με την παντοδυναμία της «πληροφόρησης» και τη διεθνοποιημένη, κοσμοκράτειρα δικτατορία των «Αγορών», θα μπορούσε ίσως τοπικά να αναχαιτιστεί με εσωκομματικές ανταρσίες. Ελπίδα και παρηγοριά μας, σε πανανθρώπινη κλίμακα, είναι το παράδειγμα της ελάχιστης Ισλανδίας.
Μέσα σε ένα «κόμμα εξουσίας», ένας πυρήνας ανθρώπων με πρώτιστο όπλο την ανιδιοτέλεια, αλλά και προικισμένων με ευφυΐα, καλλιέργεια και στιβαρότητα λόγου, να επιδιώξει την ανάληψη της ηγεσίας του κόμματος με καταστατικά νόμιμες διαδικασίες. Το μόνο ζητούμενο είναι να υπάρξει άλλος πολιτικός λόγος, άλλη γλώσσα, άλλη εκφραστική. Αυτός είναι πάντα ο καταλύτης των επαναστατικών μεταλλαγών.

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

ΕΝΑΡΞΗ ΘΕΡΙΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΑΣ ΜΑΛΑΚΩΝΤΑ


ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΙΣ 9:00 ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
ΕΛΕΟΥΣΑΣ ΜΑΛΑΚΩΝΤΑ ΘΑ ΠΡΟΒΛΗΘΕΙ Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΤΖΟΥΖΕΠΕ ΤΟΡΝΑΤΟΡΕ, «ΣΙΝΕΜΑ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ».

ΜΗ ΤΗ ΧΑΣΕΤΕ. 

ΣΙΝΕ ΑΝΩΘΕΝ
 ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, 
ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ.

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Έναρξη Θερινού Κινηματογράφου Παναγίας Ελεούσας Μαλακώντα

          
18455815.jpg                          ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2018
                     ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΑΙΝΙΩΝ
        
 ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ  

Ε Ι Σ Ο Δ Ο Σ  Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Η

 21 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9.15 ΣΙΝΕΜΑ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
1968-1.jpg91soQIlHOLL._SY445_.jpg

  28 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9.15  1968


  4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9.30 Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ
41K656PERSL.jpg

p28884_p_v8_ak.jpg  11 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9.30 ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ


  18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9.30 ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΜΑΤΖΕΣΤΙΚ
translation-please-don-amp-039-t-write-on-the-wall_o_2229959.jpg

  25 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9.30 ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ

Hacksaw_Ridge_poster.png
  1 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 9.00 ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ


  8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 9.00 Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ
il-postino-1994-Poster_0003.jpgthe-kings-speech.jpg

  15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 9.00 Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ